II SA/Wr 296/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 7 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Miasta J. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie odmowy zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków postanawia: odrzucić skargę. Skargę w niniejszej sprawie sporządził i podpisał w imieniu Miasta J. adwokat J. K.. Do skargi nie dołączył jednak pełnomocnictwa do działania w imieniu strony skarżącej oraz odpisu uchwały Rady Miejskiej J. podjętej zgodnie z art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r. poz. 446). Natomiast w dniu 16 maja 2016 r. do akt sądowych wpłynęło pismo Prezydenta Miasta J. z dnia 12 maja 2016 r. nr PM.033.3.2016, w którym zawarto informację, że Rada Miejska J. na sesji w dniu 21 marca 2016 r. odrzuciła projekt uchwały o wniesieniu skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] r. nr [...]. Prezydent Miasta wskazał, że złożona skarga jest działaniem samowolnym i bezprawnym, ponieważ adwokat J. K. nie otrzymał pełnomocnictwa do wniesienia skargi ani od Prezydenta Miasta, ani od Przewodniczącego Rady Miejskiej. W piśmie zawarto wobec tego wniosek o zwrot skargi lub jej odrzucenie. Na zarządzenie sędziego sprawozdawcy z dnia 20 maja 2016 r. kserokopię ww. pisma Prezydenta Miasta przesłano pełnomocnikowi Wojewody oraz adwokatowi J. K.. Prezydenta Miasta wezwano zaś do doręczenia uchwały Rady Miejskiej J. z dnia 21 marca 2016 r., o której mowa w piśmie z dnia 12 maja 2016 r. Natomiast adwokata J. K. wezwano pismem z dnia 24 maja 2016 r. do uzupełnienia braków skargi w terminie 7 dni poprzez dołączenie pełnomocnictwa do działania w imieniu Miasta J. oraz odpisu uchwały Rady Miejskiej J. podjętej zgodnie z art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Nadto wezwano do wyjaśnienia, w czyim imieniu wnosi skargę – czy we własnym, czy w imieniu Miasta J. i na jakiej podstawie. Wezwanie zostało nadane przez Sąd za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz.U. poz. 1529), jednak w dniu 31 maja 2016 r. – wobec niezastania adresata – przesyłkę złożono w placówce pocztowej "J. 1". Zawiadomienie o tym pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Następnie w dniu 8 czerwca 2016 r. przesyłkę awizowano powtórnie, lecz nie została ona podjęta. Kopertę zawierającą wezwanie złożono do akt sądowych ze skutkiem doręczenia (k. 41 akt sądowych). Jak wynika z akt sądowych, na ww. wezwanie adwokat J. K. odpowiedzi nie udzielił. Należy jeszcze zaznaczyć, że w związku z wezwaniem Sądu Prezydent Miasta J. pismem z dnia 31 maja 2016 r. nr PM.033.3.2016 przesłał protokół z XXVI sesji Rady Miejskiej J., z którego wynika, że na sesji w dniu 21 marca 2016 r. pod głosowanie poddano uchwałę w sprawie wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...]. Wyniki głosowania uwidocznione w protokole są następujące: "Za głosowało 10 radnych, przeciw 12, 1 radny wstrzymał się od głosu". W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Wojewody D. wniósł o jej oddalenie, a ewentualnie o jej odrzucenie jako wniesionej przez osobę niemającą umocowania do działania w imieniu strony skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718; dalej: p.p.s.a.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z takich wymagań jest dołączenie pełnomocnictwa, o czym stanowi art. 46 § 3 p.p.s.a. Wymóg dołączenia pełnomocnictwa jest istotny, ponieważ w myśl art. 34 p.p.s.a. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Jednak stosowanie do przepisu art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Skoro jednak w niniejszej sprawie adwokat J. K. pełnomocnictwa do działania w imieniu Miasta J. nie dołączył do skargi, należało go wezwać do uzupełnienia stwierdzonego braku. Według przepisu art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W niniejszej sprawie ustawa w przepisie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. wprowadza normę, że sąd odrzuca skargę wtedy, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Sąd w niniejszej sprawie przyjął przy tym, że gdy wnoszącym skargę jest pełnomocnik, który nie złożył pełnomocnictwa, wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi, czyli złożenia pełnomocnictwa, należy skierować do wnoszącego pismo pełnomocnika, co wynika z art. 49 § 1 i art. 46 § 3 w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a. Co prawda przepis art. 49 § 1 p.p.s.a. nakazuje wezwać stronę do uzupełnienia pisma, które nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania wymagań formalnych, ale w wypadku pisma wnoszonego przez pełnomocnika wezwanie do złożenia pełnomocnictwa nie powinno być kierowane do strony (zob. postanowienie WSA w Opolu z 5 kwietnia 2004 r., sygn. akt II SA/Wr 1225/01, opubl. ONSAiWSA z 2004 r. Nr 3, poz. 53). W tym stanie rzeczy uznać należało wezwanie doręczone do rąk osoby określającej siebie jako reprezentanta strony skarżącej za skuteczne wobec strony skarżącej (art. 34 p.p.s.a.). W związku z powyższym wezwano adwokata J. K. do uzupełnienia opisanych już braków skargi. Oceniając dokonane wezwania, Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajdzie przepis art. 73 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma do rąk adresata, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. W myśl art. 73 § 3 p.p.s.a., w przypadku niepodjęcia pisma w terminie 7-dniowym pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia. Stosownie do przepisu art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Jak już była o tym mowa, wezwania do uzupełnienia braków skargi skierowane do adwokata J. K. zostały złożone w placówce pocztowej w dniu 31 maja 2016 r. i dwukrotnie awizowane. Zatem za datę ich doręczenia należy przyjąć upływ 14 dni od pozostawienia pisma w placówce pocztowej. Trzeba więc uznać wezwania za doręczone z dniem 14 czerwca 2016 r. Termin 7-dniowy do uzupełnienia obu braków skargi upływał zatem z dniem 20 czerwca 2016 r. Wobec tego, że w zakreślonym terminie siedmiodniowym adwokat J. K. nie uzupełnił braków formalnych skargi, należało skargę odrzucić. Z tych względów w sentencji postanowienia orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Na marginesie godzi się wyjaśnić, że odrzucenie skargi ma w niniejszej sprawie charakter procesowy i Sąd podejmując rozstrzygnięcie nie opierał się na tym, że Rada Miejska J. nie podjęła w istocie uchwały w sprawie wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...]. Analiza dopuszczalności skargi w tym kontekście byłaby bowiem dopuszczalna dopiero wtedy, gdyby skarga była pozbawiona braków formalnych. Tak jednak w niniejszej sprawie nie było, bowiem braków formalnych skargi adwokat J. K. nie usunął. Jest przy tym oczywiste, że skoro Prezydent Miasta J. w piśmie skierowanym do Sądu oświadczył, że nie udzielał adwokatowi J. K. pełnomocnictwa do działania w imieniu Miasta J., to adwokat opisanych braków skargi nie był w stanie usunąć. Nadto w świetle art. 31 ustawy o samorządzie gminnym nie było możliwe udzielenie adwokatowi pełnomocnictwa przez inny organ gminy. Jednak przyczyny nieudzielenia adwokatowi pełnomocnictwa, a w efekcie przyczyny nieuzupełnienia braków formalnych skargi nie podlegają badaniu przez Sąd, bowiem nie miały wpływu na konieczność odrzucenia skargi z opisanych już powodów. Wobec tego należało postanowić jak w sentencji.