II SA/Wr 515/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. i M.W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi D.W., M.W., J.W., M.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zażalenia postanawia oddalić wniosek. D.W., M.W., J.W., M.W. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zażalenia D.W. na niezałatwienie w terminie przez Burmistrza Gminy T. sprawy wykonania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. ([...]) w przedmiocie przekazania Staroście T. podania D.W. w sprawie wymiarów gruntów – działek ewidencyjnych nr 96/1 i nr 96/2 oraz postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. ([...]) w przedmiocie przekazania Staroście T. podania D.W. o wydanie mapy geodezyjnej i kartograficznej. W dniu 9 września 2013 r. D.W. i M.W. złożyli wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Z treści art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) wynika, że prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Jednakże, po myśli art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto, stosownie do art. 4 p.p.s.a. Sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Mając zatem na względzie powyższe zważyć należy, że nie każda działalność organów administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego. Kognicji tegoż Sądu nie podlega m.in. postanowienie, które organ wyższego stopnia wydaje w następstwie rozpatrzenia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, a za takie niewątpliwe należy uznać kwestionowane w realiach niniejszej sprawy przez skarżących postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r., Nr [...]. Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie, postanowienie to nie kończy postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga istoty sprawy. Tym samym nie podlega kontroli przez sąd administracyjny. W niniejszej zatem sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi z wcześniej powołanego art. 247 p.p.s.a., która odnosi się do skargi wszczynającej postępowanie przed sądem administracyjnym. Zaznaczyć przy tym należy, iż bezzasadność skargi należy łączyć nie tylko z merytoryczną jej oceną, ale również z możliwością jej wniesienia do sądu. W stosunku do złożonego więc wniosku o przyznanie prawa pomocy zastosowanie znajduje przepis z art. 247 p.p.s.a. stanowiący o niedopuszczalności przyznania prawa pomocy w razie oczywistej bezzasadności skargi. Powyższa regulacja może bowiem znaleźć zastosowanie w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 cyt. ustawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 września 2010 r., sygn. akt I OZ 663/10; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2006 r. , sygn. akt I OZ 413/06), a więc i w sytuacji takiej jak rozważana. Mając zatem powyższe na uwadze, należało zatem orzec jak w sentencji postanowienia.