II SA/Wr 2513/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska /sprawozdawca/, Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski, Sędzia WSA Andrzej Cisek, Protokolant Katarzyna Grott, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2005r. sprawy ze skargi K. T. na uchwałę Rady Gminy C. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działki [...]w J. I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej skarżącej K. T.; II. orzeka, że zaskarżona uchwała w części opisanej w pkt. I nie może być wykonana; III. zasądza od Gminy C. na rzecz skarżącej K. T. kwotę 1010 zł. /tysiąc dziesięć złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...]r. Rada Gminy w C. podjęła w oparciu o przepis art. 7, ust. 1, art. 18 ust. 2, pkt. 5 i art. 40, ust. 1 z 2002 r. Nr 23, poz. 220 i Nr 62, poz. 558 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591) oraz art. 26 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm.) oraz w związku z uchwałą Nr [...]z dnia [...]r. Rady Gminy w C. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru wsi J. uchwałę Nr [...]w sprawie rozpatrzenia zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działki [...]w J.. W § 1 tej uchwały stwierdzono, iż po rozpatrzeniu zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działki nr [...]w J., wniesionych przez następujące osoby: 1. K. R., J. [...] 2. E. i R. T., J. [...] 3. K. i . R., J. [...] 4. K. i E. T., J. [...] postanowiono odrzucić je w całości. Jako uzasadnienie prawne, organ wskazał, iż projekt uchwały został opracowany na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów szczególnych w tym ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. prawo ochrony środowiska wraz z przepisami wykonawczymi. W uzasadnieniu faktycznym w części dotyczącej zarzutu K. i E. T., odnośnie uciążliwości zakładu zlokalizowanego na opisanej wyżej działce [...], organ stwierdził, iż przedmiotowy projekt planu zagospodarowania przestrzennego zakłada ograniczenie szkodliwego oddziaływania zakładu do granic działki objętej planem. Nie przewiduje przekroczenia dopuszczalnych norm w zakresie jego uciążliwości. W kwestii zaś nieuwzględnienia zastrzeżeń zgłoszonych przez Urząd Marszałkowski Województwa D. poprzez pominięcie kwestii konieczności utwardzenia [nawierzchni] terenu działki nr [...]w celu ochrony gleby, wód powierzchniowych oraz znajdującego się nieopodal zbiornika wodnego, organ wyjaśnił, że w trakcie opracowania planu działki nr [...]stwierdzono pokrycie powierzchni terenu płytą betonową w części pomiędzy drogą gminną, budynkiem lakierni i budynkiem mieszkalnym. Nie jest wskazane zabetonowanie terenu ogrodu znajdującego się za budynkiem mieszkalnym i gospodarczym. Ustosunkowując się do zarzutu niedostateczne uwzględnienie uwag Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]r. nakazujących ograniczenie szkodliwego wpływu wyłącznie do granic działki nr [...], organ podkreślił, iż przy zachowaniu reżimów wynikających z cytowanych w projekcie planu decyzji - uciążliwości zakładu zamkną się w granicach działki nr [...]. W końcowej części uchwały, organ zawarł następujący wniosek: Wszystkie zarzuty dotyczą sytuacji mającej miejsce w przeszłości, a więc przed przystąpieniem do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przy przestrzeganiu zawartych w projekcie planu ustaleń uciążliwość zakładu ograniczy się do granic działki [...]. W skardze na tę uchwałę do Naczelnego Sądu Administracyjnego K. T., reprezentowana przez radcę prawnego wniosła o stwierdzenie jej nieważności oraz zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż skarżona uchwała podjęta została bez uprzedniego powiadomienia wnoszących zarzuty w trybie określonym treścią art. 18 ust. 2 pkt. 9 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i wyłącznie ten fakt w myśl treści art. 27 ust. 1 cyt. ustawy skutkować powinien stwierdzeniem jej nieważności. W myśl utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego obowiązek powiadomienia zgłaszających zarzuty z wyprzedzeniem siedmiodniowym o terminie sesji Rady Gminy wynika z wykładni systemowej, bowiem zawiadomienie o sesji rady jest tego samego rodzaju czynnością, co zawiadomienie o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu. Nadto wbrew treści art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w trakcie rozpoznawania zarzutów nastąpiło łączne ich potraktowanie przez Radę Gminy, jak też uzasadnienie ich odrzucenia również miało charakter łączny. Przede wszystkim jednak projekt zmiany planu zagospodarowania przestrzennego nie mieści się w granicach władztwa planistycznego Gminy, gdyż naruszenie interesu prawnego skarżącej związane jest z naruszeniem dyspozycji przepisu art. 10 ust. 1 pkt. 8 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ( w części dotyczącej ochrony zdrowia ludności) oraz przepisów ustawy z dn. 27 kwietnia 2001 r. prawo ochrony środowiska. W okresie poprzedzającym przystąpienie do opracowania projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego jednej działki gruntu Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska Delegatura w L. wielokrotnie stwierdzał naruszanie przez właściciela działki przepisów dotyczących ochrony środowiska i niekorzystnego oddziaływania na działki sąsiadujące, a także samowolną zmianę przeznaczenia obiektów budowlanych. Dowód : pismo [...] z [...]r. pismo [...] z [...]r. pismo [...]z [...]r. pismo [...] z [...]r. pismo [...] z [...]r. pismo [...]z [...]r. pismo [...] z [...]r. W treści uzasadnienia zaskarżonej uchwały zawarte jest w konkluzji stwierdzenie, iż wniesione zarzuty odnoszą się do sytuacji mającej miejsce w przeszłości. Stwierdzić należy, iż w świetle stwierdzonego przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska braku przeprowadzenia przeglądu ekologicznego przez właściciela działki - uzasadnienie faktyczne zaskarżonej uchwały rozmija się z faktami. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, iż pozostawienie projektu planu zagospodarowania przestrzennego w niezmienionej postaci spowoduje uszczerbek w uprawnieniach i interesie prawnym skarżącej, stąd wniesiono jak na wstępie. W odpowiedzi na skargę, strona przeciwna wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu podkreślono, że wniesiona skarga jest całkowicie bezzasadna i winna podlegać oddaleniu. Wszystkie strony w tym skarżąca zostały stosownie - pisemnie powiadomione o sesji Rady Gminy w C., na której przedstawione i rozpatrywane były zarzuty dot. ustaleń przyjętych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarzut braku powiadomienia jest więc nietrafny. Dowód: 1. zał. 1 - pismo Zarządu Gminy z dnia [...]r. Nr. [...]wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru przez skarżącą w dniu [...]r. (vide: akta sprawy). Obowiązujące przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym nie ograniczają prawa Rady Gminy do łącznego - wyspecyfikowanego indywidualnie w uchwale rozpatrzenia i odrzucenia składanych zarzutów. Treść zarzutu o wadliwości łącznego rozstrzygnięcia uchwałodawczego Rady Gminy jest niezasadny w świetle zindywidualizowanych postanowień zaskarżonej uchwały. Dowód: 2 - vide : uchwała Rady Gminy w C. Nr. [...]z dnia [...]r. Także nietrafny jest zarzut braku "władztwa planistycznego Gminy" w materii zmian planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie wskazywanego w skardze naruszenia interesu prawnego skarżącej w zakresie dotyczącym ochrony zdrowia ludności. Przedmiotowy projekt planu zagospodarowania przestrzennego wręcz zakłada ograniczenie szkodliwego oddziaływania zakładu do granic działki objętej planem. Nie przewiduje przekroczenia dopuszczalnych norm w zakresie jego uciążliwości i tym samym zabezpiecza interesy sąsiadów. W takim stanie rzeczy uzasadnione jest stanowisko i twierdzenia strony pozwanej, iż pozostawienie planu zagospodarowania przestrzennego w dotychczasowej postaci nie powoduje jakiegokolwiek uszczerbku w uprawnieniach i interesach prawnych strony skarżącej - stąd wniesiono jak wyżej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny działając w granicach kompetencji wynikających z art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. 153, poz.1269/ w związku z art.3 § 2 pkt.5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/, obowiązany jest skontrolować, czy zaskarżona uchwała odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art.147 § 1 lub art.151 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . Wskazać przy tym należy, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm./ - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, co oznacza, że cyt. wyżej ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Według art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej "Rzeczypospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasadę sprawiedliwości społecznej". Jedną z podstawowych wartości państwa prawnego jest przestrzeganie zasady praworządności, którą ustanawia art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiąc, że: "Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa". Zasadą tą związane są wszystkie władze publiczne Rzeczypospolitej Polskiej, a zatem także organy samorządu terytorialnego. Organy samorządu terytorialnego związane zasadą praworządności "działają na podstawie i w granicach prawa". Stosownie do przepisów art. 7 i art. 10 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999r., Nr 15, poz. 139 ze zm.) obowiązującej na dzień podjęcia zaskarżonej uchwały miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest po pierwsze przepisem gminnym, powszechnie obowiązującym, i po wtóre określa w sposób wiążący przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenów objętych planem. Wynikają z tego daleko idące konsekwencje, polegające nie tylko na ingerencji w sferę prawa własności, lecz także na ustanowieniu podstawy do odjęcia bądź ograniczenia tego prawa własności. Wynika to w sposób oczywisty z istoty planu, który określa przeznaczenie i sposób wykorzystywania nieruchomości, a to mieści w sobie ingerencję w prawo własności. Tego rodzaju ingerencja jest zatem dopuszczalna i wynika z jednoznacznego upoważnienia ustawowego dla rady gminy. Jednakże dopuszczalna, a zatem i legalna ingerencja gminy w uprawnienia właścicielskie odnośnie nieruchomości położonych na jej obszarze, mająca umocowanie w przepisach art. 4 ust. 1, art. 7 i art. 10 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, nie może oznaczać zupełnej dowolności i arbitralności w tym zakresie. W myśl bowiem art. 3 ustawy powołanej wyżej o zagospodarowaniu przestrzennym: "W granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, każdy ma prawo do: 1) zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, 2) ochrony własnego interesu prawnego, przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych". Art. 3 powołanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wyznacza dwie istotne wartości, które przy opracowaniu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego muszą zostać uwzględnione, a mianowicie: - po pierwsze, prawo jednostki, w granicach wyznaczonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, - po drugie, prawo jednostki w granicach wyznaczonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego do ochrony własnego interesu prawnego, przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Środkiem prawnym mającym na celu ochronę tak wyznaczonych wartości w procesie opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest zarzut. Według art. 24 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym: "Zarzut może wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu". Zarzut jako środek obrony jednostki, którego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymaga szczegółowego rozpoznania i rozstrzygnięcia, w którym niezbędne jest wykazanie potrzeby ingerowania w prawo własności. Obowiązek ten wynika z art. 24 ust. 3 powołanej wyżej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi: "O uwzględnieniu, bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne". Uchwała o odrzuceniu zarzutu musi zawierać merytoryczne uzasadnienie przyczyn ingerencji w dotychczasowy sposób przeznaczenia nieruchomości. Musi być ona szczegółowo wywiedziona, a to z uwagi na niezbędność poszanowania reguł przyjętych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, które chronią jednostkę przed władczą ingerencją władz publicznych. Niezbędność ta wynika także z art. 3 powołanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, który przyznaje jednostce prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny. Dodać przy tym należy, że rozpoznając zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ samorządu terytorialnego obowiązany jest ocenić nie tylko zgodność tego projektu z przepisami powszechnie obowiązującymi, ale także ustalić, czy naruszenie przedmiotowego porządku prawnego nie stanowi zarazem naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzut. Poza tym zasadnicza funkcja każdego uzasadnienia rozstrzygnięcia sprawy polega na dążeniu przekonania strony (stosownie do dyrektywy zawartej w art. 8 kpa), że jej stanowisko w sprawie zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeśli zapadło niekorzystne dla niej rozstrzygnięcie, to przyczyną tego były istotne powody. W ustanowionym przez prawo obowiązku takiego właśnie uzasadnienia rozstrzygnięć leży min. dążenie do poszanowania godności i wolności obywatela demokratycznego państwa. Dochodzi zaś do naruszenia tych podstawowych wartości i praw, gdy w istotnej dla strony sprawie staje się ona adresatem rozstrzygnięcia, opatrzonego zdawkowym czy niepełnym uzasadnieniem, a co ma miejsce w niniejszej sprawie. W sprawie będącej przedmiotem skargi art. 24 ust. 3 powołanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym został rażąco naruszony. Nie można bowiem uznać za zgodne z prawem rozpoznanie i załatwienie zarzutu wniesionego przez stronę skarżącą. Zacytowany przepis art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym posługuje się słowem "zarzut" w liczbie pojedynczej i wymaga od rady faktycznego i prawnego uzasadnienia uchwały, konstruując uchwałę o uwzględnieniu lub o odrzuceniu zarzutu na wzór decyzji administracyjnej. Uchwała taka odnosi się bowiem do indywidualnego adresata i skoro tak została skonstruowana legitymacja wobec zarzutów, dotyczy jego indywidualnych interesów prawnych lub uprawnień. Uzasadnienie faktyczne powinno zatem przedstawić sytuację faktyczą wnoszonego zarzutu a więc tę, która jest powiązana z treścią kwestionowanego projektu planu. Uzasadnienie prawne z kolei powinno przedstawić związek tej sytuacji faktycznej z tymi normami prawnymi, które wyznaczałyby interes lub uprawnienie danej osobie i wytłumaczyć na tle tych norm, dlaczego postanowiono uwzględnić lub zwłaszcza nie uwzględnić danego zarzutu. Wymóg zmieszczenia w uchwale uzasadnienia zmusza radę gminy do przeprowadzenia pogłębionej analizy sytuacji wnoszącego zarzut, czyli do pewnego postępowania dowodowego czy wyjaśniającego. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżona uchwała o odrzuceniu zarzutu wniesionego przez skarżącą nie zawiera wyczerpującego uzasadnienia faktycznego, jak również uzasadnienia prawnego. Uzasadnienie faktyczne i uzasadnienie prawne uchwały o odrzuceniu zarzutu to uzasadnienie przytaczające argumenty co do racji przyjętych rozwiązań w projekcie planu, które wymagają rozważenia w świetle interesu prawnego lub uprawnienia jednostki. Zaskarżona uchwała takiego uzasadnienia nie zawiera. Uzasadnienie zaskarżonej uchwały sprowadza się w istocie do stwierdzenia, iż "Przedmiotowy projekt planu zagospodarowania przestrzennego zakłada ograniczenie szkodliwego oddziaływania zakładu do granicy objętej planem. Nie przewiduje przekroczenia dopuszczalnych norm w zakresie jego uciążliwości." Powyższe stwierdzenie organu nie poparte jednak zostało żadnymi dowodami. Z treści uzasadnienia zaskarżonej uchwały nie wynika, w istocie, iż strona przeciwna w ogóle rozważała interes jednostkowy strony wnoszącej zarzut i interes społeczny. Nie wynika również jakie dowody zdecydowały o nieuwzględnieniu indywidualnego interesu strony skarżącej. Nie można zatem ocenić w sposób prawidłowy, czy odrzucając zarzut, Rada Gminy nie naruszyła zasady proporcjonalności interesów stron. Nie można uznać za spełniające wymogi art. 24 ust. 3 powołanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym uzasadnienie uchwały odrzucającej zarzut, stwierdzenie organu, że przy przestrzeganiu zawartych w projekcie planu ustaleń uciążliwości zakładu – warsztat samochodowy – blacharstwo i lakiernictwo samochodowe, ograniczy się do granic działki [...]. Istotne jest w sprawie, że w wyroku z dnia 1.12.1999r, sygn. IV SA 1387/99 (LEX nr 48258) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Rada gminy, rozstrzygając o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutów,(...), powinna brać również pod uwagę zakres naruszonych interesów prawnych poszczególnych podmiotów i proporcje tych naruszeń w porównaniu z innymi podmiotami. Inaczej mówiąc, prawnie uzasadnione władztwo planistyczne gminy nie powinno w sposób nadmierny, z pogwałceniem zasady sprawiedliwości społecznej, naruszać interesów prawnych jednych, chroniąc innych." Natomiast w wyroku z dnia 13.13.1999r., sygn. IV SA 788/99 (LEX nr 48191) Sąd ten zwrócił uwagę, że: "Dopuszczalna, a zatem i legalna ingerencja gminy w uprawnienia właścicielskie odnośnie nieruchomości położonych na jej obszarze, mająca umocowanie w przepisach art. 4 ust. 1, art. 7 i art. 10 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, nie może oznaczać zupełnej dowolności i arbitralności w tym zakresie. W art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nałożony został na radę gminy obowiązek zawarcia w uchwale rozstrzygającej zarzut uzasadnienia faktycznego i prawnego. W sytuacji zaś, gdy kwestionowany w zarzucie projekt planu miejscowego prowadzi do naruszenia prawa własności, uzasadnienie uchwały o odrzuceniu zarzutu musi być szczególnie wnikliwe i staranne. Wymagają tego przede wszystkim konstytucyjna zasada demokratycznego państwa prawnego (art. 2) i zasada ochrony własności (art. 21). W uzasadnieniu takim winny być wskazane wszystkie przesłanki i okoliczności, które przemawiały za potrzebą uwzględnienia interesu publicznego powodującego ograniczenie uprawnień właścicielskich indywidualnych obywateli. Poza tym zasadnicza funkcja każdego uzasadnienia rozstrzygnięcia sprawy polega na dążeniu przekonania strony (stosownie do dyrektywy zawartej w art. 8 kpa), że jej stanowisko w sprawie zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeśli zapadło niekorzystne dla niej rozstrzygnięcie, to przyczyną tego były istotne powody." W ocenie Sądu zaskarżona uchwała nie odpowiada wyżej wymienionym wymogom, co wyżej wykazano. Dodać należy, że w wyroku z dnia 25.11.1997r., sygn. akt II SA/Łd 1514/97 (ONSA1998/4/124) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Warunek rozpatrzenia nie uwzględnionych zarzutów (art. 18 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym) nie jest spełniony, gdy zakłada się niemożność jakichkolwiek korekt w projekcie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a sesja rady gminy służy uzasadnieniu proponowanego wariantu zmiany planu, a nie rozpatrzeniu zarzutów." Dodatkowym uchybieniem organu jest przekazanie Sądowi niekompletnych akt administracyjnych. Otóż w nadesłanych aktach brak jest zgłoszonych przez skarżącą zarzutów, jak również brak jest stanowiska Zarządu Gminy, o którym stanowi art. 18 ust. 2 pkt 8 omawianej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Przy ponownym rozpatrywaniu zarzutów skarżącej należy mieć na uwadze zapisy Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz.U. Nr 78 poz. 483) w szczególności w odniesieniu do prawa własności. Według art. 64 ust. 1 Konstytucji Rz.P. każdy ma prawo do własności i innych praw majątkowych, zaś z ust. 2 tego przepisu jednoznacznie wynika, że własność i inne prawa majątkowe podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej. Nie można mówić o lepszym bądź gorszym prawie własności. Dotąd powiedziane powoduje, że wobec rażącego naruszenia art. 24 ust. 3 w związku z art. 24 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 147 § 1 i art. 152 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt I i II sentencji wyroku. O kosztach postępowania przed Sądem orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy. Sąd natomiast nie podzielił zarzutu skargi, że w sprawie naruszony został przepis art. 18 ust. 2 pkt 9 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, zawartym w odpowiedzi na skargę, że skarżąca została w określonym powyższą ustawą terminie zawiadomiona o terminie sesji Rady Gminy.