II SA/Wr 38/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi Z. W. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Wr 528/20 postanawia: I. odrzucić skargę; II. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy. Z. W. ("skarżąca") wniosła skargę na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Wr 528/20. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kamiennej Górze, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie. Pismami z dnia 20 maja 2022 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi Z. W. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Obecne brzmienie art. 154 § 1 P.p.s.a. dopuszcza wniesienie skargi z żądaniem wymierzenia grzywny organowi jedynie w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Niedopuszczalna jest natomiast skarga na niewykonanie wyroku uchylającego lub stwierdzającego nieważność aktu lub czynności (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 160/16, publ. - CBOSA). W okolicznościach sprawy wyrok, którego niewykonanie skarżąca zarzuciła organowi, dotyczył kontroli legalności postanowienia Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] września 2020 r. (nr [...]), którym utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kamiennej Górze z dnia [...] czerwca 2020 r. (znak: [...]), w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją. Wyrokiem tym tut. Sąd uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji. W tych okolicznościach skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, ponieważ została wniesiona na niewykonanie wyroku uchylającego zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, a nie na wyrok w sprawie bezczynności organu lub przewlekłości prowadzonego przez organ postępowania administracyjnego. Mając powyższe na względzie, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 154 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia Odnosząc się zaś do wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy złożonego w sprawie to zauważyć trzeba, że zgodnie z art. 243 § 1 zd. 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Jednakże w myśl art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić natomiast wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. postanowienia NSA z dnia 30 stycznia 2013 r. sygn. akt II OZ 37/13 oraz z dnia 5 marca 2013 r. sygn. akt I OZ 152/13, publ. - CBOSA). W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że wniosek o przyznanie prawa pomocy dotyczy skargi podlegającej odrzuceniu z uwagi na fakt, że wbrew treści art. 154 § 1 p.p.s.a. została wniesiona na niewykonanie wyroku uchylającego zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, a nie na wyrok w sprawie bezczynności organu lub przewlekłości prowadzonego przez organ postępowania administracyjnego, a to z kolei stanowi o oczywistej bezzasadności skargi i tym samym obligowało Sąd do oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy zgodnie z art. 247 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt II sentencji.