II SA/Wr 514/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 26 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W., M. W., M. W. i J. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zażalenia D. W., M. W., J. W., M.W. na niezałatwienie w terminie przez Burmistrza Gminy T. sprawy rozgraniczenia nieruchomości – działek nr [...] postanawia: I. odrzucić skargę; II. odmówić D. W. i M. W. przyznania prawa pomocy. Przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] wydane po rozpatrzeniu zażalenia skarżących na niezałatwienie w terminie przez Burmistrza Gminy T. sprawy rozgraniczenia nieruchomości – działek [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zawarto wniosek o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie należy podać, że na skutek wniosku strony skarżącej toczyło się postępowanie wpadkowe o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Wniosek ten został oddalony postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 17 marca 2014 r. (sygn. akt SO/Op 23/14). Odpis prawomocnego postanowienia wpłynął do akt niniejszej sprawy w dniu 12 stycznia 2015 r. Wobec tego można było przejść do rozpoznania skargi. Sąd stwierdził przy tym, że zaskarżone postanowienie doręczono każdemu ze skarżących w ten sposób, że w dniu 26 kwietnia 2013 r. przesyłki zawierające postanowienie pozostawiono na okres 14 dni w urzędzie pocztowym w T. (ul. [...]), o czym zawiadomienie pozostawiono w skrzynce oddawczej adresatów (zob. zwrotne postanowienia odbioru wspólne dla spraw [...] i [...] – w aktach kolegium). W myśl art. 44 § 4 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.), doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, na który pozostawiono przesyłkę na poczcie. Wobec tego należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie doręczono każdemu ze skarżących w dniu 10 maja 2013 r. Wprawdzie na zwrotnych potwierdzeniach odbioru przesyłek widnieją podpisy D. W., która potwierdziła odbiór przesyłek zawierających postanowienie w dniu 14 maja 2013 r., jednak zdaniem sądu okoliczność ta nie ma znaczenia dla istnienia domniemania, że zaskarżone postanowienie doręczono w dniu 10 maja 2013 r. Przepis art. 44 § 4 k.p.a. zawiera bowiem domniemanie daty doręczenia pisma, które może być obalone dowodem przeciwnym, jeżeli adresat pisma odebrał je przed upływem przewidzianego w tym przepisie okresu. W postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 1986 r., sygn, akt III ARN 7/86, OSNCP 1987, nr 9, poz. 143, trafnie przyjęto, że jeżeli w przypadku tzw. doręczenia zastępczego (art. 44 k.p.a.) adresat odbierze pismo w ciągu siedmiu dni od jego złożenia w urzędzie, to datą doręczenia pisma adresatowi jest dzień jego odbioru. W niniejszej sprawie postanowienie odebrano po upływie więcej niż 14 dni od złożenia przesyłek w placówce pocztowej, a zatem przyjąć należy, że domniemanie wynikające z art. 44 § 4 k.p.a. nie może być obalone. W tym stanie rzeczy za datę doręczenia zaskarżonego postanowienia należy przyjmować dzień 10 maja 2013 r. Badając dopuszczalność skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu sąd stwierdził, że w świetle art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W niniejszej sprawie postanowienie doręczono skarżącym w dniu 10 maja 2013 r. Zatem 30-dniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego upłynął w dniu 9 czerwca 2013 r. Dzień ten był dniem wolnym od pracy, więc w myśl art. 83 § 2 p.p.s.a. należało przyjąć, że ostatnim dniem, w którym można było wnieść skutecznie skargę był dzień 10 czerwca 2013 r. Tymczasem sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie skarga została sporządzona w dniu 12 czerwca 2013 r., a nadana przez pocztę w dniu 13 czerwca 2013 r. (koperta: k. 5 akt sądowych). Wobec powyższego sąd doszedł do przekonania, że skarga jest niedopuszczalna, ponieważ została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. Z tych względów – na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. – skarga podlegała odrzuceniu, o czym orzeczono w pkt I sentencji postanowienia. Na marginesie przy tym sąd pozostawia kwestię przedmiotowej dopuszczalności skargi w niniejszej sprawie, albowiem jest to kwestia wtórna wobec jej formalnej dopuszczalności. Odnosząc się natomiast do wniosku D. W. i M. W. o przyznanie im prawa pomocy, sąd stwierdził że zastosowanie w sprawie znajdzie art. 247 p.p.s.a., zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Skoro bowiem skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., to jednocześnie należało uznać, iż stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. W tym stanie rzeczy – zdaniem sądu – uprawnione jest do uznanie skargi za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., czego konsekwencją było oddalenie wniosku skarżących o przyznanie prawa pomocy na tym etapie postępowania sądowego. Stanowisko aprobujące w zakresie takiego rozumienia przesłanek stosowania art. 247 p.p.s.a. zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 8 października 2014 r. (sygn. akt II OZ 932/14), którym oddalono zażalenie skarżących na postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 10 czerwca 2014 r. (sygn. akt II SA/Wr 516/13). Z tych względów orzeczono jak w pkt II sentencji postanowienia. Jeśli chodzi o wniosek skarżących o wyłączenie od orzekania w niniejszej sprawie referendarza sądowego Wiesława Jakubca, to wobec odrzucenie skargi wniosek ten należało pozostawić bez dalszego biegu. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.