II SA/Wr 269/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis Sędziowie Sędzia WSA Anna Siedlecka (sprawozdawca) Sędzia NSA Julia Szczygielska Protokolant Daria Burdzyńska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 marca 2012 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej we Wrocławiu Wandy Tabaczyk- Przysłupskiej sprawy ze skargi T. D. na decyzję Wojewody D. z dnia 17 lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżącego T. D. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi T.D. jest decyzja Wojewody D. z 17 lutego 2011 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydent W. z 16 sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia na rzecz A. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej " A." lub "inwestor") pozwolenia na budowę dla zamierzenia, które obejmuje budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...], przewidzianej do realizacji we W., przy ul. W. Z. [...] na działce oznaczonej geodezyjnie jako nr [...] [...], obręb S., która zapadła w następujących okolicznościach. Wnioskiem z 10 listopada 2009 r. A. sp. z o.o. wystąpiła o pozwolenie na budowę w/w stacji bazowej telefonii komórkowej przy ul. Z. [...] we W., składającej się z trzech anten sektorowych typu AS02 skierowanych na azymuty: 60°, 155°, 300° i zawieszonych na wysokości 22,9 m n.p.t., pracujących w paśmie 2100 MHz (UMTS) o równoważnej mocy promieniowanej izotropowo anten: EIRP=1626 W; 5 anten radioliniowych; wieży o konstrukcji stalowej kratowa typu "[...]" o wysokości 24m n.p.t.; kabli antenowych, instalacji odgromowych i uziemiających oraz przyłącza energetycznego. Do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestor przedłożył ostateczną decyzję z dnia 17 października 2008 r. nr [...] o lokalizacji inwestycji celu publicznego, postanowienie z dnia 23 kwietnia 2009 r. nr [...] oraz decyzję Prezydenta W. z dnia 9 czerwca 2009 r. nr [...] umarzającą jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie omawianej stacji bazowej telefonii komórkowej. Po zapoznaniu się z dostarczonymi dokumentami organ I instancji uznał, że projektowana inwestycja jest zgodna z warunkami określonymi w w/w decyzji lokalizacji inwestycji celu publicznego dla omawianego zadania inwestycyjnego. Ponadto organ I instancji przyjął, że objęte wnioskiem przedsięwzięcie nie jest zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga ono uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W dniu 17 grudnia 2009 r. strony postępowania: M. D., J. D., J. K. złożyli pismo, w którym przedstawili uwagi dotyczące: zagrożenia dla ludzi oraz ochrony zdrowia mieszkańców sąsiednich nieruchomości; zasięgu granicznej gęstości promieniowania elektromagnetycznego anten; konieczności wydania w powyższej sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację omawianego przedsięwzięcia oraz opiniowania inwestycji przez organ ochrony środowiska i inspekcji sanitarnej; konieczności opiniowania inwestycji pod względem przepisów przeciwpożarowych. Po zapoznaniu się z przedstawioną argumentacją oraz po przeanalizowaniu posiadanych dokumentów organ I instancji stwierdził, że zgodnie z dostarczoną dokumentacją budowlaną oraz zgodnie z zapisem na str. 2 uzasadnienia decyzji Prezydenta W. z dnia 9 czerwca 2009 r. stwierdzono, iż na podstawie charakterystyki w/w zamierzenia inwestycyjnego znajdującej się w "Analizie kwalifikacyjnej do wykonania raportu o oddziaływaniu na środowisko" miejsca dostępne dla ludzi nie znajdują się w odległości do 70m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tych anten. Na podstawie dostarczonej dokumentacji budowlanej (rys. nr PB/1-1) zasięg występowania promieniowania elektromagnetycznego o wartościach nie mniejszych niż dopuszczalna wartość 0,lW/m2 nie obejmuje budynków zlokalizowanych na sąsiednich działkach. Projekt budowlany zawiera charakterystykę wpływu inwestycji na środowisko (str. nr 32 projektu). Opiniowanie inwestycji przez organ ochrony środowiska, organ inspekcji sanitarnej odbywa się na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jej realizację. Projekt budowlany na stronie nr 32 zawiera informację o projektowanej inwestycji dot. ochrony przeciwpożarowej. Zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. Nr 121 z 2003r. poz. 1137 z póź. zm.) dla projektowanego obiektu nie jest wymagane uzgodnienie projektu budowlanego pod względem zabezpieczeń przeciwpożarowych. Decyzją z 21 grudnia 2009 r. nr [...] Prezydent W. zatwierdził wnioskodawcy projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] przy ul. Z. [...] we W.. Wojewoda D. decyzją z 24 czerwca 2010 r. nr [...] uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W ponowienie prowadzonym postępowaniu postanowieniem z dnia 15 lipca 2010 r. Prezydent W. nałożył na inwestora obowiązek dostarczenia 2 egz. projektu budowlanego wraz z 2 egz. projektu zagospodarowania terenu. Pismem z dnia 28 lipca 2010 r. inwestor uzupełnił dokumentację o 2 egz. projektu budowlanego wraz z projektem zagospodarowania terenu. W dniu 2 sierpnia 2010 r. M. D. przedłożyła do sprawy pismo z wnioskiem o dopuszczenie dowodów. W uzasadnieniu zacytowała opinię biegłego z zakresu promieniowania elektromagnetycznego na okoliczność weryfikacji pomiaru promieniowania elektromagnetycznego w miejscu planowanej inwestycji z uwzględnieniem otoczenia oraz parametrów środowiskowych. W aktualnie prowadzonym postępowaniu decyzją z 16 sierpnia 2010 r. nr [...] Prezydent W. ponownie zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę omawianej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] przy ul. Z. [...] we W.. Odnosząc się do wniosków M.D. organ wydający decyzję podkreślił, że sprawa wpływu promieniowania elektromagnetycznego została rozstrzygnięta na etapie postępowania administracyjnego prowadzonego przez Wydział Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miejskiego W. zakończonego wydaniem przez Prezydenta W. decyzji z dnia 9 czerwca 2009 r., w której orzeczono umorzyć jako bezprzedmiotowe, postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie omawianej stacji bazowej telefonii komórkowej przy ul. Z. [...] we W.. Po rozpoznaniu odwołań T.D., M. D., J. K., J.H., A. H., J. O. oraz J. D. decyzją z 17 lutego 2011 r. nr [...] Wojewoda D. utrzymał w mocy decyzję Prezydent W. z 16 sierpnia 2010 r. nr [...]. W uzasadnieniu podjętej decyzji organ odwoławczy przytaczając treść art. 35 ust. 1 ustawy Prawa budowlanego, przedstawił ciążące na właściwym w sprawie organie obowiązki przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego. Podkreślono przy tym, że w razie spełnienia wymogów wynikających z powołanych przepisów właściwy organ nie może odmówić wydania takiej decyzji. Przekładając przywołane przepisy na grunt rozpatrywanej sprawy Wojewoda stwierdził, że pierwszoplanową kwestią - z punktu widzenia możliwości wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla zamierzenia objętego wnioskiem Spółki - było pozytywne zweryfikowanie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (bezspornie bowiem dla tego terenu nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego). Wskazano, że ostateczną decyzją Prezydenta W. z dnia 17 października 2008 r. nr [...] ustalono - na rzecz inwestora - lokalizację inwestycji celu publicznego dla zadania polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...], obejmującą budowę wieży antenowej z systemem antenowym oraz infrastrukturą planowanej do realizacji we W. przy ul. W. Z. [...], na działce oznaczonej ewidencyjnie nr [...], [...], obręb S.. Przechodząc do meritum sprawy, organ odwoławczy przyjął istnienie pełnej zgodność pomiędzy przedłożonym projektem budowlanym a parametrami zawartymi we wzmiankowanej decyzji lokalizacyjnej. Dotyczy to podstawowego aspektu decyzji lokalizacyjnej, czyli sposobu zagospodarowania terenu potencjalnego zainwestowania stacją bazową telefonii komórkowej oraz miejsca jej posadowienia. Ustalając dopuszczalność realizacji zamierzenia w aspekcie zgodności z "wymaganiami ochrony środowiska" za kluczowe w tym kontekście organ odwoławczy uznał odpowiedź na pytanie, czy sporna inwestycja należy do kategorii przedsięwzięć mogących (zawsze lub potencjalnie) znacząco oddziaływać na środowisko. Z zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.), realizacja takich przedsięwzięć wymaga uzyskania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia o której mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko przyjęte przez Prezydenta W., że realizacja planowanej inwestycji nie wymagała uzyskania takiej decyzji. Za istotne w tym kontekście ustalenie zostało uznane, że inwestor przedłożył ostateczną decyzję Prezydenta W. z dnia 9 czerwca 2009 r., którą umorzono jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację ww. przedsięwzięcia. Jak bowiem wynikało z jej uzasadnienia organ administracyjny pierwszej instancji ustalił, że zgodnie z obowiązującym wówczas rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.) inwestycja ta nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących (zawsze lub potencjalnie) znacząco oddziaływać na środowisko. Organ odwoławczy wskazał, że decyzja umarzająca postępowanie administracyjne nie jest rozstrzygnięciem merytorycznym, niemniej nie można pominąć okoliczności, że zostało ono oparte o wszechstronne i miarodajne ustalenia odnoszące się do wpływu na środowisko oraz w aspekcie możliwości zakwalifikowania inwestycji jako przedsięwzięcia mogącego (zawsze lub potencjalnie) znacząco oddziaływać na środowisko. Co istotne, wzmiankowana decyzja odnosiła się do konkretnych parametrów zamierzenia (w szczególności wysokości, mocy oraz azymutu poszczególnych anten) które są tożsame z parametrami technicznymi określonymi w projekcie budowlanym (treść decyzji z dnia 9 czerwca 2009 r. z str. 19, str. 27 oraz str. 37 projektu budowlanego). Organ odwoławczy przyjął, że merytorycznej poprawności powyższej konkluzji nie zmienił fakt, że w trakcie postępowania odwoławczego od decyzji o pozwoleniu na budowę, zostało zmienione rozporządzenie z dnia 9 listopada 2004 r. nowym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397). Podkreślono, że istotne z punktu widzenia niniejszej sprawy regulacje prawne odnoszące się do ceny oddziaływania zamierzenia na środowisko zostały do nowego rozporządzenia wprost transponowane z dotychczas obowiązującego aktu prawnego (zob. § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 nowego rozporządzenia). Reasumując, Wojewoda D. uznał, że uwzględniając takie charakterystyczne parametry planowanej inwestycji jak: wysokość umocowania projektowanych anten, ich moc oraz azymuty oraz stan zagospodarowania działek sąsiednich, planowana inwestycja nie będzie zaliczona do przedsięwzięć mogących (zawsze lub potencjalnie) znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów obowiązujących zarówno w dacie wydania kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę jak i w chwili orzekania przez organ odwoławczy. A zatem nie było konieczności wydania dla ww. zamierzenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Odnosząc się do zarzutu odwołania, który miałby polegać na naruszeniu przez Prezydenta W. przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 84 k.p.a. poprzez nie dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, który miałby służyć wyjaśnieniu okoliczności faktycznej, istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. mocy promieniowania poszczególnych anten, organ odwoławczy podkreślił, że organ administracji publicznej nie jest bezwzględnie związany wnioskami dowodowymi strony. Stosownie do treści powołanego w odwołaniu art. 78 § 1 k.p.a., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Z kolei w myśl § 2 organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania (§ 1), które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. Mając na uwadze powyższą regulację prawną oraz parafrazując uzasadnienie wyroku NSA z dnia 10 września 2010 r. (sygn. II OSK 1304/09), organ odwoławczy uznał, że wątpliwości i zarzuty stron nie mogą być bezkrytycznie przyjmowane przez organy administracji publicznej, ale powinny podlegać ich weryfikacji w oparciu o wiedzę prawniczą i materiał dowodowy w aktach sprawy. Dlatego też postulaty dowodowe stron nie stanowiły wystarczającej podstawy do powołania biegłego w niniejszej sprawie. Wnioski dowodowe stron w istocie zmierzały do obejścia ustaleń decyzji umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację ww. przedsięwzięcia (której to decyzji strony nie kwestionowały). Tymczasem w świetle ustaleń tejże decyzji oraz parametrów technicznych wynikających z projektu budowlanego, sporna inwestycja nie będzie zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Poza tym, miejsca przeznaczone na pobyt ludzi leżą poza obszarem pól magnetycznych przekraczających dopuszczalne poziomy. Brak jest podstaw do uznania, że przedsięwzięcia jest (lub mogłoby być) niezgodne z wymaganiami ochrony środowiska. A zatem powoływanie biegłego w niniejszej sprawie nie miałoby racjonalnych podstaw. Odnosząc się do zarzutu naruszenia rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, organ odwoławczy wskazał, że w projekcie budowlanym stwierdzono, iż pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od granicznych, określone dla miejsc dostępnych dla ludzi nie występują w miejscach ich przebywania i występowania (zob. str. 34 i str. 35 projektu budowlanego). Organ odwoławczy nie dopatrzył się również niezgodności projektu zagospodarowania terenu z ustaleniami przepisów, w tym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z póź. zm.). W takim stanie rzeczy nie było podstaw aby zakwestionować rzetelność oświadczenia projektanta o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego). Organ odwoławczy wskazał, że inwestor przedłożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wojewoda wskazał również, że aktualność danych w aspekcie właścicieli nieruchomości objętych obszarem oddziaływania inwestycji zweryfikowano w oparciu o "Podsystem Dostępu do Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych" (http://ekw.ms.gov.pl/pdcbdkw/pdcbdkw.html). Na tej podstawie ustalono w szczególności aktualnych właścicieli działki nr 24. Jak wynika natomiast z odpisu zupełnego z Księgi Wieczystej NR [...] spadkobiercami Z. M. są dotychczasowi współwłaściciele ww. nieruchomości. A zatem jako gołosłowny i nieprawdziwy należało uznać zarzut nie zapewnienia czynnego udziału w postępowaniu spadkobiercom tej osoby. Również za bezpodstawny uznany został zarzut dotyczący zakwalifikowania nieruchomości jako podlegającej szczególnej ochrony ze względu na położenie w "zespole zabudowy o charakterze urbanistycznym". Organ odwoławczy zwrócił uwagę, ze teren potencjalnego zainwestowania nie jest objęty żadną z kwalifikowanych form ochrony, przewidzianej w przepisach ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2003 r., Nr 162, poz. 1568 z późn. zm.), która determinowałaby obostrzenia w toku procesu budowlanego. Reasumując poczynione na gruncie niniejszej sprawy rozważania organ odwoławczy wskazał, że przesądzając o możliwości wydania pozwolenia na budowę musi respektować treść przepisu art. 4 Prawa budowlanego, stanowiącego że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Konsekwentnie zaś w myśl wcześniej przytoczonego art. 35 ust. 4, Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się T.D., wnosząc do tut. Sądu skargę z żądaniem jej uchylenia wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji i zasądzenia kosztów postępowania. Skarżący wskazał, że Wojewoda D. podtrzymał w mocy błędną decyzję Prezydenta W., która naruszyła art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 84 k.p.a., poprzez niedopuszczenie wnioskowanego przez skarżącego dowodu w postaci powołania biegłego na okoliczność stwierdzenia promieniowania poszczególnych anten, które są zaplanowane do umiejscowienia na w/w działce, sąsiadującej bezpośrednio z nieruchomością skarżącego. Autor skargi argumentował, że w kwestii ustalenia wielkości promieniowania organ wydający decyzję oparł się tylko i wyłącznie na twierdzeniach zawartych w projekcie budowlanym dołączonym przez inwestora. Oznacza to w rzeczywistości, bezkrytyczne przyjęcie przez Prezydenta W. twierdzeń tylko jednej ze stron, a mianowicie inwestora za słuszne i prawdziwe, oraz niedopuszczenie do przeprowadzenia dowodu wnioskowanego przez skarżącego. Skarżący przekonywał, że organ prowadzący postępowanie jest obowiązany postępowanie administracyjne prowadzić w sposób bezstronny, zapewniając wszystkim stronom równy udział w postępowaniu. Bezkrytyczne przyjęcie dowodu przedstawionego tylko przez jedną stronę oraz niedopuszczenie do przeprowadzenia dowodu wnioskowanego przez drugą stronę jest jawnym pogwałceniem w/w zasad i prowadzi do wypaczenia zasady bezstronności prowadzenia postępowania administracyjnego oraz zapewnienia stronom równego udziału w postępowaniu. Nie prowadzi to również do ustalenia prawdy materialnych, a w konsekwencji prowadzi do ustalenia błędnych ustaleń faktycznych. W ocenie autora skargi decyzja Prezydenta Miasta W. znak [...], którą umorzono postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację omawianej inwestycji, stanowi obejście bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie ze stanem prawnym zawartym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. z 2004 r. Nr 257, poz., 2573) na dzień wydania decyzji tj. 9 czerwca 2004 r., planowana inwestycja podlega (zgodnie z katalogiem zawartym w w/ w rozporządzeniu) obowiązkowi sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji, o której mowa. Umorzenie przez Prezydenta Miasta W. postępowania w kwestii wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji stanowi naruszenie przepisów postępowania, a wydana na jej podstawie decyzja Prezydenta Miasta W. nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę oraz następcza decyzja Wojewody utrzymująca nr [...] stanowi naruszenie przepisu art. 6 k.p.a. oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Autor skargi zauważył również, że wnioskodawca wniósł do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wniosek o wydanie opinii w sprawie budowy inwestycji. W odpowiedzi otrzymał opinię z dnia 24 czerwca 2008 r., w której Wojewódzki Konserwator Zabytków, uznał, że inwestycja "będzie stanowić element kolidujący z historycznym krajobrazem kulturowym miejscowości, zarówno pod względem planistycznym, jak i przestrzennym". W zaskarżanej decyzji organ nie odniósł się do przedmiotowej opinii. Zgodnie natomiast z art. 75 §1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Ponadto zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpoznać cały materiał dowodowy. Jednakże organ nie odniósł się w uzasadnieniu decyzji do przedmiotowej opinii, pomimo iż był do tego zobowiązany na podstawie art. 77 § 1 k.p.a. W związku z tym należy wnioskować, że decyzja została wydana w oparciu o niepełny materiał dowodowy, co stanowi naruszenie zasady prawdy materialnej. Zachowanie organu stanowi ponadto naruszenie art. 75 § 1 k.p.a., gdyż organ powinien dopuścić przedmiotową opinię jako dowód w sprawie. Z milczenia organu w tym względzie nie można natomiast wywnioskować ani dopuszczenia, ani odrzucenia przedmiotowego wniosku dowodowego. Rozpoznanie przedmiotowego wniosku dowodowego mogłoby, pomimo iż nie wiązał on organu, doprowadzić do odmiennego rozstrzygnięcia sprawy przez organ wydający decyzję. Ponadto skarżący zauważył, że organ wydający decyzję nie odniósł się do kwestii immisji jakie może powodować inwestycja zgodnie z art. 140 kodeksu cywilnego właściciel może wykonywać swoje prawa w granicach określonych prze zasady współżycia społecznego, zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa. W tym zakresie jednak nie może naruszać praw innych właścicieli, w tym wypadku osób mieszkających w pobliżu. Mają oni bowiem prawo do niezakłóconego korzystania ze swojej rzeczy. Inwestor naruszył art. 144 Kodeksu cywilnego. Należy w tym miejscu podkreślić szczególny charakter decyzji o pozwoleniu na budowę, która reguluje stosunki miedzy sąsiadami. Dlatego nie powinna zostać wydana decyzja administracyjna, która w swej treści zezwala na rażące naruszenie praw własnościowych innej osoby. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w skarżonej decyzji i uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione. Pismem z dnia 17 czerwca 2011 r. stanowisko w sprawie wyraził uczestnik postępowania – Spółka A. sp. z o.o. Odnosząc się do zarzutów skargi, reprezentujący uczestnika postępowania pełnomocnik przedstawił analizę dotyczącą kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia w zakresie znaczącego oddziaływania na środowisko. Wyjaśnił, że planowana stacja bazowa [...] zawiera 3 anteny sektorowe typu AS02 o równoważnej mocy promieniowanej izotropowo EIRP = 1626 W. Wskazał również, że przepisy rozporządzenia kwalifikacyjnego nie zaliczają do przedsięwzięć mogących znacznie oddziaływać na środowisko instalacji o równoważnej mocy promieniowanej izotropowo mieszczącej się przedziale od 1000 do 2000 W, jeżeli środek elektryczny anteny znajduje się w odległości większej niż 70 m od miejsc dostępnych dla ludności. Biorąc pod uwagę te dwa parametry, zdaniem uczestnika postępowania, w przypadku przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej [...] nie było konieczności wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ani sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Pismem z dnia 27 lipca 2011 r. Prokurator Prokuratury Apelacyjnej Wanda Tobaczyk-Przysłupska zgłosiła swój udział w postępowaniu sądowym. Następnie pismem z dnia 28 lipca 2011 r. Prokurator Prokuratury Apelacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i ją poprzedzającej, jako wydanych z naruszeniem przepisów prawa. W szczegółowych wyjaśnieniach Prokurator Prokuratury Apelacyjnej uznał, że decyzje te naruszają art. 65 ust. 1 pkt.2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i gospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 2003r. nr 80 poz. 717 ze zm.) - poprzez niezastosowanie tego przepisu w rozpoznawanej sprawie. Wskazało, że zarówno organ I jak i II instancji - rozpatrując w niniejszej sprawie odpowiednio: wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę, a następnie odwołanie od decyzji, zobowiązany był w pierwszej kolejności ustalić czy nie nastąpiła zmiana prawna statusu terenu objętego wnioskiem inwestora. Decyzja lokalizacyjna - mając charakter swojego rodzaju "promesy" do ubiegania się o pozwolenie na budowę - obowiązuje wówczas gdy brak jest miejscowego 'planu zagospodarowania przestrzennego. Uchwalenie takiego planu - powoduje, że ustalenia zawarte w decyzji lokalizacyjnej "tracą ważność", gdyż to uchwala - jako akt prawa miejscowego, konstytucyjne źródło prawa - jest podstawą prawną, która kształtuje sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Inaczej - rzecz ujmując, ustalenia planu mają pierwszeństwo przed ustaleniami w decyzji lokalizacyjnej o ile, decyzja pozwolenie na budowę nie stała się ostateczną. Zdaniem Prokuratora taka sytuacja miała miejsce w sprawie. Wniosek inwestora o wydanie mu - w oparciu o decyzję lokalizacyjną z dnia 17 października 2008 r. nr 226/08 - pozwolenia na budowę złożony został w dniu 10 listopada 2009 r. natomiast miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu obejmującego nieruchomość inwestora (działka nr [...] obręb S.), uchwalony został przez Radę Miejską W. w dniu 24 września 2009 r. – uchwały Rady Miejskiej nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obrębu S. we W.. A zatem - wbrew stwierdzeniu Wojewody- "bezspornym" jest, że dla tego terenu ( w dacie orzekania organów) obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W tym stanie sprawy Prokurator zarzucił naruszenie art. 35 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane polegające na tym, że wbrew wynikającemu z tego przepisu obowiązkowi dokonania sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - oba organy zaniechały tego, poprzestając na sprawdzeniu zgodności z ustaleniami - nieaktualnej decyzji lokalizacyjnej, zamiast z ustaleniami Uchwały Rady Miejskiej W. z dnia 24 września 2009 r. Nr. [...]. Przedmiotowy plan zagospodarowania, zawiera szereg istotnych odrębności, z którymi "nie da się pogodzić" ustaleń decyzji lokalizacyjnej. W szczególności należy stwierdzić, że: § 3 stanowi, że granice całego obszaru objętego planem, tożsame są z granicami strefy ochrony konserwatorskiej dotyczącej zabytków archeologicznych; przepis § 5 ustala strefę ochrony konserwatorskiej dotyczącej zabytków archeologicznych na całym obszarze objętym planem - w którym prowadzenie prac ziemnych należy opiniować z właściwymi służbami ochrony zabytków; w § 6 określa się wysokość maksymalną budowli ( np. liczba kondygnacji naziemnych nie może być wyższa niż 3) i inne. Ponadto w uchwale tej ustalono strefy ograniczonego użytkowania w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. W obrębie jednej z tych stref, usytuowana jest inwestycja objęta pozwoleniem na budowę, a to oznacza, że oba organy naruszyły kolejny przepis tj. art. 63 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008r. Nr 199 poz. 1227 ze zm. ) - poprzez niezastosowanie go w sprawie. Z przepisu tego wynika, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stwierdza się obligatoryjnie, jeżeli możliwość realizacji przedsięwzięcia - w tym wypadku mogącego potencjalnie oddziaływać na środowisko - jest uzależniona od możliwości ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania. W przedmiotowej sprawie, istnieje nie tyle możliwość ale ma miejsce fakt, że obszar ograniczonego użytkowania, został już utworzony na mocy rozporządzenia Wojewody (ze względu na pobliskie lotnisko Wrocław- S.), wraz z granicami, a wynika to z dokumentu w postaci załącznika nr 1 do uchwały z dnia 24 września 2009 r., tj. rysunku planu. Organ ochrony porządku prawego wskazała, że prawny obowiązek dokonywania przez organ, oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, realizuje się również w ramach postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę jeżeli taką konieczność stwierdził organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 61 ust. 1 pkt. 2 cyt. wyżej ustawy). Tymczasem Prezydent W. umorzył, jako bezprzedmiotowe, postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Umorzenie to, nie zwalniało jednak ani organu I instancji - ani też Wojewody od zweryfikowania poprawności stanowiska zajętego przez organ I instancji - z obowiązku wynikającego z przepisu art. 35 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego tj. dokonania sprawdzenia zgodności projektu także z wymaganiami ochrony środowiska. Tym bardziej, że w decyzji umarzającej postępowanie brak było jakichkolwiek merytorycznych w tym zakresie ustaleń, a poprzednio ten sam organ, w dniu 9 kwietnia 2009r. wydał postanowienie nakazujące inwestorowi uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a następnie decyzją z dnia 18 maja 2009 r. odmówił wydania mu pozwolenia na budowę. Kolejny stawiany przez Prokuratora zarzut odniósł się do naruszenia art. 71 ust. 2 pkt. 2 cyt. wyżej ustawy z dnia 3 października 2008r i przepisu § 3 ust. 1 pkt. 8 "d" rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010. Nr 213 poz. 1397) z których wynika, że każde przedsięwzięcie o parametrach wskazanych w tych przepisach, jest z mocy prawa, przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i w związku z tym wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - podczas gdy Wojewoda D. ( a wcześniej Prezydent W.), wbrew w/w przepisom i zebranym w sprawie materiałem dowodowym, a zwłaszcza: z zapisem w projekcie architektoniczno- budowlanym (k. nr 17 projektu) i dokumentem w postaci " OPIS do projektu zagospodarowania terenu stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Z." w sposób całkowicie dowolny ustalił, że przedsięwzięcie nie należy do kategorii wymienionej w powyższym przepisie, a w konsekwencji bezpodstawnie uznał, że "nie było konieczności wydania dla zamierzenia inwestycyjnego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach". Podkreślono, że w wyżej wymienionym dokumencie pt. OPIS zawarte jest stwierdzenie, że "wieża kratowa o przekroju trójkątnym: wysokości 25.05 m i szerokości u podstawy 2,75 a 1,50m /.../ usytuowana jest w odległości ok. 10 m od ściany budynku mieszkalnego na działce nr 24. Odległość od najbliższej krawędzi okna na tej ścianie wynosi 10.5 m. Odległość projektowanej wieży od budynku na działce 27/5 wynosi 16 m. Wobec szerokości całkowitej przesłaniania /.../ oraz kratowanej konstrukcji o wypełnieniu od 15% do 45%, projektowany obiekt umożliwia naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi". W tej sytuacji zapewnienia Prezydenta i Wojewody - powtarzane za dyrektorem Wydziału Środowiska i Rolnictwa UM, który umorzył postępowanie sprawie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jako bezprzedmiotowe - o tym, że "miejsca dostępne dla ludzi nie znajdują się w odległości 70m" od środka promieniowania anteny - są kompromitujące, a naruszenie powyższych przepisów jest rażące. Ponadto Prokurator wskazał, że obszar na którym inwestor planuje zrealizować inwestycję, objęty został, na podstawie uchwały z dnia 24 września 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /.../ - strefą ochrony konserwatorskiej z uwagi na walory archeologiczne wsi o metryce średniowiecznej. Takie ustalenie w planie oznacza, że mamy do czynienia - w myśl art. 7 pkt. 4 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami" (Dz.U 03.162.1568 ze zm. ) - z formą ochrony zabytków - co z kolei implikuje konieczność uzyskania przez inwestora pozwolenia na wykonywanie robót budowlanych w otoczeniu zabytku ( art. 36 ust. 1 w/w ustawy). Oba organy naruszyły zatem kolejny przepis z art. 35 ust. 1 pkt. 3 Prawa budowlanego - gdyż nie sprawdziły czy inwestor posiada kompletność uzgodnień i pozwoleń wymaganych przepisami powyższej ustawy. Występujący w sprawie Prokurator zarzucił również naruszenie art. 7, art. 8 , art. 77 § 1 i 2, art. 78 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i wszechstronnego rozważenia dowodów wbrew zarówno interesowi społecznemu, jak i interesom stron uczestniczącym w postępowaniu . Podnoszone przez strony postępowania zastrzeżenia w związku z promieniowaniem elektromagnetycznym, - powinny być wyjaśnione albowiem, to organ oceniając projekt budowlany w kontekście wymagań ochrony środowiska, zobowiązany był dokonać ustaleń między innymi w zakresie : emisji i występowania innych uciążliwości ( w myśl art. 63 ust. 1 lit. "d" cyt. ustawy z dnia 3 października 2008r " o udostępnieniu informacji o środowisku /.../ i stosownie do wyników, wydać postanowienie stwierdzające potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko lub postanowienie o " braku takiej potrzeby" ( art. 63 ust. 2 cyt. ustawy). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z przyczyn innych niż w niej wskazane. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym badana jest legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Dodać przy tym należy, a to w związku z żądaniem skarżących zawartym w skardze, że Sąd nie jest uprawniony do zastępowania organów administracji w zakresie załatwiana przez nie spraw, co oznacza w tej sprawie, że nie posiada kompetencji do udzielenia bądź odmowy udzielenia skarżącym pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej p.p.s.a, uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Stosownie do brzmienia art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Z treści przytoczonego powyżej przepisu wynika jednoznacznie, że organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany jest do ustalenia czy planowana inwestycja budowlana zgodna jest m.in. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Badanie zgodności projektowanego obiektu budowlanego z rozwiązaniami przestrzenno-prawnymi nakłada na organ architektoniczno-budowlany obowiązek analizy treści poszczególnych postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i oceny złożonego projektu pod kątem jego zgodności z rozwiązaniami przestrzenno-prawnymi. Organy administracji budowlano-architektonicznej, w świetle dyspozycji przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, zobowiązane są zatem do interpretacji przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego. Stosownie do ust. 2 tegoż artykułu w planie miejscowym określa się m.in. obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania (pkt 1), a także szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy (pkt 9). Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest więc szczególnym aktem normatywnym i o jego zakresie i treści przesądzają nie tylko przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ale także dokumenty planistyczne, w tym różnego rodzaju opracowania planistyczne dla obszaru objętego planem, przygotowywane na jego potrzeby. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy podkreślić należy, że skoro na organ administracji architektoniczno-budowlanej włożony został w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego obowiązek badania zgodności projektowanego obiektu budowlanego z rozwiązaniami przestrzenno-prawnymi to i ten właśnie organ winien podjąć czynności zmierzające do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, czy to poprzez zastosowanie procedury przewidzianej w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, czy też postępowania wyjaśniającego zmierzającego do wyjaśnienia postanowień planu i ustalonego w nim w części opisowej zakazu zabudowy obiektami kubaturowymi doliny [...]. Organy administracji architektoniczno-budowlanej winny w sposób nie budzący wątpliwości wykazać, że planowana inwestycja koliduje lub nie z normami prawnymi wynikającymi z prawa miejscowego. Winny, zatem dokonać wykładni aktu prawa miejscowego – jakim jest plan zagospodarowania przestrzennego i wykazać w sposób jednoznaczny, przy użyciu środków dowodowych, że inwestycja narusza lub nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wykładnia postanowień planu dokonana powinna być na podstawie analizy części tekstowej, jak i graficznej. Przy czym ocena postanowień planu w tym zakresie nie może być dowolna i winna zostać uzasadniona stosowną argumentacją, znajdującą oparcie w regulacjach prawnych. Organ winien tym samym podjąć wszelkie działania zmierzające do ustalenia istotnych okoliczności, jak i wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji motywów dokonanej oceny, co do niezgodności planowanego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami prawa. Dokonując oceny organ obowiązany jest przy tym również przestrzegać ogólnych zasad regulujących postępowanie wyjaśniające przed organami administracji publicznej. Stosownie, zatem do zasady wyrażonej w art. 7 K.p.a. organy administracji zobowiązane są do podjęcia wszelkich działań niezbędnych do dokładnego ustalenia stanu faktycznego związanego z planowanym zamierzeniem inwestycyjnym. Realizację tej zasady przewiduje przede wszystkim art. 77 § 1 k.p.a., który nakłada obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. W myśl art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy przy tym dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Realizując ten obowiązek organ może m.in. wystąpić do innych organów lub instytucji o udzielenie będących w ich posiadaniu informacji, bądź udostępnienie dokumentów, mogących przyczynić się do wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. Zgodnie zaś z art. 80 k.p.a. ocena, czy dana okoliczność została udowodniona winna być dokonana na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Określone w powołanych przepisach zasady odnoszą się do postępowania przed organem pierwszej instancji, jak i organem odwoławczym, który w myśl art. 136 K.p.a. może przeprowadzić dodatkowe postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, bądź zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi pierwszej instancji. W niniejszej sprawie orzekające organy I i II instancji pominęły istną dla prawidłowego zastosowania przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo Budowlane, okoliczność, polegającą na tym, że wniosek inwestora o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 10 listopada 2009 r. został złożony w oparciu o decyzję lokalizacyjną z dnia 17 października 2008r. Nr 226/08, natomiast miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu obejmującego nieruchomość inwestora (działka Nr [...] obręb S.), uchwalony został przez Radę Miejską W. w dniu 24 września 2009 r. Uchwała Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obrębu S. we W. została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa D. z dnia 3 listopada 2009 r. o numerze [...], po pozycją [...]. A zatem, jak słusznie podnosi Prokurator Prokuratury Apelacyjnej we W. w piśmie z dna 28 lipca 2011 r. "bezspornym" jest, wbrew przedstawionemu przez Wojewodę D. stanowisku, że dla tego terenu (w dacie orzekania organów) obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, pomimo uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego zawierającego odmienne ustalenia niż ta decyzja, wiąże nadal organy administracji publicznej, w takim zakresie, w jakim prawo do zabudowy terenu w niej określono, wyłączając tym samym ustalenia uchwalonego planu odmienne od ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli przed uchwaleniem miejscowego planu została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę (art. 65 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie. W sprawie nie było zatem podstaw do oceny przez organ architektoniczno-budowlany zamierzenia inwestycyjnego przez pryzmat nieobowiązującej już (wygaszonej na zadzie art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) decyzji, skoro zasadą jest, iż zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego właściwy organ przed wydaniem pozwolenia na budowę ma obowiązek sprawdzić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a tylko wobec jego braku, z decyzją o warunkach zabudowy. W konsekwencji powyższych ustaleń, w ocenie Sądu stwierdzić należało, że w niniejszej sprawie organy zaniechały wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Uchybienia te dają podstawę do stwierdzenia, że w sprawie naruszone zostały przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Dostrzeżone braki postępowania, w ocenie Sądu, mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy i stąd też koniecznym było uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej. Wskazania, co do dalszego postępowania wynikają z przedstawionych rozważań. W świetle powyższych rozważań Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. za przedwczesne uznał odniesienie się do pozostałych zarzutu podnoszonych w sprawie. Orzekające w sprawie organy powinny natomiast raz jeszcze przeanalizować zgodność wniosku o pozwolenie na budowę z przepisami ustawy Prawo budowlane, w tym w szczególności w zakresie wskazanym przez Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej we Wrocławiu przy piśmie z dnia 28 lipca 2011r. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 135 oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.