II SA/Wr 530/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Olga Białek (spr.) Sędziowie sędzia WSA Anna Siedlecka sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Protokolant starszy sekretarz sądowy Patrycja Kikosicka-Jędrzejczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 listopada 2014r. sprawy ze skargi N. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 30 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego dotyczącego obowiązku obejmującego należność z tytułu kary pieniężnej oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej we W. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku art. 144 k.p.a. oraz art. 18 w związku z art. 56 § 1 i § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U z 2012 r., poz. 1015 z późn. zm. – zwanej dalej u.p.e.a), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia 4 kwietnia 2014 r. o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego obejmującego należność z tytułu kary pieniężnej w kwocie 49000 zł. Na uzasadnienie organ podał, że postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie prowadzone jest do majątku N. S., na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 11 kwietnia 2013 r. wystawionego przez D. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska we W., w związku z niewykonaniem obowiązku uiszczenia kary w kwoce 50 000 zł wymierzonej decyzją tegoż organu, z dnia 1 października 2012 r., za odbiór odpadów przywiezionych bez dokonanego zgłoszenia z C. Zobowiązany wystąpił do organu o zawieszenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 56 § 1 pkt 1 i pkt 5 u.p.e.a. podając, że przed Naczelnym Sądem Administracyjnym toczy się postępowanie o uchylenie decyzji nakładającej na niego karę pieniężną (sygn. akt II Gz 641/13). Uwzględnienie przez NSA jego skargi, oznacza możliwość choćby częściowego, umorzenia oraz rozłożenia na raty dochodzonej kwoty. W takiej sytuacji odmowa zawieszenia postępowania egzekucyjnego może prowadzić do nieodwracalnej szkody w majątku jego i jego rodziny oraz utratę środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Zdaniem zobowiązanego, u.p.e.a. nie wylicza w sposób wyczerpujący wszystkich okoliczności uzasadniających zawieszenie postępowania, o czym świadczy pkt 5 art. 56 § 1 według którego, postępowanie egzekucyjne zawiesza się w innych przypadkach przewidzianych w ustawie. Taki przypadek – zdaniem strony – stanowi art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, który przewiduje zawieszenie postępowania, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji uzależnione jest od rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd. W niniejszej sprawie, rozstrzygnięcie NSA co do jego skargi stanowi więc zagadnienie wstępne. W związku z przedstawioną argumentacją Naczelnik Urzędu Skarbowego uzyskał także informację wierzyciela, który wyjaśniono, że postanowieniem z dnia 14 lutego 2013 r. wierzyciel odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie częściowego umorzenia i rozłożenia na raty przedmiotowej kary pieniężnej. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, którego orzeczenie zobowiązany zaskarżył do WSA w Warszawie wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonalności tego postanowienia. WSA w Warszawie odmówił wstrzymania wykonalności powołanego postanowienia a N. S. wniósł na to orzeczenie zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. NSA postanowieniem z dnia 13 listopada 2013 r. (sygn.akt II Gz 641/13) oddalił powyższe zażalenie. Wierzyciel wyjaśnił także, że na dzień udzielenia informacji brak jest orzeczenia WSA w Warszawie w sprawie ze skargi na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska utrzymujące w mocy postanowienie o odmowie wszczęcie postępowania w sprawie częściowego umorzenia i rozłożenia na raty przedmiotowej kary. Natomiast co do samej decyzji z dnia 20 stycznia 2012 r. wymierzającej karę podano, że jest ona ostateczna, gdyż Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia 1 października 2012 r., po rozpatrzeniu odwołaniu N. S., utrzymał ją w mocy a Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 21 grudnia 2012r. odrzucił skargę na tę decyzję. Postanowienie to stało się prawomocne z dniem 2 lutego 2013 r. Mając na względzie przytoczone okoliczności Naczelnik Urzędu Skarbowego w Oławie postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2014 r. odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego uznając, że nie wystąpiła żadna z przesłanek określonych w art. 56 § 1 u.p.e.a. W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie, zobowiązany zarzucił organowi błędną i zawężającą wykładnię art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. Zdaniem strony, zawarte w ww. przepisie odesłanie do innych przypadków przewidzianych w ustawie nie oznacza, że chodzi o przepis ustawy szczególnej – jak uważa organ – ale o każdy inny przepis przewidziany w jakiejkolwiek innej ustawie. Gdyby ustawodawca chciał odesłania takiego jak wskazuje organ, wpisałby "ustaw szczególnych" a nie "w innych przypadkach przewidzianych w ustawach". W ocenie zobowiązanego, katalog przesłanek zawieszenia postępowania określony w art. 56 § 1 u.p.e.a. – wbrew twierdzeniom organu – nie ma charakteru zamkniętego, co wprost wynika z treści pkt 5 tego przepisu. W zakresie w jakim przepis art. 56 nie zawiera wyczerpujących rozwiązań – odpowiednie zastosowania będą miały przepisy k.p.a. – dlatego w doktrynie nie wyklucza się możliwości zawieszenia postępowania egzekucyjnego również, na podstawie art. 97 § 1 pkt 2 i pkt 3 k.p.a. Uzupełniając zażalenie przy piśmie z dnia 12 maja 2014 r. zobowiązany przekazał odpis wyroku WSA w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2014 r. (sygn.akt V SA/Wa 1706/13) uchylającego postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska oraz postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska we W. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia i rozłożenia na raty kary pieniężnej. Dyrektor Izby Skarbowej we W. argumentując zaskarżone obecnie rozstrzygnięcie stwierdził, że wbrew wywodom strony, katalog wymienionych w art. 56 § 1 u.p.e.a. przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego ma charakter zamknięty, co potwierdza też przytoczone orzecznictwo. Tym samym podstawę zawieszenia postępowania mogą stanowić wyłącznie okoliczności w tym przepisie wskazane. Przepis ten ma również charakter związany i nie pozostawia organowi egzekucyjnemu swobody orzekania co do zawieszenia lub odmowy zawieszenia postępowania. Zdaniem organu, powołana przez stronę okoliczność, że toczy się postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie uchylenia decyzji nakładającej na niego karę pieniężną, nie stanowi żadnej z przesłanek wymienionych w art. 56 § 1 u.p.e.a. Organ II instancji zaważył nadto, że wierzyciel nie potwierdził aby takie postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym się toczyło wskazując jedynie, że ostateczna decyzja nakładająca karę pieniężną podlegała badaniu ale przez WSA w Warszawie, który prawomocnym postanowieniem z dnia 21 grudnia 2012 r. odrzucił skargę zobowiązanego na tę decyzję. Natomiast NSA w trybie zażaleniowym rozpoznawał jedynie sprawę odmowy wstrzymania wykonania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie częściowego umorzenia i rozłożenia na raty zobowiązania. Organ II instancji, po przeanalizowaniu materiału dowodowego ocenił, że okoliczność dotycząca sytuacji zobowiązanego i jego rodziny mogącej powstać na skutek odmowy wstrzymania wykonalności postanowienia Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska nie stanowi przesłanki do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Nie stanowi jej również sprawa wszczęcia postępowania o rozłożenie należności na raty. Dopiero bowiem pozytywne rozstrzygnięcie w tej kwestii wywoła skutek w postaci konieczności zawieszenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego. Skoro, okoliczności wskazane przez stronę nie wyczerpują żądanej z przesłanek określonych w art. 56 § 1 u.p.e.a., brak było podstaw do uwzględniania tego wniosku. Odnosząc się do argumentów zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że w niniejszej sprawie nie zachodzi również przesłanka określona w art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. Zdaniem organu, ww. przepis dotyczy jedynie takich sytuacji, gdy w innych aktach prawnych ustawodawca "expressis verbis" przewidział zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Odpowiednie zastosowanie może mieć zatem wyłącznie akt prawny, który bezpośrednio wskazuje przesłankę zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Organ nie zgodził się ze skarżącym, że odesłanie z art. 56 § 1 u.p.e.a. obejmuje art. 97 § 1 pkt 2 i pkt 3 k.p.a., co wynika wprost z art. 18 u.p.e.a. Przywołane regulacje wskazują bowiem, że przepisy k.p.a. na gruncie postępowania egzekucyjnego mogą mieć zastosowanie ale tylko uzupełniająco, w odniesieniu do kwestii nieunormowanych wprost w ustawie egzekucyjnej. Ustawa ta - zdaniem organu - zawiera natomiast, samodzielne, charakterystyczne dla tego postępowania przesłanki jego zawieszenia, wymienione w art. 56, co oznacza, że brak jest podstaw do stosowania w zakresie zawieszenia postępowania przesłanek określonych w art. 97 k.p.a. Dyrektor Izby Skarbowej uzupełniająco zauważył także, że z wnioskiem o zawieszenie postępowania może wystąpić wierzyciel - wówczas organ egzekucyjny takim żądaniem jest związany. Żądanie wierzyciela traktowane jest jako jedna z podstaw zawieszenia postępowania egzekucyjnego, natomiast żądanie zobowiązanego organ zawsze musi ocenić kątem spełniania przesłanek określonych w art. 56 u.p.e.a. Mając na uwadze powyższe regulacje, organ egzekucyjny poinformował wierzyciela o zgłoszonym przez stronę wniosku, wnosząc o udzielenie informacji co do zgłoszonych podstaw zawieszenia postępowania. Wierzyciel znając okoliczności wskazane przez zobowiązanego, nie wyraził jednak woli zawieszenia postępowania. Organ II instancji stwierdził także, że na podjęte w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie nie ma wpływu wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2014 r. gdyż dotyczy on innej sprawy – odmowy wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia i rozłożenia na raty należności stanowiącej karę pieniężną. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem N. S. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarzucił mu naruszenie art. 6 k.p.a. w związku z art. 56 § 1 pkt 1 i pkt 5 u.p.e.a. wnosząc o jego uchylenie oraz o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu skarżący oświadczył, że wobec niemożliwości zapłacenia w całości naliczonej mu kary, wnioskiem z dnia 23 października 2012 r. wystąpił do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu o rozłożenie tej kary na 60 rat płatnych co miesiąc. Następnie przedstawił przebieg postępowania zainicjowany powyższym wnioskiem, który zakończył się wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2014 r. Skarżący uważa, że w zażaleniu w sposób wyczerpujący uzasadnił swoje stanowisko co do tego, że art. 56 § 1 u.p.e.a. ma charakter otwarty. W jego ocenie, zawieszenie postępowania egzekucyjnego powinno nastąpić do daty prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie umorzenia lub rozłożenia na raty zobowiązania finansowego. Nie jest bowiem wiadomym, jaka zapadnia decyzja w kwestii umorzenia lub rozłożenia na raty zobowiązania i w konsekwencji może dojść do wyegzekwowania kwot nienależnych i spowodowania nie zasłużonych i sprzecznych z prawem dolegliwości dla dłużnika. Skarżący podtrzymał także prezentowane już wcześniej stanowisko dotyczące interpretacji art. 56 § 1 pkt 5 ustawy egzekucyjnej co do rozumienia zwrotu "w innych przypadkach przewidzianych w ustawie". Zdaniem strony, interpretacja organu jest w tym przypadku błędnie zawężająca, przez przyjęcie, że ustawodawca miał w tym przypadku na myśli konkretny przepis ustawy szczególnej. Tymczasem według strony, chodzi o każdy inny przepis przewidziany w jakiejkolwiek ustawie. Na poparcie swojego stanowiska skarżący przywołał poglądy doktryny, w których nie wykluczono zastosowania art. 97 § 1 pkt 2 i pkt 3 k.p.a. do zawieszenia postępowania egzekucyjnego (chodzi o przypadek śmierci przedstawiciela ustawowego strony i utraty przez niego zdolności do czynności prawnych). Według tego stanowiska w zakresie w jakim przepis art. 56 u.p.e.a. nie zawiera wyczerpujących rozwiązań, odpowiednie zastosowanie winny mieć przepisy k.p.a, które stanowić będą uzupełnienie przepisów tej ustawy o zawieszeniu postępowania. Dotyczy to między innymi, zagadnień dotyczących dopuszczalności złożenia wniosku o zawieszenie postępowania, rodzaju rozstrzygnięć podejmowanych przez organy egzekucyjne, wymogów postępowania przed organami obu instancji, wnoszenia zażaleń oraz rozstrzygnięć organu odwoławczego. W rezultacie skarżący podkreślił, że drogę do dalszego postępowania egzekucyjnego może otworzyć dopiero prawomocne rozstrzygnięcie w zakresie umorzenia lub rozłożenia należności na raty. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując przedstawioną wcześniej argumentację i wskazując, że w skardze nie zawarto zarzutów, które miałaby wpływ na zmianę stanowiska organu. Odnosząc się do zarzutów skargi, organ raz jeszcze podkreślił, że samo złożenie wniosku o rozłożenie na raty należności nie jest przesłanką zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Oznacza jedynie gotowość regulowania zobowiązania w terminie późniejszym. Przesłanką zawieszenia postępowania jest dopiero rozłożenie należności na raty. Podobnie przesłanki zawieszenia tego postępowania nie stanowi możliwość, czy też ewentualność umorzenia należności głównej. Samo umorzenie należności jest natomiast podstawą umorzenia postępowania egzekucyjnego. Organ podtrzymał także przedstawioną wcześniej interpretację art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę zaś pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym jeżeli służy na nie zażalenie (art. 3 § 1w związku z § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 poz. 270 z późn.zm – zwana dalej "u.p.p.s.a."). Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 przywołanej wyżej ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnych (postanowień) uchybiających prawu materialnemu - jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" u.p.p.s.a.) - jak też rozstrzygnięć dotkniętych wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b" przywołanego przepisu), a także wydanych bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (lit. "c" ww. przepisu). Jeśli jednak sąd nie stwierdzi naruszenia prawa procesowego ani prawa materialnego, oddala skargę, kierując się dyspozycją art. 151 u.p.p.s.a. Uwzględniając przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa w sposób mogący wpłynąć na wynik sprawy a zatem skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. podjęte w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej u.p.e.a). Instytucję zawieszenia postępowania egzekucyjnego reguluje przepis art. 56 § 1 tej ustawy, zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu: 1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej; 2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego; 30 w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego; 4) na żądanie wierzyciela; 5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawie. Zgodnie z ustawą zawieszenie postępowania może nastąpić z urzędu, na wniosek wierzyciela albo zobowiązanego (zob. wyrok WSA w Warszawie z 8 listopada 2004 r., III SA 2376/03, wyrok NSA z 5 marca 1999 r., III SA 4497/97). Organ egzekucyjny jest przy tym związany treścią ww. normy prawa, co oznacza, że nie pozostawia ona swobody wyboru co do zawieszenia, czy odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Jeżeli zachodzi którakolwiek ze wskazanych wyżej przesłanek, to organ egzekucyjny ma obowiązek zawieszenia postępowania (zob. wyrok NSA z 14 lipca 1998 r., IV SA 1502/96). Z drugiej zaś strony, w razie niewystąpienia żadnej z powyższych wskazanych w art. 56 ustawy o postępowaniu egzekucyjnej w administracji, organ egzekucyjny nie może zawiesić postępowania. Sama ocena, czy istniały podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, powinna nastąpić według stanu rzeczy z chwili rozpatrywania przez organ egzekucyjny. Mając na uwadze brzmienie ww. przepisu oraz okoliczności wskazane we wniosku strony skarżącej o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, należy zgodzić się z organami co do tego, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła przesłanka uprawniająca do zawieszenia postępowania na podstawie art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. W niniejszej sprawie nie wystąpiła bowiem żadna z okoliczności wskazanych w tym przepisie. Niesporne bowiem jest, że nie doszło do wstrzymania wykonalności ostatecznej decyzji wymierzającej karę, do odroczenia terminu wykonania obowiązku czy też do rozłożenia płatności kary na raty. Natomiast podnoszony przez skarżącego fakt, że wystąpił on z wnioskiem o rozłożenie egzekwowanej należności na raty lub o jej umorzenie, nie stanowi przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Jak słusznie wskazują bowiem organy egzekucyjne, dopiero pozytywna decyzja przyznająca ulgę w spłacie tej należności – w świetle art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a - stanowi podstawę do wstrzymania (przez zawieszenie postępowania egzekucyjnego) windykacji zaległości. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 14 czerwca 2000 r. (I SA/Gd 1051/98) toczące się postępowanie z wniosku o rozłożenie na raty zaległości nie ma wpływu na toczące się postępowanie egzekucyjne, ponieważ inny jest merytoryczny zakres tych postępowań i dopiero prawomocne rozstrzygnięcie w przedmiocie rozłożenia na raty należności, odniesie skutki w stosunku do postępowania egzekucyjnego. Okoliczności wymienione w pkt 1 ww. przepisu łączą się wprost z przypadkami braku wymagalności egzekwowanego obowiązku, co powoduje czasową przeszkodę w prowadzeniu postępowania egzekucyjnego. Zatem samo złożenie wniosku o rozłożenie należności na raty jako nie powodujące braku wymagalności egzekwowanego obowiązku, nie stanowi podstawy zawieszenia postępowania. Podobnie takiej podstawy nie stanowi również wskazywane przez skarżącego oczekiwanie na prawomocne rozstrzygnięcie organu w kwestii złożonego wniosku w przedmiocie rozłożenia na raty, co skarżący łączy z przesłanką zawieszenia określoną w art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. Sąd podziela jednak stanowisko organów, że nie wystąpiła również przesłanka zawieszenie postępowania egzekucyjnego określona w art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. Przepis ten stanowi, że postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w innych przypadkach przewidzianych w ustawie. Organy dokonały prawidłowej interpretacji wskazanej normy prawnej przyjmując, że ma ona zastosowanie jedynie wówczas, gdy dana ustawa wprost określa przypadki zawieszenia postępowania egzekucyjnego (np. art. 159 ust.2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe). Jak bowiem wskazuje się w orzecznictwie, wynikające z treści art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. odesłanie do przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego zawartych w innych ustawach, dotyczy uregulowań szczególnych, nie zaś uregulowań umieszczonych w kodeksie postępowania administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 maja 2013 r., II GSK 292/12 (CBOIS nsa.gov.pl) podzielił stanowisko, że wobec brzmienia pkt 5 przywołanej regulacji w art. 56 § 1 ustawy egzekucyjnej nie określono w sposób wyczerpujący przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Pomimo tego nie można jednak przyjąć, że odwołanie się w art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. do "innych przypadków przewidzianych w ustawach" oznacza możliwość zastosowania art. 97 § 1 k.p.a. Mając bowiem na uwadze brzmienie art. 18 u.p.e.a nakazującego odpowiednie stosowanie Kodeksu postępowania administracyjnego w kwestiach nieuregulowanych w ustawie egzekucyjnej, NSA stwierdził, że nie można zakładać, by racjonalny ustawodawca wprowadzał - dwukrotnie w tej samej ustawie – odesłanie do stosowania przepisów innej ustawy. Przyjąć zatem trzeba, że przewidziane w treści art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. odesłanie do przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego zawartych w innych ustawach, dotyczy uregulowań szczególnych, nie zaś uregulowań zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Takie stanowisko jednolicie też prezentowane jest w orzecznictwie (por. np. przywołany wyżej wyrok NSA, wyrok NSA z dnia 11 lipca 2007 r. II OSK 1048/06, z dnia 15 czerwca 2012 r. II FSK 423/11, wyrok WSA w Lublinie z dnia 20 października 2011 r. II SA/Lu 348/11,WSA we Wrocławiu z dnia 11 września 2014 r. III SA/Wa 403/14, z dnia 21 sierpnia 2014 r. I SA/Wr 1498/14 dostępne w CBOSA, nsa. gov.pl) i pogląd ten skład orzekający podziela. W doktrynie istotnie – jak podaje skarżący - wskazuje się na pewne wątpliwości, co do tego czy w postępowaniu egzekucyjnym można zastosować przesłanki zawieszenia postępowania, określone w art. 97 § 1 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. Wątpliwości takich jednak nie ma, jeżeli chodzi o brak możliwości zastosowania przesłanki zawieszenia postępowania - określonej w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. - w związku z wystąpieniem zagadnienia wstępnego, a na taka przesłankę zawieszenia postępowania wskazywał konsekwentnie skarżący. W ocenie Sądu podzielić także należy przytaczany w niektórych ze wcześniej wskazanych wyroków pogląd, że choć art. 18 u.p.e.a. odsyła do stosowania przepisów k.p.a., to jednak istotny jest zakres i sposób stosowania przepisów tej ustawy – "odpowiednio". Odpowiednie stosowanie oznacza tymczasem, iż niektóre z jego postanowień znajdą zastosowanie wprost, inne stosować należy z modyfikacjami, a jeszcze inne w ogóle nie będą miały zastosowania. Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2101/10 "Przepisy k.p.a. na gruncie postępowania egzekucyjnego mogą być /.../ stosowane jedynie uzupełniająco w przypadkach, gdy regulacja u.p.e.a. okaże się niekompletna. Tak więc, skoro u.p.e.a. zawiera samodzielne, charakterystyczne dla tego postępowania, przesłanki jego zawieszenia, wskazane w przepisach art. 56 u.p.e.a., to brak jest podstaw do stosowania w zakresie instytucji zawieszenia postępowania egzekucyjnego przepisów art. 97 k.p.a. /.../. Nie wywołuje natomiast wątpliwości stanowisko, iż w postępowaniu egzekucyjnym nie można zastosować przesłanki zawieszenia postępowania określonej w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z wystąpieniem zagadnienia wstępnego." (por. P. Pietrasz [w:] red. D. Kijowski, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, Warszawa 2010 r., kom. do art. 56, uw. 4.3 i kom. do art. 18 uw. 10.1 – i powołane tam: G. Łaszczyca "Zawieszenie postępowania egzekucyjnego" [w:] "system egzekucji administracyjnej pod. red. J. Niczyporuka; Wydawnictwo C.H. Beck 2004; str. 267). Mając powyższe na uwadze, że wbrew zarzutom skargi organy zasadnie odmówiły zawieszenia postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie, co w konsekwencji, zgodnie z art. 151 u.p.p.s.a. prowadzić musiało do oddalenia skargi.