II SA/Wr 419/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Mieczysław Górkiewicz po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. J. i A. S. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody D. z dnia ... w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej postanawia: odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wyrokiem z dnia 13 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę w niniejszej sprawie. W dniu 25 lutego 2014 r. pełnomocnik skarżących złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku wskazując, że "w dniach od 13 lutego do 24 lutego br. odbywał za granicą zaplanowany wcześniej (przed zawiadomieniem go o rozprawie) zimowy urlop wypoczynkowy". Dodał, że o rozstrzygnięciu Sądu dowiedział się po powrocie do pracy w dniu 24 lutego 2014 r.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a. (t. jedn. z 2012 r. Dz. U. poz. 270 ze zm.) istnieje możliwość przywrócenia terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, o ile zainteresowany uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak jego winy w uchybieniu terminu. W sprawach, w których stronę reprezentuje profesjonalny pełnomocnik, kryterium braku winy w uchybieniu terminowi należy oceniać z uwzględnieniem miernika staranności wymaganego przy dokonywaniu czynności procesowych przez tego pełnomocnika. Fachowy pełnomocnik zobowiązany jest w taki sposób zorganizować pracę prowadzonej przez siebie kancelarii, aby z powodu jego nieobecności reprezentowane przez niego strony nie poniosły szkody związanej z uchybieniem terminu do dokonania czynności procesowych. Właściwa organizacja wewnętrznej pracy w kancelarii jest traktowana jako dochowanie staranności warunkującej brak winy w uchybieniu terminu (zob. postanowienie NSA z dnia 29.10.2013 r., sygn. akt II GZ 581/13, M.Prawn. 2013/23/1231; postanowienie NSA z dnia 24.04.2013 r., sygn. akt II OZ 310/13, LEX nr 1320749). W postanowieniu z dnia 2.10.2002 r. (sygn. akt V SA 793/02, M.Prawn. z 2002, nr 23) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Z kolei z postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 25.08.1999 r. (III CKN 542/99, LEX nr 527115) wynika, że: "O braku winy w nie dokonaniu czynności procesowej w terminie z reguły świadczy zdarzenie nagłe, uniemożliwiające dokonanie tej czynności, którego strona nie mogła przewidzieć i zabezpieczyć się przed jego skutkami". W świetle powyższego- zdaniem Sądu- przedstawiona przez pełnomocnika skarżących we wniosku okoliczność (tygodniowy wyjazd z rodziną za granicę) nie uprawdopodobnia, że uchybienie terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 13 lutego 2014 r. nastąpiło bez jego winy. Zauważyć należy, iż zawiadomienie o terminie rozprawy zostało doręczone pełnomocnikowi skarżących w dniu 30 stycznia 2014 r.. Profesjonalny pełnomocnik mając wystarczającą ilość czasu nie zadbał o to, aby wystąpić np. z wnioskiem o odroczenie rozprawy, nie udzielił pełnomocnictwa substytucyjnego, nie przygotował wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku (który mógłby wysłać np. pracownik jego Kancelarii), nie wskazał też aby skarżący zostali przez niego uprzedzeni o planowanej nieobecności na rozprawie i pouczeni o ewentualnej konieczności złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wyjazd zagraniczny (w szczególności do państwa europejskiego) nie stanowił przeszkody w uzyskaniu informacji o rozstrzygnięciu Sądu. Dodać też należy, że w dniu rozprawy pełnomocnik skarżących przebywał jeszcze na terytorium Polski. Wobec przedstawionych powyżej okoliczności Sąd stwierdził, iż postępowanie pełnomocnika skarżących nie ma cech wyłączających winę w niezachowaniu terminu do wniesienia wniosku i mając to na względzie, na podstawie art. 86 §1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.