II SA/Wr 477/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Halina Kremis Sędzia WSA Alicja Palus Protokolant Patrycja Kikosicka-Jędrzejczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 października 2012 r. sprawy ze skargi spółki A. na decyzję Wojewody D. z dnia 21 maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu elementu identyfikacji wizualnej i oświetlenia zewnętrznego na elewacji frontowej na budynku oddala skargę. W dniu 13 marca 2012 r. "A." Spółka Komandytowo-Akcyjna we W., dalej jako skarżąca spółka, zgłosiła Prezydentowi W., jako organowi architektoniczno - budowlanemu zamiar "montażu elementu identyfikacji wizualnej i oświetlenia zewnętrznego na elewacji frontowej" na budynku przy ul. S. [...] we W.. Prezydent W. decyzją z dnia 20 marca 2012 r., nr [...], powołując się na art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm., dalej w skrócie u.p.b.) zgłosił sprzeciw wobec zamiaru skarżącej spółki. Organ uznał, że inwestycja narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego centralnej części obszaru [...] rejonu [...] - część "A" uchwalonego przez Radę Miejską W. uchwałą nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia 12 czerwca 2003 r. Zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 7 tejże uchwały w zakresie reklamy: stosuje się zakaz sytuowania reklam i nośników reklamowych zarówno na obiektach jak i w formie wolno stojących konstrukcji; dopuszcza się informacje dotyczące poszczególnych obiektów. W ocenie organu, zgodnie z "Projektem lokalizacji informacji identyfikacyjnej wizualnej na elewacji budynku biurowo- usługowego przy ul. S. [...]" zgłoszony "element identyfikacji wizualnej" posiada wymiary ok. 6 m szerokości i 18 m wysokości. Projektowany element przesłania narożnik budynku oznaczony na rysunku planu jako punkt szczególny - zaakcentowany w architekturze. W związku z powyższym nazwany przez skarżącą spółkę "element identyfikacji obiektu" jest reklamą umieszczoną na obiekcie. Na tej podstawie organ stwierdził, że zgłoszone roboty budowlane naruszają ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto w ocenie organu administracji architektoniczno-budowlanej, załączone do zgłoszenia dokumenty nie spełniają wymogów art. 30 u.p.b., gdyż oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie posiada wskazania nazwy organu wydającego dowód osobisty i miejsca urodzenia, a nadto do zgłoszenia nie dołączono pozwolenia miejskiego konserwatora zabytków (obszar Starego Miasta wpisany jest do rejestru pod numerem [...]). Nadto w ocenie organu I instancji, zgłoszone roboty budowlane w zakresie jakim odnoszą się do instalacji siłowej obejmującej wykonanie zasilania urządzeń technologicznych, wentylacyjnych, gniazd wtyczkowych oraz innych specjalistycznych związanych z funkcjonowaniem obiektu, objęte są obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ze stanowiskiem wyrażonym w pierwszoinstancyjnej decyzji nie zgodziła się spółka skarżąca, podnosząc w odwołaniu zarzut naruszenia: 1) art. 30 ust. 2 u.p.b. poprzez jego niezastosowanie; 2) § 1 ust. 1 pkt 7 lit. a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego centralnej części obszaru Starego Miasta rejonu [...] - część A poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że montaż elementu identyfikacji wizualnej stanowi reklamę; 3) art. 39 ust. 1 w zw. z art. 29 ust.2 pkt 6, art. 29 ust. 2 pkt 15 i art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b oraz art. 30 ust. 2 u.p.b. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, poprzez uznanie, że inwestor miał obowiązek dołączyć do zgłoszenia, pomimo braku wydania postanowienia w sprawie uzupełnienia braków, postanowienie Miejskiego Konserwatora Zabytków; 4) art. 29 ust. 1 pkt 15 u.p.b. poprzez uznanie, że roboty budowlane polegające na instalacji zewnętrznych urządzeń świetlnych na elewacji frontowej budynku są objęte zgłoszeniem i że instalacja elementów niezbędnych do zamontowania urządzeń świetlnych wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę; 5) art. 107 § 3 i art. 7, art. 9, art. 75, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie nieprawidłowej oceny stanu faktycznego będącego podstawą rozstrzygnięcia oraz brak wszechstronnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do oparcia rozstrzygnięcia przez organ pierwszej instancji na stanie faktycznym niezgodnym z rzeczywistością i ze stanem prawnym, jak również wpłynęło na sporządzenie niewłaściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji. Wojewoda D., rozpoznając odwołanie, decyzją z dnia 21 maja 2012r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia 20 marca 2012 r. Organ odwoławczy podzielił pogląd organu I instancji, że planowane przedsięwzięcie, nazwane w zaskarżonej decyzji "reklamą umieszczoną na obiekcie", jest instalacją urządzenia reklamowego, które należy zaliczyć do robót budowlanych, wymienionych w art. 29 ust. 2 pkt 6 u.p.b. i polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, zatem niewymagających pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutu inwestora, że niewłaściwie urządzenie informacyjne uznano za urządzenie reklamowe, organ odwoławczy stwierdził, że każde urządzenie reklamowe jest także urządzeniem informacyjnym, ponieważ jedną z funkcji reklamy jest funkcja informacyjna. Nieprawidłowe jest zatem dowodzenie odwołującej się strony, że ponieważ "funkcją elementu identyfikacji wizualnej jest informacja", wobec tego nie jest on reklamą. Nie podzielając tego stanowiska, organ odwoławczy powołał się na zawartą w "Wikipedii" definicję "reklamy", zgodnie z którą jest to informacja połączona z komunikatem perswazyjnym. Zazwyczaj ma na celu skłonienie do nabycia lub korzystania z określonych towarów czy usług, popierania określonych spraw lub idei (np. promowanie marki). (...) Celem reklamy jest skuteczność jej oddziaływania na odbiorcę", stosowane są zatem różne środki, np. duże formaty, oprócz tekstu - formy plastyczne (np. wizualizacje budynków). Organ odwoławczy zwrócił również uwagę, że reklama ta będzie umieszczona na nośniku, jakim są bliżej nie zidentyfikowane materiały tekstylne (str. 11 ust. 6 pkt 1 tekstu opracowania projektowego), które będą zamontowane "na niezależnych stalowych uchwytach konstrukcyjnych mocowanych do profili istniejącej fasady". Na tej podstawie organ odwoławczy przyjął, że jest to urządzenie, które ma być zamontowane na elewacji budynku, a jego charakter i funkcja stanowią o tym, iż jest to urządzenie reklamowe wymienione w art. 29 ust. 2 pkt 6 u.p.b. Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, że nawet gdyby uznać dokonaną przez inwestora kwalifikację planowanych robót budowlanych za instalację nośnika informacyjnego, to wniesienie sprzeciwu znajdowałoby uzasadnienie w tym, że wykonanie tego rodzaju nośnika nie zostało wymienione w katalogu robót, zwolnionych od uzyskania pozwolenia na budowę. W myśl art. 30 ust. 6 pkt 2 u.p.b. właściwy organ wnosi sprzeciw, gdy budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Organ I instancji ustalił, że teren inwestycji objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego centralnej części obszaru Starego Miasta rejonu [...] - część "A", zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej W. Nr [...] z dnia 12 czerwca 2003 r. i ogłoszonym w Dzienniku Urzędowym Województwa Dolnośląskiego Nr [...]. Zgodnie z ustaleniem § 6 ust. 1 pkt 7 tekstu tego planu "w zakresie reklamy obowiązuje stosowanie zakazu sytuowania reklam i nośników reklamowych zarówno na obiektach jak i w formie wolno stojących konstrukcji" (lit. a), a także "dopuszcza się informacje dotyczące poszczególnych obiektów" (lit. b). Uwzględniając przywołaną treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ odwoławczy uznał za prawidłowe dotychczasowe ustalenia, że planowana inwestycja, polegająca na usytuowaniu urządzenia reklamowego na elewacji budynku jest niezgodna z obowiązującym planem miejscowym, dlatego też organ I instancji był zobligowany, stosownie do art. 30 ust. 6 pkt 2 u.p.b., do wniesienia sprzeciwu. Organ odwoławczy uznał, że okoliczność ta jest wystarczająca do zgłoszenia sprzeciwu, zatem pozostałe kwestie, na przykład dotyczące pozwolenia konserwatorskiego, nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia sprawy i jako takie zostały pominięte przez ten organ. W skardze na decyzję Wojewody D. pełnomocnik strony skarżącej powtórzył zarzuty podnoszone w odwołaniu od decyzji Prezydenta W., wskazując, że podłożem błędnego rozstrzygnięcia zarówno organu I, jak i II instancji, było uznanie, iż inwestycja skarżącej spółki, polegająca na montażu elementu identyfikacji wizualnej na elewacji budynku stanowi reklamę. Nie podzielając argumentacji organów w tym zakresie, pełnomocnik podkreślił, że czym innym jest reklama czy też nośnik reklamowy, a czym innym informacja o obiekcie. Rozróżnienie takie wynika nie tylko z zasad logiki, ale również znajduje odzwierciedlenie w postanowieniach § 6 ust. 1 pkt 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w świetle którego sytuowanie reklam i nośników reklamowych zarówno na obiektach, jak i w formie wolnostojących konstrukcji na obszarze w nim wskazanym jest zakazane, natomiast zamieszczanie informacji dotyczących poszczególnych obiektów jest dopuszczalne. Zdaniem strony skarżącej nie sposób uznać tych pojęć za tożsame. Nie można też zgodzić się z argumentacją organu II instancji, z której wynika, że skoro każde urządzenie reklamowe jest także urządzeniem informacyjnym, to jednocześnie każde urządzenie informacyjne jest reklamą. O ile jedną z funkcji reklamy jest funkcja informacyjna, o tyle nie każde urządzenie informacyjne stanowi reklamę. Powyższego organy obu instancji nie wzięły jednak pod uwagę. Czynnikiem odróżniającym powyższe urządzenia jest przede wszystkim spełniana przez nie funkcja. Tymczasem funkcją elementu identyfikacji wizualnej skarżącego jest informacja o rodzaju wykonywanych usług w budynku- a więc informacja dotycząca tego obiektu. Skarżący w ramach elementu identyfikacji wizualnej w żaden sposób natomiast nie prezentował realizowanych przez niego inwestycji, gdyż nie wskazywał żadnych danych umożliwiających zindywidualizowanie oraz zidentyfikowanie jakiegokolwiek realizowanego przez niego obiektu, nie uwidaczniał żadnych parametrów, cen, cech, danych w zakresie usytuowania, czy też jakichkolwiek innych informacji odnoszących się do jakiejkolwiek inwestycji, która miałaby być przez niego reklamowana. Zdaniem skarżącej spółki powyższe zyskuje na znaczeniu tym bardziej, jeśli weźmie się pod uwagę fakt, że w u.p.b. brak jest definicji legalnej reklamy, zaś ogólnie przyjętą zasadą interpretacyjną przepisów prawnych jest, w takim przypadku, sięganie po jej znaczenie słownikowe (vide wyrok NSA z dnia 23 września 2009 r., sygn. akt I FSK 789/08). Mając powyższe na względzie autor skargi wskazał, że według potocznego znaczenia "reklama" to rozpowszechnianie informacji o towarach, ich zaletach, wartości, miejscach i możliwościach nabycia, chwalenie kogoś, zalecanie czegoś (Słownik języka polskiego, t. III, Warszawa 1989, s. 38-39). Nie bez znaczenia w tym kontekście jest również wyrok NSA z dnia 24 września 2001 r., sygn. akt I SA/Lu 972/00, w którym stwierdzono, że można zasadnie przyjąć w świetle praktyki handlowej, obrotu towarowego i doświadczenia życiowego, że najistotniejszą cechą reklamy jest informacja, mająca na celu zachęcenie potencjalnego klienta do nabycia reklamowanego towaru. W ocenie strony skarżącej, za reklamę należy uznać takie działanie, którego celem jest kształtowanie popytu poprzez poszerzenie wiedzy przyszłych nabywców o towarach bądź usługach, ich cechach i przeznaczeniu, w celu zachęcenia ich do nabywania towarów bądź usług od tego właśnie, a nie innego podmiotu gospodarczego. Dlatego też w świetle powyższego nie można uznać elementu identyfikacji wizualnej znajdującego się na elewacji należącego do spółki budynku za reklamę, a jedynie za informację. Zgodnie z tezą zawartą w wyroku NSA z dnia 10 czerwca 1999 r., sygn. akt I SA/Po 1947/98, reklamę stanowią informacje o konkretnych towarach, o ich zaletach, wartościach i możliwościach nabycia, przekazywane bliżej nieokreślonemu kontrahentowi, mające na celu zachęcenie potencjalnego klienta do ich kupna. Tymczasem, treści znajdujące się na objętym zgłoszeniem elemencie identyfikacji wizualnej, nie spełniają kryteriów pozwalających na uznanie go za reklamę. Na tej podstawie w ocenie spółki, taki element identyfikacji wizualnej nie tylko stanowi urządzenie inne niż reklamowe, które to urządzenie objęte jest zwolnieniem, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 u.p.b., ale również, jako takie spełnia przesłankę uznania go za informację o obiekcie, o której mowa w § 6 ust. 1 pkt 7 lit.b miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego. Ponadto pełnomocnik spółki zarzucił naruszenie: przepisów k.p.a. przez brak odniesienia się przez organ II instancji do sformułowanych w odwołaniu skarżącego zarzutów dotyczących naruszenia przez organ I instancji art. 30 ust. 2 u.p.b. poprzez jego niezastosowanie, co doprowadziło do wydania przez organ I instancji decyzji bez wcześniejszego wezwania w formie postanowienia strony odwołującej się do uzupełnienie braków zgłoszenia; art. 39 ust. 1 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6, art. 29 ust. 2 pkt 15 i art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b oraz art. 30 ust. 2 u.p.b. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co spowodowało uznanie przez organ I instancji, iż strona odwołująca miała obowiązek dołączyć do zgłoszenia, pomimo braku wydania postanowienia w sprawie uzupełnienia braków, postanowienie Miejskiego Konserwatora Zabytków oraz art. 29 ust. 1 pkt 15 u.p.b. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż roboty budowlane polegające na instalacji zewnętrznych urządzeń świetlnych na elewacji frontowej budynku są objęte zgłoszeniem i że instalacja elementów niezbędnych do zamontowania urządzeń świetlnych wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Mając powyższe na względzie pełnomocnik podniósł, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji organu II instancji, nie spełnia wymogów art. 107 § 3 w zw. z art. 7, art. 9, art. 75, art. 77 i art. 80 k.p.a., gdyż jest niejasne, niekompletne i niepoparte żadną logiczną argumentacją, która znalazłaby odzwierciedlenie w poczynionych przez ten organ ustaleniach faktycznych. Wojewoda D. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej w skrócie p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uchylenie decyzji administracyjnej przez Sąd następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) i naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Sąd uznał, że skarga skarżącej spółki nie zasługuje na uwzględnienie bowiem nie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do jej uchylenia. Materialnoprawną podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia są przepisy art. 30 u.p.b., w którym uregulowana została instytucja zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Należy tutaj zaznaczyć, że zasadą jest - w myśl art. 28 ust. 1 u.p.b. - że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Wyjątki od tej zasady zostały określone m.in. w art. 29 u.p.b., w którym wymieniono enumeratywnie "budowy" (ust. 1) oraz "roboty budowlane" (ust. 2) niewymagające pozwolenia na budowę. Z kolei w przepisie art. 30 u.p.b. określono w jakich przypadkach wykonywanie robót budowlanych nie wymaga co prawda uzyskania pozwolenia na budowę, ale konieczne jest zgłoszenie określonych w tym przepisie robót budowlanych właściwemu organowi. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 u.p.b. zgłoszenia właściwemu organowi wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych. Powyższy przepis znajduje zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, w której to w dniu 13 marca 2012 r. skarżąca spółka zgłosiła Prezydentowi W., jako organowi architektoniczno - budowlanemu zamiar wykonania robót budowlanych polegających na "montażu elementu identyfikacji wizualnej i oświetlenia zewnętrznego na elewacji frontowej" na budynku przy ul. S. [...] we W.. Zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 u.p.b., który stał się podstawą wniesienia sprzeciwu w niniejszej sprawie, właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. W ocenie Sądu wniesienie sprzeciwu wobec w/w zgłoszenia było prawidłowe, bowiem roboty te są niezgodne z zapisami uchwały Rady Miejskiej W. z dnia 12 czerwca 2003 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego centralnej części obszaru Starego Miasta rejonu [...] - część "A" (Dz. Urz. Woj. Doln. Nr [...]). Jak stanowi § 6 ust. 1 pkt 7 w/w planu "w zakresie reklamy obowiązuje stosowanie zakazu sytuowania reklam i nośników reklamowych zarówno na obiektach jak i w formie wolno stojących konstrukcji" (lit. a), a także "dopuszcza się informacje dotyczące poszczególnych obiektów" (lit. b). Z powyższych zapisów planu wynika, że na terenie objętym planem lokalny normodawca wprowadził, za wyjątkiem informacji dotyczących poszczególnych obiektów, całkowity zakaz sytuowania reklam i nośników reklamowych zarówno na obiektach jak i w formie wolno stojących konstrukcji. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie nie jest, jak wydaje się to sugerować pełnomocnik w skardze, czynienie różnic pomiędzy reklamą czy też nośnikiem reklamowym a informacją o obiekcie. Zresztą w świetle § 6 ust. 1 pkt 7 uchwały takie rozróżnienie nie jest czynione. Brzmienie tego przepisu in fine, poprzez użycie sformułowania "w zakresie reklamy" wskazuje, że dopuszczenie informacji dotyczącej poszczególnych obiektów odnosi się, na zasadzie wyjątku, do generalnego zakazu sytuowania reklam i nośników reklamowych zarówno na obiektach jak i w formie wolnostojących konstrukcji. Wymaga również podkreślenia, że powszechnie przyjmuje się, że istotą reklamy jest pewien przekaz informacyjny, którego przedmiot stanowią oferty rynkowe, zaś celem kształtowanie zapotrzebowania. Zadaniem jej jest przede wszystkim nakłonienie do skorzystania z określonej oferty oraz przekazanie odbiorcom szeroko rozumianej informacji. Z punktu widzenia istoty sporu nie jest jednak wymagane czynienie dalszych w tym zakresie rozważań. Również za pozbawione znaczenia dla rozstrzygnięcia stawianego w niniejszej sprawie problemu należy potraktować przywołane przez stronę skarżącą wyroki dotyczące znaczenia i pojęcia reklamy, które to orzeczenia, co wymaga podkreślenia, zapadły na gruncie całkowicie odrębnej regulacji jaką jest prawo podatkowe - przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, dotyczące obowiązku podatkowego z tytułu importu usług. W rozpoznawanej sprawie sedno problemu prawnego sprowadza się natomiast do kwestii, czy objęte zgłoszeniem roboty budowlane polegające na montażu "elementu identyfikacji wizualnej i oświetlenia zewnętrznego" można zakwalifikować w myśl § 6 ust. 1 pkt 7 lit. b uchwały m.p.z.p. jako "informację dotyczącą poszczególnych obiektów". W ocenie tut. Sądu, taka kwalifikacja jest niedopuszczalna. Interpretując w oparciu o reguły wykładni językowej, zwłaszcza reguły semantyczne (znaczeniowe) treść przewidzianej w tym przepisie - zasady zagospodarowania przestrzennego w zabytkowym zespole kompozycyjnym, która odnosi się do reklamy należy przyjąć, że dopuszczenie umieszczania informacji dotyczących poszczególnych obiektów, jako wyjątek od zakazu sytuowania reklam i nośników reklamowych, odnosi się do tradycyjnie i zwyczajowo umieszczanych na elewacjach budynków, często przy wejściu do nich, niewielkich tablic, które zawierają podstawowe informacje o tym obiekcie, w szczególności adresie po którym się znajduje, czy też instytucjach, które mają w nim swoją siedzibę. Dopuszczalną informacją o obiekcie będzie także umieszczenie tablic informujących o historii takiego budynku. Takie rozumienie przepisu § 6 ust. 1 pkt 7 lit b uchwały w sprawie m.p.z.p. nie prowadzi do całkowitej lub częściowej zmiany intencji (ratio legis) lokalnego uchwałodawcy, który w zakresie reklamy wprowadził na obszarze objętym planem zakaz jej sytuowania. Natomiast zgodnie z "Projektem lokalizacji informacji identyfikacyjnej wizualnej na elewacji budynku biurowo- usługowego przy ul. S. [...]" zgłoszony "element identyfikacji wizualnej" posiada wymiary ok. 6 m szerokości i 18 m wysokości. Zauważyć przy tym również należy, że projektowany element przesłania w zasadzie cały narożnik budynku oznaczony na rysunku planu jako punkt szczególny - zaakcentowany w architekturze. Już zatem biorąc pod uwagę wyłącznie gabaryty tego obiektu, a także ich lokalizację oraz sposób wyeksponowania w przestrzeni publicznej, co jest również znane z urzędu tut. Sądowi, trudno uznać, że mamy w tym miejscu do czynienia jedynie z "informacją dotyczącą poszczególnych obiektów" w rozumieniu § 6 ust. 1 pkt 7 uchwały, a więc przekazem informacyjnym dotyczącym tego konkretnego budynku. Co więcej, wbrew podnoszonej przez stronę skarżącą argumentacji, że objęty zgłoszeniem element identyfikacji wizualnej nie prezentuje żadnych danych umożliwiających zindywidualizowanie oraz zidentyfikowanie jakiegokolwiek realizowanego przez tą stronę obiektu, czy też nie uwidacznia żadnych parametrów, cen, danych w zakresie usytuowania, czy też jakichkolwiek innych informacji odnoszących się do jakiejkolwiek inwestycji, która miałaby być przez nią reklamowana, trudno nie zauważyć, biorąc pod uwagę graficzną stronę objętego zgłoszeniem "elementu identyfikacji wizualnej", że poza podaniem informacji o znajdujących się w tym budynku firmach (m.in. apteka) podstawowy przekaz poświęcony jest wizualizacji budynków mieszkalnych nie związanych geograficznie z tym miejscem. Można przypuszczać, że są to obiekty realizowane i sprzedawane przez wskazaną na tej wizualizacji spółkę, której zgodnie z umieszczoną informacją biuro sprzedaży mieszkań znajduje się w przedmiotowym budynku. Uwzględniając powyższe nie można w sprawie podzielić stanowiska skarżącej spółki, że zgłoszony przez nią element identyfikacji wizualnej stanowi urządzenie inne niż reklamowe, objęte zwolnieniem, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt. 15 u.p.b., ani też, iż jako takie spełnia przesłankę uznania go za informację o obiekcie, o której mowa w § 6 ust. 1 pkt 7 lit.b mpzp. W świetle poczynionych wyżej rozważań przyznać należy rację orzekającym w sprawie organom administracji architektoniczno-budowlanej, że objęty zgłoszeniem element identyfikacji wizualnej znajdującej się na elewacji należącego do spółki budynku należy uznać za reklamę umieszczoną na obiekcie, a nie za informację w rozumieniu § 6 ust. 1 pkt 7 uchwały. Tym samym zgłoszone roboty budowlane naruszają ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi zauważyć przyjdzie, że organ odwoławczy w sposób wystarczający wyjaśnił powody, dla których nie ustosunkowała się do pozostałych zgłaszanych w odwołaniu kwestii, które ze względu na wypełnienie w sprawie dyspozycji art. 30 ust. 6 pkt 2 u.p.b. nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia sprawy i jako takie zostały pominięte przez ten organ. Nie ma też racji pełnomocnik spółki zarzucając naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 7, art. 9, art. 75, art. 77 i art. 80 k.p.a. Wbrew temu zarzutowi w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy w sposób kompletny i spójny przedstawił przyjęte przez siebie stanowisko, które znajduje odzwierciedlenie w poczynionych w sprawie ustaleniach faktycznych. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.