II SA/Wr 218/17

Dnia 19 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) Protokolant Krzysztof Erbel po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 lipca 2017 r. sprawy ze skargi M. F. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę budynku jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzająca ją decyzję organu pierwszej instancji. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Prezydent W. (działający jako starosta), stosując przepis art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290) i art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 92 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 814), odmówił M. F. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej przy ul. [...] we W. (działka nr [...],[...], obręb [...]). W uzasadnieniu decyzji organ orzekający wyjaśnił m.in., że postępowanie w sprawie zostało zainicjonowane wnioskiem M. F. z dnia 14 maja 2016 r., uzupełnionym w trybie art. 64 § 2 kpa w dniu 25 maja 2016 r. o udzielenie pozwolenia na realizację opisanej powyżej inwestycji. Organ wskazał również, że do wniosku załączone zostały wymagane przepisem art. 33 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, dokumenty tj.: cztery egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzja Prezydenta W. z dnia [...] r. Nr [...] ustalająca warunki zabudowy dla zamierzonej inwestycji. Z uzasadnienia wynika ponadto, że postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Prezydent W. nałożył na inwestora w trybie art. 35 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane obowiązek usunięcia w zakreślonym terminie wskazanych w postanowieniu nieprawidłowości, natomiast postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Prezydent W. odmówił wnioskodawcy zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422). Odmowę poprzedziło pismo Ministra Infrastruktury i Budownictwa, doręczone organowi pierwszej instancji w dniu 7 listopada 2016 r., informujące o odmowie udzielenia upoważnienia Prezydentowi W. na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 wskazanego powyżej rozporządzenia. W dalszej części uzasadnienia organ orzekający wyjaśnił, że zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem pozwolenia na budowę, właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy w przypadku braku planu, a także wymaganiami ochrony środowiska; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, oraz wykonanie i sprawdzenie projektu przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane. W razie stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 33 do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z uzgodnieniami, opiniami, decyzjami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, aktualnymi zaświadczeniami o przynależności do właściwej izby zawodowej, oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzję o warunkach zabudowy, jeżeli jest wymagana oraz w miarę konieczności inne uzgodnienia stosownie do projektowanej inwestycji. W zakończeniu uzasadnienia Prezydent W. stwierdził, że wnioskodawca nie zastosował się do postanowienia z dnia [...] r. Nr [...] i nie przedłożył projektu budowlanego spełniającego wymogi prawa. Opisana powyżej decyzja została w toku instancyjnym zaskarżona przez M. F., który w odwołaniu wniósł o skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, które umożliwiłoby mu zwrócenie się do właściwego ministra o udzielenie zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 powoływanego wcześniej rozporządzenia, a w przypadku odmowy uzyskanie informacji o jej przyczynach i przesłankach. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda D. decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając podjęte orzeczenie organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wskazał, że zgodnie z wnioskiem wniesionym w dniu 4 maja 2016 r. przez M. F. planowana inwestycja polegać ma na rozbudowie istniejącego budynku jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej przy ul. [...] we W. (dz. nr [...],[...], obręb [...]) od strony granicy z dz. nr [...] (obecnie usytuowanego w odległości 4,05 m od tej granicy). Jak wynika z projektu zagospodarowania działki (rys. nr 1) po rozbudowie południowa ściana budynku, bez otworów okiennych i drzwiowych, będzie usytuowana w odległości 1,5 m od granicy z dz. nr [...] (sąsiednią działką budowlaną). Wojewoda D. zwrócił uwagę, że zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia, jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie niniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy (pkt 1), 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy (pkt 2). Wyjaśnił ponadto, że w myśl art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 tej ustawy, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W przedmiotowej sprawie wobec stwierdzenia niezgodności projektowanego zamierzenia, z regulacją zawartą w § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, Prezydent W. postanowieniem z dnia [...] r., Nr [...], wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, nałożył na inwestora obowiązek usunięcia, w terminie do dnia 1 sierpnia 2016 r. nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym poprzez dostosowanie projektu budowlanego do zgodności z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia lub przedłożenie odstępstwa, o którym mowa w art. 9 ustawy - Prawo budowlane, w zakresie odległości budynku od granicy z sąsiednią działką budowlaną - dz. nr [...]. Jak wynika z akt sprawy powyższe postanowienie zostało odebrane przez inwestora w dniu 6 lipca 2016 r., a pismem z dnia 29 lipca 2016 r. inwestor zwrócił się do Prezydenta W. o wystąpienie do Ministra Infrastruktury i Budownictwa o udzielenie upoważnienia do wydania przez Prezydenta W. zgody na odstępstwo od § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Pismem z dnia 28 października 2016 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa odmówił udzielenia Prezydentowi W. upoważnienia do wyrażenia zgody na przedmiotowe odstępstwo. W ocenie organu odwoławczego należy stwierdzić, że w sprawie bezskutecznie upłynął, wyznaczony postanowieniem Prezydenta W. z dnia [...] r., Nr [...], termin usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym, w szczególności, w zakresie zgodności z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, że jak wynika z treści odwołania, inwestor nie planuje obecnie zmiany planów inwestycyjnych i ponownie zamierza wnioskować o odstępstwo od § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Wojewoda D. uznał też za konieczne w sprawie odniesienie się do regulacji zawartej w § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia. Zgodnie bowiem z tym przepisem, w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. W § 12 ust. 1 rozporządzenia określono ogólną zasadę sytuowania budynków, od tej reguły istnieją jednak wyjątki, w tym, ustalony w § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia, sposób sytuowania budynków na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Wskazał też, że jak wynika z dokonanych przez organ samodzielnych pomiarów (projekt budowlany nie zawiera w tym zakresie żadnych informacji), szerokość dz. nr [...] wynosi około 12 m (pomiar dokonany w oparciu o mapę do celów projektowych w skali 1:500, na której sporządzono projekt zagospodarowania działki). Zdaniem organu odwoławczego przepis § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia nie będzie miał zastosowania w przedmiotowej sprawie. Przepis ten w ocenie organu dotyczy bowiem jedynie możliwości budowy nowego budynku mieszkalnego na działce o szerokości mniejszej niż 16 m, a nie rozbudowy budynku już istniejącego (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. II SA/Ke 296/11, LEX nr 821551; odmiennie o rozumieniu użytego w przepisach rozporządzenia zwrotu "sytuowanie budynku" wypowiedział się jednak przykładowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 25 maja 2016 r., sygn. II SA/Sz 310/16, LEX nr 2116255). W zakończeniu uzasadnienia Wojewoda D. odnosząc się do treści odwołania, wyjaśnił, że niniejsze rozstrzygnięcie nie uniemożliwia inwestorowi podjęcia ponownych starań w uzyskaniu zgody na odstępstwo od przepisu § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, a ze stosownym wnioskiem o wystąpienie przez organ o upoważnienie ministra inwestor może również wystąpić przed złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę (rozbudowę). Prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym zakwestionował M. F. poprzez skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W skardze zwrócił się o skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji "z możliwością ponownego skierowania zapytania o wydanie zgody na odstępstwo do Ministra Infrastruktury i Budownictwa. Wskazał też, że na odmowę udzielenia przez Ministra upoważnienia Prezydentowi W. mógł wpłynąć fakt podjęcia interwencji przez właściciela sąsiedniej działki nr [...],[...], obręb [...], który zarzucił brak analizy urbanistycznej, zmniejszenie wartości nieruchomości i brak wyceny uprawnionego rzeczoznawcy a ponadto "pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych i zagrożenie pożarowe", które nie zostały potwierdzone żadnymi ekspertyzami uprawnionych podmiotów. Skarżący podał też w uzasadnieniu skargi, że budynek objęty wniesionym przez niego wnioskiem to jeden z kilkudziesięciu powtarzalnych budynków wybudowanych w latach 70-tych ubiegłego wieku według identycznego projektu, z których kilka rozbudowano w sposób zmieniający odległość od sąsiedniej działki do 1,5 metra. W doręczonej Sądowi odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie w całości i podtrzymał stanowisko przyjęte przy orzekaniu w sprawie. Na rozprawie wyznaczonej na dzień 19 lipca 2017 r. skarżący oświadczył, że popiera w całości wnioski i twierdzenia zawarte w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął orzeczenie w sprawie po rozważeniu następujących okoliczności faktycznych i prawnych: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacia wydania zaskarżonego aktu. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych stwierdził naruszenie prawa obligujące do uwzględnienia skargi poprzez zastosowanie w sprawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718) wskazującego na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przy jednoczesnym skorzystaniu z dyspozycji art. 135 wskazanego aktu, z którego wynika, że Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Przedmiotem dokonywanej w tej sprawie przez Sąd oceny była decyzja Wojewody D. z dnia [...] r. (nr [...]) utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] r. (nr [...]) odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia M. F. pozwolenia na rozbudowę istniejącego budynku jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej przy ul. [...] we W. (działka nr [...], [...], obręb [...]). Z uzasadnień decyzji wydanych w tej sprawie przez organy właściwe instancyjnie wynika, że bezpośrednią przyczyną negatywnego dla wnioskodawcy orzeczenia był bezskuteczny upływ terminu wyznaczonego przez organ administracji architektoniczno-budowlanej pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] r. (Nr [...]) do usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym, w szczególności do dostosowania go do warunków określonych w § 12 ust. 1 pkt 2 powoływanego wcześniej rozporządzenia techniczno-budowlanego lub przedłożenia odstępstwa, o którym mowa w art. 9 ustawy – Prawo budowalne od właściwego ministra. Wskazany przepis stanowi, że jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 3 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Natomiast przepis art. 9 ustawy – Prawo budowlane uprawnia właściwy do orzekania o pozwoleniu na budowę organ do udzielenia inwestorowi zgody – w drodze postanowienia – na odstępstwo od przepisów techniczno - budowlanych po uzyskaniu upoważnienia ministra, który te przepisy ustanowił. Z materiału sprawy wynika, że wnioskodawca podjął działania zmierzające do zadośćuczynienia obowiązkom orzeczonym postanowieniem Prezydenta W. z dnia [...] r. (Nr [...]) w zakresie doprowadzenia do zgodności projektu budowlanego we wskazanym w postanowieniu przepisem § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i w dniu 29 lipca 2016 r. zwrócił się do Prezydenta W. z wnioskiem o wystąpienie do Ministra Infrastruktury i Budownictwa o udzielenie upoważnienia do wyrażenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych w zakresie odległości ściany bez otworów okiennych od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Pisemne wystąpienie Prezydenta W. – stosownie do wniosku inwestora – w dniu 5 sierpnia 2016 r. do właściwego ministra okazało się bezskuteczne i wobec odmowy udzielenia przez ministra upoważnienia, Prezydent W. postanowieniem z dnia [...] r. (Nr [...]) odmówił inwestorowi zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 powoływanego rozporządzenia. Doręczone Sądowi akta administracyjne wskazują, a co potwierdzają organy orzekające w uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji, że M. F. do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył dokumenty wymagane przepisem art. 33 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, w tym decyzję Prezydenta W. z dnia [...] r. (Nr [...]) ustalającą warunki zabudowy dla projektowanej inwestycji. Z treści tej decyzji wynika, że ustalenia nią dokonane dotyczą zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a w zakresie ustaleń dotyczących funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu z uwzględnieniem ustaleń dotyczących warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego ustalono szerokość elewacji frontowej do 10,5, wyjaśniając dodatkowo w pkt 3 uzasadnienia, że wskaźnik ten dotyczy zabudowy istniejącej i planowanej rozbudowy łącznie. W tym kontekście należy zwrócić uwagę, że z przepisu art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Zdaniem Sądu taka dyrektywa ustawodawcy oznacza, że organ właściwy do udzielenia pozwolenia na budowę powinien wszechstronnie rozważyć – w istniejących w danym przypadku warunkach prawnych – legalną możliwość zaakceptowania koncepcji przyjmującej w projekcie budowlanym ustalenia orzeczone w ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy dla tej inwestycji w ich maksymalnych dopuszczalnych wskaźnikach. Wskazać przy tym należy, że działania procesowe organów administracji publicznej podporządkowane są zasadzie praworządności zawartej w art. 6 kpa i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wymaga ona bezwzględnej zgodności z prawem każdej czynności procesowej, w tym czynności orzeczniczej, podejmowanej przez organ administracyjny, działający zgodnie z kompetencją przyznaną mu przepisami ustrojowymi, materialnymi i formalnymi. W doktrynalnym ujęciu podstępowanie administracyjne traktowane jest jako zorganizowany proces stosowania prawa, w którym pierwszorzędne znaczenie ma ustalenie normy prawa odpowiedniej dla rozstrzygnięcia sprawy, poprzez które następuje konkretyzacja uprawnienia lub obowiązku podmiotu legitymowanego wg kryteriów ustalonych w art. 28 i art. 29 kpa. W literaturze przedmiotu na etapach zorganizowanego procesu stosowania prawa wyróżnia się m.in. ustalenie, jak norma obowiązuje w zakresie niezbędnym dla potrzeb rozstrzygnięcia i ustalenie konsekwencji prawnych faktu uznanego za udowodniony na podstawie stosowanej normy (np. J. Wróblewski: Sądowe stosowanie prawa, Warszawa 1972; B. Adamiak, J. Borkowski. KPA komentarz, Warszawa 2006). Gwarancją prawidłowego zastosowania w sprawie przepisu prawa materialnego jest poprzedzenie tej czynności postępowaniem wyjaśniającym przeprowadzonym z uwzględnieniem zasad zawartych w art. 7 i art. 77 § 1 kpa. W przepisach tych ustawodawca postanowił, że organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7) oraz zobligował organ administracji publicznej do zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1). W ocenie Sądu czynności organów orzekających w sprawie w postępowaniu instancyjnym w zakresie, którego dotyczą wskazane powyżej przepisy nie zostały podjęte w sposób prawidłowy. W rozpoznawanej sprawie inwestor został zobowiązany do doprowadzenia przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego do zgodności z przywołanym wcześniej przepisem § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia techniczno-budowlanego, wcześniej powoływanego. W przepisie § 12 ust. 1 tego aktu prawodawca wprowadził ogólną zasadę sytuowania budynku na działce budowlanej względem sąsiedniej działki budowlanej, ustalając w dwóch kolejnych punktach dwie normy odległościowe od granicy z sąsiednią działką budowlaną (4 m i 3 m), a jako kryterium istnienie w ścianie zwróconej w stronę tej granicy otworów okiennych lub drzwiowych. W kolejnych przepisach (ust. 2 – 7) prawodawca przyjął szczególne regulacje odległościowe dla konkretnych, wybranych przypadków. Zasady zawarte w § 12 ust. 3 omawianego rozporządzenia odnoszą się do zabudowy jednorodzinnej z zastrzeżeniem, że należy przy nich uwzględniać przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271 – 273. Przy takim rodzaju zabudowy dopuszcza się m. in. sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2 (tj. mniejszej niż 3 m), lecz nie mniejszej niż 1,5 m na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 metrów. Sąd w składzie orzekającym nie podziela stanowiska prezentowanego wcześniej w judykaturze administracyjnej i akceptowanego przez organy orzekające w tej sprawie w postępowaniu instancyjnym, zgodnie z którym przepis § 12 ust. 3 pkt 1 odnosi się wyłącznie do przypadku sytuowania budynku, czyli wykonywania robót budowlanych polegających na budowie nowego budynku (wznoszenia go niejako od podstaw). Nie znajduje bowiem uzasadnienia w obecnych warunkach konstytucyjnych i szczególnych ustawowych różnicowanie sytuacji inwestorów, charakteryzujących się tą samą cechą relewantną w zależności od tego, czy ich zamierzenie dotyczy budowy budynku, czyli wykonywania obiektu budowlanego, czy budowy części budynku, czyli wykonywania części obiektu budowlanego przy uwzględnieniu definicji przyjętej w art. 3 pkt 6 ustawy – Prawo budowlane. Zdaniem Sądu nie można też uznać, że regulacja zawarta w § 12 ust. 3 pkt 3 powoływanego rozporządzenia odnosi się do każdej rozbudowy budynku istniejącego w zabudowie jednorodzinnej, skoro prawodawca typizuje sytuację do której ona się odnosi poprzez wskazanie, że dotyczy rozbudowy budynku usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działka budowlaną, czyli w odległości mniejszej niż 4 lub 3 metry. Z materiału sprawy wynika, że istniejący na działce nr [...] przy ul. [...]budynek mieszkalny jednorodzinny (w zabudowie bliźniaczej) usytuowany jest w odległości nie mniejszej niż 4 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną, czyli odległości określonej w § 12 ust. 1 pkt 1 omawianego rozporządzenia. Istotne też – w ocenie Sądu jest, że w przepisie § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, do zgodności z którym inwestor został zobowiązany dostosować przedłożony projekt budowlany i w przepisie § 12 ust. 3 pkt 1, którego zastosowanie w rozpoznawanej sprawie organy orzekające wyeliminowały – zdaniem Sądu nieprawidłowo – prawodawca posługuje się słowem "sytuowanie". Pozwala to – w ocenie Sądu – uznać, że obie regulacje odnoszą się do takich samych zamierzeń inwestorskich (robót budowlanych). Niewątpliwie bowiem ogólna zasada zawarta w § 12 ust. 1 i przyjęte w tym przepisie normy odległościowe odnoszą się zarówno do wykonywania budynku, którego sytuowanie względem sąsiedniej działki budowlanej nie podlega odrębnej regulacji, jak i do jego rozbudowy. W toku dokonywanej w sprawie oceny Sąd zwrócił też uwagę na niekonsekwencję organów orzekających w postępowaniu jurysdykcyjnym. Skoro bowiem organy uznały, że przepis § 12 ust. 3 pkt 3 omawianego rozporządzenia odnosi się do wszystkich przypadków realizowania rozbudowy budynku, zatem również do wnioskowanego zamierzenia budowlanego, to postanowienie podjęte w trybie art. 35 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane powinno zobowiązywać inwestora do doprowadzenia przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego do zgodności z przepisem § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia techniczno – budowlanego lub przedłożenia odstępstwa o którym mowa w art. 9 ustawy – Prawo budowlane w tym zakresie, a nie do zgodności z przepisem § 12 ust. 1 pkt 2 wskazanego rozporządzenia. Okoliczność ta wobec przyjętej przez Sąd w tej sprawie oceny nie jest jednak istotna. Sąd uznał bowiem, że organy nie rozważyły w sposób wymagany przepisami prawa możliwości zastosowania w sprawie przepisu § 12 ust. 3 pkt 1 powoływanego rozporządzenia. Nie ustaliły, jaka jest szerokość działki, objętej wnioskiem, nie odniosły się do przepisów odrębnych oraz zawartych w § 13, 60 i 271 – 273 omawianego rozporządzenia, nie zanalizowały treści decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. (nr [...]) ustalającej warunki zabudowy i orzeczonych tą decyzja ustaleń. Wobec przedstawionych powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny – stwierdzając, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – stosownie do przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej nie występuje ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.