II SA/Wr 440/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant: asystent sędziego Alicja Stelmach po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obejmującego: remont elewacji wraz z dociepleniem jednorodzinnego, dwulokalowego budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej przy ul. M. [...] we W. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezydent W. decyzją z dnia [...]r. nr [...] przyjmując w podstawie prawnej art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1332) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 2157, dalej – k.p.a.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił K. i H. H. pozwolenia na budowę na remont elewacji wraz z dociepleniem jednorodzinnego, dwulokalowego budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej przy ul. gen. L. M. [...] we W. (działka nr [...], AM-[...], obręb S.). W sentencji decyzji zobowiązano inwestorów do zachowania warunków polegających na przestrzeganiu ustaleń i opinii zawartych w projekcie budowlanym oraz obowiązujących przepisów dotyczących realizacji robót i zabezpieczeniu obrębu prowadzenia robót w sposób zapewniający bezpieczeństwo użytkownikom posesji. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że w dniu [...] r. wszczęto postępowanie w sprawie, a do złożonego wniosku dołączone zostało oświadczenie o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w którym brak zgody współwłaściciela nieruchomości zastąpiono postanowieniami sądowymi oraz cztery egzemplarze projektu budowlanego. Zaznaczono także uzupełnienie przez inwestora braków formalnych wniosku na wezwanie organu, bowiem organ I instancji wydał w tym zakresie postanowienie z dnia [...] r. nr [...]. W treści uzasadnienia decyzji Prezydenta W. odnotowano także, że od wnioskodawców otrzymano informację o uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny (sygn. akt II SA/Wr 842/16) decyzji PNIB nr [...] z dnia [...] r. Po zasięgnięciu informacji w tym względzie od sądu, postanowieniem nr [...] zawieszono z urzędu postępowanie w sprawie. Informacja o uprawomocnieniu się wyroku została uznana za ustąpienie przyczyny uzasadniającej zawieszenie postępowania i w dniu [...] r. wydano postanowieniem nr [...] o podjęciu zawieszonego postępowania. Nadto organ zawiadomił strony o zakończeniu postępowania dowodowego i o możliwości zapoznania się przez strony oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów w terminie do [...]r.. W motywach decyzji Prezydent W. wyjaśnił, że po dokonaniu analizy całości akt sprawy zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane stwierdził, że projekt budowlany: jest kompletny i wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane; Miejski Konserwator Zabytków decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydał pozwolenie na prowadzenie robót budowlanych polegających na remoncie elewacji wraz z ociepleniem budynku położonego na obszarze osiedla S., wpisanego do rejestru zabytków w dniu [...] r. pod nr [...]; zawiera informację o konieczności opracowania planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (w oparciu o rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Nadto wskazano, iż wniosek wraz z projektem budowlanym spełnia warunki określone przepisem art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, niezbędne do wydania wnioskowanej decyzji, zatem po stwierdzeniu kompletności projektu budowlanego oraz spełnienia warunku art. 50 ust. 2 pkt 1 w oparciu o art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (planowane roboty budowlane nie zmieniają sposobu zagospodarowania terenu) nie można odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W terminie prawem przewidzianym wyżej opisaną decyzję odwołaniem oprotestował M. B. W odwołaniu wniósł o jej uchylenie i wydanie inwestorom nakazu przywrócenia elewacji budynku do stanu początkowego. Uzasadniając swoje żądania odwołujący się podał, że inwestorzy w maju 2015 r. bez jego zgody i bez zezwolenia Miejskiego Konserwatora Zabytków oraz przy sprzeciwie Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego W. dokonali samowolnego i nielegalnego zbicia elewacji budynku. Według niego zbicie elewacji pod względem budowlanym było całkowicie niepotrzebne, co poparł opinią rzeczoznawcy budowlanego. W treści odwołania poruszono także aspekt finansowy sprawy związany ze skierowaniem do sądu pozwu dotyczącego kosztów remontu. Autor odwołania opisując dotychczasowe działania inwestorów jako samowolę uznał, że wydanie pozwolenia, a nie nakazu przywrócenia stanu początkowego doprowadzi do sytuacji, w której inwestorzy będą od niego żądali pieniędzy ,,za coś czego dokonali bezprawnie". Do odwołania w formie załączników dołączono kopie dokumentów związanych z objętą wnioskiem nieruchomością. W odniesieniu do odwołania swoje stanowisko pismem z dnia [...] r. zajęli także wnioskodawcy. Wykluczyli oni aby roboty dotyczące zbicia tynku stanowiły samowolę budowlaną, gdyż na remont elewacji uzyskali pozytywną decyzję Miejskiego Konserwatora Zabytków oraz zgodę Wydziału Architektury i Budownictwa. Opisali też zły stan elewacji wymagający interwencji oraz brak współdziałania współwłaściciela nieruchomości. Twierdzenia odwołującego określono jako niemerytoryczne, przy czym zwrócono uwagę na działania polegające na posługiwaniu się przez niego sprzeciwem z [...] r., co ma wprowadzić organy w błąd. Wojewoda D. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W treści rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego przedstawiono przebieg dotychczasowego postępowania, po czym organ dokonał własnych rozważania w sprawie. Na wstępie przedstawiono zakres sprawdzeń projektu budowlanego zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, by następnie przypomnieć wynikający z art. 35 ust. 3 ustawy obowiązek wezwania do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości wniosku oraz statuowany art. 35 ust. 4 ustawy obowiązek wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, gdy przedłożone dokumenty potwierdzają zgodność inwestycji z obowiązującymi przepisami. Oceniając przedłożony wniosek Wojewoda D. stwierdził, że w aktach sprawy znajdują się prawidłowo sporządzone oświadczenia inwestorów o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a zakres planowanych robót budowlanych, jest zgodny z postanowieniami sądowymi z dnia 19 stycznia 2017 r., (sygn. akt I Ns 195/15) i z dnia 8 czerwca 2017r., (sygn. akt II Ca 584/17). Po przedstawieniu regulacji dotyczących rozporządzania rzeczą wspólna zaznaczono, że art. 199 Kodeksu cywilnego przewiduje zastąpienie zgody współwłaściciela, prawomocnym orzeczeniem sądu powszechnego, zaś inwestorzy otrzymali zgodę sądu na realizację przedmiotowej inwestycji. Projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia i aktualne na dzień powstania projektu zaświadczenie. Do projektu dołączono także oświadczenie projektanta o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W projekcie znajduje się decyzja z dnia [...] r., nr [...] zawierająca pozwolenie konserwatorskie na prowadzenie robót budowlanych polegających na remoncie elewacji wraz z ociepleniem, wymianą okien na klatce schodowej, wymianą drzwi wejściowych budynku. Zdaniem organu bryła remontowanego budynku pozostanie w pierwotnym kształcie, a planowany remont elewacji nie ingeruje w istniejące zagospodarowanie terenu. Kubatura remontowanego domu nie zmieni się, a w takim przypadku nie ma potrzeby ustalenia warunków zabudowy, wobec czego zgodnie z art. 34 ust. 3a Prawa budowlanego, do projektu budowlanego nie musi być załączony projekt zagospodarowania działki lub terenu (teren zainwestowania nie jest objęty planem zagospodarowania terenu). Na koniec Wojewoda D. stwierdził, że wniosek inwestora wraz z projektem budowlanym spełnia warunki określone przepisami art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, co obligowało organ I instancji do wydania pozwolenia na budowę. Oceniając odwołanie stwierdzono, że odwołujący się nie przedłożył żadnego dokumentu organów nadzoru budowlanego powołanych do orzekania w sprawach samowoli budowlanych wskazującego na prowadzenie przez inwestorów robót budowlanych bez uzyskania odpowiedniego pozwolenia. Prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. w sprawie utrzymania przedmiotowego budynku mieszkalnego nie stoi na przeszkodzie w prowadzeniu postępowania przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w sprawie wydania pozwolenia na budowę dla zamierzenia, którego celem jest doprowadzenie obiektu do odpowiedniego stanu technicznego. Oceniono więc, że objęta wnioskiem inwestycja jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa materialnego. M.B. oprotestował decyzję Wojewody D. skargą wywiedziona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której wniósł o jej uchylenie i uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy Prezydentowi W. do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania, a także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Żądania skargi oparto na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, w tym art. 15 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie zasad dwuinstancyjności postępowania, pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej oraz wyjaśniania zasadności przesłanek, którym organ II instancji kierował się przy wydawaniu decyzji, a także naruszenie wymogów, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie faktyczne i prawne wydanej decyzji. Zarzut ten motywowano zaniechaniem powtórnego, merytorycznego rozpoznania sprawy w instancji odwoławczej oraz przedstawienia wywodów uzasadniających wydanie przez organ II instancji decyzji o zaskarżonej treści, w tym nierozpoznaniem zarzutów dotyczących prowadzenia przez organ nadzoru budowlanego postępowania w przedmiocie nakazania wykonania prac zmierzających do usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego spornego budynku. Według skarżącego decyzja organu II instancji pozbawiona jest należytego uzasadnienia, które pozwalałoby poznać motywy przemawiające za nieuwzględnieniem omawianych zarzutów. Skarżący czyniąc zarzut naruszenia art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 156 §1 pkt 3 k.p.a. podniósł, że organ zaniechał zawieszenia postępowania w sytuacji, kiedy równolegle toczy się postępowanie przed organem nadzoru budowlanego dotyczące nakazania wykonania prac mających skutkować usunięciem nieprawidłowości stanu technicznego tych części budynku, których dotyczyło postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W piśmie procesowym skarżący opisał i uzasadnił podniesione zarzuty, kwestionując w szczególności możliwość udzielenia pozwolenia na budowę objętej wnioskiem inwestycji, w sytuacji gdy dostrzegł i wykazywał on tożsamość robót budowlanych z robotami objętymi postępowaniem organu nadzoru budowlanego. W tym kontekście szeroko opisywano zasadność zawieszenia postępowania. Pośród twierdzeń skargi sygnalizowano także braki w uzasadnieniu decyzji organu II instancji, który nie odniósł się do twierdzeń ujętych w odwołaniu. Zwracano też uwagę na ewentualność istnienia w obrocie dwóch rozstrzygnięć tj. decyzji organu nadzoru budowlanego i pozwolenia na budowę, co może w konsekwencji prowadzić do naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.. Wojewoda D. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie odsyłając do okoliczności faktycznych i motywów prawnych zawartych w uzasadnieniu decyzji. Przy piśmie z dnia [...] r. kierowanym do Sądu skarżący załączył stanowisko Miejskiego Konserwatora Zabytków dotyczące aktualności pozwolenia konserwatorskiego. Uczestnicy postępowania odnieśli się do zarzutów skargi pismem z dnia [...] r., w którym opisali trudności związane z doprowadzeniem budynku do stanu zgodnego z prawem powodowane postawą skarżącego. Dodatkowo zakwestionowali twierdzenia związane z nielegalnym zbiciem tynku na budynku przedkładając stosowne zaświadczenia właściwego organu potwierdzające brak sprzeciwu co do robót polegających na remoncie elewacji. Na rozprawie w dniu 11 grudnia 2018 r. skarżący podtrzymał skargę i wnioski w niej zawarte, zaś uczestnicy postępowania wnieśli o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje; Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 - w skrócie "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. W realiach badanej sprawy właśnie okoliczność niezamieszczona wprost w skardze, a wpływająca na ocenę legalności wydanych rozstrzygnięć, miała kluczowe znaczenia. Przedmiotem kontroli sądu administracyjnego w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla zamierzenia obejmującego remont elewacji wraz z dociepleniem jednorodzinnego, dwulokalowego budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej. W ocenie organów obu instancji, planowana inwestycja jest zgodna z wymogami wynikającymi z obowiązujących przepisów, stąd zaakceptowano złożony w tym zakresie wniosek i rozstrzygnięto zgodnie z żądaniem inwestora. W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż w myśl art. 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r. poz. 1202 ) – statuującego tzw. prawo zabudowy – "każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami". Z cytowanego przepisu, interpretowanego w świetle zasady ogólnej praworządności (art. 6 k.p.a.), mającej rangę zasady konstytucyjnej (zob. art. 7 Konstytucji RP), wynika, że organ administracji nie może odmówić inwestorowi, legitymującemu się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zatwierdzenia projektu budowlanego lub udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy przedłożone przez wnioskodawcę dokumenty potwierdzają zgodność planowanego zamierzenia budowlanego z obowiązkiem prawnym. Celem ujednolicenia kryteriów badania wniosku ustawodawca w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego określił zakres i formę dopuszczalnej ingerencji organów architektoniczno-budowlanych w planowaną inwestycję, która jak wiadomo jest kreowana przez samego inwestora i to on kształtuje jej elementy. W myśl wskazanego przepisu przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529 i 2161 oraz z 2018 r. poz. 756) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN". W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 Prawo budowlane). W rozpoznawanej sprawie inwestor przedłożył projekt budowlany dla inwestycji realizowanej na budynku wpisanym do rejestru zabytków pod nr [...] decyzją z dnia [...] r.. W związku z powyższym do projektu dołączono decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta W. przez Dyrektora Biura Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] r. nr [...], którą pozwolono na prowadzenie robót budowlanych w budynku wpisanym do rejestru zabytków m.in. w zakresie obejmującym remont elewacji z ociepleniem, wymianę okien na klatce schodowej i wymianę drzwi wejściowych. Wskazana decyzja stanowiła podstawę do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej. W świetle decyzji konserwatorskiej należy jednak zwrócić uwagę, że posiada ona dodatkowy element w postaci terminu. W sentencji tej decyzji zawarto bowiem warunek ,,Termin ważności pozwolenia: do [...] r.". Tymczasem Prezydent W. decyzję nr [...] wydał w dniu [...] r.. Zauważyć więc przyjdzie, że w chwili orzekania organ zaaprobował zamierzenie inwestycyjne, w stosunku do którego pozwolenie konserwatora zabytków nie było już aktualne. Treść art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego prowadzi do konkluzji, że organ właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jest zasadniczo związany treścią wniosku inwestora o pozwolenie na budowę, załącznikami do tego wniosku, w tym przede wszystkim treścią projektu budowlanego. Co więcej przepis ten nie uprawnia organu do ingerencji w złożony projekt budowlany. Obowiązkiem organu przed wydaniem decyzji jest jednak dokonanie sprawdzeń przedłożonego projektu, o czym była już mowa, w tym ich aktualności. Stwierdzenie nieaktualności pozwolenia konserwatorskiego powodowało konieczność wydania postanowienia w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego celem usunięcia wskazanych nieprawidłowości. W badanej sprawie organ nie dostrzegł upływu okresu wskazanego przez konserwatora zabytków i wydał decyzję w oparciu o nieaktualne pozwolenie konserwatorskie. Stwierdzona nieprawidłowość dyskwalifikuje wydane w sprawie decyzje, bowiem nie spełniają one kryterium legalności. Względem aktualności uzgodnień poglądy judykatury są jednoznaczne. Przykładowo w pełni akceptowanym przez skład orzekający wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2013 r. (sygn. akt II OSK 856/12) dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl) podano, że ,,Prawidłowy jest pogląd, że wszelkie uzgodnienia i opinie powinny być aktualne na dzień złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Jednak jeżeli decyzja w sprawie wydania pozwolenia na budowę nie zostanie wydana w terminie o którym mowa w art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego (niezależnie od przyczyn tego), załączone do wniosku uzgodnienia i opinie tracą ważność na skutek upływu czasu. I w interesie inwestora leży zadbanie o to aby decyzja o pozwoleniu na budowę mogła być wydana w ustawowym terminie, a jeżeli to się okaże niemożliwe aby zachowana była aktualność załączonych dokumentów. Pogląd taki wyraził również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 8 maja 2008 r., (sygn. akt II SA/Ol 442/07) oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 listopada 2008 r., (sygn. akt II OSK 1326/07) Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sytuacji stwierdzić należy, że organy naruszyły prawo materialne, a to art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 6 k.p.a.. W konsekwencji zaś tego doszło również do naruszenia przepisów postępowania poprzez niewyjaśnienie sprawy w tym zakresie, co skutkowało naruszeniem zasad postępowania administracyjnego określonych w przepisach art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.. Zgodnie z treścią art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela. Wobec złożenia w toku postępowania sądowoadministracyjnego dodatkowych dokumentów, w tym kopii wydanej z upoważnienia Prezydenta W. przez Dyrektora Biura Miejskiego Konserwatora Zabytków decyzji z dnia [...] r. nr [...], którą zezwolono na wykonanie analogicznych robót w terminie do dnia [...] r., wyjaśnić należy, że wskazana decyzja pozostaje bez znaczenia dla oceny zaskarżonej decyzji. W chwili orzekania organy nie dysponowały bowiem aktualnym pozwoleniem konserwatorskim, a zatem nie mogły udzielić pozwolenia na budowę. Wskazane uchybienie uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody D. i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z uwagi na mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów prawa materialnego, w konsekwencji czego doszło również do naruszenia przepisów postępowania. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w punkcie I wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.. Wobec uwzględnienia skargi Sąd w punkcie II wyroku orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. i zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania w kwocie wpisu od skargi.