II SA/Wr 302/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus Sędziowie: Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn – spr. Protokolant starszy asystent sędziego Malwina Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 września 2019 r. sprawy ze skargi J. A. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie robót budowlanych dotyczących komina w budynku mieszkalnym jednorodzinnym oddala skargę w całości. Decyzją z dnia [...] (nr [...]) D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako "DWINB"), po rozpatrzeniu odwołania J. A., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. (dalej jako "PINB") z dnia [...] (nr [...]) umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych dotyczących komina w budynku mieszkalnym jednorodzinnym położonym przy ul. B. w B. Jak wynika z decyzji DWINB oraz akt administracyjnych, postępowanie dotyczyło robót budowlanych polegających na budowie komina w budynku mieszkalnym jednorodzinnym. Postępowanie zainicjowane zostało pismami składanymi przez J.A. (dalej jako: skarżąca), współwłaścicielkę nieruchomości sąsiedniej położonej przy ul. B. w B. W ramach robót budowlanych dokonano przebudowy budynku wykonując w nim komin z prefabrykowanych kształtek. Komin posadowiony został na fundamencie, dla przejścia komina przez strop żelbetowy wykonano w tym stropie otwór o wymiarach o 4 cm większy od przekroju komina, zaś tak powstałą dylatację wypełniono wełną mineralną. Postępowanie w sprawie przedmiotowych robót zainicjowała skarżąca pismem skierowanym do PINB w dniu 26 X 2009 r. zarzucając właścicielom nieruchomości przy ul. B. w B. samowolne wykonanie robót budowlanych polegających na budowie komina. W konsekwencji PINB przeprowadził postępowanie mające na celu ustalenie, czy wybudowanie komina miało miejsce z naruszeniem przepisów. W toku postępowania decyzje PINB umarzające postępowanie w sprawie były dwukrotnie uchylane przez DWINB z powodu niedostatecznego zebrania materiału dowodowego w sprawie i niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności. Następnie decyzją [...] nr [...] DWINB utrzymał w mocy decyzję PINB umarzającą postępowanie w sprawie. Decyzja ta stała się przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej, wskutek której wyrokiem z dnia 20 IX 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 482/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił decyzje obu instancji. W ocenie Sądu umorzenie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie było przedwczesne, a to z powodu naruszenia przez organy nadzoru obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego wskutek zbyt ograniczonego zakresu postępowania wyjaśniającego. Jak podkreślił Sąd, organy ograniczyły się do dowodu z oględzin nieruchomości (przeprowadzonych trzykrotnie) oraz przyjęcia od współwłaścicieli nieruchomości, na której znajduje się objęta postępowaniem nieruchomość, oświadczenia o wybudowaniu komina po uprzednim uzyskaniu pozwolenia na budowę. Do czasu wydania opisanego wyżej wyroku Sądu z akt administracyjnych oraz ustaleń organów wynika, że w dniu [...] Starosta K. wydał decyzję nr [...] o pozwoleniu na budowę komina dymowego i wentylacyjnego. Ponadto, na nieruchomości zrealizowano na podstawie zgłoszenia z dnia 4 II 2010 r. budynek gospodarczy z blachy. Ustalono nadto, że inwestorem był J. G. – ówczesny właściciel nieruchomości, zaś od 11 II 2010 r. współwłaścicielami nieruchomości przy ul. B. są Państwo P. i B. G. (dalej również jako: uczestnicy postępowania), którzy w dniu 28 XII 2012 r. zawiadomili PINB o zakończeniu budowy komina z dniem 19 XII 2011 r. Do zawiadomienia współwłaściciele nieruchomości przedłożyli oświadczenie kierownika budowy o wykonaniu budowy zgodnie z projektem budowlanym i obowiązującymi przepisami oraz normami. Okoliczność tę potwierdza nadto protokół kominiarski z 4 I 2012 r. Według oświadczeń uczestników postępowania komin wybudowany został po uzyskaniu pozwolenia na budowę i zawiadomieniu o rozpoczęciu robót budowlanych w październiku 2011 r. Wskutek uchylenia przez Sąd decyzji obu instancji przeprowadzono ponownie postępowanie wyjaśniające, w ramach którego przesłuchano w charakterze świadka B. G., P. G. i J. G. Z ich zeznań wynika, że roboty budowlane zostały wykonane po dopełnieniu formalności i uzyskaniu pozwolenia na budowę. Kwestię zgłoszenia przez skarżącą do PINB samowoli budowlanej w 2009 r., a więc przed rozpoczęciem budowy według informacji udzielanych przez współwłaścicieli wyjaśnili oni, że rozmawiali ze skarżącą na temat tego zamierzenia budowlanego jeszcze przed zaistniałym konfliktem sąsiedzkim. Organ I instancji przesłuchał również jako stronę postępowania skarżącą, która zeznała, że komin powstał w 2008 r. i była świadkiem robót budowlanych. Skarżąca wyjaśniła, że informacje te potwierdzić może M. G. Zdaniem skarżącej komin jest źle postawiony oraz stwarza zagrożenie dla jej życia i zdrowia. W lipcu 2017 r. miała miejsce interwencja straży pożarnej w związku z zaobserwowanym zadymieniem, lecz skarżąca nie posiada protokołu z tej interwencji. Wyjaśnienia skarżącej pismem z dnia 16 VII 2018 r. potwierdził jej mąż, Z. A., wnosząc zarazem o pominięcie dowodu z jego wyjaśnień, gdyż przebywa często za granicą. Przesłuchana w charakterze świadka M. G. oświadczyła, że nie ma wiedzy na temat terminu wykonania robót budowlanych dotyczących komina. Powyższe okoliczności faktyczne dały podstawę do umorzenia postępowania przez PINB decyzją z [...]. Zaskarżoną i kontrolowaną w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzją DWINB utrzymał decyzją PINB w mocy. DWINB stwierdził, że w świetle zebranego materiału dowodowego brak jest podstaw do stwierdzenia, że przedmiotowy komin powstał w warunkach samowoli budowlanej, a postępowanie wyjaśniające nie ujawniło niezgodności z przepisami i konieczności zastosowania trybu określonego w art. 51 ustawy z 7 VII 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2018, poz. 1202, ze zm.) – dalej jako "pb". W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji DWINB podkreślił, że komin wraz z niezbędnym do korzystania z niego piecem stanowią urządzenie budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 pb, a zatem do skutków ewentualnej samowoli w tym przypadku zastosowanie znajdzie art. 51 ust. 1 i 7 w zw. z art. 50 ust. 1 pb. Ustalając sporną kwestię daty przeprowadzenia robót budowlanych DWINB wskazał, że więcej zebranych dowodów wskazuje na fakt wykonania robót budowlanych po uzyskaniu pozwolenia na budowę, zaś skarżąca nie wykazała aktywności w zakresie udowodnienia twierdzeń przeciwnych. Odnosząc się do zarzutów odwołania DWINB wyjaśnił, że uzasadnienie PINB nie zawiera wszystkich niezbędnych elementów, jednak kierunek rozstrzygnięcia jest właściwy, zaś po uzupełnieniu uzasadnienia o pominięte przez organ I instancji elementy czyni je zgodnym z normą art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto, DWINB uznał za zasadny zarzut naruszenia przez PINB art. 40 § 2 k.p.a., lecz stwierdził, że doręczenie decyzji stronie z pominięciem jej pełnomocnika nie może być utożsamiane z brakiem doręczenia. Dotyczy to sytuacji, gdy fakt doręczenia decyzji stronie a nie jej pełnomocnikowi nie pociągnęło za sobą negatywnych dla niej skutków i nie uniemożliwiło wniesienia odwołania. W konsekwencji DWINB uznał, że powyższe uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy, gdyż pomimo tego, że decyzję doręczono stronie z pominięciem pełnomocnika, to odwołanie złożone zostało w terminie. Skargę na powyższą decyzję wniosła skarżąca, zarzucając DWINB naruszenie przepisów postępowania polegające na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy (naruszenie art. 7, art. 77 § 1 k.p.a), w tym zwłaszcza okoliczności interwencji Straży Pożarnej i Policji w lipcu 2017 r., rażące naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanej decyzji, błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że inwestor przystąpił do prac budowlanych na podstawie uzyskanego pozwolenia na budowę, podczas gdy inwestycja zrealizowana została wcześniej. Uzasadniając zarzuty skarżąca stwierdziła, że organ nie wyjaśnił dostatecznie okoliczności dotyczących daty zgłoszenia robót budowlanych, które zostały przeprowadzone wcześniej niż wszczęcie postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę. Niezależnie jednak od powyższego skarżąca podniosła, że organy zbagatelizowały sygnały o nieprawidłowym stanie technicznym spornego komina. Zdaniem skarżącej, organy nadzoru mając wiedzę o przeprowadzonej interwencji straży pożarnej powinny pozyskać stosowne materiały z tej interwencji. W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji PINB, o stwierdzenie, że decyzje te nie podlegają wykonaniu od dnia uprawomocnienia się orzeczenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. DWINB w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Osią sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy doszło do samowoli budowlanej w zakresie przebudowy budynku mieszkalnego polegającego na wybudowaniu komina, a także zbadanie prawidłowości jego wykonania pod względem techniczno-budowlanym. W pierwszej kolejności przytoczyć należy przepisy materialnoprawne wyznaczające zakres prowadzonego przez organy nadzoru postępowania. W sprawie zastosowanie znalazł art. 51 ust. 1 i 7 w zw. z art. 50 ust. 1 pb. Celem postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego było ustalenie, czy przeprowadzone roboty budowlane polegające na wybudowaniu komina przeprowadzone zostały w warunkach określonych w art. 50 ust. 1 pb, a więc: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach. W razie ustalenia w toku postępowania wyjaśniającego, że doszło do samowoli budowlanej, obowiązkiem organu było nakazanie rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego (obowiązki restytucyjne) albo nałożenie obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem (obowiązki naprawcze), określając termin ich wykonania (art. 51 ust. 7 w zw. z ust. 1 pkt 1 i 2 pb). Mając na względzie określone wyżej przesłanki, wydanie decyzji zawierającej odpowiednie nakazy uzależnione jest więc w pierwszej kolejności od ustalenia, że przeprowadzono "roboty budowlane" w rozumieniu definicji legalnej z art. 3 pkt 7 pb; w drugiej zaś, że przeprowadzono je w warunkach wymienionych w art. 50 ust. 1 pb. W tak zakreślonych granicach sprawy organy nadzoru obu instancji ustaliły, że nie wystąpiły podstawy pozwalające stwierdzić wykonanie przez obecnych współwłaścicieli nieruchomości przy ul. B. w B. lub poprzedniego właściciela tej nieruchomości robót budowlanych w warunkach wymienionych w art. 50 ust. 1 pb. W konsekwencji organy obu instancji nie znalazły podstaw do nałożenia na stronę obowiązków określonych w art. 51 ust. 7 w zw. z ust. 1 pkt 1 i 2 pb, a tym samym stwierdziły bezprzedmiotowość postępowania obligującą do wydania decyzji z art. 105 § 1 kpa, a więc decyzji umarzającej postępowanie. Powyższą ocenę organów nadzoru Sąd w pełni podziela, albowiem ustalone w sposób prawidłowy okoliczności faktyczne sprawy nie dają podstawy do wydania decyzji naprawczej ani restytucyjnej. Organy nadzoru prawidłowo zaklasyfikowały powstały komin dymowy i wentylacyjny w istniejącym budynku mieszkalnym przy ul. B. w B. jako urządzenie budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 pb. Taka ocena przedmiotowego komina spowodowała konieczność dokonania oceny, czy powstał on po uzyskaniu przez inwestora pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Właśnie ta okoliczność stała się osią sporu w niniejszej sprawie. Wyraźnie wskazać należy, że skarżąca poinformowała organ o samowoli budowlanej w zakresie wybudowania komina przez uczestników postępowania w październiku 2009 r., a zatem wcześniej niż wydane zostało pozwolenie na jego budowę ([...]) i zanim – według wyjaśnień uczestników – został on wybudowany (październik 2011 r.). Na okoliczność wybudowania komina przed uzyskaniem pozwolenia na budowę skarżąca jednak nie wskazała żadnych dowodów. Według wyjaśnień skarżącej była ona świadkiem robót budowlanych jeszcze w 2008 r. Na udowodnienie tej okoliczności skarżąca powołała na świadka M. G., która jednak nie potwierdziła wersji skarżącej. Wyjaśnienia skarżącej potwierdził jedynie jej małżonek pismem z dnia 16 VII 2018 r., wnosząc jednocześnie o nieprzeprowadzanie dowodu z jego przesłuchania, gdyż często przebywa za granicą. Reszta dowodów nie daje podstaw do przyjęcia, by komin wybudowany został w 2008 r. Daje natomiast podstawy do przyjęcia, że komin powstał po uzyskaniu przez uczestników postępowania pozwolenia na budowę. Na okoliczność tę, oprócz zeznań obecnych współwłaścicieli nieruchomości przy ul. B., jak i poprzedniego właściciela będącego inwestorem, wskazują dokumenty znajdujące się w aktach sprawy: zawiadomienie o rozpoczęciu robót budowlanych z 15 IX 2011 r., w którym poinformowano organ o zamiarze rozpoczęcia robót budowlanych z dniem 23 IX 2011 r., wpis w dzienniku budowy wydanym w dniu 15 IX 2011 r., w którym kierownik budowy oświadczył o rozpoczęciu robót budowlanych z dniem 10 X 2011 r., oświadczenie kierownika budowy z 19 XII 2011 r., w którym stwierdzono zgodność budowy z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę, a także zawiadomienie o zakończeniu budowy, w którym jako datę budowy wskazano 10 X 2011 r – 19 XII 2011 r. Przystępując do oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazać należy, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Mając na względzie ocenę prawną wyrażoną w wyroku tutejszego Sądu z dnia 20 IX 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 482/17 Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stwierdza, że organy wypełniły wskazania Sądu co do ponownie przeprowadzonego postępowania, a w świetle zebranego materiału dowodowego zasadnie orzekły o umorzeniu postępowania w sprawie. W toku ponownie przeprowadzonego postępowania PINB przesłuchał skarżącą, jej męża, uczestników postępowania, J. G. oraz M. G. Oprócz skarżącej oraz jej męża (który wniósł o pominięcie jego zeznań) nikt nie potwierdza, by roboty budowlane rozpoczęto przed uzyskaniem pozwolenia na budowę komina. Organ uwzględnił przy tym wniosek dowodowy skarżącej w zakresie przesłuchania M. G., która jednak oświadczyła, że nie ma wiedzy w zakresie terminu wykonania robót budowlanych. Ustalono przy tym, że inwestorem robót budowlanych dotyczących wybudowania komina był J. G., zaś jego syn, B. G. pomagał przy realizacji robót. Nie bez znaczenia jest charakter przeprowadzonych dowodów, gdyż przepisy k.p.a. różnym środkom dowodowym przypisują różną moc, a także różne są warunki dopuszczalności przeprowadzenia poszczególnych dowodów. Zgodnie bowiem z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Wymienione środki dowodowe należą do tzw. podstawowych środków dowodowych, co zaś się tyczy przesłuchania strony są one zaliczane do tzw. posiłkowych, których dopuszczalność jest uzależniona od spełnienia określonych przesłanek. Zgodnie bowiem z art. 86 k.p.a. jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. Do przesłuchania stron stosuje się przepisy dotyczące świadków, z wyłączeniem przepisów o środkach przymusu. Zatem dowód z wyjaśnień strony dopuszczalny jest już w ostateczności, w sytuacji gdy innymi środkami dowodowymi nie da się ustalić istotnych okoliczności sprawy, co uzasadnia osobiste zaangażowanie przesłuchiwanej strony, a tym samym możliwy brak obiektywności. W świetle powyższego, na podkreślenie zasługuje, że jedynym dowodem wskazującym na wybudowane komina przed uzyskaniem pozwolenia na budowę są wyjaśnienia skarżącej, które co więcej stanowią posiłkowy środek dowodowy dopuszczony przez ustawodawcę w ostateczności (gdy pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy). Ilość dowodów negujących wersję skarżącej, jak i ich charakter w postaci dokumentów, w tym oświadczeń kierownika budowy, na którego przepisy prawa budowlanego, w szczególności art. 21a i art. 22 pb nakładają szczególne obowiązki, w tym prowadzenie dokumentacji budowy począwszy od pozwolenia na budowę i projektu budowlanego, dziennika budowy aż do protokołów odbiorów częściowych i końcowych, czy dokumentacji powykonawczej inwestycji, przemawiają za przyjęciem, że wybudowanie komina miało miejsce po wydaniu pozwolenia na budowę. Sąd nie podziela zarzutów skargi jakoby organy niedostatecznie wyjaśniły okoliczności i datę rozpoczęcia oraz realizacji robót budowlanych. W ocenie Sądu przeprowadzone postępowanie wyjaśniające w pełni realizuje dyspozycję art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Istotnie, na co zwrócił uwagę organ odwoławczy, uzasadnienie decyzji PINB nie daje podstaw do stwierdzenia, że organ rozpatrzył w całości zebrany materiał dowodowy i brakuje w nim wymaganych ustawowo elementów, jednak w ocenie Sądu nie jest to naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy. Co więcej, w pełni zadość wymaganiom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., stawianym uzasadnieniom decyzji administracyjnych, czyni uzasadnienie organu odwoławczego. DWINB wyczerpująco wyjaśnił ramy prawne prowadzonego postępowania, podstawy prawne rozstrzygnięcia, a także przytoczył przebieg dotychczasowego postępowania, zebrane materiały dowodowe i ich ocenę. Odrębnie organ odwoławczy ustosunkował się do zarzutów odwołania, szeroko wyjaśniając, w oparciu o orzecznictwo sądów administracyjnych, przyczyny uznania ich za niezasadne. W konsekwencji przyjąć należy, że strony zaznajomione zostały z przesłankami, którymi organy nadzoru kierowały się rozstrzygając sprawę, a nadto zostały wyczerpująco poinformowane o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 zdanie pierwsze k.p.a.). Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Odnosząc się do kwestii prawidłowości wykonania spornego komina z punktu widzenia techniczno-budowlanego, Sąd również nie dostrzega uchybień w ustaleniach organów nadzoru. Oceniając wykonanie komina jako zgodne z normami i przepisami techniczno-budowlanymi organ oparł się na własnych spostrzeżeniach przy okazji przeprowadzonych oględzin nieruchomości, wskutek których ustalił, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z projektem budowlanym i pozwoleniem na budowę. Potwierdza to nadto oświadczenie kierownika budowy oraz protokół kominiarski sporządzony przez mistrza kominiarskiego. Na okoliczność przeciwną skarżącą przytoczyła interwencję Straży Pożarnej w związku z zadymianiem. Skarżąca nie przedłożyła jednak stosownego zaświadczenia o interwencji Straży Pożarnej, choć to z jej inicjatywy interwencja ta miała miejsce, a zatem nie było formalnych przeszkód do przedłożenia przez skarżącą dokumentacji. Zgodnie zaś z art. 78 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Organy nadzoru w świetle zebranego materiału dowodowego, w tym oględzin (bezpośredni środek dowodowy) miały podstawę do uznania, że prawidłowość wykonania inwestycji budowy komina nie budzi wątpliwości, a w konsekwencji nie uwzględniły wniosku skarżącej. Jeżeli zgromadzone dowody nie nasuwają wątpliwości co do ustaleń faktycznych, to nie ma potrzeby poszukiwania lub gromadzenia innych dowodów dla potwierdzenia istotnych dla sprawy okoliczności. Podkreślić przy tym należy, że zabrakło w uzasadnieniu decyzji organów obu instancji uzasadnienia odmowy uwzględnienia wniosku dowodowego skarżącej, która powinna być poparta twierdzeniami wskazującymi na to, iż jego przedmiotem w istocie są okoliczności stwierdzone innymi dowodami i nie mają znaczenia dla sprawy. Jednak w ocenie Sądu uchybienie to nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że nawet jeśli organ nie uwzględnił wniosku dowodowego i co do zasady to na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek koncentracji dowodów to w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym również na stronie ciąży obowiązek współdziałania z organem i przedstawienia konkretnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Jeżeli organ wyprowadził określone ustalenia dotyczące stanu faktycznego z posiadanych, nienasuwających zastrzeżeń dokumentów, to skuteczne ich zakwestionowanie wymaga przedłożenia stosownego kontrdowodu przez stronę postępowania, zwłaszcza gdy z określonych faktów zamierza ona wyprowadzić korzystne dla siebie skutki prawne (zob. wyroki NSA z dnia 16 IV 2019 r. sygn. akt I OSK 1711/17 oraz z dnia 17 V 2019 r. sygn. akt II OSK 1681/17, publ. CBOiS; https://cbois.nsa.gov.pl/). Reasumując, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie jest obciążona zarzucanymi w skardze uchybieniami w zakresie niewyczerpującego postępowania dowodowego czy niepełnego uzasadnienia. Zarówno zakres postępowania dowodowego jak i motywy decyzji były adekwatne do przedmiotu prowadzonego postępowania. Mając powyższe na względzie Sąd orzekł na zasadzie art. 151 p.p.s.a.