II SA/Wr 289/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 20 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. o wznowienie postępowania administracyjnego, w którym Burmistrz B. wydał decyzję w sprawie wymeldowania z miejsca pobytu stałego postanawia: I. odrzucić skargę; II. odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata lub radcy prawnego. Pismem z dnia 23 kwietnia 2017 r. (data nadania: 24 kwietnia 2017 r.) B. B. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie wymeldowania jego osoby z miejsca pobytu stałego w B. przy ul. R.. Podał sygnaturę sprawy [...] i wskazał, że żąda wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1, 2, 5, 7 i 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 maja 2017 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków skargi poprzez wskazanie, jakiego postępowania wniosek dotyczy, a jeśli przedmiotem skargi jest wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, do podania oznaczenia orzeczenia Sądu kończącego postępowanie i podanie uzasadnienia wniosku z podaniem podstaw wznowienia i uzasadnieniem złożenia wniosku w terminie. Następnie do akt sprawy wpłynęło pismo skarżącego z dnia 15 maja 2017 r. (data nadania: 17 maja 2017 r.), w którym powtórzono treść pisma z dnia 23 kwietnia 2017 r. Natomiast w odpowiedzi na ww. wezwanie Sądu skarżący w piśmie z dnia 23 maja 2017 r. (data nadania: 25 maja 2017 r.) stwierdził, że jego skarga dotyczy wznowienia postępowania administracyjnego w ww. sprawie. Omówił także przyczyny wznowienia postępowania, wskazując, że wymeldowano go z miejsca pobytu stałego, choć nie było do tego podstaw. Do pisma dołączono prośbę o "przydzielenie obrońcy z urzędu" w celu pomocy i zastępowania przed Sądem. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 148 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; dalej: k.p.a.) podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Wobec tego, że przedmiotem skargi i kolejnych pism procesowych jest wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie wymeldowania skarżącego z miejsca pobytu stałego, trzeba powiedzieć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie jest właściwy do rozpoznania tej sprawy, ponieważ nie jest organem administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji. Zaznaczyć trzeba, że Sądowi jest wiadome z urzędu, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 10 grudnia 2013 r. (sygn. akt IV SA/Wr 358/13) oddalił skargę B. B. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Miasta B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania skarżącego z miejsca pobytu stałego w B. przy ul. R.. Skarżący powołał się obecnie na oznaczenie sprawy toczącej się przed Burmistrzem Miasta B., a więc zgodnie z cytowanym art. 148 § 1 k.p.a. to do tego organu winno być kierowane ewentualne podanie o wznowienie postępowania administracyjnego. Uwzględniając powyższe skargę wniesioną do Sądu należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sąd administracyjny odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z tego względu orzeczono jak w pkt I sentencji. Natomiast odnosząc się do wniosku skarżącego o ustanowienie "obrońcy", a więc de facto wniosku o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego, Sąd stwierdził, że zastosowanie w sprawie znajdzie art. 247 p.p.s.a., zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Skoro bowiem skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., to jednocześnie należało uznać, iż stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. Zastosowanie art. 247 p.p.s.a. jest dopuszczalne wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OZ 329/14 i z dnia 8 października 2014 r., sygn. akt II OZ 932/14, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponieważ z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, należało na podstawie art. 247 p.p.s.a. orzec jak punkcie II sentencji postanowienia. Skoro bowiem Sąd nie jest właściwy do rozpoznania skargi o wznowienie postępowania administracyjnego, to skarga jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. Nie byłoby też dopuszczalne ustanowienie przez Sąd pełnomocnika dla skarżącego do działania w postępowaniu administracyjnym, ponieważ żaden przepis p.p.s.a. nie przewiduje takiej możliwości. Z tych wszystkich względów postanowiono jak w sentencji.