II SA/Wr 384/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Palus, Sędziowie Sędzia NSA Halina Kremis, Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.), Protokolant Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 grudnia 2008r. sprawy ze skargi M. O. na postanowienie Wojewody z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Prezydent W. na podstawie art. 123 i art. 152 kpa w związku z art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 92 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku skarżącej M. O., odmówił wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej zadaszenie balkonu wraz z przebudową otworu okiennego na dodatkowe wejście na balkon mieszkania przy ul. M. [...] we W. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. O. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 5 stycznia 2007 r. sygn. akt II SA/Wr 621/06 uchylił powyższą decyzję Wojewody i utrzymaną przez nią w mocy decyzję Prezydenta Wrocławia z dnia [...] r. nr [...] wydaną w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Organ I instancji podał, że po otrzymaniu powyższego wyroku przystąpił do ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej zadaszenie balkonu wraz z przebudową otworu okiennego na dodatkowe wejście na balkon mieszkania przy ul. M. [...] we W. Organ zaznaczył, że postanowieniem Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...] wznowiono postępowanie administracyjne zgodnie z decyzją Wojewody z dnia [...] r. nr[...]., który stwierdził dopuszczalność wznowienia postępowania uznając M. O. za stronę w sprawie wydania przedmiotowego pozwolenia na budowę. Prezydent W. wskazał następnie, iż w dniu [...]r. wpłynął wniosek M. O. w sprawie wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r. nr[...]. W uzasadnieniu tego wniosku wyliczono wydane decyzje, to jest: decyzję Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A. i J.i F. pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji przy ul. M. [...] we W.; decyzję Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...] o odmowie uchylenia wyżej wymienionej decyzji nr [...] i wznowienia postępowania; decyzję Wojewody z dnia [...]r. nr [...] utrzymującą w mocy wymienioną wyżej decyzję nr[...]; a ponadto przywołując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 stycznia 2007 r. sygn. akt II SA/Wr 621/06 wskazano, iż w wyroku tym uchylając decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] i utrzymaną przez nią w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...]r. nr [...] stwierdzono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Wnioskodawczyni mając na uwadze postanowienia art. 152 § 1 wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. nr[...]. Po przeanalizowaniu zgromadzonych materiałów organ I instancji stwierdził, że do wniosku nie dołączono dowodów wskazujących na nieprawidłowe zaprojektowanie przedmiotowej inwestycji, a w aktach sprawy znajduje się "oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane" nie kwestionowane przez władze statutowe Spółdzielni Mieszkaniowej "K." we W. W konkluzji Prezydent W. podał, iż mając na uwadze powyższe, wobec nie wskazania merytorycznej przyczyny wiążącej organ administracji architektoniczno-budowlanej przy rozpatrywaniu sprawy wydania pozwolenia na budowę, a tym samym braku prawdopodobieństwa uchylenia przedmiotowej decyzji w wyniku wznowienia postępowania, orzeczono jak na wstępie. W zażaleniu złożonym na powyższe postanowienie M. O., reprezentowana przez adw. R. K., zarzucając naruszenie przez organ I instancji art. 7, 8 i 71 § 1 kpa, wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia. Polemizując w uzasadnieniu zażalenia z motywami postanowienia organu I instancji skarżąca podniosła, iż w świetle art. 152 § 1 kpa organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Zdaniem skarżącej w przedmiotowej sprawie prawdopodobieństwo uchylenia decyzji nr [...] z dnia [...] r. jest niemal pewne z trzech powodów. Pierwszy – projekt budowlany narusza przepisy art. 5 i art. 34 ust. 2 Prawa budowlanego, gdyż został zaprojektowany i wybudowany w sposób nie zapewniający poszanowania interesów osób trzecich występujących w obszarze oddziaływania obiektu. Treść projektu budowlanego nie została dostosowana do specyfiki i charakteru obiektu. Wykonanie zadaszenia zmieniło warunki mieszkania wnioskodawczyni (dach pod parapetem stał się miejscem gromadzenia brudu i zanieczyszczeń, w tym ptasich odchodów, a uderzający o blachę deszcz emituje hałas, który uniemożliwia realizowanie prawa do wypoczynku, ponadto ze względu na usytuowanie zadaszenia pogorszyła się widoczność, a deszcz uderzający o blachę odbijając się od niej skutkuje zawilgoceniem ścian wnioskodawczyni). Podano przy tym, że wszystkie te kwestie poruszył Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 stycznia 2007 r. sygn. akt II SA/Wr 621/06. Drugi powód – inwestor nie doręczył do właściwego nadzoru budowlanego zawiadomienia o zakończeniu budowy, choć obowiązek taki nałożono na niego w decyzji nr [...] z dnia [...] r. Trzeci – nieruchomość, na której znajduje się budynek z lokalem nr [...] przy ul. M. [...] we W., znajduje się w zasobach Spółdzielni Mieszkaniowej "P." we W., a nie Spółdzielni Mieszkaniowej "K." we W. Spółdzielnia Mieszkaniowa "P." we W. nigdy nie udzielała zgody inwestorowi na zadaszenie balkonu. Zdaniem skarżącej, gdyby organ I instancji uwzględnił powyższe fakty, z całą pewnością wstrzymałby wykonanie przedmiotowej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu powyższego zażalenia, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczywszy treść art. 152 § 1 kpa wywiódł, że wykonanie decyzji nie może zostać wstrzymane z mocy prawa, lecz wówczas, gdy na podstawie akt sprawy organ wstępnie jest przekonany o uchyleniu ostatecznej decyzji. Wojewoda wskazał, iż z akt administracyjnych wynika, że decyzja Prezydenta z dnia [...] r. nr [...] z dniem [...]r. stała się decyzją ostateczną. Organ podkreślił, iż mając na uwadze zasadę ogólną trwałości decyzji ostatecznych, zawartą w art. 16 § 1 kpa, wzruszenie ostatecznej decyzji bądź wstrzymanie jej wykonalności musi być poprzedzone przeprowadzeniem szczególnie wnikliwego postępowania, uwzględniającego art. 7 i art. 77 kpa. Wojewoda wskazał, iż w przedmiotowej sprawie Prezydent W. postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] wznowił, na wniosek M. O., która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną Prezydenta W. z dnia [...] r. nr[...]. Organ odwoławczy podniósł, że granice postępowania rozpoznawczego, wznowionego postanowieniem Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...], wyznacza przepis art. 149 § 2 kpa, wedle którego przedmiotem postępowania jest ustalenie przedmiotu wystąpienia podstaw wznowienia postępowania oraz przedmiotu rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Wojewoda podał, iż w przedmiotowej sprawie przedmiotem rozstrzygnięcia jest nabycie przez A. i J. F. decyzją Prezydenta W. z dnia [...]r. nr [...] prawa do zadaszenia balkonu wraz z przebudową otworu okiennego na dodatkowe wejście na balkon w budynku przy ul. M. [...] we W. Takie prawo inwestor posiada, gdy uzyska prawomocną decyzję o pozwoleniu na budowę, po uprzednim dokonaniu przez organ I instancji badań i sprawdzeń w zakresie, o którym mowa w art. 35 Prawa budowlanego, a zatem po wznowieniu postępowania, we wstępnym rozpoznaniu sprawy, organ I instancji winien dokonać również obowiązkowych sprawdzeń, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1-3 Prawa budowlanego. Organ II instancji podniósł, że Prezydent W. rozpatrując wniosek M. O. w sprawie wstrzymania wykonalności przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę dokonał należnych sprawdzeń i stwierdził, że przepis art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego nie został naruszony oraz wskazał, iż strona do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...] nie dołączyła dowodów wskazujących na jego naruszenie. W ocenie Wojewody w aktach przedmiotowej sprawy brak jest oczywistych dowodów potwierdzających wystąpienie przesłanki z art. 145 § 1 kpa, w wyniku której mogłoby nastąpić uchylenie ostatecznej decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. nr[...], a zatem wstrzymanie wykonalności ostatecznej decyzji bez dostatecznego udokumentowania istnienia przesłanki do jej uchylenia stanowiłoby naruszenie zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznej oraz wydanie aktu administracyjnego z naruszeniem prawa. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w zażaleniu organ II instancji wskazał, że w uzasadnieniu zażalenia skarżąca podnosi, iż zatwierdzony projekt budowlany narusza przepisy art. 5 oraz art. 34 ust. 2 Prawa budowlanego, ponieważ nie zapewnia poszanowania interesów osób trzecich. Wojewoda stwierdził, że właściwy organ upoważniony przepisem art. 35 Prawa budowlanego posiada ograniczone możliwości co do oceny zgodności projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Takie stanowisko zajął również Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 stycznia 2007 r. sygn. akt II SA/Wr 621/06. Prezydent W. ma bowiem prawo oceniać zgodność projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, wyłącznie w stosunku do projektu zagospodarowania działki (w rozpoznawanej sprawie nie było takiego wymogu). Pełną odpowiedzialność za projekt budowlany, zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, ponosi projektant i ewentualnie osoba sprawdzająca, natomiast organ nadzoru budowlanego, w myśl art. 84a Prawa budowlanego, odpowiedzialny jest między innymi za zgodność wykonywania robót budowlanych z przepisami prawa budowlanego, projektem budowlanym i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewoda stwierdził, iż sprawa nie zawiadomienia właściwego organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy nie jest przedmiotem tego postępowania. Mimo, iż obowiązek ten został nałożony na inwestora decyzją Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...]o pozwoleniu na budowę, to egzekwowanie tego obowiązku należy do organu nadzoru budowlanego. Organ odwoławczy podniósł następnie, iż zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, inwestor dołącza do wniosku o pozwolenie na budowę oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Powyższe oświadczenie, zgodnie z zawartym w nim pouczeniem, inwestor składa pod groźbą odpowiedzialności karnej w myśl art. 233 kk. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie badają prawdziwości złożonego oświadczenia. Kontrola złożonego przez inwestora oświadczenia wiedzy jest w sferze unormowań cywilnoprawnych, a zatem prawidłowo wypełnione oświadczenie jest podstawą wydania decyzji. Wojewoda wskazał, iż w aktach sprawy znajduje się prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które nie jest kwestionowane przez władze Spółdzielni Mieszkaniowej "K." we W. Jeżeli strona zarzuca nieprawdziwość złożonego przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, winna o tym fakcie zawiadomić Prokuratora Prokuratury Rejonowej we W. Mając na uwadze powyższe organ II instancji uznał, iż brak jest przesłanek wskazujących na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę w wyniku wznowienia postępowania. W ocenie Wojewody D. postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...] jest zasadne, dlatego organ II instancji orzekł jak wyżej. Na powyższe postanowienie M. O., reprezentowana przez adw. R. K., złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, skarżąca zarzuciła organowi II instancji naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 152 § 1 kpa. Wywodziła, iż w zażaleniu nie tylko uprawdopodobniła, ale udowodniła, że decyzja P. W. z dnia [...] r. nr [...] będzie uchylona, w tym między innymi z tego powodu, że lokal nr [...] przy ul. M. [...] we W. znajduje się w zasobach mieszkaniowych Spółdzielni Mieszkaniowej "P." we W. i tylko ta spółdzielnia mogła udzielić zgody na zadaszenie balkonu, a bezspornym i niekwestionowanym w sprawie winno być, że ta spółdzielnia nigdy zgody takiej nie udzielała. Zgodę wydała Spółdzielnia Mieszkaniowa "K.", która nie była do tego umocowana. Na powyższą okoliczność strona skarżąca załączyła odpis księgi wieczystej nieruchomości, na której znajduje się sporny lokal i z odpisu tejże księgi wynika jednoznacznie, iż właścicielem nieruchomości jest Spółdzielnia Mieszkaniowa "P." we W. W świetle powyższego organ II instancji dokonał sprzecznych istotnych ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżone postanowienie i argumenty zawarte w jego uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Akt administracyjny jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej (postanowienia), względnie stwierdzenie jej (jego) nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona. Przedmiotem tej sprawy jest jedynie to, czy Prezydent W. był zobligowany do wydania na żądanie skarżącej M. O. postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej zadaszenie balkonu wraz z przebudową otworu okiennego na dodatkowe wejście na balkon mieszkania przy ul. M. [...] we W. oraz czy zaskarżone postanowienie Wojewody D., utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta W. o odmowie wstrzymania wskazanej wyżej decyzji, jest zgodne z prawem. Nie jest natomiast przedmiotem tej sprawy ocena zgodności z prawem wyżej wymienionej decyzji z dnia [...]r. nr[...]. Zgodnie z art. 152 § 1 kpa, organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Powyższy przepis określa obowiązki organu administracyjnego właściwego w sprawie wznowienia postępowania dotyczące możliwości wstrzymania wykonalności decyzji, w sprawie której wszczęto postępowanie wznowieniowe. Jeżeli więc po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania organ prowadzący to postępowanie stwierdzi, że okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, winien wstrzymać jej wykonalność. Ma to uchronić stronę przed ewentualnymi szkodami, jakie może ona ponieść w związku z dalszym wykonywaniem tej decyzji. Treść art. 152 § 1 kpa wyraźnie zatem uzależnia wstrzymanie wykonania decyzji od uprzedniego wykazania okoliczności wskazujących na wystąpienie w sprawie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania (wyrok NSA z dnia 22 marca 1999 r., IV SA 474/97, LEX nr 46812). Innymi słowy, organ przed wydaniem postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania decyzji musi dysponować określonymi informacjami uzasadniającymi podjęcie takiego działania (Martysz Czesław, Komentarz do art.152 kodeksu postępowania administracyjnego, [w:] G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II. Komentarz do art. 104-269, LEX, 2007, wyd. II). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreślano, że wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 lub art. 159 § 1 kpa winno być traktowane jako środek ostateczny, oparty na udokumentowanych i wiarygodnych materiałach dowodowych. Zbyt szybkie i nie poparte dostatecznie udokumentowanymi dowodami na istnienie przesłanek wskazujących na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej, korzystanie z instytucji wstrzymania wykonania decyzji, może stanowić naruszenie zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznych (wyrok NSA z dnia 2 września 1998 r. sygn. akt IV SA 2311/96 – LEX nr 43803). Wskazywano ponadto, że zabezpieczający charakter przepisu art. 152 § 1 kpa i użyte określenie "okoliczności wskazujące na prawdopodobieństwo" nie daje żadnych podstaw do przesądzenia, iż rzeczywiście decyzja o pozwoleniu na budowę zostanie uchylona w wyniku wznowienia postępowania. O tym zadecyduje dopiero dalszy etap postępowania nadzwyczajnego - wznowieniowego. Do zastosowania zaś art. 152 § 1 kpa wystarczy wskazanie tylko prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania i to bez względu na stopień tego prawdopodobieństwa. Dla wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę w trybie art. 152 § 1 kpa nie ma znaczenia, iż budowa prowadzona w oparciu o tę decyzję została zrealizowana (wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 maja 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 377/05 – LEX nr 283091). Mając na uwadze, iż celem unormowania zawartego w art. 152 § 1 kpa jest uchronienie strony przed ewentualnymi szkodami, jakie może ona ponieść w związku z dalszym wykonywaniem decyzji, w sprawie której wszczęto postępowanie wznowieniowe, nie bez znaczenia jest, czy wstrzymanie wykonalności takiej decyzji faktycznie może uchronić stronę przed ewentualnymi szkodami, jakie może ona ponieść w związku z dalszym wykonywaniem tej decyzji. Jeżeli tak, to dla osiągnięcie tego celu zasada ogólnej trwałości decyzji ostatecznych nie może mieć prymatu nad ochroną strony przed ewentualnymi szkodami, jakie może ona ponieść w związku z dalszym wykonywaniem decyzji. Jeżeli jednak przedmiotowa decyzja została już w całości wykonana, to chociaż nie stanowi to przeszkody do wstrzymania w trybie art. 152 § 1 kpa wykonania decyzji na przykład o pozwoleniu na budowę, wstrzymanie wykonania decyzji w tym trybie winno być traktowane jako środek ostateczny, gdyż zasada ogólnej trwałości decyzji ostatecznych przemawia przeciwko takiemu rozstrzygnięciu, jeżeli prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania nie jest oparte na udokumentowanych i wiarygodnych materiałach dowodowych, jednoznacznie wskazujących na nieuchronność uchylenia. Z akt administracyjnych wynika, że w rozpatrywanej sprawie decyzja Prezydenta W. z dnia [...]r. nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę została już wykonana. Tak więc ewentualne wstrzymanie jej wykonania nie uchroniłoby skarżącej przed skutkami wynikającymi z realizacji tej decyzji, skoro przedmiotowa inwestycja została już zrealizowana, lecz miałoby w rzeczywistości jedynie znaczenie symboliczne, mogące świadczyć o wysokim stopniu prawdopodobieństwa uchylenia tej decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej w niniejszej sprawie, na obecnym etapie prowadzonego postępowania administracyjnego, wyciąganie tak jednoznacznych wniosków co do nieuchronności uchylenia decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...] w wyniku wznowienia postępowania, nie jest uzasadnione. Z treści skargi wynika, iż skarżąca uważa, że nie tylko uprawdopodobniła, ale wręcz udowodniła, iż decyzja Prezydenta W. z dnia [...]r. nr [...] będzie uchylona, w tym między innymi z tego powodu, że lokal nr [...] przy ul. M. [...] we W. znajduje się w zasobach mieszkaniowych Spółdzielni Mieszkaniowej "P." we W. i tylko ta spółdzielnia mogła udzielić zgody na zadaszenie balkonu, a bezspornym i niekwestionowanym w sprawie winno być, że ta spółdzielnia nigdy zgody takiej nie udzielała. Zgodę wydała Spółdzielnia Mieszkaniowa "K.", która nie była do tego umocowana. Na powyższą okoliczność strona skarżąca załączyła odpis księgi wieczystej nieruchomości, na której znajduje się sporny lokal, wskazujący, iż właścicielem tej nieruchomości jest Spółdzielnia Mieszkaniowa "P." we W. W świetle powyższego – zdaniem skarżącej – organ II instancji dokonał istotnych ustaleń sprzecznych z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ustosunkowując się do tego zarzutu, podnoszonego wcześniej w zażaleniu złożonym na postanowienie organu I instancji, Wojewoda podał w motywach zaskarżonego postanowienia, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie badają prawdziwości oświadczenia złożonego w trybie art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Wskazał, iż w aktach sprawy znajduje się prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane Spółdzielni Mieszkaniowej "K." we W. Stwierdził, iż jeżeli strona zarzuca nieprawdziwość złożonego przez inwestora oświadczenia, winna zawiadomić o tym prokuratora. W odpowiedzi na skargę Wojewoda dodatkowo podał, że inwestorzy uzyskali zgodę zarówno od Spółdzielni Mieszkaniowej "P.", jak i od Spółdzielni Mieszkaniowej "K.", będącej następcą prawnym Spółdzielni Mieszkaniowej "P.". W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślano, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przepis ten stanowi dla inwestora istotne ułatwienie proceduralne w ramach postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Ułatwienie to jednak nie zwalnia organu administracji publicznej z obowiązku stosowania przy rozpoznawaniu sprawy zasad postępowania określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. O ile wskazane oświadczenie jest składane pod rygorem odpowiedzialności karnej i złożenie nieprawdziwego oświadczenia może stanowić podstawę wszczęcia przez właściwy organ postępowania karnego, wyklucza to weryfikację w ramach postępowania administracyjnego treści oświadczenia w tym przedmiocie jedynie w sytuacji, gdy organ wydający decyzję nie posiada informacji mogących świadczyć o jego nieprawdziwości. Ustawowe odesłanie do przepisów procedury karnej nie wyłącza stosowania zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego zasad postępowania, nakładających na organ obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, wynikający z art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Tak więc oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest skuteczne o tyle, o ile z materiału zebranego w sprawie nie wynika wniosek przeciwny. Oświadczenie to stwarza bowiem tylko domniemanie, iż składającemu przysługuje wymienione prawo. Domniemanie to może być obalone dowodami wskazującymi, iż złożone oświadczenie nie odpowiada rzeczywistości (wyrok NSA z dnia 11 maja 2007 r. sygn. akt II OSK 775/06 – LEX nr 336711). W realiach niniejszej sprawy organy administracji architektoniczno-budowlanej nie miały podstaw w świetle zebranego materiału do zakwestionowania aktualnie złożonego przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W toku postępowania administracyjnego toczącego się po wydaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 stycznia 2007 r. sygn. akt II SA/Wr 621/06 A. F. i J. F. – będący inwestorami przedmiotowej inwestycji, złożyli prawidłowo sporządzone oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z dnia [...]r., do którego dołączyli: pismo Spółdzielni Mieszkaniowej "K." we W. z dnia [...] r. (L.dz. TA/3806/1543/2007), podpisane prawidłowo (zgodnie z art. 54 § 1 i § 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. – Prawo spółdzielcze – t.jedn. Dz.U. z 2003 r. Nr 188, poz. 1848 z późn. zm.) przez dwóch członków zarządu (Prezesa Zarządu i Zastępcę Prezesa Zarządu), zawierające zgodę na realizację przedmiotowej inwestycji; uchwałę nr [...] Nadzwyczajnego Zebrania Przedstawicieli Członków Spółdzielni Mieszkaniowej "P." we W. z dnia [...] r.; postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...]r. sygn. akt Ns Rej. S 1087, Rp.624/97 (kserokopie powyższych dokumentów znajdują się w aktach administracyjnych nadesłanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu); a także "zgodę SM "P." dla SM "K." (w aktach administracyjnych nadesłanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu brak takiego dokumentu – jest on jedynie wymieniony przez inwestora w oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z dnia [...] r.). W aktach administracyjnych znajdują się ponadto m.in. kserokopia pisma z dnia [...] r. (L.dz.[...]), podpisanego w imieniu Spółdzielni Mieszkaniowej "K." we W. nieprawidłowo (niezgodnie z art. 54 § 1 i § 2 ustawy – Prawo spółdzielcze) przez jednego członka zarządu (Zastępcę Prezesa Zarządu), w którym to piśmie zawarto zgodę na realizację przedmiotowej inwestycji; kserokopia odpisu zwykłego księgi wieczystej nr [...], stan z dnia [...]r.; kserokopia pisma Zastępcy Prezesa Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej "P." we W. z dnia [...]r., informującego skarżącą M. O., że w księdze wieczystej obejmującej budynek przy ul. M. [...] we W. jako wieczysty użytkownik działki [...] wpisana jest Spółdzielnia Mieszkaniowa "P.", jednak w sprawie ustanowienia odrębnej własności swojego lokalu skarżąca winna kontaktować się wyłącznie ze swoją Spółdzielnią, to jest Spółdzielnią Mieszkaniową "K.". Treść powyższych dokumentów wskazuje, że pomimo treści księgi wieczystej obejmującej budynek przy ul. M. [...] we W., w której jako wieczysty użytkownik działki, na której usytuowany jest ten budynek, wpisana jest Spółdzielnia Mieszkaniowa "P.", to przedmiotowy budynek w rzeczywistości stanowi własność – wydzielonej z tej Spółdzielni w [...] r. – Spółdzielni Mieszkaniowej "K." we W. Zauważyć trzeba, że Spółdzielnia Mieszkaniowa "P." faktu tego nie kwestionuje. Brak jest zatem wystarczających podstaw do przyjęcia, by na podstawie materiału zebranego w sprawie istniały podstawy do ustalenia, że w sprawie tej zostało złożone przez inwestora niezgodne z prawdą oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zauważyć przy tym wypada, że w wyroku z dnia 5 stycznia 2007 r. sygn. akt II SA/Wr 621/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylając decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...]i utrzymaną przez nią w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...]r. nr [...] wskazał, iż pismo Spółdzielni Mieszkaniowej "K." we W. z dnia [...] r. informujące, że Dział Techniczny Spółdzielni wyraża zgodę na dokonanie zadaszenia balkonu, nie spełnia wymogu wynikającego z treści pkt 6 oświadczenia określonego rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz.U. Nr 120, poz. 1127 z późn. zm.), bowiem dokumentem, z którego wynika tytuł do dysponowania nieruchomością na cele budowlane powinno być oświadczenie złożone zgodnie z art. 54 § 1 i § 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. – Prawo spółdzielcze. Wspomniane zaś pismo z dnia [...] r. zostało podpisane niezgodnie z tym unormowaniem ustawowym. Złożone w toku postępowania prowadzonego po wydaniu powyższego wyroku pismo Spółdzielni Mieszkaniowej "K." we W. z dnia [...] r., jak już to wyżej zaznaczono, podpisane zostało zgodnie z art. 54 § 1 i § 2 Prawa spółdzielczego, a zatem wskazane uprzednio przez Sąd istotne dla rozstrzygnięcia uchybienie zostało przy ponownym rozpatrywaniu sprawy wyeliminowane. W tej sytuacji trudno jest na obecnym etapie postępowania administracyjnego mówić, że okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Podkreślić przy tym trzeba, iż powyższe nie wyklucza możliwości uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, jednakże kwestii tej nie można jednoznacznie rozstrzygnąć rozważając możliwość wstrzymania wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 kpa. Zauważyć ponadto wypada, co zresztą już wyżej podnoszono, iż z uwagi na fakt zrealizowania przedmiotowej inwestycji odmowa wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r. nr [...] nie pociąga za sobą w istocie żadnych realnych skutków dla skarżącej. W tym stanie rzeczy – zgodnie z art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.