II SA/Wr 338/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na interpretację pisma przez Prezydenta Miasta G. [...] w przedmiocie wywozu nieczystości płynnych postanawia: I. odrzucić skargę; II. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu sądowego. W udzielonej w dniu 19 lutego 2014 r. (znak: [...]) odpowiedzi na zapytanie A. P. - zgłoszone podczas przyjęć mieszkańców w dniu 18 lutego 2014 r., dotyczące obciążenia kosztami za wywóz nieczystości płynnych za rok 2012, Zastępca Prezydenta Miasta G. wskazał, że przedstawiony przez ZGM sposób rozliczenia kosztów za wywóz nieczystości płynnych znajduje odzwierciedlenie w stanie faktycznym i jest zgodny z regulaminem. Jednocześnie Zastępca Prezydenta Miasta G. poinformował o możliwości udzielenia pomocy w spłacie powstałej niedopłaty. Do pisma dołączono rozliczenie kosztów wywozu nieczystości płynnych za rok 2012. Przy piśmie z dnia 4 marca 2014 r. A. P. wezwała Prezydenta Miasta G. do usunięcia naruszenia prawa polegającej na niewłaściwej wykładni przepisów prawa, zawartej w indywidualnej interpretacji dotyczącej wywozu nieczystości płynnych wydanej w dniu 19 lutego 2014 r. A. P. zażądała wydania na podstawie art. 104 i art. 107 k.p.a. aktu administracyjnego rozstrzygającego sprawę co do istoty w całości w danej instancji. W piśmie z dnia 29 kwietnia 2014 r. skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca A. P., powołując się na art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie: "u.p.p.s.a." i art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, złożyła skargę na interpretację pisma przez Prezydenta Miasta G. znak: [...], dotyczącej wywozu nieczystości płynnych za rok 2012. Skarżąca zarzuciła organowi administracji naruszenie przepisów postępowania, w tym uchwały Rady Miejskiej, poprzez niedokładne wyjaśnienie istniejącego stanu faktycznego strony, niewłaściwą interpretację przepisów prawa, która zawiera wadę na podstawie art. 156 k.p.a. (rażące naruszenie prawa). Formułując powyższy zarzut skarżąca wniosła o rozstrzygnięcie sprawy co do istoty. Ponadto zwróciła się o zwolnienie z wpisu sądowego. Pismem z dnia 7 maja 2014 r. Zastępca Prezydenta Miasta G., odpowiadając na powyższą skargę wskazał, że nie zachodzą żadne przesłanki do rozpatrzenia skargi wynikające z art. 3 § 2 u.p.p.s.a. A. P. jest najemcą lokalu w budynku Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. O. [...], a Gmina Miejska G. jest jednym ze współwłaścicieli. Zarządzanie przedmiotową nieruchomością wspólnota powierzyła Zakładowi Gospodarki Mieszkaniowej w G., zgodnie z ustawą z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali. Wyjaśniono, że wszelkie decyzje dotyczące nieruchomości, w tym sposób rozliczania kosztów za wywóz nieczystości płynnych podejmują właściciele nieruchomości w formie uchwały. Skarga dotyczy sposobu rozliczenia kosztów za wywóz nieczystości płynnych za 2012r. dokonany przez Zakład Gospodarki Mieszkaniowej. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Naczelnego Sądu Administracyjnego Izby Ogólnoadministracyjnej z dnia 19 maja 2014 r., skarga A. P. została przekazana – według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 1 u.p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz w doktrynie utrwalił się pogląd, że pismo organu administracyjnego zawierające rozstrzygnięcie w sprawie załatwionej decyzją administracyjną należy uznać za decyzję, mimo iż nie posiadają one w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., jeżeli zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów należą: 1) oznaczenie organu wydającego decyzję, 2) wskazanie jej adresata, 3) wskazanie rozstrzygnięcia w sprawie, 4) podpis osoby reprezentującej organ administracji. Jak wynika z treści zaskarżonego pisma Zastępcy Prezydenta Miasta G. z dnia 19 lutego 2014 r. nie zawiera ono rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie, a jedynie informuje zainteresowaną o sposobie rozliczenia kosztów za wywóz nieczystości płynnych za 2012r. dokonany przez Zakład Gospodarki Mieszkaniowej. Zatem przedmiotowe pismo nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 107 k.p.a. i nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 21 marca 2002 r., sygn. akt II SA 2213/01 (publik. LEX nr 157973) wraził pogląd, że treść, a nie forma, przesądza o tym, czy dany akt jest decyzją administracyjną, jednak pod warunkiem, że zawiera minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania go jako decyzji. Nie jest natomiast decyzją administracyjną pismo informujące stronę o niemożności załatwienia sprawy bez zawartego w nim rozstrzygnięcia. Rozstrzygnięcie (osnowa) jest kwintesencją decyzji, wyraża bowiem rezultat stosowania normy prawa do konkretnego wypadku i w kontekście okoliczności sprawy. Odnośnie wniosku o przyznanie prawa pomocy, Sąd, na podstawie art. 247 u.p.p.s.a. odstąpił od merytorycznego rozpatrywania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z treścią wskazanego powyżej przepisu prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, iż o oczywistej bezzasadności skargi świadczy niemożność jej rozpoznania pod względem merytorycznym i w sytuacji zakwalifikowania skargi do odrzucenia sąd I instancji jest uprawniony do uznania takiej skargi za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 247 u.p.p.s.a., a to z kolei uzasadnia oddalenie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy na tym etapie postępowania sądowego (por. np. postanowienie NSA z dnia 28 marca 2012r., II GZ 101/12, (publik. LEX nr 1145541). Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1, art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.