II SA/Wr 483/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Palus (spr.), Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski, Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz, Protokolant Asystent sędziego Wojciech Śnieżyński, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 października 2010 r. sprawy ze skargi L.M. i M. M. na decyzję D.Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie nakazu likwidacji zjazdu do drogi publicznej i doprowadzenia do stanu poprzedniego chodnika i ścieżki rowerowej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; III. zasądza od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W.na rzecz skarżących kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] r. (znak:[...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta L. stosując przepis art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane t.j. (Dz.U. Nr 156 z 2006r., poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego nakazał L. M. i M. M. likwidację zjazdu z budowy budynków mieszkalnych przy ul. K.[...] w L. (działka nr[...], obręb P. O.) do drogi publicznej ul. S. w L. i doprowadzenie do stanu poprzedniego chodnika i ścieżki rowerowej przy ul. S. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że decyzja została wydana po uprzednim uchyleniu przez D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]r. Nr [...] orzeczenia wydanego w postępowaniu pierwszoinstancyjnym i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta L. Następnie organ orzekający opisał czynności własne podjęte po kasacyjnym orzeczeniu organu odwoławczego, podając że: - pismem z dnia [...] r wystąpił do Wydziału Gospodarki Przestrzennej, Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta L. o wydanie potwierdzonego wypisu i wyrysu z planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej L.z dnia [...]r. w części dot. obszaru w rejonie ul. S. w L. (działka nr[...]). - w dniu [...]r. do siedziby tut. organu wpłynęło pismo Zarządu Dróg Miejskich w L. dot. stanowiska w sprawie likwidacji przedmiotowego zjazdu. Po dokonaniu analizy posiadanych w aktach sprawy dokumentów (już znajdujących się i uzupełnionych w przeprowadzonym postępowaniu) stwierdzono, że przedmiotowy zjazd został wykonany samowolnie, niezgodnie z zatwierdzonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie ulicy S.w L. Ponadto Zarząd Dróg Miejskich w L. potwierdził, że nie wyraża zgody na pozostawienie nielegalnego zjazdu z ul. S., zatem brak jest podstaw do wszczęcia procedury legalizacyjnej. Odwołanie od opisanej powyżej decyzji wnieśli L.M.i M. M. W odwołaniu wskazali m.in., że po obu stronach ulicy S. znajdują się od 1975 roku płyty betonowe o grubości 25 cm i wymiarach ok. 4mx4m. Stan techniczny chodników i krawężników oraz ścieżki rowerowej po obu stronach ulicy S.na całej jej długości jest bardzo zły. Ponadto odwołujący się wyjaśnili, że Zarząd Dróg Miejskich w L. pismem z dnia 23 stycznia 2007r. oraz Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L.pismem z dnia 5 lutego 2009r. wymusili na nich naprawę chodnika oraz ścieżki rowerowej. Następnie Zarząd Dróg Miejskich w L., reprezentowany przez Dyrektora nakazał im – pismem z dnia 10 listopada 2009r. – usunięcie w trybie natychmiastowym nielegalnie ułożonej płyty betonowej oraz przywrócenie chodnika i ścieżki rowerowej do stanu pierwotnego. W zakończeniu odwołania L. M. i M. M. podali, że nie wykonali ani nie układali płyt betonowych wzdłuż ulicy S. (w 1975 roku mieli 9 i 16 lat), a ponadto niezrozumiałe jest dla nich działanie organów administracji publicznej najpierw nakazujących naprawę ścieżki rowerowej oraz chodnika, a później wszczynających postępowanie w sprawie samowolnie wykonanych prac w nakazanym wcześniej zakresie. Po rozpatrzeniu odwołania D. Wojewódzki Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ orzekający wyjaśnił, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta L. prawidłowo zakwalifikował przedmiotowy zjazd jako obiekt budowlany, na budowę którego wymagane jest uzyskanie decyzji o pozwoleniu. Wskazał również że zgodnie z art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.) przez zjazd rozumie się "połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym". Natomiast droga, zgodnie z art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych, jest to "budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym". Z definicji powyższych zdaniem organu odwoławczego wynika, że zjazd z drogi publicznej nie jest częścią tej drogi, gdyż nie został zawarty w jej definicji. Za uznaniem zjazdu za odrębny obiekt budowlany przemawia również treść załącznika do ustawy - Prawo budowlane. W załączniku do tej ustawy, zawierającym kategorie obiektów budowlanych zjazd z drogi został zaliczony do kategorii IV obiektów budowlanych - "Elementy dróg publicznych i kolejowych dróg szynowych. Natomiast drogi zaliczone zostały do XXV kategorii obiektów -"Drogi i kolejowe drogi szynowe". Również w tym przypadku ustawodawca wyraźnie odróżnił drogę publiczną od zjazdu z tej drogi. Ponadto stanowisko takie znajduje oparcie również w orzecznictwie sądów administracyjnych. W wyroku z dnia 22 marca 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 2257/06 WSA w Warszawie wprost stwierdził, iż "zjazd jest obiektem budowlanym, służącym do obsługi nieruchomości położonych przy drodze publicznej". W związku z powyższym przedmiotowy obiekt wymagał uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, której inwestorzy nie posiadają. Realizacja obiektu budowlanego nastąpiła zatem z naruszeniem dyspozycji art. 28 i n. ustawy Prawo budowlane, czyli bez uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę co stanowi samowolę budowlaną sankcjonowaną przepisem art. 48 ustawy Prawo budowlane. W dalszej części uzasadnienia D.Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że zgodnie z brzmieniem art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane "właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Nakaz rozbiórki nie będzie miał zastosowania jedynie w przypadku, gdy zostanie udowodnione, że samowolna budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 48 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane jeżeli budowa jest zgodna: z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie narusza przepisów w tym techniczno - budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ winien wdrożyć procedurę zmierzającą do legalizacji inwestycji. Pamiętać należy, że w przypadku wybudowania zjazdu bez uzgodnienia z zarządcą drogi, inwestor zobowiązany będzie przedłożyć, zezwolenie zarządcy drogi na lokalizację zjazdu, jak również, że projekt budowlany powinien być uzgodniony z zarządcą drogi. W omawianej sprawie rozbiórka obiektu jest zasadna, bowiem jak wynika z dołączonego do akt sprawy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego drogi publicznej przy ul. S.- działka nr [...] "wyklucza się możliwość bezpośrednich wjazdów na działki z ul. S.". Wykonanie przedmiotowego zjazdu jest zatem niezgodne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co wyklucza możliwość jego legalizacji. Nadto brak jest zezwolenia zarządcy drogi na pozostawienie zjazdu. Odnosząc się do argumentów odwołania organ orzekający stwierdził, iż są one chybione, bowiem w przedmiotowej sprawie nie ma znaczenia fakt, iż betonowe płyty istniały w latach 70-tych. Przedmiotowe postępowanie dotyczy bowiem samowolnej budowy zjazdu wyłożonego kostką brukową wykonanego przez L. M. i M.M. w związku z budową budynków mieszkalnych ul. K. w L. Prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym zakwestionowali L. M. i M.M. wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W skardze zarzucono organowi odwoławczemu nierzetelne, pobieżne i wybiórcze zapoznanie się z zebranym materiałem dowodowym, a w szczególności nieustosunkowanie się do znajdujących się w aktach sprawy: pisma Zarządu Dróg Miejskich w L. z dnia[...]r. oraz pism L. M. skierowanych do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta L. (z dnia [...]r.) i do Zarządu Dróg Miejskich w L. (z dnia [...]r.). W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawili argumentację podobną do zamieszczonej w odwołaniu, podkreślając przede wszystkim, że wszystkie prace zostały wykonane zgodnie z zaleceniami pokontrolnymi przez nich sfinansowane i zgłoszone do organu nadzoru budowlanego, który nie miał żadnych uwag i zastrzeżeń. Wskazali jednocześnie, że do [...] r. w przedmiotowym miejscu nie było żadnego nielegalnego zjazdu, bowiem skarżący L. M. w odpowiedzi na pismo Zarządu Dróg Miejskich w L. z dnia [...]r. zobowiązał się naprawić nawierzchnię ścieżki po ustąpieniu mrozów. Podali również, że od [...]r. poza pracami wymuszonymi przez zarządcę drogi i powiatowy organ nadzoru budowlanego nie były wykonywane przez nich żadne roboty budowlane, a budowa domu została zakończona [...] r. W stanowczy sposób oświadczyli też, że nie wykonywali żadnych prac budowlanych przy chodniku. W odpowiedzi na skargę przedstawionej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu [...] r. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko przyjęte w sprawie. Na rozprawie wyznaczonej na dzień [...] r. skarżący L. M. oraz pełnomocnik organu wnieśli – odpowiednio – jak w skardze i w odpowiedzi na skargę. Dodatkowo skarżący podał, że postępowanie w tej sprawie nie dotyczy tego miejsca tzn. tego odcinka pasa drogowego, którego dotyczyła decyzja Zarządcy drogi z dnia [...] r., udzielająca zgody na budowę zjazdu tymczasowego z ulicy S. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne: Należy przecie wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie przyjętych w sprawie w administracyjnym postępowaniu instancyjnym okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych stwierdził naruszenie prawa obligujące do uwzględnienia skargi przy jednoczesnym zastosowaniu przepisu art. 134 § 1, powołanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i skorzystaniu z dyspozycji przepisu art. 135 tej ustawy, stanowiącego, że Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Materialnoprawną podstawę orzekania w rozpoznanej sprawie stanowiły przepisy powoływanej wcześniej ustawy – Prawo budowlane. Należy ona do sfery prawa administracyjnego, a jej realizowanie powierzono organom administracji publicznej, które uprawnione są do prowadzenia postępowania i załatwienia sprawy w sposób określony w kodeksie postępowania administracyjnego. Działania procesowe organów administracji publicznej w tym zakresie podporządkowane są zasadom ogólnym, zawartym w rozdziale 2 działu I ustawy procesowej w przepisach art. 6-16. W doktrynalnym ujęciu postępowanie administracyjne traktowane jest jako zorganizowany proces stosowania prawa, w którym pierwszorzędne znaczenie ma ustalenie normy prawa odpowiedniej dla rozstrzygnięcia sprawy. Czynność ta jest jednym z etapów realizowania zasady praworządności, sformułowanej w art. 6 kpa, a jako zasada ustrojowa w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Gwarancją zgodnego z prawem dokonania czynności subsumpcji jest prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy i prawidłowa jego ocena, zgodnie z wymogami zawartymi w art. 7 kpa, który statuuje m.in. zasadę prawdy obiektywnej. Wynikający z tej zasady obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych istotnych w sprawie i ustalenie w ten sposób podstawy faktycznej dla zastosowania odpowiedniego dla załatwienia sprawy przepisu prawa powinien być realizowany poprzez czynności określone w przepisach regulujących postępowanie dowodowe, w tym m.in. w art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 kpa. Powinność ta dotyczy również organu dysponującego kompetencją, wynikającą z zasady dwuinstancyjności (art. 15 kpa i art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej), która gwarantuje rozpoznanie sprawy załatwionej przez organ administracji publicznej pierwszej instancji po raz drugi – w jej całokształcie i przy zachowaniu jej tożsamości – przez właściwy organ wyższego stopnia i uzyskanie rozstrzygnięcia tego organu. W ocenie Sądu organy orzekające w rozpoznawanej sprawie w postępowaniu jurysdykcyjnym naruszyły prawo w omawianym powyżej zakresie i uchybiły ustawowym obowiązkom, obarczając przez to podjęte decyzje wadliwością obligującą do uwzględnienia skargi. Zważyć przede wszystkim należy, że organy właściwe instancyjnie przyjęły za podstawę materialnoprawną swoich czynności orzeczniczych (organ odwoławczy poprzez art. 138 § 1 pkt 1 kpa) przepis art. 48 ust. 1 powoływanej poprzednio ustawy – Prawo budowlane, który stanowi, że "właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2 w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę". Powołując się na ten przepis nakazano L. M. i M.M. likwidację zjazdu z ul. K. [...] –[...] do drogi publicznej ul. S. w L. i doprowadzenie do stanu poprzedniego chodnika i ścieżki rowerowej przy ul. S. Zdaniem Sądu brzmienie przepisu art. 48 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane – przy zastosowaniu reguł wykładni językowej i celowościowej – nie uprawnia do nałożenia obowiązków tak sformułowanych. Przywołany przepis ustawy – Prawo budowlane stwarza wyłącznie podstawę do nakazania rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części w warunkach jednoznacznie przez ustawodawcę określonych. W tym kontekście Sąd uznał za konieczne wyjaśnić, że nie kwestionuje – co do zasady – tego, że zjazd, rozumiany w sposób przyjęty w art. 4 pkt 8 powołanej wcześniej ustawy o drogach publicznych i przy zastosowaniu przepisu § 79 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430 z poźn. zm.), jest budowlą, o jakiej mowa w art. 3 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane, a z tego względu obiektem budowlanym określonym w art. 3 pkt 1 tej ustawy. W konsekwencji jego budowa, utrzymanie lub rozbiórka zawierają się w zakresie przedmiotowym ustawy – Prawo budowlane i są poddane tej regulacji. Potwierdza to również treść przepisu art. 29 ust. 3 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Zważając jednak na obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadę praworządności uznać należy, że w trybie zastosowanego w sprawie przepisu art. 48 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane nie można nakazać przywrócenia do stanu poprzedniego części obiektu budowlanego w postaci elementów pasa drogowego. Niezależnie od tego wskazać należy, że wielokrotnie w doktrynie i orzecznictwie podkreślono konieczność precyzyjnego i czytelnego oznaczania w osnowie decyzji nakładanego obowiązku, bowiem tylko taki sposób gwarantuje adresatowi obowiązku możliwość jego prawidłowego wykonania bez konieczności dokonywania własnej interpretacji treści decyzji i ponoszenia ryzyka jej błędnego wykonania, wynikającego z użycia przez organ decyzyjny niejednoznacznych sformułowań. (np. B. Adamiak, J. Borkowski: KPA Komentarz, Warszawa 2006; M. Jaśkowska, A. Wróbel: KPA Komentarz, Kraków 2000: wyrok NSA z dnia 30 czerwca 1998r., sygn. akt I SA/Łd 1478/96, nie publ.). Konkretne określenie obowiązku jest też istotne ze względu na ewentualną potrzebę jego egzekwowania w trybie przymusowym określonym ustawą z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2002r. Nr 110, poz. 968 z późn. zm.). W rozpoznawanej sprawie żaden z organów właściwych instancyjnie nie wskazał w osnowie decyzji na czym powinno polegać doprowadzenie do stanu poprzedniego chodnika i ścieżki rowerowej przy ul. S., czyli jakiego rezultatu w efekcie wykonania tego obowiązku organ oczekuje. Istotne jest jednak przede wszystkim to, że z materiału sprawy, na podstawie którego – zgodnie z przepisem art. 133 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeka sąd administracyjny, nie wynika w sposób nie budzący wątpliwości, jakie roboty budowlane w sposób sankcjonowany ustawowo wykonali L. M. i M. M. w pasie drogowym ulicy K.lub ulicy S. (wskazano tylko na wyłożenie "zjazdu" kostką brukową), kiedy to nastąpiło i w jakim miejscu usytuowany jest zjazd, objęty prowadzonym postępowaniem. W aktach sprawy nie ma żadnego dokumentu graficznego, obrazującego usytuowanie ulicy S. i ul. K. oraz zjazdu, którego likwidację nakazały organy nadzoru budowlanego. Protokoły włączone do materiału sprawy są nieczytelne, a zdjęcia nie wyjaśniają powyższych kwestii w sposób wymagany przepisami regulującymi postępowanie dowodowe, wcześniej wskazanymi. Organy orzekające mimo obowiązywania w postępowaniu administracyjnym zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 kpa) nie odniosły się do skierowanego do skarżących w dniu 23 stycznia 2007r. przez zarządcę drogi nakazu wyremontowania nawierzchni zjazdu oraz przyległego chodnika i ścieżki rowerowej. Dodatkowo należy też zwrócić uwagę, że niesłuszne jest – wobec treści decyzji – twierdzenie organu odwoławczego zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że przedmiotowe postępowanie dotyczy samowolnej budowy zjazdu. Wobec przedstawionych powyżej okoliczności Sąd uznał, że organy orzekające w rozpoznawanej sprawie naruszyły zasadę prawdy obiektywnej oraz nie zastosowały się do wymogu wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a ponadto nie wyjaśniły zasadności przyjęcia za podstawę orzekania o nałożonych na skarżących obowiązkach przepisu art. 48 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. Mając to na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny, stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powoływanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Klauzula zawarta w pkt II wyroku wynika z obowiązku zastosowania przez Sąd przy orzekaniu o uwzględnieniu skargi przepisu art. 152 wskazanej powyżej ustawy, a orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnione jest treścią art. 200 tej regulacji, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez Sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Za tak określone koszty Sąd uznał kwotę wpisu uiszczonego od skargi. Rozpoznając sprawę ponownie właściwy organ powinien ustalić w sposób prawidłowy stan faktyczny sprawy, przestrzegając przy tym zasad ogólnych postępowania administracyjnego, przyjąć w rozstrzygnięciu odpowiedni do dokonanych ustaleń przepis prawa materialnego, a w przypadku nałożenia obowiązku wykonania czynności podlegających reglamentacji ustawy – Prawo budowlane rozważyć również możliwość spełnienia przez adresatów decyzji warunku określonego w przepisie art. 32 ust. 4 pkt 2 tej ustawy. H.B. 29.11.2010r.