II SA/Wr 356/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 15 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D.W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi D.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozytywnego zaopiniowania z urzędu wstępnego projektu podziału nieruchomości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonym postanowieniem utrzymano w mocy postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...] o wyrażeniu opinii w przedmiocie zgodności proponowanego podziału nieruchomości położonych we W., oznaczonych geodezyjnie jako działki nr 11/2 i nr 11/4, AM-14, obręb Z., z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu D.W. – właściciel z jednej z ww. nieruchomości – wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, ale także o wstrzymanie jego wykonania. Zdaniem skarżącego wykonanie postanowienia spowoduje oczywistą niepowetowaną szkodę, jak również nieodwracalne skutki prawne. Skarżący wskazał, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że rozpoznając wniosek sąd powinien rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o wniosek, jak i o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy i ocenić, czy występują przesłanki do wstrzymania wykonania aktu. W ocenie skarżącego materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że zaskarżone postanowienie jest wadliwe. Za wstrzymaniem wykonania postanowienia przemawia też – zdaniem skarżącego – okoliczność, że organ może wydać decyzję o podziale nieruchomości, co wywoła po stronie skarżącego "wielkie straty gospodarcze" związane z niemożliwością podjęcia "planowanych przedsięwzięć". Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem sądu z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, iż wstrzymanie wykonalności aktu przez sąd administracyjny następuje zawsze na wniosek strony, a zatem wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie wykonania aktu, spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonalności aktu, w którym strona nie wskazuje, jakie szkody wystąpią w razie wykonania tego aktu, czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie aktu spowoduje, oraz nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej i majątkowej (zob. postanowienie NSA z dnia 15 września 2010 r., II FSK 1837/10, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Wymaganiom w tym zakresie wniosek złożony przez stronę skarżącą nie odpowiada. Jedyną okolicznością, którą strona w istocie omówiła we wniosku jest to, że organ po wydaniu zaskarżonego postanowienia może wydać decyzję o podziale nieruchomości. Jednak podniesienie tego argumentu również nie mogło skutkować uwzględnieniem wniosku. W ocenie sądu, przedmiotem ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktów administracyjnych dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, a także aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki itp. Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Tymczasem, zdaniem sądu, w niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie nie powoduje skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Postanowienie wydane na podstawie art. 93 ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2014 poz. 518 ze zm.) samo w sobie nie powoduje skutków, które wskazywałyby, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wydanie takiego aktu nie oznacza, aby rzeczywiste dokonanie podziału było automatycznie możliwe, gdyż stosownie do przepisu art. 96 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, podziału nieruchomości dokonuje się na podstawie decyzji wójta, burmistrza albo prezydenta miasta zatwierdzającej podział. Dopiero więc tego rodzaju decyzja podlega wykonaniu. Postanowienie opiniujące projekt podziału stanowi zaś wyłącznie warunek wydania właściwej decyzji w tym przedmiocie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 października 2006 r., sygn. akt I OZ 1466/06, niepubl., i z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt I OZ 967/11, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy, postanowienie opiniujące podział nieruchomości z racji swojego charakteru nie może wywołać nieodwracalnych skutków ani niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody (zob. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2009 r., I OSK 1729/07, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując, sąd doszedł do przekonania, że wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Jednocześnie należy dodać, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w żadnym razie nie oznacza oceny zasadności skargi. Dlatego kwestia oceny materiału dowodowego i stwierdzenia, czy zaskarżone postanowienie wydano zgodnie z prawem, nie może być przez sąd analizowana na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, gdyż ocena spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie wiąże sądu co do rozstrzygnięcia dotyczącego samej skargi. Wszelkie zarzuty wobec zaskarżonego postanowienia będą bowiem podlegały ocenie sądu na etapie merytorycznego rozpoznania skargi na rozprawie. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.