II SA/Wr 324/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia WSA Anna Siedlecka (spr.) Protokolant: asystent sędziego Alicja Stelmach po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Wojewody D. z dnia (...) marca 2018 r., nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obejmującego remont dachu, kominów, ściany szczytowej i podłogi na strychu I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezydent W. decyzją z dnia (...) grudnia 2017 r. nr (...) przyjmując w podstawie prawnej art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1332) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 2157, dalej – k.p.a.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił K. i H. H. pozwolenia na budowę na remont dachu, kominów, ściany szczytowej i podłogi na strychu w jednorodzinnym, dwulokalowym budynku mieszkalnym w zabudowie szeregowej przy ul. gen. L. M. (...) we W. (działka nr (...), (...), obręb S.). W sentencji decyzji zobowiązano inwestorów do zachowania warunków polegających na przestrzeganiu ustaleń i opinii zawartych w projekcie budowlanym oraz obowiązujących przepisów dotyczących realizacji robót i zabezpieczeniu obrębu prowadzenia robót w sposób zapewniający bezpieczeństwo użytkownikom posesji. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że w dniu 18 sierpnia 2017 r. wszczęto postępowanie w sprawie remontu dachu budynku przy ul. L. M.(...) we W., a do złożonego wniosku dołączone zostało oświadczenie o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w którym brak zgody współwłaściciela nieruchomości zastąpiono postanowieniami sądowymi oraz przedłożono cztery egzemplarze projektu budowlanego. Zaznaczono także uzupełnienie przez inwestora braków formalnych wniosku na wezwanie organu, bowiem organ I instancji wydał w tym zakresie postanowienie nr (...). W dniu 25 października 2017 r. inwestorzy rozszerzyli zakres wniosku dodatkowo o remont kominów, ściany szczytowej i podłogi na strychu, dołączając 4 egzemplarze zmienionego projektu budowlanego. W treści uzasadnienia decyzji Prezydenta W. odnotowano także, że od wnioskodawców otrzymano informację o uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny (sygn. akt II SA/Wr 841/16) decyzji PNIB nr (...) z dnia (...) czerwca 2016 r. Dnia 28 listopada 2017 r. organ uzyskał informację od WSA, że wydane wyrok w tej sprawie o sygnaturze akt II SA/Wr 841/16 jest prawomocny. Organ I instancji po dokonaniu analizy akt sprawy, stwierdził, że projekt budowlany jest kompletny i wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, inwestor uzyskał decyzją z dnia (...).08.2017 r. Nr (...) pozwolenie Miejskiego Konserwatora Zabytków na prowadzenie robót budowlanych w przedmiotowym obiekcie, zawiera informację o konieczności opracowania planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia a także, że spełnia warunki określone przepisem art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego niezbędne do wydania wnioskowanej decyzji, zatem po stwierdzeniu kompletności projektu budowlanego oraz spełnienia warunku art. 50 ust. 2 pkt 1 w oparciu o art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (planowane roboty budowlane nie zmieniają sposobu zagospodarowania terenu) nie można odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W terminie prawem przewidzianym wyżej opisaną decyzję odwołaniem oprotestował M. B.. W odwołaniu wniósł o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił, iż zatwierdzony decyzją projekt budowlany jest prywatną opinią, ponadto nie odnosi się do postanowień Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zezwalających na wykonanie zgłoszonych robót budowlanych. Ponadto zdaniem skarżącego z uwagi na toczące się postępowanie przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego dotyczącym przedmiotowej nieruchomości, udzielenie pozwolenia na budowę inwestorom doprowadziłoby do całkowitego ominięcia opinii i zaleceń do wydania których zmierza Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego. Dnia (...) marca 2018 r. Wojewoda D. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane po rozpatrzeniu odwołania M. B. od decyzji Prezydenta W. nr (...) z dnia (...) grudnia 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W treści rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego przedstawiono przebieg dotychczasowego postępowania, po czym organ dokonał własnych rozważań w sprawie. Na wstępie przedstawiono zakres sprawdzeń projektu budowlanego zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, by następnie przypomnieć wynikający z art. 35 ust. 3 ustawy obowiązek wezwania do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości wniosku oraz statuowany art. 35 ust. 4 ustawy obowiązek wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, gdy przedłożone dokumenty potwierdzają zgodność inwestycji z obowiązującymi przepisami. Analizując ponownie wniosek inwestorów organ stwierdził, że w aktach sprawy znajdują się prawidłowo sporządzone oświadczenia inwestorów o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a zakres planowanych robót budowlanych jest zgodny z postanowieniami sądowymi z dnia (...) stycznia 2017r. i z dnia (...) czerwca 2017 r. Przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany, sporządzony został i sprawdzony przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia, aktualne na dzień powstania projektu zaświadczenie. Do projektu załączona jest pozytywna opinia kominiarska. Jak wynika z opisu projektu bryła remontowanego domu nie zmieni się, nie ma więc potrzeby ustalania warunków zabudowy, zgodnie z art. 34 ust. 3a Prawa budowlanego do projektu budowlanego nie musi być załączony projekt zagospodarowania działki lub terenu. Wniosek inwestora wraz z projektem budowlanym spełnia warunki określone przepisami art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, co obligowało organ I instancji do wydania pozwolenia na budowę. Organ stwierdził, że zakres planowanych przez inwestora robót budowlanych zatwierdzonych decyzją Prezydenta W. nr (...) r. z dnia (...) grudnia 2017r. mieści się w postanowieniu Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia sygn. akt I Ns 195/15, zastępującego zgodę współwłaściciela. Zdaniem organu prowadzenie postępowania przez PINB w sprawie utrzymania budynku mieszkalnego w należytym stanie technicznym przy ul. G.. L.M. (...) we W. nie stoi na przeszkodzie postępowaniu organu administracji architektoniczno – budowlanej w sprawie wydania pozwolenia na budowę dla zamierzenia, którego celem jest doprowadzenie obiektu do odpowiedniego stanu technicznego. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynęła skarga na decyzję Wojewody D. z dnia (...) marca 2018 r., nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Przedmiotowej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji: 1. art. 15 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. , art. 11 k.p.a. i art. 107§ 3 k.p.a. – poprzez naruszenie zasad: dwuinstancyjności postępowania, pogłębienia zaufania do organów władzy publicznej oraz wyjaśniania zasadności przesłanek, którym Organ II instancji kierował się przy wydawaniu decyzji, a także naruszenie wymogów, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie faktyczne i prawne wydanej decyzji. Uchybienia powyższe wyrażają się w zaniechaniu powtórnego, merytorycznego rozpoznania sprawy w instancji odwoławczej oraz przedstawienia wywodów uzasadniających wydane przez Organ II instancji decyzji o zaskarżonej treści, w tym zwłaszcza polegają na zaniechaniu: 1) rozpoznania zarzutów skarżącego odnośnie wydania zaskarżonej decyzji Prezydenta W. pomimo toczącego się postępowania przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego dla miasta W. w przedmiocie nakazania wykonania prac zmierzających do usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego spornego budynku, a w konsekwencji zaskarżona decyzja Organu II instancji pozbawiona jest w tym zakresie również należytego uzasadnienia, które pozwalałoby poznać motywy przemawiające za nieuwzględnieniem omawianych zarzutów skarżącego, 2) rozpoznania zarzutów skarżącego odnośnie wydania zaskarżonej decyzji Prezydenta W. pomimo, że decyzja ta zatwierdza projekt budowlany z innej daty aniżeli projekt budowlany, którego dotyczyło pozwolenie konserwatorskie, zezwalające na prowadzenie prac przy obiekcie zabytkowym i podlegającym z tego tytułu ochronie. W konsekwencji zaskarżona decyzja Organu II instancji pozbawiona jest w tym zakresie również należytego uzasadnienia, które pozwalałoby poznać motywy przemawiające za nieuwzględnieniem omawianych zarzutów skarżącego; 2. art. 32 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane i w zw. z art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami – poprzez wydanie decyzji utrzymującej decyzję Organu I instancji w sytuacji, gdy decyzja ta zatwierdziła inny projekt budowlany aniżeli projekt budowlany będący podstawą wydania pozwolenia konserwatorskiego na prowadzenie robót przy obiekcie zabytkowym; 3. art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., polegające na zaniechaniu zawieszenia postępowania w przedmiocie wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę w sytuacji, kiedy to równolegle toczy się postępowanie przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego dla miasta W. dotyczące nakazania wykonania prac mających skutkować usunięciem nieprawidłowości stanu technicznego tych części budynku, których dotyczyło postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wobec wskazanych zarzutów Skarżący wniósł o : 1. uchylenie zaskarżonej decyzji Organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji w całości i przekazanie sprawy Prezydentowi W. do ponownego rozpoznania, 2. zasądzenie od Organu II instancji na rzecz skarżącego kosztów wywołanych wniesieniem niniejszej skargi, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm prawem przepisanych oraz uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, 3. wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji Organu II instancji poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania ze skargi wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zdaniem skarżącego organy obu instancji dopuściły się naruszeń szeregu przepisów. Przy rozpoznawaniu sprawy przez Organ II instancji została pominięta okoliczność postępowania toczącego się przed PINB którego przedmiotem było nakazanie wykonania skarżącemu oraz K. i H. H. prac zmierzających do usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym budynku położonego przy ul. G.. L. M. (...) we W.. Prezydent W. zawiesił z urzędu postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, wskazując na konieczność uprzedniego ustalenia czy doszło do prawomocnego zakończenia postępowania ze skargi na decyzję PINB. Podkreślić należy, że w przedmiotowej sprawie toczyły się dwa postępowania przed WSA . Organ I instancji w decyzji wydanej pod nr (...) nie odniósł się do drugiego z postępowań toczącego się przed WSA. Powyższe okoliczności mają kluczowe znaczenie, gdyż wyroki WSA uchyliły zaskarżone decyzje PINB do ponownego rozpoznania, w skutek czego nadal jest prowadzone postępowanie dotyczące nakazania wykonania prac zmierzających do usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego budynku. Zdaniem skarżącego organ II instancji wskazując, że postępowanie prowadzone przez PINB nie stoi na przeszkodzie wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania wyrażoną w art. 15 k.p.a., albowiem nie doszło do ponownego zbadania sprawy i zasadności argumentów skarżącego. Decyzja organu II instancji nie czyni zadość co do obowiązku wyjaśniania przesłanek, którymi kierował się organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Skarżący podkreśla, że wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę w sytuacji toczącego się postępowania przez PINB jest działaniem nieprawidłowym, mogącym skutkować zaistnieniem w obrocie prawnym dwóch decyzji odnoszących się do tego samego przedmiotu. Kolejno skarżący podnosi, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzającą decyzja Organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisu art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, który nie był przedmiotem decyzji – pozwolenia konserwatorskiego, zezwalającej na prowadzenie prac przy zabytku w oparciu o tenże projekt. Okoliczność występowania w sprawie więcej niż jednego projektu budowlanego podniesiona została przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Organ II instancji wydając decyzję po powtórnym, merytorycznym rozpoznaniu sprawy nie odniósł się do powyższego zarzutu. Zaniechanie takiej oceny doprowadziło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania. Co więcej organ II instancji wydał rozstrzygnięcie, w którego uzasadnieniu pominął odniesienie się do przesłanek skutkującym utrzymaniem w mocy zaskarżonej decyzji, ale też nie wyjaśnił w sposób mogący pogłębiać zaufanie skarżącego do organu dlaczego decyzję Organu I instancji należało utrzymać w mocy. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzję Organu I instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania, a także o wstrzymanie wykonalności zaskarżonych decyzji zapadłych przed organami obu instancji, do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej, bowiem okoliczności faktyczne i motywy prawne stanowiące podstawę rozstrzygnięcia sprawy zostały przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewody D.. W odpowiedzi na doręczenie odpisu skargi uczestnicy postępowania wnieśli o przeprowadzenie dowodu z dokumentów: decyzji PINB nr (...) z dnia (...) czerwca 2018 oraz postanowienia PINB nr (...) z dnia (...) marca 2018 r. W dniu 10 września 2018 r. do tutejszego sądu wpłynęło pismo skarżącego, w którym wyjaśnia, że nigdy ani pisemnie ani ustnie nie wyrażał zgody na remonty o których piszą K. H. H. oraz wniósł o przeprowadzenie dowodów niniejszego pisma wraz z załącznikami: oświadczenia H.H. skierowanego do Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta we W. z dnia 17.03.2017 r., formularzu O4 podpisany przez H. H. oraz listu K. , H. H. do M. B.z dnia 7 maja 2018 r. dających przygotowania 30 tyś. złotych na remont elewacji. Dnia 19 listopada 2018 r. do sądu wpłynęło pismo uczestników, w którym ustosunkowali się do pisma skarżącego z dnia 19 lipca 2018 r. Następnie uczestnicy poinformowali, że przedmiotowy budynek nie jest wpisany do rejestru zabytków. Na rozprawie w dniu 11 grudnia 2018 r. skarżący podtrzymał skargę i wnioski w niej zawarte, zaś uczestnicy postępowania wnieśli o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje; Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 - w skrócie "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Przedmiotem kontroli sądu administracyjnego w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Wojewody D. z dnia (...) marca 2018 r. nr (...), którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia (...) grudnia 2017 r. nr (...), zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla zamierzenia obejmującego remont dachu, kominów, ściany szczytowej i podłogi na strychu w jednorodzinnym, dwulokalowego budynku mieszkalnym w zabudowie szeregowej. W ocenie organów obu instancji, planowana inwestycja jest zgodna z wymogami wynikającymi z obowiązujących przepisów, stąd zaakceptowano złożony w tym zakresie wniosek i rozstrzygnięto zgodnie z żądaniem inwestora. W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż w myśl art. 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r. poz. 1202 ) – statuującego tzw. prawo zabudowy – "każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami". Z cytowanego przepisu, interpretowanego w świetle zasady ogólnej praworządności (art. 6 k.p.a.), mającej rangę zasady konstytucyjnej (zob. art. 7 Konstytucji RP), wynika, że organ administracji nie może odmówić inwestorowi, legitymującemu się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zatwierdzenia projektu budowlanego lub udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy przedłożone przez wnioskodawcę dokumenty potwierdzają zgodność planowanego zamierzenia budowlanego z obowiązkiem prawnym. Celem ujednolicenia kryteriów badania wniosku ustawodawca w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego określił zakres i formę dopuszczalnej ingerencji organów architektoniczno-budowlanych w planowaną inwestycję, która jak wiadomo jest kreowana przez samego inwestora i to on kształtuje jej elementy. W myśl wskazanego przepisu przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529 i 2161 oraz z 2018 r. poz. 756) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN". W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 Prawo budowlane). W rozpoznawanej sprawie inwestor przedłożył projekt budowlany dla inwestycji realizowanej na budynku wpisanego do rejestru zabytków pod nr (...) decyzją z dnia (...) września 1979 r.. W związku z powyższym do projektu dołączono decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta W. przez Dyrektora Biura Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia (...) sierpnia 2017 r. nr (...), którą pozwolono na prowadzenie robót budowlanych w budynku wpisanym do rejestru zabytków m.in. w zakresie obejmującym remont dachu budynku. Wskazana decyzja stanowiła podstawę do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej. W świetle decyzji konserwatorskiej należy jednak zwrócić uwagę, że posiada ona dodatkowy element w postaci terminu. W sentencji tej decyzji zawarto bowiem warunek ,,Termin ważności pozwolenia: do 31-12-2-17 r.". Tymczasem o ile Prezydent W. decyzję nr (...) wydał w dniu (...) grudnia 2017 r. zmieścił się w terminie wyznaczonym pozwoleniem konserwatorskim, to już organ odwoławczy orzekał w sytuacji, gdy pozwolenie konserwatorskie nie było już aktualne. Treść art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego prowadzi do konkluzji, że organ właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jest zasadniczo związany treścią wniosku inwestora o pozwolenie na budowę, załącznikami do tego wniosku, w tym przede wszystkim treścią projektu budowlanego. Co więcej przepis ten nie uprawnia organu do ingerencji w złożony projekt budowlany. Obowiązkiem organu przed wydaniem decyzji jest jednak dokonanie sprawdzeń przedłożonego projektu, o czym była już mowa, w tym ich aktualności. Stwierdzenie nieaktualności pozwolenia konserwatorskiego powodowało konieczność wydania postanowienia w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego celem usunięcia wskazanych nieprawidłowości. W badanej sprawie Organ odwoławczy nie dostrzegł upływu okresu wskazanego przez konserwatora zabytków i wydał decyzję w oparciu o nieaktualne pozwolenie konserwatorskie. Stwierdzona nieprawidłowość dyskwalifikuje wydane w sprawie decyzje, bowiem nie spełniają one kryterium legalności. Względem aktualności uzgodnień poglądy judykatury są jednoznaczne. Przykładowo w pełni akceptowanym przez skład orzekający wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2013 r. (sygn. akt II OSK 856/12) dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl) podano, że ,,Prawidłowy jest pogląd, że wszelkie uzgodnienia i opinie powinny być aktualne na dzień złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Jednak jeżeli decyzja w sprawie wydania pozwolenia na budowę nie zostanie wydana w terminie o którym mowa w art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego (niezależnie od przyczyn tego), załączone do wniosku uzgodnienia i opinie tracą ważność na skutek upływu czasu. I w interesie inwestora leży zadbanie o to aby decyzja o pozwoleniu na budowę mogła być wydana w ustawowym terminie, a jeżeli to się okaże niemożliwe aby zachowana była aktualność załączonych dokumentów. Pogląd taki wyraził również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 8 maja 2008 r., (sygn. akt II SA/Ol 442/07) oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 listopada 2008 r., (sygn. akt II OSK 1326/07) Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sytuacji stwierdzić należy, że organy naruszyły prawo materialne, a to art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 6 k.p.a.. W konsekwencji zaś tego doszło również do naruszenia przepisów postępowania poprzez niewyjaśnienie sprawy w tym zakresie, co skutkowało naruszeniem zasad postępowania administracyjnego określonych w przepisach art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.. Zgodnie z treścią art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela. Równie istotne było to, co zarzucał słusznie skarżący w treści skargi, iż pozwolenie konserwatorskie dotyczyło innego projektu budowlanego z lipca 2017 r. p.t. " Remont dachu w budynku mieszkalnym, dwulokalowym w zabudowie szeregowej" i obejmowało pozwolenie na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków(obszarowo) wskazując na zakres: " Remont dachu budynku". Tymczasem Prezydent W. zatwierdził inny projekt budowlany z miesiąca września 2017 r. a nie lipca 2017 r. obejmujący szerszy zakres prac, tj. remont dachu, kominów, ściany szczytowej i wymiany podłogi na strychu w przedmiotowym budynku. Na zakres tych rozszerzonych prac wydana też została zaskarżona decyzja. Oznacza to dodatkowo, że w chwili orzekania przez organ I instancji brak było właściwej decyzji – pozwolenia konserwatorskiego, co oznacza że organ nie mógł udzielić pozwolenia na budowę, zaś organ odwoławczy wadliwie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wskazane uchybienia uzasadniają uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody D. i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z uwagi na mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów prawa materialnego, w konsekwencji czego doszło również do naruszenia przepisów postępowania. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w punkcie I wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.. Wobec uwzględnienia skargi Sąd w punkcie II wyroku orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. i zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania w kwocie wpisu od skargi.