II SA/Wr 494/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Cisek, Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski, Protokolant asystent sędziego Wojciech Śnieżyński, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 lutego 2010r. w sprawie ze skargi W. D. na decyzję Wojewody z dnia 17 lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości nabytych przez Skarb Państwa I. uchyla decyzję organu II instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę 200,00 (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu poniesionych kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia 17 lipca 2009 r. (nr [...]) Wojewoda D. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpoznaniu odwołania W. D. od decyzji Starosty W. z dnia 3 marca 2009 r. (nr [...]) odmawiającej zwrotu nieruchomości nabytych przez Skarb Państwa, położonych w S., oznaczonych w operacie ewidencji gruntów jako działki nr [...] i nr [...], AM-33, o łącznej powierzchni 2,0399 ha, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Powołana decyzja Starosty W. została wydana w postępowaniu wszczętym wnioskiem W. D. z dnia 31 marca 2008 r., w którym powołując się na przepisy art. 136 ust. 3 w związku z art. 216 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.; powoływanej dalej jako u.g.n.) zażądał on zwrotu nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni 1,8943 ha i działka nr [...] o powierzchni 0,1456 ha położone w S., obręb [...], AM-33, o łącznej powierzchni 2,0399 ha - wcześniej przed podziałem oznaczonej jako działka nr [...] – stanowiącej własność Gminy S., dla której to nieruchomości prowadzona jest księga wieczysta nr [...], jako zbędnej na cel nabycia tj. budownictwo mieszkaniowe wielorodzinne. Po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających dotyczących aktualnego stanu prawnego nieruchomości objętej wnioskiem Starosta ustalił, że na podstawie decyzji Wojewody W. z dnia 28 lutego 1991 r. nr [...] przedmiotowa nieruchomość została nabyta nieodpłatnie z mocy samego prawa przez Gminę S.. Następnie decyzją Nr [...] z dnia 27 lipca 2007 r. Burmistrz Miasta i Gminy S. zatwierdził projekt podziału działki nr [...] na działki nr [...] o pow. 1,8943 ha i nr [...] o pow. 0,1456 ha. Dokonując ustaleń faktycznych dotyczących spełnienia przez wnioskodawcę przesłanek zwrotu wywłaszczonej nieruchomości organ pierwszej instancji wskazał na umowę sprzedaży nieruchomości z dnia 23 sierpnia 1989 r. zawartą pomiędzy W. D. a Naczelnikiem Miasta i Gmina S. reprezentującym Skarb Państwa (akt notarialny Rep. A [...] ) oraz na zaświadczenie z dnia 21 sierpnia 1989 r. nr [...] wydane przez Naczelnika Miasta i Gminy S., z którego treści wynikało, że zgodnie z planem szczegółowym zagospodarowania przestrzennego miasta S. działka nr [...] przeznaczona była pod budownictwo mieszkaniowe wielorodzinne. W dniu 17 września 2008 r. przeprowadzone zostały oględziny nieruchomości w trakcie których ustalono, że nieruchomość jest niezabudowana i nieogrodzona. W oparciu o badania akt pozyskanych z Urzędu Gminy w S. Starosta przyjął, że działki stanowiące przedmiot żądania zwrotu, nie były objęte postępowaniem wywłaszczeniowym, a ich zbycie na rzecz Skarbu Państwa nastąpiło w drodze umowy cywilnej zawartej w formie aktu notarialnego. Powyższe ustalenia, zdaniem organu, potwierdziła treść księgi wieczystej KW [...]. W celu wyjaśnienia wszelkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla prawidłowego rozpoznania sprawy, organ zbadał dokumenty księgi wieczystej dotyczące aktu notarialnego Rep. [...]. Badanie to wykazało, że pod wskazanym aktem notarialnym nie znajdowały się żadne dokumenty, mogące mieć istotne znaczenie dla sprawy. Zdaniem Starosty również materiał dowodowy uzyskany z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego potwierdzał, że wobec objętej żądaniem zwrotu nieruchomości nie toczyło się żadne postępowanie wywłaszczeniowe. Biorąc powyższe ustalenia pod uwagę organ stwierdził, że treść umowy sprzedaży z dnia 23 sierpnia 1989 r. nie zawiera żadnych postanowień wskazujących na to, że Skarb Państwa nabył tę nieruchomość na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 z późn. zm.; powoływanej dalej jako u.g.g.w.n.). Na tej podstawie uznał też, że jest to umowa o charakterze cywilnoprawnym i jako taka nie może być wzruszana przez organ administracji, bowiem taka czynność leży wyłącznie w kompetencji sądów powszechnych. Na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego przyjął, że w stosunku do przedmiotowej nieruchomości nie prowadzono postępowania wywłaszczeniowego w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Z tych też powodów uznał, że nie zostały spełnione przesłanki wynikające z przepisów rozdziału 6 działu III ustawy o gospodarce nieruchomościami, ponieważ treść art. 136 ust. 3 i 4 u.g.n. wskazuje przedmiotowy zakres nieruchomości podlegających zwrotowi, jako wywłaszczone. Własność przedmiotowej nieruchomości nie przeszła na Skarb Państwa na podstawie wywłaszczenia wnioskodawcy (rozumianego tutaj jako przymusowe administracyjne odebranie prawa własności za stosownym odszkodowanie), lecz została dobrowolnie zbyta przez W. D. na rzecz państwowej osoby prawnej, za ustalonym "wynagrodzeniem". W odwołaniu od powyższej decyzji W. D. zauważył, że już w latach 70-tych zainicjowano w stosunku do nieruchomości stanowiącej własność jego ojca A. D., oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...], postępowanie wywłaszczeniowe. Nieruchomość ta obejmowała między innymi grunty oznaczone później geodezyjnie jako działki nr [...] i nr [...]. Na mocy decyzji Naczelnika Miasta i Gminy S. z dnia 28 lutego 1976 r. została wywłaszczona jedynie część działki nr [...], wydzielona w drodze podziału geodezyjnego, to jest działka nr [...]. Pozostała część nieruchomości została darowana odwołującemu się przez jego rodziców umową darowizny z dnia 2 kwietnia 1985 r. (repertorium A nr [...]). Odwołujący się zwrócił uwagę, że w księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości, z chwilą wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego wpisane zostało stosowne ostrzeżenie, które nie zostało wykreślone do dnia 23 sierpnia 1989r. Zdaniem odwołującego się, z przepisu art. 216 ust. 2 pkt 3 u.g.n. wynika, że przepisy o zwrocie nieruchomości wywłaszczonych stosuje się do nieruchomości nabytych przez Skarb Państwa na podstawie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, bez względu na to, który tryb nabycia nieruchomości spośród przewidzianych tą ustawą miał miejsce. Zatem, także w razie nabycia nieruchomości na mocy tej ustawy w drodze umowy cywilnoprawnej odesłanie należy uznać za obowiązujące. Do nabycia przedmiotowej nieruchomości doszło w czasie obowiązywania powołanej ustawy. Ponadto, jak wywiódł dalej odwołujący się, ustawa ta przewidywała, że terenowe organy administracji państwowej tworzą zasoby gruntów na cele zabudowy miast, w szczególności przeznaczone na realizację budownictwa mieszkaniowego, na terenach przeznaczonych na te cele w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, z gruntów stanowiących własność państwa i z gruntów nabywanych w drodze umowy lub wywłaszczenia na własność państwa (art. 13 ust. 1 i ust. 2 ustawy). Poza tym, ustawa dopuszczała wywłaszczenie nieruchomości pod uspołecznione budownictwo mieszkaniowe (art. 50 ust. 1 pkt 2). Wszystko to w opinii W. D. powodowało, że zachodzą podstawy do wydania decyzji w sprawie zwrotu nieruchomości wywłaszczonej. Rozpatrując odwołanie Wojewoda D. zaskarżoną obecnie decyzją z dnia 17 lipca 2009 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty W. z dnia 3 marca 2009 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił analizę przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczących zwrotu wywłaszczonych nieruchomości, jednocześnie przytaczając dotyczące tego zagadnienia piśmiennictwo i orzecznictwo. Na tej podstawie Wojewoda D. wskazał, że przyjęcie poglądu dopuszczającego zwrot nieruchomości nabytej przez Skarb Państwa w czasie obowiązywania ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości na podstawie umowy sprzedaży, prowadziłoby do wypaczenia funkcji i sensu przepisów, których celem jest zwrot nieruchomości odebranej właścicielowi w drodze wywłaszczenia bądź w innej zbliżonej do niego formie. Organ odwoławczy zauważył, że katalog nieruchomości przejętych na rzecz Skarbu Państwa, podlegających zwrotowi w trybie przepisów o zwrocie nieruchomości wywłaszczonych, zamieszczony w art. 216 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jest katalogiem zamkniętym i jako wprowadzający wyjątki od reguły - winien być interpretowany w sposób stwierdzający lub nawet zwężający, ale z całą pewnością nie z wykorzystaniem wykładni rozszerzającej. Poza tym Wojewoda D. zwrócił uwagę, że przepisy prawa budzące wątpliwości interpretacyjne i pozwalające na wyprowadzenie w procesie wykładni odmiennych znaczeń - a do takich należy przepis zamieszczony w art. 216 ust. 2 pkt 3 u.g.n. - powinny być wykładane i stosowane przez organy administracji publicznej w sposób najpełniej realizujący zasady konstytucyjne. Jedną z gwarancji konstytucyjnych wyraża art. 64 § 2 Konstytucji RP, zgodnie z którym własność podlega równej dla wszystkich ochronie prawnej. Przyjęcie poglądu dopuszczającego stosowanie przepisów o zwrocie nieruchomości wywłaszczonych do gruntów nabytych na podstawie umowy sprzedaży w okresie obowiązywania ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, prowadziłoby do naruszenia ochrony prawnej właściciela oraz destabilizacji stosunków własnościowych, nieznajdującego aksjologicznego uzasadnienia. Pozwalałoby bowiem na wzruszenie w istocie każdej - zawartej na zasadzie dobrowolności cywilnoprawnej umowy, na podstawie której podmioty działające w imieniu Skarbu Państwa (właściwy organ administracji, ale też jednostka organizacyjna bez osobowości prawnej, nabywająca nieruchomości na własność Skarbu Państwa) nabyły na jego rzecz, w latach 1985 - 1997 (okres obowiązywania wskazanej wyżej ustawy), własność nieruchomości. Zważywszy na treść dokonanych ustaleń, jak i fakt przeprowadzenia postępowania przed organem pierwszej instancji z poszanowaniem procedury administracyjnej, organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja, jako zgodna z prawem, zasługuje na utrzymanie w mocy. W. D. decyzję Wojewody D., jak i poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu W. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Żądając uchylenia zaskarżonych decyzji, skarżący zarzucił podjętym w sprawie rozstrzygnięciom: 1/ naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności: art. 216 ust. 2 pkt 3 w związku art. 136 ust. 3 i art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez przyjęcie, że przedmiotowa nieruchomość, działka nr [...] (obecnie nr [...] i nr [...]), położona w S. nie została nabyta na rzecz Skarbu Państwa na podstawie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, a tym samym, że brak jest podstaw prawnych do zwrotu przedmiotowej nieruchomości; 2/ naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art.7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez: - niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego; - załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego; - nierozpatrzenie całego materiału dowodowego; - nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skarżącego i niepodanie przyczyn z powodu których argumentom skarżącego odmówiono wiarygodności. Uzasadniając zarzuty skargi skarżący szczegółowo i obszernie przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, podtrzymując argumentację zawartą w odwołaniu i szeroko opisany w nim stan faktyczny. Zwłaszcza zwrócił uwagę na to, że działka nr [...] (obecnie [...] i [...] ) w roku 1989, zgodnie z planem szczegółowym zagospodarowania przestrzennego miasta S. obowiązującym w dniu jej nabycia, przeznaczona była pod budownictwo wielomieszkaniowe, natomiast według załączonego do aktu notarialnego zaświadczenia Naczelnika Miasta i Gminy S. z dnia 21 sierpnia 1989r. nr [...] – stwierdzającego, że działka nr [...] zgodnie z planem szczegółowym zagospodarowania przestrzennego miasta S. przeznaczona jest pod budownictwo wielomieszkaniowe miała zostać przekazana Spółdzielni Mieszkaniowej do realizacji II etapu osiedla mieszkaniowego. Figurujące w dziale III księgi wieczystej nr [...] prowadzonej dla nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], od dnia 28 października 1975 r. do 23 sierpnia 1989r. tj. do dnia jej zbycia, ostrzeżenie o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego - w jego ocenie - oznaczało całkowite ograniczenie dysponowania tą nieruchomością oraz stałą jej "rezerwację" na rzecz Skarbu Państwa na cel publiczny pod budownictwo wielomieszkaniowe. Skarżący podkreślił, że do nabycia spornej nieruchomości przez Skarb Państwa nie doszło z jego inicjatywy lecz zabiegał o to Naczelnik Miasta i Gminy S., a skarżącego "pouczano", że w razie niepodpisania umowy, zostanie wywłaszczony w drodze decyzji administracyjnej na gorszych warunkach. W ocenie skarżącego przedstawiony wyżej stan prawny i faktyczny nieruchomości świadczył, że do nabycia działki nr [...] na rzecz Skarbu Państwa doszło na podstawie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości na cel publiczny - pod budownictwo wielomieszkaniowe, na który to cel art. 50 ust. 1 pkt.2 tej ustawy dopuszczał wywłaszczanie nieruchomości pod uspołecznione budownictwo mieszkaniowe. Skarżący zauważył także, że pomimo upływu prawie 20 lat zbyta przez niego nieruchomość jest niezagospodarowana i nie została wykorzystana na cel określony w akcie notarialnym lub na inny cel, co wykazały w dniu 17 września 2008 r. oględziny działki nr [...] i [...]. Z tych powodów, jego zdaniem należało uznać, że objęta żądaniem zwrotu nieruchomość stała się zbędna na cel nabycia pod budownictwo wielomieszkaniowe (art. 137 ust. 1 pkt 1 u.g.n.) i powinna być zwrócona poprzedniemu właścicielowi. W ocenie skarżącego Starosta Powiatu Wrocławskiego w wydanej decyzji w ogóle nie odniósł się do wyżej wymienionych okoliczności faktycznych i prawnych, pomijając w szczególności kwestię wpisu ostrzeżenia o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego w księdze wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości oraz treść zaświadczenia Naczelnika Miasta i Gminy S. z dnia 21 sierpnia 1989 r. dołączonego do aktu notarialnego. Za dowolne uznał ustalenia organu pierwszej instancji, co do tego, że przedmiotowa nieruchomość nie była objęta postępowaniem wywłaszczeniowym wskazując, że nie można ustalić w oparciu o jakie dokumenty pozyskane w toku postępowania, organ oprał swoje stwierdzenie. Nie wiadomo też na jakiej podstawie Starostwa odmówił wiarygodności wpisowi w dziale III księgi wieczystej stanowiącemu ostrzeżenie o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego, niewykreślonemu do dnia nabycia nieruchomości przez Skarb Państwa (co potwierdził protokół badania księgi wieczystej przez pracownika Starostwa). Uzasadniając zarzuty stawiane Wojewodzie skarżący w pierwszej kolejności podniósł, że organ odwoławczy wbrew przedstawionej w uzasadnieniu wykładni art. 216 ust. 2 pkt 3 w związku z art. 136 ust. 3 i art. 137 u.g.n. stwierdził, że w piśmiennictwie prawniczym w sposób zdecydowany wyrażono pogląd, iż treść przepisu art. 216 ust. 2 pkt 3 u.g.n. nie oznacza, że nieruchomość nabyta na rzecz Skarbu Państwa w drodze umowy cywilnoprawnej w oparciu o przepisy ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, może być traktowana jako nieruchomość wywłaszczona w rozumieniu art. 136 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W tym kontekście skarżący zwrócił uwagę na ustawę z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r. nr 141 poz. 1492), na podstawie której, z dniem 22 września 2004 r., przepis art. 216 ust. 2 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami istotnie rozszerzył zakres przedmiotowy stosowania przepisów całego rozdziału 6 działu III ustawy o gospodarce nieruchomościami, także jej przepisu art. 136, do nieruchomości nabytych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie (między innymi) ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Na tej podstawie stwierdził, że sformułowanie przepisu art. 216 u.g.n. pozwala na przyjęcie, że nakazuje on odpowiednio stosować przepisy określające warunki zwrotu wywłaszczonych nieruchomości zawarte w rozdziale 6 dziale III ustawy o gospodarce nieruchomościami do nieruchomości nabytych przez Skarb Państwa na podstawie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, bez względu na to, który tryb nabycia nieruchomości spośród przewidzianych tą ustawą miał miejsce. Także więc w razie nabycia nieruchomości na mocy tej ustawy w drodze umowy cywilnoprawnej odesłanie wynikające z brzmienia art. 216 u.g.n. jest obowiązujące. Strona uważa, że organy administracyjne orzekające w sprawie dokonały niewłaściwych ustaleń dotyczących stanu faktycznego. W szczególności nie można zgodzić się z ustaleniem, że w sprawie doszło do nabycia nieruchomości przez Skarb Państwa w drodze umowy cywilnoprawnej bez związku z przepisami ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. To czy nieruchomość została nabyta na podstawie przepisów tej ustawy wymaga jednak odniesienia się do jej unormowań obowiązujących w dacie nabycia tj. w dniu 23 sierpnia 1989 r. W tym czasie obowiązująca ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r. przewidywała kilka przypadków przejścia własności nieruchomości niestanowiących własności państwowej na rzecz Państwa, przy czym według przepisu ogólnego art. 8 ust. nieruchomości niestanowiące własności państwowej, organy administracji państwowej i inne państwowe jednostki organizacyjne oraz jednostki gospodarki uspołecznionej nabywają w drodze umowy, zawieranej na zasadach ogólnych. Skarżący zwrócił także uwagę na treść przepisów art. 12 ust. 5, art. 13 ust. 1 i art. 16 ust. 3 u.g.g.w.n. jako związanych z nabywaniem nieruchomości. Wskazał, że wywłaszczenie regulowane było w art. 50 ust. 1 u.g.g.w.n. zgodnie z którym, nieruchomość mogła być wywłaszczona, jeżeli była niezbędna na cele, m.in. uspołecznionego budownictwa mieszkaniowego (art. 50 ust. 1 pkt 2), skoncentrowanego budownictwa jednorodzinnego (art.50 ust. 1 pkt 3), użyteczności publicznej (art. 50 ust. 1 pkt 4). Podkreślił jednakże, że według art. 53 ust. 1 ww. ustawy, wywłaszczenie mogło nastąpić na rzecz Państwa na cele i według zasad określonych w ustawie tylko wówczas, gdy nieruchomość nie mogła być nabyta w drodze umowy. Z przedstawionego stanu prawnego, zdaniem skarżącego wynika, że umowa o której mowa w art. 53 ust. 1 u.g.g.w.n. spełnia, jako cywilnoprawna forma nabycia nieruchomości przez Skarb Państwa, cechy "nabycia" nieruchomości w rozumieniu art. 216 ust 2. pkt. 3 u.g.n. Biorąc pod uwagę przedstawione wcześniej już okoliczności faktyczne, zwłaszcza zaś fakt istnienia w księdze wieczystej, w dniu zbycia przez niego nieruchomości Skarbowi Państwa, ostrzeżenia o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego oraz treść zaświadczenia Naczelnika Miasta i Gminy S. dołączonego do aktu notarialnego, skarżący stwierdził, że istniał związek pomiędzy zbyciem nieruchomości w drodze umowy, a zamiarem wywłaszczenia terenu na budowę osiedla. W związku z ustalonym stanem faktycznym i całokształtem okoliczności towarzyszących nabyciu przez Skarb Państwa nieruchomości będącej jego własnością, należało ją więc uznać za nabytą przez Skarb Państwa na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Zdaniem strony rozstrzygającym elementem w tym zakresie jest nie tyle samo powołanie się na wskazane wyżej przepisy w umowie, co całokształt okoliczności towarzyszących nabyciu przedmiotowej nieruchomości przez Skarb Państwa. Dlatego nie zgadza się ze Starostą, że brak powołania w akcie notarialnym z dnia 23 sierpnia 1989 r. konkretnych przepisów u.g.g.w.n. przesądza, że umowa ta, nie została zawarta na podstawie tego aktu. Wobec rozszerzenia zakresu odpowiedniego stosowania przepisów regulujących zwrot nieruchomości straciło również aktualność orzecznictwo sądowoadministracyjne, oparte na wcześniejszej regulacji, do którego odwoływał się organ drugiej instancji. Wbrew poglądowi Wojewody D., umowa o zbyciu nieruchomości nie była "taką samą umową, jak każda inna". Strona uważa, że była to właśnie umowa szczególna, oparta na nierówności stron, zawarta w efekcie negocjacji podczas postępowania wywłaszczeniowego prowadzonego od 1975 r. w stosunku do nieruchomości uregulowanej w KW nr [...]. Nie była to umowa w pełni dobrowolna, gdyż jej alternatywą było wywłaszczenie nieruchomości. W ocenie skarżącego nie ma też podstaw do formułowania tezy o obowiązku zapewnienia Skarbowi Państwa ochrony wynikającej z nabycia prawa własności, jeśli genezą nabycia był zamiar przekazania nabytej nieruchomości Spółdzielni Mieszkaniowej do realizacji II etapu budowy osiedla wielomieszkaniowego, na który to cel nieruchomość jeżeli była niezbędna, mogła być wywłaszczona, w sytuacji gdy cel ten nie został zrealizowany. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 z późn.zm.) kompetencje sądów administracyjnych w zakresie kontroli działalności administracji publicznej ograniczone zostały do oceny działalności tych organów pod względem zgodności z prawem. Działając zatem w granicach przyznanych kompetencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny prawidłowości zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów obowiązującego prawa materialnego i procesowego oraz trafności ich wykładni. Dokonując czynności kontrolnych, Sąd zobowiązany jest uwzględnić stan faktyczny i prawny jaki istniał w chwili wydania zaskarżonej decyzji lub postanowienia. Należy też dodać, że w myśl przepisu art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, co oznacza, że ma prawo, a nawet obowiązek, wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. Działając w granicach tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny, po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie przez organy administracji okoliczności faktycznych oraz obowiązujących w czasie podejmowania decyzji przepisów prawnych, stwierdził, że istnieje konieczność zastosowania w sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zaskarżona decyzja wydana bowiem została z naruszeniem przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy a w konsekwencji również z naruszeniem przepisów prawa procesowego, co mogło mieć istoty wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej stanowił przepis art. 216 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.; powoływanej dalej jako u.g.n.). Zgodnie z przywołanym przepisem przepisy rozdziału 6 działu III stosuje się odpowiednio, do nieruchomości nabytych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości. Skarżący powołując się na ww. przepis wystąpił z żądaniem zwrotu nieruchomości która została nabyta od niego przez Skarb Państwa reprezentowany przez Naczelnika Miasta i Gminy S. na podstawie umowy zawartej w formie aktu notarialnego w dniu 23 sierpnia 1989 r. (A Rep. [...]). Wywodzi on, bowiem, na podstawie ww. przepisu, że regulacje dotyczące zwrotu wywłaszczonej nieruchomości stosuje się do nieruchomości nabytych przez Skarb Państwa na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (Dz.U z 1991, Nr 30, poz. 127 z późn. zm.- zwana dalej u.g.g.w.n.) bez względu na to, który tryb nabycia nieruchomości spośród przewidzianych tą ustawą, miał miejsce. Zdaniem skarżącego, także w razie nabycia nieruchomości na podstawie tej ustawy w drodze umowy cywilnoprawnej odesłanie zawarte w art. 216 ust. 2 pkt 3 jest obowiązujące. Wystarczy, że do nabycia nieruchomości doszło w okresie obowiązywania tej ustawy. Zupełnie odmienne stanowisko prezentuje natomiast w zaskarżonej decyzji Wojewoda D., przyjmując, że niedopuszczalne jest stosowanie przepisów u.g.g.w.n. w sytuacji, gdy nieruchomość została nabyta przez Skarb Państwa w drodze umowy sprzedaży w okresie obowiązywania u.g.g.w.n., nawet w sytuacji, gdy nabyto ją dla celu który dawałby podstawę wywłaszczenia – również, gdy wcześniej wszczęto postępowanie wywłaszczeniowe. Spór jaki powstał w niniejszej sprawie wymaga zatem w pierwszym rzędzie odpowiedzi – w drodze odpowiedniej wykładni – czy w hipotezie normy stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy mieści się nabycie przez Skarb Państwa prawa własności nieruchomości na podstawie umowy cywilnoprawnej zawartej w okresie obowiązywania u.g.g.w.n. Dokonując interpretacji wskazanej wyżej normy przypomnieć należy, że zawarty w niej przepis dodany został wraz z całym ustępem 2 do art. 216 nowelizacją ustawy o gospodarce nieruchomościami dokonaną ustawą z dnia 28 listopada 2003r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U z 2004 r., Nr 141,poz. 1492), która weszła w życie z dniem 22 września 2004 r. Przepis art. 216 nakazuje odpowiednie stosowanie rozdziału 6 działu III (dotyczących zwrotu wywłaszczonych nieruchomości) do nieruchomości przejętych lub nabytych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie aktów prawnych wymienionych w tym przepisie. Z kolei przepisy rozdziału 6 działu III (art. 136 i następne) przewidują prawo zwrotu nieruchomości która stała się zbędna z punktu widzenia celu określonego w decyzji o wywłaszczeniu. Zgodnie z art. 136 ust. 3 u.g.n. poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jego części, jeżeli stosownie do przepisu art. 137 stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Rozważając treść i charakter prawa do zwrotu wywłaszczonej nieruchomości Trybunał Konstytucyjny w swoich orzeczeniach podkreślał, że zasadę tę należy traktować jako "oczywistą konsekwencję art. 21 ust. 2 Konstytucji, który – dopuszczając wywłaszczenie "jedynie na cele publiczne" – tworzy nierozerwalny związek pomiędzy określeniem tych celów w decyzji o wywłaszczeniu i faktycznym sposobem użycia tej rzeczy". Trybunał Konstytucyjny zwracał jednak uwagę na konieczność "szerokiego pojmowania konstytucyjnego pojęcia "wywłaszczenie", które wykracza swoim zakresem, poza pojęcie wywłaszczenia z ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. Nakłada to obowiązek dopuszczenia zwrotu wywłaszczonej nieruchomości w tych wszystkich wypadkach, gdy nie zostanie ona wykorzystana na cel publiczny, który był przesłanką jej wywłaszczenia" (por wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 października 2001 r. SK 22/01 OTK 2001/7/216 oraz wyrok z dnia 9 grudnia 2008r SK 43/07 OTK-A 2008/10/175). Ustalając zakres stosowania art. 136 u.g.n. Trybunał Konstytucyjny przyjmował również – zgodnie z prezentową w tym zakresie linią orzeczniczą sądów administracyjnych – że przepis ten będzie miał zastosowanie wprost do wszystkich przypadków wywłaszczenia nieruchomości na podstawie indywidualnej decyzji administracyjnej bez względu na podstawę prawną dokonanego wywłaszczenia, a więc również z uwzględnieniem aktów prawnych i ustaw obowiązujących przed 1 stycznia 1998 r. Przepis art. 216 u.g.n. traktować natomiast należy jako regulację zawierającą rozszerzenie możliwości zwrotu nieruchomości na zasadach i w trybie przewidzianym dla przywołanego wcześniej art. 136 tej ustawy. Obejmuje on bowiem nieruchomości których Skarb Państwa nie nabył w trybie wywłaszczenia rozumianego jako indywidualna decyzja administracyjna. Przepis ten enumeratywnie wymienia kategorie nieruchomości przejętych lub nabytych na rzecz Skarbu Państwa, wskazując konkretne przepisy, które stanowiły podstawę dla nabycia lub przejęcia nieruchomości. Wspomnianą wcześniej nowelizacją ustawy zmieniono pierwotne brzmienie art. 216 dodając do niego ust. 2 wymieniający kolejne akty normatywne na podstawie których nabyte przez Skarb Państwa nieruchomości podlegają zwrotowi, w tym w pkt 3 wymieniono przepisy ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości. Postępowanie w niniejszej sprawie wszczęte zostało w roku 2008, a więc w czasie gdy przepis 216 obowiązywał w znowelizowanym brzmieniu. Nie można nie dostrzec, że wskazana zmiana ma istotne znaczenie przy interpretacji tego przepisu jako, że w świetle jednolitych poglądów judykatury odnoszących się do brzmienia art. 216 przed jego nowelizacją, nabycie nieruchomości na Skarb Państwa na podstawie umowy, zawartej nawet w trakcie procedury wywłaszczeniowej, nie mogło stanowić podstawy do dochodzenia zwrotu takiej nieruchomości przy odpowiednim stosowaniu przepisów art. 136 i następnych. Na te orzeczenia wskazał też w uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda D.. Przepis art. 216 dotyczy – co wprost wynika z jego brzmienia – nieruchomości nabytych na rzecz Skarbu Państwa. Uwzględniając poczynione wyżej uwagi co do relacji pomiędzy art. 136 i art. 216 przyjąć należy, że zwrot na podstawie tego przepisu generalnie nie obejmuje nieruchomości nabytych przez Skarb Państwa na zasadzie wywłaszczenia w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, gdyż do takich przypadków zastosowanie wprost znajduje przepis art. 136 i następne (por. też NSA w wyroku z dnia 19 grudnia 2007 r. I OSK 1863/06) – z wyjątkiem do nieruchomości wywłaszczonych na rzecz państwowych i spółdzielczych przedsiębiorstw gospodarki rolnej, jak również do gruntów wywłaszczonych na podstawie odrębnych przepisów w związku z potrzebami Tatrzańskiego Parku Narodowego (w kwestii interpretacji przywołanego wyjątku por. powołane wyżej uzasadnienie orzeczeń TK.) Przepis art. 216 ust. 2 nakazuje odpowiednio stosować przepisy dotyczące zasad i trybu zwrotu wywłaszczonych nieruchomości. Według doktryny i judykatury odpowiednie stosowanie przepisów prawa nie ma jednolitego charakteru i oznacza różne możliwości stosowania przepisów: 1/ stosowanie pełne, czyli odpowiednie stosowanie bez żadnych zmian w ich dyspozycji (przepisy nie są w tym przypadku modyfikowane); 2/ stosowanie ze zmianami; 3/ nie stosowanie w ogóle, gdy przepisy nie mogą być w ogóle zastosowane, ze względu na ich bezprzedmiotowość lub całkowitą sprzeczność z przepisami ustanowionymi dla normowania tych stosunków dla których miałby one być odpowiednio stosowane (por. np. J. Nowacki, Odpowiednie stosowanie przepisów prawa, Pi P 1964 z. 3, s. 370i nast.; postanowienie SN z dnia 8 lipca 1998, III CZP 17/98, OSNC 1999/1/19; uchwała SN z dnia 2 kwietnia 1993r. III CZP 39/93 OSNC 1993/10/178). Przyjmując, że "odpowiednie stosowanie prawa" to takie sytuacje, w których "skutki określonego stanu hipotetycznego przedstawione są nie w bezpośredniej łączności z hipotezą normy prawnej, lecz zamieszczone są w dyspozycji innej normy, która też obejmuje inny stan faktyczny" (tak SN w przywołanym postanowieniu z dnia 8 lipca 1998r.) uznać należy, że odpowiednie stosowanie przepisów o zwrocie wywłaszczonych nieruchomości w odniesieniu do nieruchomości nabytych przez Skarb Państwa na podstawie u.g.g.w.n. wymaga uwzględnienia cech właściwych materii regulowanej tą ustawą. Nie można też zdaniem Sądu pominąć brzmienia tej ustawy obowiązującej w dacie nabycia danej nieruchomości. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, że wykładnia odpowiedniego stosowania przepisów rozdziału 6, działu III u.g.n. do nieruchomości nabytych na podstawie u.g.g.w.n., zgodnie z konstytucyjną zasadą demokratycznego państwa prawnego, nakazuje przyjąć, że przepis ten należy stosować wprost do nabycia nieruchomości na podstawie u.g.g.w.n.( tak NSA w wyroku z dnia 8 września 2009 r. I OSK 1230/08, z dnia 18 grudnia 2009 r. I OSK 1136/08, z dnia 16 października 2009 r. I OSk 37/09, z dnia 2 lutego 2009 r. I OSK 187/09). Analiza treści art. 216 ust. 2 u.g.n. wskazuje również, że w pkt 3 tego przepisu w przeciwieństwie do pkt 1 i pkt 2 ustawodawca nie wymienił konkretnych przepisów ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości. Odpowiednie stosownie odnosi się zatem do wszystkich nieruchomości nabywanych na podstawie tego aktu. Analiza przepisów ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości w brzmieniu obowiązującym w dacie zawarcia umowy pomiędzy skarżącym a Skarbem Państwa (tj. w dniu 23 sierpnia 1989 r.) zawierała regulacje wskazujące na możliwość nabywania nieruchomości przez Skarb Państwa (działające w jego imieniu t.o.a.p., lub państwowe jednostki organizacyjne oraz j.g.u.) w drodze umowy. Brak zatem podstaw aby przy takim sformułowaniu treści art. 216 ust.2 pkt 3 wykluczyć a priori z "nabycia" o którym mowa w tym przepisie, każde nabycie na podstawie umowy, jak przyjął to Wojewoda w swojej decyzji. Trzeba bowiem pamiętać, że ustawa o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości w rozdziale 6 "Wywłaszczanie nieruchomości" w art. 53 ust. 1 ustanowiła zasadę, że wywłaszczenie nieruchomości może nastąpić na rzecz Państwa na cele i według zasad określonych w ustawie tylko wówczas, gdy nieruchomość nie może być nabyta w drodze umowy. Natomiast w ust. 2 tego przepisu postanowiono, że organ może przystąpić do dalszych czynności związanych z wywłaszczeniem, po bezskutecznym upływie terminu jaki organ ten wyznaczy do zawarcia umowy. Z przywołanych regulacji wynika, że do nabycia nieruchomości na cele uzasadniające wywłaszczenie mogło dojść również w trybie cywilnoprawnym który albo poprzedzał wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego - wówczas organ lub odpowiednia jednostka składała ofertę nabycia nieruchomości i ewentualnie dochodziło do jej nabycia, albo mógł zaistnieć już po wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego – wówczas, przed podjęciem dalszych czynności wywłaszczenia, organ wyznaczał termin do zawarcia umowy. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela zatem pogląd prezentowany w judykaturze, że ocena czy nieruchomość została nabyta na podstawie przepisów o u.g.g.w.n. nie może abstrahować od ustalenia czy nabycie nieruchomości powiązane było z procedurą wywłaszczeniową uregulowaną w tym akcie. Oczywistym jest, że przepis art. 53 u.g.g.w. nie stanowił sam w sobie wprost podstawy do zawarcia umowy na podstawie której Skarb Państwa stałby się właścicielem nieruchomości, jednakże określał on w jakiej sytuacji można było wydać decyzję administracyjną o wywłaszczeniu nieruchomości, preferując formę cywilnoprawną nabycia nieruchomości na potrzeby uzasadniające wywłaszczenie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego taka regulacja pierwszeństwa formy cywilnoprawnej (przed formą administracyjną) przy nabywaniu nieruchomości musi jednak być uwzględniona przy wykładni pojęcia nabycia użytego w art. 216 ust. 2 pkt 3 u.g.n. W wyroku z dnia 8 września 2009 r. I OSK 1230/08 stwierdzono, że " Z tego względu nie można pominąć nabycia w formie cywilnoprawnej w wyniku powiązania z procedurą wywłaszczenia nieruchomości. Dla odkodowania hipotetycznego stanu faktycznego objętego normą prawną art. 216 ust. 2 pkt 3 przywołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami niezbędne jest zatem uwzględnienie miejsca nabycia w formie cywilnoprawnej w związku z realizacją celu publicznego. Z tego zakresu stanu hipotetcznego należy wyłączyć jedynie tego rodzaju nabycie, które nie pozostawało w związku z celami publicznymi. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że w hipotezie art. 216 ust. 2 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie są objęte tylko te sytuacje prawne i faktyczne nabycia nieruchomości w których umowa cywilnoprawna zawarta została bez żadnego związku z celami wywłaszczenia na określony cel publiczny". Takie samo stanowisko NSA zajął w wyroku z dnia 16 października 2009 r. I OSK 37/09 oraz z dnia 18 grudnia 2009 r. I OSK 1136/08. W ostatnim z przywołanych orzeczeń podniesiono również, że w sytuacji, gdy strona w wyniku przyjęcia oferty (złożonej w jeszcze przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego – przyp. Sądu) zawarła umowę cywilnoprawną przeniesienia własności nieruchomości, nie można przyjąć, że ta czynność cywilnoprawna nie miała żadnego związku z wywłaszczeniem. Nabycie nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa w związku z obowiązkiem jej nabycia na cele publiczne, będące następnie podstawą stosowania procedury wywłaszczeniowej stawiało jednostkę w sytuacji przymusowej (tak NSA w wyroku z dnia 2 lipca 2009 r. I OSK 187/09). Nieprzyjęcie oferty a potem upływ wyznaczonego terminu do zawarcia umowy powodował przystąpienie do czynności wywłaszczeniowych. Nie ulega również wątpliwości, że w roku 1989 – a więc w okresie w którym Skarb Państwa nabył od skarżącego przedmiotową nieruchomość istniał obrót nieruchomościami w trybie przepisów kodeksu cywilnego. Istniała zasada swobody zawierania umów i równorzędności stron umowy. Wobec nieruchomości objętych umową zawartą na takich zasadach nie miały zastosowania przepisy u.g.g.w.n. Podzielając zaprezentowane wyżej stanowisko judykatury co do wykładni art.216 ust. 2 pkt 3 u.g.n. stwierdzić jednocześnie należy, że wykładnia tego przepisu dokonana przez organ drugiej instancji jest błędna z tego względu, że pomija cywilnoprawny tryb nabycia nieruchomości powiązany z procedurą wywłaszczenia na realizację celu publicznego. Pominięcie przy wykładni tego rozwiązania prawnego narusza art. 2 Konstytucji, przez zróżnicowanie sytuacji prawnej jednostek, którym odjęto własność na podstawie indywidualnego aktu administracyjnego i tych które zagrożone wywłaszczeniem zdecydowały się na zawarcie umowy cywilnoprawnej. Przyjęcie przez organ drugiej instancji wadliwej wykładni art. 216 ust. 2 pkt 3 spowodowało w konsekwencji naruszenie przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Materiał dowodowy przedstawiony Sądowi wraz z odpowiedzią na skargę nie jest bowiem wystarczający dla wyjaśnienia, czy umowa zawarta w dniu 23 sierpnia 1989 r. pozostawała w związku z procedurą wywłaszczenia, a tym samym, czy zawarta została na podstawie przepisów u.g.n. Dodać należy, że w piśmie procesowym z dnia 27 listopada 2009 r. Wojewoda oświadczył, że przesłane do Sądu akta stanowią kompletny materiał stanowiący podstawę wydania przez ten organ decyzji. Zauważyć jednak trzeba, że nie zawierają one żadnej dokumentacji poprzedzającej zawarcie przedmiotowej umowy. Brak oferty, wyceny nieruchomości lub też protokołu z rokowań lub innych dokumentów wskazujących na przyczyny zawarcia przedmiotowej umowy sprzedaży. O dokumenty takie organ pierwszej instancji winien zwrócić się do organu gminy, a w przypadku ich braku do strony skarżącej. Z akt wynika, że Starosta zwrócił się do Gminy S. o "przesłanie wszystkich dokumentów będących w posiadaniu urzędu niezbędnych organowi do wydania decyzji". Pismem z dnia 30 lipca 2008 r. Burmistrz przekazał posiadane przez siebie dokumenty dotycząc nieruchomości oznaczonej nr [...] i [...] niemniej jednak w dniu 13 października 2008r. oryginały dokumentów zostały zwrócone do Gminy, na co wskazuje odręczna adnotacja na ww. piśmie. Tym samym nie wiadomo jaka była zawartość tych akt i czy obejmowały one dokumenty istotne z punktu dokonanej wyżej wykładni przepisów. Akta pierwszej instancji zostały natomiast w taki sposób skompletowane, że nie wiadomo, czy znajdujące się w nich kserokopie dokumentów stanowią pełne akta zwrócone do organu gminy. Powyższe kwestie, ze względu na dokonaną wykładnię przepisu art. 216 ust. 2 pkt 3 u.g.n. nie zostały w ogóle poddane ocenie organu odwoławczego. Z tego samego względu organ ten nie odniósł się również w ogóle do zarzutów odwołania, w tym nie ocenił znaczenia dowodowego zaświadczenia przywołanego w umowie z dnia 23 sierpnia 1989 r. oraz nie odniósł się do okoliczności istnienia w dniu sprzedaży w księdze wieczystej prowadzonej dla nabytej przez Skarb Państwa nieruchomości wzmianki o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego, z których to dowodów i okoliczności skarżący wywodzi korzystne dla skutki prawne. Rozpoznając sprawę ponownie Wojewoda rozpatrzy odwołanie uwzględniając ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku. Organ będzie też miał na uwadze dyrektywy zawarte w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. i w tym kontekście oceni czy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia na etapie postępowania odwoławczego z uwzględnieniem wymogu odniesienia się do zarzutów odwołania. Dopiero po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu organ wyda nową decyzję w sprawie. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności faktyczne i prawne Sąd uznał za konieczne zastosowanie w sprawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c u.p.p.s.a , co prowadzić musiało do uchylenia zaskarżonej decyzji i uwzględnienia skargi. Z przedstawionych względów orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku. Klauzula zawarta w pkt II spowodowana jest koniecznością zastosowania przez Sąd art. 152 u.p.p.s.a w przypadku orzeczenia uwzględniającego skargę, natomiast orzeczenie o kosztach wsparcie znalazło w art. 200 przywołanej ustawy.