II SA/Wr 2799/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA – Jolanta Sikorska (spraw.) Sędziowie Sędzia WSA – Lidia Serwiniowska Asesor WSA – Alojzy Wyszkowski Protokolant apl. prok. Radosław Żarkowski po rozpoznaniu rozprawie w dniu 26 września 2005 r. przy udziale --- na rozprawie sprawy ze skargi Wojewody Dolnośląskiego na uchwałę Rady Miasta i Gminy Wiązów z dnia 29 października 2003 r. Nr XI/114/2003 w przedmiocie uchwalenia Statutu Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Wiązowie stwierdza nieważność § 8 i § 9 uchwały Rady Miasta i Gminy Wiązów z dnia 29 października 2003r. Nr XI/114/2003 w sprawie uchwalenia Statutu Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Wiązowie. Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez Wojewodę Dolnośląskiego przekazanej po zmianie ustroju sądownictwa administracyjnego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, jest uchwała Rady Miasta i Gminy Wiązów z dnia 29 października 2003 r. nr XI/114/01 w sprawie uchwalenia Statutu Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Wiązowie. Powołując się na przepis art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1592 ze zm.), Wojewoda Dolnośląski zarzucił, że: 1) § 8 załącznika do uchwały istotnie narusza art. 47 ust. 5 i 5a ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (tj. Dz. U. z 1998 r., Nr 64, poz. 414 ze zm.), 2) § 9 załącznika do uchwały istotnie narusza art. 7, art. 87 i art. 94 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483) oraz § 118 w zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej (Dz. U. Nr 100, poz. 908) w związku z art. 43 ustawy o pomocy społecznej, 3) z ostrożności procesowej, mając na uwadze wyrok NSA Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu sygn. akt II SA/Wr 1389/03, zarzucił naruszenie § 29 w/w rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej. Powołując się na powyższe wniósł na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym o stwierdzenie nieważności § 8 i § 9 w/w uchwały, ewentualnie w przypadku uwzględnienia zarzutu z pkt 3) o stwierdzenie nieważności uchwały w całości. W uzasadnieniu skargi organ wskazał, iż na sesji w dniu 29 października 2003 r. Rada Miasta i Gminy Wiązów podjęła uchwałę nr XI/114/2003 w sprawie uchwalenia Statutu Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Wiązowie. Uchwała wpłynęła do organu nadzoru w dniu 6 listopada 2003 r. W § 8 Rada postanowiła: "1. Rada Miasta i Gminy w Wiązowie upoważnia Kierownika Ośrodka do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach indywidualnych z zakresu zadań własnych i zleconych gminy. 2. Na wniosek Kierownika może być udzielone upoważnienie innej osobie do pełnienia zastępstwa podczas jego nieobecności spowodowanej urlopem lub chorobą w zakresie podpisywania pism oraz wydawania decyzji administracyjnych w sprawach indywidualnych z zakresu zadań własnych i zleconych pomocy społecznej". Zdaniem organu nadzoru przepis § 8 ust. 1 można w tym przypadku rozumieć dwojako. Jako normę kompetencyjną wskazującą, iż Rada Gminy udziela upoważnienia do wydania decyzji administracyjnych wskazanemu podmiotowi, we wskazanym zakresie. Można także w § 8 ust. 1 dopatrywać się bezpośredniego upoważnienia udzielonego Kierownikowi Ośrodka w oparciu o ustawę o pomocy społecznej (art. 46 ust. 4). Zdaniem organu nadzoru nie jest to norma indywidualna zawierająca w sobie już upoważnienie do wydawania decyzji administracyjnych. Cała konstrukcja § 8 wskazuje, iż zawarte są w nim dwie normy o charakterze generalnym i abstrakcyjnym, upoważniające Radę Gminy do udzielania stosownych upoważnień do władczego działania. Organ ponadto podkreślił, iż niedopuszczalne jest udzielenie indywidualnych upoważnień w statucie Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej. Wskazał, że zgodnie z art. 47 ust. 5 Rada Gminy udziela na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym kierownikowi ośrodka pomocy społecznej upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych w zakresie wykonywania zadań zleconych oraz może upoważnić do wydawania decyzji administracyjnych w celu wykonania zadań własnych gminy oraz własnych o charakterze obowiązkowym. Powyższy przepis zawiera w sobie dwie normy kompetencyjne: 1. pierwsza - kompetencja do obligatoryjnego udzielenia kierownikowi upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych w zakresie wykonywania zadań zleconych, 2. druga – oparta na przepisie blankietowym, kompetencja do udzielenia upoważnienia, według uznania, do wydawania decyzji administracyjnych z zakresu wykonywania zadań własnych. Z porównania § 8 ust. 1 uchwały z art. 46 ust. 5 ustawy jednoznacznie wynika, iż pozostają one ze sobą w sprzeczności. Przepis § 8 ust. 1 uchwały istotnie narusza normy ustawowe – art. 46 ust. 5 przez ich modyfikacje. Organ podniósł, że Rada Gminy nie może bez wyraźnego upoważnienia przyjmować innych rozwiązań, aniżeli przewiduje ustawa. Analogiczne rozumowanie należy przeprowadzić analizując § 8 ust. 2 uchwały, w którym Rada Gminy postanowiła: "Na wniosek Kierownika może być udzielone upoważnienie innej osobie do pełnienia zastępstwa podczas jego nieobecności spowodowanej urlopem lub chorobą w zakresie podpisywania pism oraz wydawania decyzji administracyjnych w sprawach indywidualnych z zakresu zadań własnych i zleconych pomocy społecznej". Przepis art. 46 ust. 5a ustawy o pomocy społecznej stanowi: "Upoważnienie, o którym mowa w ust. 5 może być także udzielone innej osobie na wniosek kierownika ośrodka pomocy społecznej". Jak wynika z art. 46 ust. 5a udzielenie upoważnienia innej osobie obwarowane jest tylko jedną pozytywną przesłanką - wnioskiem kierownika ośrodka pomocy społecznej. Nie można z ustawy wyprowadzić wniosku, iż upoważnienie z art. 46 ust. 5a stanowi jakąkolwiek formę zastępstwa. Rada udzielając upoważnienia osobom wymienionym w art. 46 ust. 5 i w art. 46 ust. 5a ustanawia organy administrujące, których absolutnie nie łączy wzajemna relacja zastępstwa. Ustawa nie wskazuje także w jakich przypadkach może zostać udzielone upoważnienie osobom wymienionym w art. 46 ust. 5a. Tymczasem Rada wprowadziła dodatkową przesłankę, a mianowicie nieobecność kierownika. W dodatku nieobecność ta powinna być spowodowana chorobą lub urlopem. Organ nadzoru wskazał dalej, że w § 9 Rada postanowiła: "1. Decyzje w sprawach świadczeń pomocy społecznej są wydawane w formie pisemnej. W szczególnych przypadkach decyzja może być wydana w formie ustnej; nie dotyczy to decyzji o odmowie przyznania świadczenia. 2. Świadczenia pomocy społecznej realizowane są po uprzednim wydaniu decyzji Kierownika. 3. Świadczenia w postaci pracy socjalnej i poradnictwa nie wymagają wydania decyzji". W pierwszej kolejności podkreślić zdaniem organu należy, iż § 9 ust. 1 oraz ust. 3 stanowią wprost powtórzenie przepisów ustawowych. Mianowicie § 9 ust. 1 jest powtórzeniem art.. 43 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, natomiast § 9 ust. 3 jest powtórzeniem art. 43 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. Organ wskazał, że zgodnie z art. 87 Konstytucji RP źródłami powszechnie obowiązującego prawa w Rzeczpospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Źródłami powszechnie obowiązującego prawa są także akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Zgodnie z art. 94 Konstytucji organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. Przepisy rozdziału III Konstytucji wyraźnie wskazują hierarchię aktów prawnych. W świetle tych przepisów ustawa jest aktem prawnym hierarchicznie wyższym od aktów prawnych organów samorządu terytorialnego. Oznacza to, że akty prawa miejscowego nie mogą być sprzeczne z postanowieniami ustawowymi. Uchwały organów samorządu terytorialnego mogą być podejmowane wyłącznie na podstawie i w granicach prawa. Oznacza to również, że w powyższych uchwałach nie mogą znaleźć się materie regulowane już w aktach prawnych hierarchicznie wyższych. Innymi słowy nie dopuszczalne jest powtarzanie w uchwałach uregulowań ustawowych. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 sierpnia 1994 r. (SA/Gd 1260/94, OSS 1996/2/47) potwierdził, iż powtórzenie za ustawą określonej regulacji stanowi istotne naruszenie prawa. Organ powołał się w tym zakresie także na wyrok NSA we Wrocławiu, zgodnie z którym: "Uchwała rady gminy nie może regulować jeszcze raz tego, co jest już zawarte w obowiązującej ustawie. Taka uchwała, jako istotnie naruszająca prawo, jest nieważna. Trzeba bowiem liczyć się z tym, iż powtórzony przepis będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go powtórzono, co może prowadzić do całkowitej lub częściowej zmiany intencji prawodawcy" (wyrok NSA 1999.10.14, II SA/Wr 1179/98, OSS 2000/1/17). Wskazał, iż także Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 kwietnia 2001 r. (II RN 87/00, OSN z 2001r., Nr 24, poz. 704) podkreślił: "że rada gminy nie może w statucie (gminy) powtarzać rozwiązań ustrojowych przyjętych w przepisach ustawowych". Organ nadzoru zwrócił uwagę, że zgodnie z § 118 w zw. z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie zasad techniki prawodawczej w aktach organów samorządu terytorialnego nie powtarza się przepisów ustawy upoważniającej i przepisów innych aktów normatywnych. Rada Gminy nie ma prawa powielać uregulowań ustawy upoważniającej i przepisów innych aktów normatywnych. Analizując natomiast § 9 ust. 2 uchwały stwierdzić zdaniem organu należy, iż decyzje z zakresu pomocy społecznej przyznające świadczenia obywatelom, przyznają im pewną kategorie uprawnień. Są to zatem zawsze decyzje o charakterze konstytutywnym, a deklaratoryjnym – potwierdzającym nabycie uprawnień. Prawo do świadczeń socjalnych obywatel nabywa z mocy decyzji, a nie z mocy prawa. Nie można wykonać prawa, które nie istnieje. Świadczenia z pomocy społecznej, co wynika z ustawy, zawsze realizowane mogą być tylko po uprzednim wydaniu decyzji. Stwierdzić należy, że przepis § 9 ust. 2 normuje materię, którą można wyprowadzić z przepisów ustawy, a zatem jest powtórzeniem rozwiązań ustawowych. Zgodnie z § 29 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej: "Ustawa może zawierać załączniki; odesłania do załączników zamieszcza się w przepisach merytorycznych ustawy. 2. W załącznikach do ustawy zamieszcza się w szczególności wykazy, wykresy, wzory, tabele i opisy o charakterze specjalistycznym". Zasada tworzenia załączników ma także zastosowanie do aktów prawa miejscowego, jak również aktów prawnych nie posiadających waloru prawa powszechnie obowiązującego. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady Miasta i Gminy w Wiązowie przesłał do Sądu wraz z całością akt administracyjnych pismo Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, w którym podano, iż w wyniku mylnej interpretacji popełniono uchybienie w treści § 8, w związku z czym przyznano, że treść § 8 Statutu winna brzmieć: "Rada Miasta i Gminy udziela kierownikowi upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych – w zakresie wykonywania zadań zleconych i zadań własnych gminy oraz własnych o charakterze obowiązkowym. Upoważnienie takie może być także udzielone innemu pracownikowi Ośrodka na wniosek kierownika." Podobnie treść § 9 Statutu winna brzmieć: "Decyzje w sprawach świadczeń pomocy społecznej są wydawane w formie pisemnej. W szczególnych przypadkach decyzja może być wydana w formie ustnej; nie dotyczy to decyzji o odmowie przyznania świadczenia. Świadczenia w postaci pracy socjalnej i poradnictwa nie wymagają wydania decyzji". Ponadto organ wskazał, iż przyznaje, że załącznik nr 1 do Statutu GOPS, którym jest Schemat Organizacyjny Ośrodka Pomocy Społecznej stanowi załącznik do Regulaminu Organizacyjnego, a nie jak podano "załącznik nr 1 do Statutu Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała uwzględnieniu. Zgodnie z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z treści zaskarżonej uchwały wynika, że została ona podjęta na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 1998 r., Nr 64, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (tj. Dz. U. z 1998 r., Nr 64, poz. 414 ze zm.). Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu nadzoru, że przepis § 8 ust. 1 zaskarżonej uchwały narusza w sposób istotny przepis art. 46 ust. 5 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (tj. Dz. U. z 1998 r., Nr 64, poz. 414 ze zm.) oraz, że nie jest on w swej treści jednoznaczny. Jego konstrukcja wskazuje, iż zawarte są w nim dwie normy o charakterze generalnym i abstrakcyjnym, upoważniające Radę Gminy do udzielania stosownych upoważnień do władczego działania. Niedopuszczalne jest udzielenie indywidualnych upoważnień w statucie Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej. Zgodnie z art. 46 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej rada gminy udziela na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym kierownikowi ośrodka pomocy społecznej upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych w zakresie wykonywania zadań zleconych oraz może upoważnić do wydawania decyzji administracyjnych w celu wykonania zadań własnych gminy oraz własnych o charakterze obowiązkowym. Powyższy przepis zawiera w sobie dwie normy kompetencyjne: pierwszą - do obligatoryjnego udzielenia kierownikowi upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych w zakresie wykonywania zadań zleconych i drugą - kompetencję do udzielenia upoważnienia, według uznania, do wydawania decyzji administracyjnych z zakresu wykonywania zadań własnych. Z porównania § 8 ust. 1 uchwały z art. 46 ust. 5 ustawy jednoznacznie wynika, że § 8 ust. 1 uchwały jest sprzeczny z w/w przepisem ustawy o pomocy społecznej, co daje podstawę do przyjęcia, że przepis § 8 ust. 1 uchwały istotnie narusza normy ustawowe, a to art. 46 ust. 5 przez ich modyfikację. Trafnie zauważa organ nadzoru, że Rada Gminy nie może bez wyraźnego upoważnienia przyjmować innych rozwiązań, aniżeli przewiduje ustawa. Zgodzić się należy także ze stanowiskiem organu nadzoru, że analogiczne rozumowanie należy przeprowadzić analizując § 8 ust. 2 uchwały, w którym Rada Gminy postanowiła: "Na wniosek Kierownika może być udzielone upoważnienie innej osobie do pełnienia zastępstwa podczas jego nieobecności spowodowanej urlopem lub chorobą w zakresie podpisywania pism oraz wydawania decyzji administracyjnych w sprawach indywidualnych z zakresu zadań własnych i zleconych pomocy społecznej". Zgodnie z przepisem art. 46 ust. 5a ustawy o pomocy społecznej: "Upoważnienie, o którym mowa w ust. 5 może być także udzielone innej osobie na wniosek kierownika ośrodka pomocy społecznej". Z powyższego przepisu wynika, że udzielenie upoważnienia innej osobie obwarowane jest tylko jedną pozytywną przesłanką, a mianowicie wnioskiem kierownika ośrodka pomocy społecznej. Nie można z ustawy wyprowadzić wniosku, iż upoważnienie z art. 46 ust. 5a stanowi jakąkolwiek formę zastępstwa. Rada udzielając upoważnienia osobom wymienionym w art. 46 ust. 5 i w art. 46 ust. 5a ustanawia organy administrujące, których absolutnie nie łączy wzajemna relacja zastępstwa. Ustawa nie wskazuje też w jakich przypadkach może zostać udzielone upoważnienie osobom wymienionym w art. 46 ust. 5a. Rada tymczasem wprowadziła dodatkową przesłankę - nieobecność kierownika, w dodatku spowodowaną chorobą lub urlopem. Z kolei w § 9 zaskarżonej uchwały Rada Miasta i Gminy Wiązów postanowiła: "1. Decyzje w sprawach świadczeń pomocy społecznej są wydawane w formie pisemnej. W szczególnych przypadkach decyzja może być wydana w formie ustnej; nie dotyczy to decyzji o odmowie przyznania świadczenia. 2. Świadczenia pomocy społecznej realizowane są po uprzednim wydaniu decyzji Kierownika. 3. Świadczenia w postaci pracy socjalnej i poradnictwa nie wymagają wydania decyzji". Zauważyć należy, że § 9 ust. 1 oraz ust. 3 stanowią wprost powtórzenie przepisów ustawy. Przepis § 9 ust. 1 stanowi powtórzenie art.. 43 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, natomiast § 9 ust. 3 jest powtórzeniem art. 43 ust. 2 tejże ustawy. Trafnie zauważa Wojewoda Dolnośląski w uzasadnieniu skargi, że zgodnie z art. 87 Konstytucji RP źródłami powszechnie obowiązującego prawa w Rzeczpospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Źródłami powszechnie obowiązującego prawa są także akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Zgodnie z art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. Przepisy rozdziału III Konstytucji wyraźnie wskazują hierarchię aktów prawnych. W świetle tych przepisów ustawa jest aktem prawnym hierarchicznie wyższym od aktów prawnych organów samorządu terytorialnego. Oznacza to, że akty prawa miejscowego nie mogą być sprzeczne z postanowieniami ustawowymi. Uchwały organów samorządu terytorialnego mogą być podejmowane wyłącznie na podstawie i w granicach prawa, co oznacza również, że przedmiotem regulacji uchwał nie mogą być materie uregulowane już w aktach prawnych hierarchicznie wyższych. Zgodnie z utrwalonym już w tym względzie orzecznictwem zarówno Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i Sądu Najwyższego niedopuszczalne jest powtarzanie w uchwałach uregulowań ustawowych. Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów w sprawie zasad techniki prawodawczej w § 118 w związku z § 143 stanowi, że w aktach organów samorządu terytorialnego nie powtarza się przepisów ustawy upoważniającej i przepisów innych aktów normatywnych. Rada Gminy nie może powielać uregulowań ustawy upoważniającej i przepisów innych aktów normatywnych. Zgodzić się także należy z organem nadzoru, że § 9 ust. 2 zaskarżonej uchwały, zgodnie z treścią którego: "Świadczenia pomocy społecznej realizowane są po uprzednim wydaniu decyzji Kierownika." normuje materię, którą można wyprowadzić z przepisów ustawy, a zatem jest powtórzeniem rozwiązań ustawowych, co jak wyżej wykazano istotnie narusza prawo. Sąd nie podzielił poglądu organu dotyczącego naruszenia przez Radę Miasta i Gminy Wiązów § 29 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej, zgodnie z którym: "Ustawa może zawierać załączniki; odesłania do załączników zamieszcza się w przepisach merytorycznych ustawy. 2. W załącznikach do ustawy zamieszcza się w szczególności wykazy, wykresy, wzory, tabele i opisy o charakterze specjalistycznym". O ile zgodzić się należy z poglądem Wojewody, że zasada tworzenia załączników ma także zastosowanie do aktów prawa miejscowego, jak również aktów prawnych nie posiadających waloru prawa powszechnie obowiązującego, to jednak zgodnie z utrwalonym już w tym względzie orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego ujęcie przepisów prawnych w załączniku do uchwały nie pozbawia całego aktu merytorycznej treści (por. wyrok NSA z dnia 07.94.2005 r., sygn. OSK 1356/04 nie publ.). W wyroku tym Sąd stwierdził, że nie ma oparcia w obowiązujących przepisach stwierdzenie, iż załącznik do uchwały wydanej na podstawie ustawowych przepisów upoważniających nie ma charakteru normatywnego, a tym samym, że zamieszczenie statutu województwa (będącego przepisem prawa miejscowego) w załączniku do uchwały sanowi istotne naruszenie prawa i pozbawia te akt rangi obowiązującego przepisu prawa miejscowego. Konstytucja nie przesądza bowiem formy w jakiej powinno być stanowione prawo miejscowe. Mając powyższe na uwadze Sąd - na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) i art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - stwierdził nieważność § 8 i § 9 załącznika do uchwały Rady Miasta i Gminy Wiązów z dnia 29 października 2003 r. nr XI/114/2003 stanowiącej Statut Ośrodka Pomocy Społecznej w Wiązowie.