II SA/Wr 34/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Sędziowie: Sędzia WSA Marta Pawłowska Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak (spr.) Protokolant: asystent sędziego Michał Sikora po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi Gminy Ś. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 26 września 2025 r. nr V.RUT.477.49.2025.GK w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych do wód cieku podstawowego oraz jeziora oddala skargę w całości. Decyzją z dnia 26 września 2025 r. (nr V.RUT.477.49.2025.GK) Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu (dalej: Dyrektor RZGW), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.) w zw. z art. 472aa ust. 1 pkt 2 oraz ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2024 r., poz. 1087 ze zm. dalej: p.w.), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Zielonej Górze Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: Dyrektor ZZ) z dnia 6 maja 2025 r. (nr VG.ZUT.477.52.3.2025.AD), wymierzającą Gminie Ś. (dalej: strona, skarżąca), za okres III kwartału 2024 r., administracyjną karę pieniężną w wysokości 620 810,00 zł za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast, istniejącymi wylotami: W-[...] (dz. nr [...]), W-[...] (dz. nr [...]), W-[...] (dz. nr [...]), W-[...] (dz. nr [...]), W-[...] (dz. nr [...]), W-[...] (dz. nr [...]), W-[...] (dz. nr [...]), W-[...] (dz. nr [...]), W-[...] (dz. nr [...]), W-[...] (dz. nr [...]), W-[...] (dz. nr [...]), W-[...] (dz. nr [...]), W-[...] (dz. nr [...]), do wód S. (cieku podstawowego) oraz jeziora Z., bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 28 listopada 2024 r. Dyrektor ZZ, działając na podstawie art. 272 ust. 17 p.w. w zw. z korzystaniem z usług wodnych, polegających na odprowadzaniu do wód - wód opadowych lub roztopowych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, ustalił skarżącej, w formie informacji nr [...] ZZ Z., OZ/III kwartał/2024, za okres III kwartału 2024 r., opłatę zmienną w wysokości 124 162,00 zł. Strona dokonała zapłaty wskazanej opłaty zmiennej. Gmina nie kwestionowała wysokości opłaty i nie skorzystała z możliwości złożenia reklamacji w trybie art. 273 p.w. W związku z powołaną informacją organ I instancji, pismem z dnia 18 marca 2025 r., zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu ws. wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za okres III kwartału 2024 r. w przedmiocie korzystania z usługi wodnej w zakresie odprowadzania wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast, do wód, bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, informując jednocześnie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, uzyskania wyjaśnień oraz składania wniosków. Gmina nie skorzystała z przysługującego jej prawa. Nie odpowiedziała też na wezwanie do złożenia wyjaśnień co do braku pozwolenia wodnoprawnego na korzystanie z ww. usługi wodnej. W toku prowadzonego postępowania organ I instancji ustalił, że do dnia 26 stycznia 2021 r. w obrocie prawnym pozostawało pozwolenie wodnoprawne na odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych istniejącymi wylotami: od W-[...] do W-[...], do wód S. (cieku podstawowego) oraz jeziora Z., udzielone decyzją Starosty Ś. z dnia 26 stycznia 2011 r. oraz że strona w dniu 24 grudnia 2024 r., tj. 1 428 dni po upływie okresu obowiązywania ww. zgody wodnoprawnej, złożyła do organu właściwego wniosek o udzielenie nowego pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną. Wobec tego Dyrektor ZZ doszedł do przekonania, iż Gmina nie dochowała należytej staranności w kwestii uregulowania stanu formalnoprawnego w związku z korzystaniem z wód, co zgodnie z art. 472aa ust. 1 pkt 2 p.w. wiąże się z obowiązkiem poniesienia administracyjnej kary pieniężnej. W tych okolicznościach decyzją z dnia 6 maja 2025 r. Dyrektor ZZ wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości 620 810 zł. Jednocześnie organ w kontekście brzmienia art. 189f k.p.a., wskazał, iż ciężar gatunkowy naruszenia jest znaczący z uwagi na funkcję i charakter prawny samego pozwolenia wodnoprawnego. Odwołanie od przywołanej decyzji złożyła Gmina wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Organ I instancji. Gmina zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego, przez co wydano decyzję, która narusza słuszny interes strony; 2) art. 189f k.p.a. poprzez brak dokładnej oceny kwestii zaistnienia podstaw odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, podczas gdy w sprawie zachodziły ku temu przesłanki, a w konsekwencji niezasadne nałożenie na stronę kary; 3) art. 189d k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i brak miarkowania kary w sytuacji, gdy brak miarkowania kary jest uznawany w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego za niezgodny z zasadą proporcjonalności; 4) art. 414 ust. 2 p.w. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy jak słusznie stwierdził organ, ustawodawca nie określił terminu na złożenie wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na kolejny okres, a w konsekwencji naruszenie innych przepisów prawa dotyczących zakazu interpretowania wątpliwości prawnych na niekorzyść strony, w szczególności art. 7a k.p.a. Wydając zaskarżoną decyzję Dyrektor RZGW podzielił zasadność twierdzeń organu I instancji co do podstaw nałożenia spornych kar wobec stwierdzonego braku pozwolenia wodnoprawnego. Wyjaśnił, że Dyrektor ZZ dokonał oceny kwestii zaistnienia podstaw odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na Gminę, o których mowa w art. 189f k.p.a., uznając iż w tym przypadku nie zaszły przesłanki określone www. przepisie, co zawarł w uzasadnieniu swej decyzji. Organ I instancji dokonał również oceny ciężaru gatunkowego naruszenia prawa, jakim jest korzystanie z usługi wodnej bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, i ocenił go jako znaczący. Przypomniał, iż pozwolenie wodnoprawne stanowi instrument zarządzania zasobami wodnymi w celu ich ochrony przed zanieczyszczeniami oraz niewłaściwą lub nadmierną eksploatacją. Przywołując art. 403 ust. 1 p.w., organ objaśnił, iż w wydawanym pozwoleniu wodnoprawnym ustala się tak istotne kwestie jak cel i zakres korzystania z wód, warunki wykonywania uprawnienia oraz obowiązki niezbędne ze względu na ochronę zasobów środowiska, interesów ludności i gospodarki, w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód, klarując w ten sposób rangę zgody wodnoprawnej, podkreślając konieczność posiadania decyzji administracyjnej udzielającej pozwolenie wodnoprawne w przypadku działań związanych z użytkowaniem wód. Zdaniem organu II instancji uzasadnienie decyzji wymierzającej administracyjną karę pieniężną, zawierało jasne i wyczerpujące wyjaśnienie przyczyn, jak i okoliczności nałożenia kary. Organ II instancji wyjaśnia też, iż zgodnie z art. 7a § 1 k.p.a., jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Odwołanie się do zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony mogłoby być pomocne w sytuacji niejasnej i nieprecyzyjnej legislacji, której negatywne skutki mogłaby ponieść strona. W rozstrzyganej sprawie organ II instancji nie ma jednak wątpliwości ani co do treści zastosowanych norm prawnych, ani co do ustalonego stanu faktycznego. Z tych też to względów nie zaistniały podstawy do zastosowania zasady in dubio pro tributario. Za nieuzasadniony należy uznać także zarzut naruszenia art. 189f k.p.a. poprzez niedokładną ocenę kwestii zaistnienia podstaw do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i w konsekwencji niezasadne wymierzenie kary. W przedmiotowej sprawie wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej Gminie nastąpiło na podstawie znowelizowanej ustawy Prawo wodne, którą z dniem 1 stycznia 2024 r., wszedł w życie przepis dotyczący nakładania administracyjnej kary pieniężnej m.in. w przypadku korzystania z wód bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Oznacza to, że nie nastąpiła tu bezpodstawna zmiana utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw, a sposób postępowania organu I instancji podyktowany został aktualnie obowiązującymi przepisami prawa. Organ wskazał także, iż kolejny zarzut strony, dotyczący naruszenia art. 189d k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i brak miarkowania kary, również jest nieuzasadniony. Dyrektor RZGW wyjaśnił, iż do postępowań w przedmiocie administracyjnych kar pieniężnych stosuje się przepisy działu IVa k.p.a. wyłącznie w zakresie nieuregulowanym w ustawie Prawo wodne. Przepisy p.w. regulują zaś podstawę prawną wymierzania administracyjnych kar pieniężnych, rodzaje naruszeń oraz określają wysokość kar. W kwestii zaś zarzutu dot. naruszenia art. 414 ust. 2 p.w. poprzez jego zastosowanie, a w konsekwencji naruszenie innych przepisów prawa dotyczących zakazu interpretowania wątpliwości prawnych na niekorzyść strony, w szczególności art. 7a k.p.a., Dyrektor RZGW wyjaśnił, iż zastosowany w zaskarżonej decyzji skrót myślowy, polegający na stwierdzeniu, iż ustawodawca nie określił terminu na złożenie wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na kolejny okres (w domyśle; wniosku o wydanie nowego pozwolenia wodnoprawnego, nie wniosku o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia), nie zmienia faktu, że strona dopiero w dniu 24 grudnia 2024 r., tj. 1 428 dni po upływie okresu obowiązywania posiadanego wcześniej pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych istniejącymi wylotami złożyła do organu właściwego wniosek o udzielenie nowego pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną. W związku z tym Dyrektor ZZ słusznie zauważył, iż Gmina nie dochowała należytej staranności w kwestii uregulowania stanu formalnoprawnego w związku z korzystaniem z wód. Dalej wskazano, że organ I instancji w uzasadnieniu swej decyzji odniósł się do art. 414 ust. 2 p.w., który to przepis dawał w tym przypadku możliwość zachowania ciągłości, tj. niewygaśnięcia posiadanego wcześniej pozwolenia wodnoprawnego pod warunkiem złożenia do organu właściwego wniosku o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania tego pozwolenia w terminie 90 dni przed upływem okresu, na który było ono wydane. Sporządzenie zaś tego rodzaju wniosku, zgodnego z wymaganiami określonymi ustawą, jest dla podmiotów prostsze i korzystniejsze ze wzglądu na fakt, iż organ ustala kolejny okres obowiązywania pozwolenia na podstawie dokumentów, w oparciu o które zostało udzielone obowiązujące pozwolenie, badając w trakcie prowadzonego postępowania ich aktualność. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Gmina złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.; a) art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji na mocy art. 77 § 1 k.p.a. obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a.; b) art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych i nieprawidłowych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności brak odniesienia się do stanu faktycznego konkretnej sprawy, m.in. sytuacji finansowej skarżącej, a ponadto błędne wskazanie w treści uzasadnienia adresata i spornego obszaru terytorialnego; c) art 189f k.p.a. poprzez brak dokładnej oceny kwestii zaistnienia podstaw odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i jedynie powielenie ustaleń organu I instancji, podczas gdy w sprawie zachodziły ku temu przesłanki, a w konsekwencji niezasadne podtrzymania nałożenia na skarżącą kary, d) art 189d k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i brak miarkowania kary, w sytuacji, gdy brak miarkowania kary jest uznawany w orzecznictwie TK za niezgodny z konstytucyjną zasadą proporcjonalności; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: e) art. 414 ust. 2 p.w. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy jak słusznie stwierdził organ I instancji, ustawodawca nie określił terminu na złożenie wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na kolejny okres, a w konsekwencji naruszenie innych przepisów prawa dotyczących zakazu interpretowania wątpliwości prawnych na niekorzyść strony oraz uznanie, iż interpretację tego przepisu należało uznać za skrót myślowy organu, f) art 472aa ust. 3 pkt 3 p.w. poprzez jego zastosowania w sytuacji, gdy orzecznictwo i doktryna stoją na stanowisku, iż stosowanie kar sztywnych należy uznać za niekonstytucyjne, a ponadto wystąpiły przesłanki do odstąpienia od wymierzenia kary. W uzasadnieniu Gmina rozwinęła zarzuty skargi podkreślając, że na żadnym etapie postępowania nie doszło do prawidłowego zbadania przyczyn, przez które skarżąca wystąpiła o wydanie pozwolenia dopiero w dniu 24 grudnia 2024 r. Organ tym samym nie dokonał rzetelnej analizy sytuacji finansowej skarżącej, która to nie pozwalała na wygospodarowanie odpowiednich środków w okresie budżetowym objętym zaskarżoną decyzją. Tu skarżąca nadmieniła, że uchwałą z dnia [...] grudnia 2023 r. Rada Miejska w Ś. zabezpieczyła w budżecie Gminy Ś. na 2024 r. środki finansowe na zakup usług obejmujących wykonanie ekspertyz, analiz i opinii w kwocie 45.000,00 zł. Środki te zostały przeznaczone na sporządzenie operatu wodnoprawnego na odprowadzenie wód do wód lub do urządzeń wodnych wód opadowych lub roztopowych dla 13 zlewni zlokalizowanych na terenie miasta Ś. Natomiast w związku ze zmianą organu wykonawczego w Gminie, Burmistrz Ś. przeprowadził na przełomie III/IV kwartału audyt wewnętrzny dotyczący pozwoleń związanych z korzystaniem z usług wodnych. W jego wyniku stwierdził, że ostatnia wydana decyzja administracyjna w tym zakresie straciła swoją ważność w 2021 r. W związku z powyższym, podjęto natychmiastowe działania naprawcze, które doprowadziły do złożenia wniosku do właściwego organu dopiero w dniu 24 grudnia 2024 r. Jednakże co istotne, pomimo braku wymaganego pozwolenia wodnoprawnego dotyczącego korzystania z usługi wodnej polegającej na odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych, skarżąca składała oświadczenia i dokonywała opłat na podstawie uzyskanych informacji ustalających wysokość opłaty zmiennej za usługi wodne w latach 2021- 2024. Działania Skarżącej nie były podyktowane próbą unikania opłat za odprowadzanie wód opadowych, lecz wynikały z trudnej sytuacji finansowej, która w 2024 r. doprowadziła do braku płynności finansowej, a tym samym nie pozwalała na zlecenie opracowania operatu wodnoprawnego. Obecnie jednak wszystkie działania administracyjne i finansowe związane z tą kwestią zostały przez skarżącą unormowane. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowiska w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024, poz. 1267) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji, postanowienia (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb ich wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Jego uchylenie następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2026, poz. 143, ze zm., dalej: p.p.s.a.). Mając na względzie wskazane kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny, po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych, nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontroli tut. Sądu, podlegała decyzja Dyrektora RZGW utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora ZZ z dnia 6 maja 2025 r., wymierzającą Gminie Ś. za okres III kwartału 2024 r., administracyjną karę pieniężną w wysokości 620 810,00 zł za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast, istniejącymi wylotami: W-[...] (dz. nr [...]), W-[...] (dz. nr [...]), W-[...] (dz. nr [...]), W-[...] (dz. nr [...]), W-[...] (dz. nr [...]), W-[...] (dz. nr [...]), W-[...] (dz. nr [...]), W-[...] (dz. nr [...]), W-[...] (dz. nr [...]), W-[...] (dz. nr [...]), W-[...] (dz. nr [...]), W-[...] (dz. nr [...]), W-[...] (dz. nr [...]), do wód S. (cieku podstawowego) oraz jeziora Z., bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Zgodnie z art. 389 pkt 1 p.w. jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na usługi wodne, jedną z nich – w myśl art. 35 ust. 7 p.w. – jest odprowadzanie do wód lub do urządzeń wodnych - wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast. Stosownie do art. 268 ust. 1 pkt 3 lit. a) p.w., opłaty za usługi wodne uiszcza się za odprowadzanie do wód: wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast. Zgodnie zaś z art. 270 ust. 11 p.w., opłata za usługi wodne za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej zależnej od istnienia urządzeń do retencjonowania wody z terenów uszczelnionych. Z art. 389 pkt 1 p.w. wynika, że jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, na usługi wodne wymagane jest pozwolenie wodnoprawne. Zgodnie zaś z art. 472aa ust. 1 pkt 2 p.w., administracyjnej karze pieniężnej podlega, kto wbrew przepisowi art. 389, art. 394 ust. 1 lub art. 425 ust. 1 korzysta z wód, wykonuje urządzenia wodne, roboty w wodach lub inne działania wymagające odpowiedniej zgody wodnoprawnej, bez odpowiednio pozwolenia wodnoprawnego lub pozwolenia zintegrowanego, zgłoszenia wodnoprawnego lub oceny wodnoprawnej. W myśl art. 472aa ust. 2 p.w., administracyjną karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, wymierza, w drodze decyzji, właściwy organ Wód Polskich, a w odniesieniu do Wód Polskich - minister właściwy do spraw gospodarki wodnej. W przypadku odprowadzania wód opadowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast do wód - podstawę ustalenia wysokości kary pieniężnej stanowi 500% opłaty zmiennej za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast do wód (art. 472aa ust. 3 pkt 3 p.w.). Z powyższych przepisów wynika, że odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast stanowi usługę wodną, z którą wiąże się obowiązek uiszczania opłaty stałej i opłaty zmiennej oraz obowiązek uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Korzystanie z ww. usługi wodnej bez pozwolenia wodnoprawnego sankcjonowane jest administracyjną karą pieniężną, wyliczaną w oparciu o zasady wynikające z art. 472aa ust. 3 pkt 3 p.w. Celem bezpośrednim sankcji ustanowionej w normie prawnej zawartej w art. 472aa ust. 1 pkt 2 p.w. jest doprowadzenie do działania zgodnego z prawem poprzez nakłonienie strony do uzyskania wymaganej zgody wodnoprawnej na korzystanie z wód w zakresie wykraczającym poza zakres powszechnego korzystania z wód, zwykłego korzystania z wód oraz szczególnego korzystania z wód. Celem pośrednim wynikającym z ww. przepisu jest natomiast dążenie do zapewnienia ochrony wód, w szczególności poprzez przestrzeganie warunków wprowadzania zanieczyszczeń zgodnie z warunkami określonymi w pozwoleniu wodnoprawnym. Istotne znaczenie dla skuteczności nakładanej administracyjnej kary pieniężnej ma przy tym prewencja ogólna polegająca na oddziaływaniu na podmioty korzystające z wód w sposób nieuregulowany w stosownym pozwoleniu wodnoprawnym, której brak może skutkować poniesieniem odpowiedzialności prawnej (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 1 lutego 2026 r., sygn. akt II SA/Gd 423/25, CBOISA). W realiach badanej sprawy nie ma wątpliwości co do tego, że skarżąca w III kwartale 2024 r. korzystała z usługi wodnej w postaci odprowadzania wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast, istniejącymi wylotami: W-[...] (dz. nr [...]), W-[...] (dz. nr [...]), W-[...] (dz. nr [...]), W-[...] (dz. nr [...]), W-[...] (dz. nr [...]), W-[...] (dz. nr [...]), W-[...] (dz. nr [...]), W-[...] (dz. nr [...]), W-[...] (dz. nr [...]), W-[...] (dz. nr [...]), W-[...] (dz. nr [...]), W-[...] (dz. nr [...]), W-[...] (dz. nr [...]), do wód S. (cieku podstawowego) oraz jeziora Z. Bezspornym jest także to, że korzystając z tej usługi w podanym kwartale skarżąca nie posiadała wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Decyzja bowiem z dnia 26 stycznia 2011 r. udzielająca pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych istniejącymi wylotami: od W-[...] do W-[...], do wód S. (cieku podstawowego) oraz jeziora Z., wygasła 26 stycznia 2021 r. Skarżąca dopiero w dniu 24 grudnia 2024 r., tj. 1428 dni po upływie okresu obowiązywania przywołanego pozwolenia wodnoprawnego z 2011 r., złożyła do właściwego organu wniosek o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego. W świetle zatem przywołanych okoliczności nie budzi wątpliwości, iż w realiach badanej sprawy wystąpiła przesłanka do wymierzenia spornej kary administracyjnej. Z punktu widzenia materialnoprawnych podstaw wymierzenia tejże kary istotna jest wyłącznie okoliczność legitymowania się lub nie pozwoleniem. Bez wpływu na niniejszą odpowiedzialność deliktową pozostają więc podniesione w skardze powody, z jakich wcześniej organ nie uzyskał wymaganej zgody na korzystanie z usługi wodnej. Stąd nie mógł zostać uznany zarzut zaniechania uwzględnienia sytuacji finansowej Gminy i zmian personalnych organu wykonawczego. Nie są to okoliczności wyłączające odpowiedzialność deliktową za brak wymaganego pozwolenia. Skoro bowiem skarżąca nie legitymowała się pozwoleniem wodnoprawnym wymaganym w świetle p.w., to zaktualizowała się podstawa do nałożenia kary, w związku z czym trafnie organy przyjęły, że istnieje podstawa do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Przepis bowiem z art. 472aa ust. 1 pkt 2 p.w. w sposób niewymagający dodatkowych założeń i wykładni nakazuje wymierzyć karę podmiotowi, który działał wbrew obowiązującym regulacjom. Samo zaś wyliczenie należnej kary na podstawie art. 472aa ust. 3 pkt 3 p.w. nie nastręczało żadnych problemów i zostało wyliczone przez organy administracji prawidłowo jako 500% opłaty zmiennej, która ustalona została skarżącej w informacji z dnia 28 listopada 2024 r. Sąd podzielił przy tym twierdzenia dyrektora RZGW, iż w realiach badanej sprawy nie znajduje zastosowania przepis z art. 189d k.p.a. Zgodnie bowiem 472c pkt 3 p.w. w zakresie nieuregulowanym w ustawie p.w. do administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w art. 472aa ust. 1 stosuje się przepisy działu IVa k.p.a. Natomiast, jak stanowi art. 189a § 2 k.p.a., w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej (pkt 1), odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia (pkt 2), terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej (pkt 3), terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej (pkt 4), odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej (pkt 5), udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej (pkt 6) - przepisów działu IVa w tym zakresie nie stosuje się. W zakresie przesłanek nałożenia spornej kary pieniężnej i ustalenia jej wysokości, mają zastosowanie przepisy p.w., które - w odniesieniu do odprowadzania wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast - w art. 472aa ust. 3 pkt 3 p.w. ściśle wskazują wysokość kary. Stąd należy przyjąć, że zasady wymiaru administracyjnej kary pieniężnej zostały wprost wskazane w art. 472aa ust. 3 pkt 3 p.w., przez co brak jest podstaw do stosowania w takim wypadku dyrektyw wymierzania administracyjnej kary pieniężnej z art. 189d k.p.a., ponieważ te mogą mieć zastosowanie w sytuacji, w której administracyjna kara pieniężna jest ustawowo określana w formie tzw. "widełek" i organ ma możliwość ustalenia administracyjnej kary pieniężnej w określonej wysokości w ustawowo unormowanym zakresie. Administracyjne kary pieniężne za zachowania naruszające przepisy p.w., których wysokość została bezwzględnie oznaczona przez ustawodawcę, nie pozostawiają zaś organowi luzu decyzyjnego w zakresie wymiaru kary. Z tego też względu sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 189d k.p.a. przez jego niezastosowanie nie mógł zostać uwzględniony. Nie można przy tym uznać, że w niniejszym przypadku sam brak miarkowania wysokości kary jest niezgodny z konstytucyjną zasadą proporcjonalności. Po pierwsze bowiem nie sposób przyjąć, że już sam sztywny wymiar administracyjnej kary pieniężnej z założenia musi prowadzić do nieproporcjonalności sankcji, a po drugie jakkolwiek ustawodawca wskazał, iż przepis z art. 189d nie ma zastosowania, to już jednak znajduje zastosowanie przepis z art. 189f k.p.a. normujący przesłanki odstąpienia od nałożenia kary. Tym samym postulatowi uwzględnienia indywidualnych okoliczności danej sprawy przy wymierzaniu kary administracyjnej służy ta ostatnia regulacja pozwalająca na odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w szczególnych przypadkach, m.in. jeżeli waga naruszenia jest znikoma a strona zaprzestała naruszania prawa. Zapewnia ona dostateczną ochronę podmiotów popełniających delikt administracyjny w tych przypadkach, w których jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, nie pozbawiając jednocześnie organów możliwości nakładania kar administracyjnych tam, gdzie dochodzi do nadużyć (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 1 lutego 2026 r., sygn. akt II SA/Gd 423/25, CBOISA). Możliwość zaś zastosowania w realiach rozpoznawanej sprawy przepisu z art. 189f k.p.a. została przez organy w sprawie rozważona, przeanalizowana, w rezultacie czego uznały, iż w sprawie brak jest podstaw do odstąpienia od wymierzania kary. Stosownie do art. 189f § 1k.p.a.: organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Natomiast zgodnie z art. 189f § 2 k.p.a. w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. Zgodnie zaś z art. 189f § 3 k.p.a. organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia. Jak zasadnie wskazał WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 1 lutego 2026 r. (sygn. akt II SA/Gd 423/25, CBOISA) przesłanka z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. ma niewątpliwe charakter ocenny i wymaga poczynienia przez organ dostatecznych rozważań co do jej ewentualnego zaistnienia. W orzecznictwie wskazuje się, że znikome naruszenie prawa to naruszenie niewielkie, przy kwalifikacji którego należy wziąć pod uwagę wagę dobra chronionego normą sankcjonowaną, a zatem dobra wspólnego jakim jest środowisko (zasoby wodne), skalę naruszenia, jego czasokres, skutki, czy było ponawiane, jak też zawinienie po stronie podmiotu naruszającego. Oceniając wagę naruszenia prawa można także posiłkować się treścią art. 189d k.p.a., przedstawiającego dyrektywy wymiaru administracyjnej kary pieniężnej. Wśród nich są więc np.: okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzeba ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony, czas trwania tego naruszenia, częstotliwość niedopełniania w przeszłości obowiązku albo naruszania zakazu tego samego rodzaju, uprzednie ukaranie za to samo zachowanie, stopień przyczynienia się strony, wysokość osiągniętej korzyści. Ponadto, jak podkreśla się w orzecznictwie, ocena wagi naruszenia prawa wymaga ustalenia, czy konkretne naruszenie prawa wywołało (lub mogło wywołać) skutki faktyczne lub prawne w obszarze konkretnych dóbr prawnie chronionych, tj. dóbr chronionych przez naruszoną normę sankcjonowaną. Jeżeli zatem konkretne naruszenie prawa wywołało (lub mogło wywołać) poważne negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa jest znaczna. Istotne jest przy tym, że im wyższa wartość naruszonego lub zagrożonego dobra, tym większe prawdopodobieństwo zakwalifikowania naruszenia prawa jako znacznego. Jeżeli natomiast naruszenie prawa wywołało jednostkowe i nieznacznie negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych lub skutków tych w ogóle nie wywołało i wywołać nie mogło, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa jest znikoma (por. np. wyrok WSA w Poznaniu z 9 kwietnia 2025 r. III SA/Po 28/25, wyrok WSA w Rzeszowie z 19 listopada 2025 r. II SA/Rz 1103/25). Jak wynika z akt sprawy i co było przedmiotem ustaleń organów oraz oceny Sądu, skarżąca naruszyła zakaz działania polegającego na korzystaniu z usług wodnych bez pozwolenia wodnoprawnego. Zgodnie zaś z art. 1 p.w. ustawa reguluje gospodarowanie wodami zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, w szczególności kształtowanie i ochronę zasobów wodnych, korzystanie z wód oraz zarządzanie zasobami wodnymi. Stosownie natomiast do art. 9 ust. 2 p.w., w gospodarowaniu wodami uwzględnia się zasadę wspólnych interesów i wymaga się współdziałania administracji publicznej, użytkowników wód i przedstawicieli lokalnych społeczności w zakresie pozwalającym uzyskać maksymalne korzyści społeczne. W doktrynie wskazuje się na pierwszoplanowe znaczenie wskazanej w art. 1 p.w. problematyki gospodarowania wodami, w ramach którego istotę regulacji określa zasada zrównoważonego rozwoju, w tym w odniesieniu do takich kwestii, jak korzystanie z wód oraz zarządzanie zasobami wodnymi. Należy w tym miejscu nadmienić, że źródłem zasady zrównoważonego rozwoju jest prawo unijne, a konkretnie art. 11 (poprzednio artykuł 6 TWE) Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej z 26 października 2012 r. (Dz. Urz. UEC Nr 326, str. 47). Wskazuje się także, że obowiązek ochrony środowiska, adresowany jest do władz publicznych, o czym mowa w art. 74 Konstytucji RP, ale też do każdego podmiotu korzystającego ze środowiska, co unormowano w art. 86 Konstytucji RP (por. P. Szuwalski, Prawo wodne. Komentarz do wybranych przepisów. Lex/el. 2019). Istotnym elementem systemu ochrony wód mającego zapewnić realizację zasady zrównoważonego rozwoju jest (stosownie do art. 1 p.w.) zarządzanie zasobami wodnymi, które z kolei obejmuje w szczególności kontrolę gospodarowania wodami dotyczącą przestrzegania warunków ustalonych w decyzjach wydanych na podstawie ustawy, o czym stanowi art. 334 pkt 2 p.w. Pozwolenie wodnoprawne, będące decyzją adresowaną do konkretnego podmiotu, służy zatem zapewnieniu realizacji powyższych zasad poprzez określenie konkretnych warunków szczególnego korzystania z wód czy też usług wodnych, do przestrzegania których zobowiązany jest właśnie adresat tej decyzji. W konsekwencji uprawniona jest teza, że szczególne korzystanie z wód oraz usług wodnych przez podmiot nie legitymujący się taką decyzją jest zachowaniem godzącym w podstawy skonstruowanego przez ustawodawcę systemu gospodarowania wodami zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 1 lutego 2026 r., sygn. akt II SA/Gd 423/25, CBOISA). Oceniając zatem wagę naruszonego zakazu określonego zachowania bez wymaganego przepisami pozwolenia wodnoprawnego a także wagę (ciężar gatunkowy) samego naruszenia w zakresie istoty naruszonego dobra prawnie chronionego, należy wskazać, że brak jest podstaw do uznania, aby była to waga znikoma. Ciężar gatunkowy naruszenia prawa polegający na korzystaniu z wód bez wymaganej zgody wodnoprawnej jest znaczący, gdyż stanowi naruszenie podstawowych obowiązków prawnych związanych z gospodarką wodną. Działanie takie godzi w podstawy skonstruowanego przez ustawodawcę systemu gospodarowania wodami zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju. Odstąpienie od wymierzenia sankcji administracyjnej za brak pozwolenia musi być traktowane jako rozwiązanie wyjątkowe. Nie można deprecjonować wartości pozwolenia wodnoprawnego, jako instrumentu formalnego regulacji korzystania z zasobów wodnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 4 listopada 2025 r., II SA/Lu 514/25, CBOSA). W nawiązaniu do powyższego, w ocenie Sądu, nie stanowi wystarczającej podstawy do odstąpienia od wymierzenia kary fakt późniejszego złożenia wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego przez skarżącą z uwagi na wskazane okoliczności finansowe oraz zmiany personalne. Warunkiem bowiem niezbędnym legalnego korzystania z niniejszej usługi wodnej było legitymowanie się stosownym pozwoleniem i dołożenie należytej staranności w pozyskaniu kolejnego lub skorzystania z uproszczonej procedury uzyskania przedłużenia okresu obowiązywania dotychczasowego pozwolenia. Zgodnie bowiem z art. 414 ust. 1 pkt 1 p.w. pozwolenie wodnoprawne wygasa, jeżeli upłynął okres, na który było wydane. Jednakże, zgodnie z ust. 2 art. 414 p.w., pozwolenia wodnoprawne na usługi wodne nie wygasają, jeżeli zakład w terminie 90 dni przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, złoży wniosek o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania tych pozwoleń. Nadto w ust. 3 art. 414 p.w. ustawodawca przewiduje uproszczony proces uzyskiwania przedłużenia okresu obowiązywania dotychczasowego pozwolenia, bowiem do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się operat, na podstawie którego wydano dotychczasowe pozwolenie wodnoprawne, oraz oświadczenie, że zawarte w nim informacje zachowały aktualność. Nie zachodzi w tym przypadku konieczność wydatkowania środków na sporządzenie nowego operatu wodnoprawnego. Mimo jednak, wskazanej uproszczonej procedury zastrzeżonej dla takiej sytuacji, związanej z brakiem konieczności sporządzania nowego operatu wodnoprawnego, skarżąca nie złożyła wniosku o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia. Nadto, z wnioskiem o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego wystąpiła dopiero po upływie 1428 dni od kiedy przestało obowiązywać posiadane wcześniej pozwolenie wodnoprawne przez co zasadnie przyjął organ, że skarżąca nie dochowała należytej staranności w kwestii uregulowania stanu formalnoprawnego. Z oczywistych względów, w takiej sytuacji brak jest podstaw do twierdzeń, że zachowanie skarżącej zasługuje na ocenę w kategoriach znikomego naruszenia prawa. Trudno uznać, że tolerowanie sytuacji bezprawnego korzystania z usługi wodnej przez dłuższy okres czasu i zaniechanie skorzystania z uproszczonej procedury z art. 414 p.w., która nie wymaga tak istotnych nakładów finansowych, świadczy o dochowaniu przez skarżącą należytej staranności. Nadto nie można nie dostrzec, że skarżąca jest podstawową jednostką samorządu terytorialnego i wykonuje zadania własne w zakresie zbiorowego odprowadzania wód opadowych i roztopowych. Stanowi to istotną zaś okoliczność, gdyż od podmiotów publicznych, należy oczekiwać podwyższonej miary staranności w wypełnianiu ich obowiązków publicznoprawnych. To więc właśnie od takich publicznych podmiotów należy w szczególności wymagać, by przestrzegały obowiązujących regulacji prawnych. Innymi słowy, staranność w działaniu takiego podmiotu powinna być nawet wyższa niż w przypadku "zwykłego" obywatela. Skarżąca zaś poza odniesieniem się do sytuacji finansowej i zmian personalnych na stanowisku organu wykonawczego nie wykazała żadnych niezależnych od niej okoliczności, które uniemożliwiły jej uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego od 2021 r. przez co należy uznać, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia w istocie z brakiem należytej staranności w wypełnianiu obowiązków publicznoprawnych, a jako, że trwało ono od 2021 r. nie sposób mówić, iż jest ono incydentalne czy znikome. Bez znaczenia dla zmniejszenia ciężaru naruszenia prawa w rozpatrywanym przypadku pozostaje także - wskazany w skardze fakt - uiszczania przez skarżącą opłat zmiennych za omawianą usługę wodną, już po upływie terminu ważności obowiązującego uprzednio pozwolenia wodnoprawnego. Opłaty za usługi wodne stanowią zupełnie inny rodzaj zobowiązania finansowego (jakie winien ponosić każdy podmiot korzystający ze środowiska), niż wymierzona administracyjna kara pieniężna za nielegalne korzystanie z tych usług. Zatem działania w tym zakresie nie sposób uznać za dobrowolne, gdyż, stanowiły one jedynie wypełnianie obowiązków wynikających z przepisów p.w. W ocenie Sądu, również przesłanka zaprzestania naruszenia prawa nie mogła zostać uznana za spełnioną. Po pierwsze bowiem z akt sprawy wynika, iż na moment wydania decyzji skarżąca nie uzyskała wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Również skarżąca w skardze nie wskazała aby taką zgodą się legitymowała. Tym samym należy uznać, że w okresie III kwartału 2024 r., którego dotyczy niniejsza sprawa, skarżąca nie posiadała żadnego pozwolenia wodnoprawnego i naruszenia prawa w tym czasie nie zaprzestała. Nadto, po drugie w doktrynie wskazuje się, że w razie niewykonania obowiązku zachowania o charakterze ciągłym (a takim jest m.in. korzystanie z usług wodnych bez pozwolenia wodnoprawnego) zaprzestanie prawa może mieć co do zasady miejsce, jest to jednak wykluczone w przypadku obowiązku określonego zachowania o charakterze terminowym - np. brak spełnienia określonego obowiązku w danym przedziale temporalnym wyznaczonym upływem terminu (A. Krawczyk [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. W. Chróścielewski, Warszawa 2025, art. 189f). Z uwagi na charakter popełnionego naruszenia prawa polegającego na korzystaniu z usług wodnych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego w całym zamkniętym okresie III kwartału 2024 r., brak jest możliwości usunięcia tego naruszenia. Sąd nie dopatrzył się także uchybienia przepisom postępowania, w tym zwłaszcza, wskazanego w skardze, naruszenia art. 7, 8 i 77 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu postępowanie przeprowadzone zostało przez organy administracji publicznej w zgodzie z przepisami k.p.a. Organy zgromadziły materiał dowodowy, niezbędny do rozstrzygnięcia sprawy i dokonały jego wszechstronnej oceny z poszanowaniem reguł określonych w art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Tak zgromadzony i oceniony materiał dowodowy mógł stanowić podstawę do prawidłowego zastosowania przepisów p.w. i podjęcia decyzji. Wskazane zaś w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wadliwości w zakresie oznaczenia skarżącej mianem spółki lub odwołania się do Kanału M. i G., czy też przyjęcie, iż organ I instancji w zakresie interpretacji art. 414 ust. 2 p.w. dokonał "skrótu myślowego" stanowią uchybienia, które nie miały wpływu na wynik sprawy. W tych okolicznościach, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w całości.