II SA/Wr 531/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.), Sędziowie Asesor WSA Olga Białek, Sędzia WSA Alicja Palus, Protokolant Aleksandra Siwińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 grudnia 2007r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia[...] . nr [...] w przedmiocie ustalenia świadczenia pieniężnego od firmy B za rok 2006 z tytułu odnoszonych korzyści za korzystanie z urządzeń wodnych służących do doprowadzenia wód opadowych i roztopowych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na rzecz strony skarżącej kwotę 457,00 złotych (czterysta pięćdziesiąt siedem) tytułem kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta [...], po rozpatrzeniu wniosku Zarządu Spółki A w J. w sprawie świadczenia na rzecz spółki przez osoby niebędące członkami spółki, na podstawie art. 171 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (t.jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019) oraz art. 104 kpa ustalił na rzecz Spółki A. w J. od Sp. z o. o. B. w J. świadczenie pieniężne za rok [...] w kwocie [...], wskazując, że wymienioną kwotę należy wpłacić na konto spółki w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się niniejszej decyzji. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ I instancji podał, że zgodnie z art. 171 ust. 2 Prawa wodnego Spółka A wystąpiła do Starosty o ustalenie kwoty świadczeń pieniężnych na rzecz Spółki w roku 2006 ponoszonych przez właścicieli nieruchomości, którzy nie są członkami spółki, a odnoszą korzyści z urządzeń wodnych (rowy otwarte i zabudowane) służących do odprowadzania wód opadowych i roztopowych z terenu ich nieruchomości do kanału "M.", a następnie do rzeki N. Organ wskazał, iż uchwałą Walnego Zgromadzenia członków spółki ustalono, że stawka świadczenia w 2006 r. od członków i nieczłonków wynosić będzie 4 grosze od metra kwadratowego powierzchni całkowitej nieruchomości, z której są odprowadzane wody opadowe i roztopowe. Wielkość świadczenia obliczono mnożąc powierzchnię przez stawkę (28658 m² x 4gr = 1146,32 zł). Starosta J.ski poinformował, że w przypadku miasta wody opadowe i roztopowe z poszczególnych nieruchomości są odprowadzane do rzeki N. przy pomocy miejskiej kanalizacji deszczowej składającej się z rowów odkrytych i zabudowanych oraz kanału głównego zwanego "M.", będących własnością Gminy J.. Wody opadowe i roztopowe z terenów Sp. z o.o. B przy ul. K. również są odprowadzane do miejskiej kanalizacji deszczowej. Eksploatacją miejskiej kanalizacji deszczowej, w imieniu Gminy J., zajmuje się utworzona przez Gminę wspólnie z innymi podmiotami, w oparciu o art. 165 ust. 1 Prawa wodnego, Spółka A. Organ I instancji wskazał, że środki uzyskane w formie składek od członków spółki oraz świadczenia pieniężne ustalane corocznie decyzją Starosty od podmiotów nie będących członkami spółki, służą do utrzymywania i konserwacji miejskiej kanalizacji deszczowej. Starosta zaznaczył, iż zgodnie z przepisami Prawa wodnego, na właścicielach nieruchomości spoczywa obowiązek utrzymywania i konserwacji własnych urządzeń służących do ujmowania i odprowadzania wód opadowych z jego terenu jak: wpusty, kratki ściekowe oraz własne przyłącza. Z odwołaniem od powyższej decyzji wystąpiła firma Spółka B z siedzibą w J. . Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła: 1/ błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu zawyżonej powierzchni (28.658 m²) jako podstawy do wymierzenia opłaty, gdy faktycznie żadna z działek o numerach: [...],[...], i [...] o łącznej powierzchni [...] m² nie przylega do rowów, którymi administruje Spółka A w J. ; tym samym brak podstawy do obciążenia Spółki B świadczeniem pieniężnym na rzecz Spółki A; 2/ błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że Spółka B odnosi korzyści z urządzeń wodnych (rowy otwarte i zabudowane) służących do odprowadzania wód opadowych i roztopowych z terenu nieruchomości do kanału "M.", a następnie do rzeki Nysa Szalona, gdy w rzeczywistości nie można mówić o żadnych korzyściach z tego tytułu, gdyż nieruchomości Spółki B z wyżej wymienionych powodów nie graniczą z urządzeniami wodnymi, którymi winna zarządzać i konserwować Spółka A. Na wskazanym terenie nie znajdują się bowiem jakiekolwiek urządzenia wodne (rowy otwarte, zabudowane, kratki ściekowe, wpusty lub inne przyłącza). Wskazując na powyższe, strona wniosła o zmianę rozstrzygnięcia organu I instancji i anulowanie ustalonej opłaty, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. na podstawie art. 138 § 2 kpa uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że stosownie do regulacji prawnej przyjętej w art. 164 ust. 1 ustawy Prawo wodne - spółki wodne są formami organizacyjnymi, które nie działają w celu osiągnięcia zysku, zrzeszają osoby fizyczne lub prawne i mają na celu zaspokajanie wskazanych ustawą potrzeb w dziedzinie gospodarowania wodami. Spółki wodne mogą być tworzone w szczególności do wykonywania, utrzymywania oraz eksploatacji urządzeń służących, między innymi, do ochrony wód przed zanieczyszczeniem, w tym odprowadzania i oczyszczania ścieków (art. 164 ust. 3 pkt 2 ustawy). Do utworzenia spółki wodnej wymagane jest między innymi uchwalenie statutu spółki i zatwierdzenie go, w drodze decyzji, przez właściwego miejscowo starostę (art. 165 ust. 2 i 3 ustawy). Statut spółki wodnej określa w szczególności nazwę i siedzibę spółki oraz teren jej działalności, cel spółki oraz sposób i środki służące do osiągnięcia tego celu, a także zasady ustalania wysokości składek i innych świadczeń na rzecz spółki, adekwatnych do celów spółki. W myśl § 8 Statutu A w J. - celem Spółki jest prowadzenie działalności w zakresie wód opadowych i roztopowych, a w tym ochrona wód powierzchniowych i podziemnych przed zanieczyszczeniami oraz utrzymanie i konserwacja kanałów, rurociągów i rowów otwartych. Z § 11 pkt 1, § 15 i § 17 statutu wynika, że do osiągnięcia celów Spółki służą między innymi składki pieniężne i inne świadczenia członków oraz osób fizycznych i podmiotów prawnych nie będących członkami Spółki. Do opłacania składek i wykonywania innych świadczeń na rzecz Spółki, zgodnie z decyzją starosty są zobowiązane osoby fizyczne i prawne, które do spółki nie należą, jeżeli uzyskują korzyści z urządzeń objętych działalnością Spółki. Zgodnie z treścią § 17 ust 2 statutu Spółki wysokość świadczeń należnych od poszczególnych podmiotów nie będących członkami Spółki ustala starosta decyzją na wniosek Spółki. Kolegium podniosło, że stosownie do art. 171 ust. 1 i 2 ustawy, jeżeli osoby fizyczne lub osoby prawne niebędące członkami spółki wodnej oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej odnoszą korzyści z urządzeń spółki lub przyczyniają się do zanieczyszczenia wody, dla której ochrony spółka została utworzona, obowiązane są do ponoszenia świadczeń na rzecz spółki. Wysokość i rodzaj tych świadczeń ustala, w drodze decyzji, starosta. Organ II instancji podał, że w badanej sprawie Starosta J. i decyzją z dnia [...] nr [...] ustalił wysokość świadczenia pieniężnego za rok [...] z tytułu korzystania z urządzeń spółki lub przyczyniania się do zanieczyszczenia wody, dla której ochrony spółka została utworzona. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż wielkość świadczenia stanowi iloczyn powierzchni całkowitej nieruchomości, z której są odprowadzane wody opadowe i roztopowe oraz stawki świadczenia ustanowionej uchwałą nr [...] Walnego Zgromadzenia Członków Spółki A z dnia [...] r. Zdaniem Kolegium, dokonanie prawnej oceny prawidłowości podjętego przez organ I instancji rozstrzygnięcia uniemożliwia brak materiału dowodowego, na podstawie którego organ ten ustalił obszar "powierzchni całkowitej nieruchomości, z której są odprowadzane wody opadowe i roztopowe". W ocenie Kolegium wyjaśnienia wymaga kwestia, czy wyliczając świadczenie z tytułu korzystania z urządzeń Spółki organ winien uwzględnić jedynie te obszary, z których odprowadzane są wody opadowe i roztopowe stanowiące ścieki, w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c) ustawy, czy też cały obszar pozostający we władaniu poszczególnych podmiotów. Na powyższą okoliczność zwraca również uwagę skarżąca Spółka B w złożonym odwołaniu wskazując, iż żadna z działek o nr [...],[...] i [...] i łącznej powierzchni [...] m² nie przylega do rowów, którymi administruje Spółka A. . Na wskazanych nieruchomościach brak jest również jakichkolwiek urządzeń wodnych w postaci: rowów otwartych, zabudowanych, kratek ściekowych, wpustów lub innych przyłączy. Brak zatem ustaleń w tym zakresie w istocie pozbawił Kolegium możliwości zbadania prawidłowości wydanej decyzji. Organ odwoławczy wskazał przy tym na definicję określoną w art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c) ustawy, iż wprowadzane do wód lub do ziemi ścieki w postaci "wód opadowych lub roztopowych, ujęte w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne, pochodzące z powierzchni zanieczyszczonych o trwałej nawierzchni, w szczególności z miast, portów, lotnisk, terenów przemysłowych, handlowych, usługowych i składowych, baz transportowych oraz dróg i parkingów", obejmują tereny wydzielone: "o trwałej nawierzchni''. W kontekście powyższego wątpliwości Kolegium wzbudziła okoliczność, czy w istocie organ I instancji prawidłowo przyjął "powierzchnię nieruchomości objętych działalnością Spółki". Wprawdzie Spółka A. do wniosku o ustalenie rocznej opłaty z tytułu korzystania z M. dołączyła, w zestawieniu tabelarycznym, listę zakładów pracy oraz podmiotów gospodarczych i przypisane im wielkości powierzchni działek w metrach kwadratowych, jednakże wyjaśnienia wymaga, według jakiego kryterium wielkości te ustalono, a co za tym idzie, czy wyliczone opłaty na rzecz Spółki w istocie są proporcjonalne do korzyści odnoszonych przez podmioty korzystające z urządzeń Spółki. W ocenie organu odwoławczego, niepodjęcie przez organ I instancji kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego dowodzi, iż organ ten w istocie naruszył podstawowe zasady postępowania administracyjnego określone w art. 7 i 77 § 1 kpa. Zaniedbanie organu administracji polegające na niedopełnieniu obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego pozwalającego na obiektywną ocenę zasadności ustalenia wysokości świadczenia na rzecz Spółki, stanowi wadę postępowania administracyjnego, uzasadniającą uchylenie decyzji administracyjnej wydanej w wyniku takiego zaniedbania. Zdaniem Kolegium, dla ustalenia prawidłowego stanu faktycznego sprawy, niezbędne jest przeprowadzenie przez Spółkę A. szczegółowej inwentaryzacji terenów pozostających w użytkowaniu strony skarżącej, to jest Spółki B. , celem jednoznacznego określenia powierzchni zanieczyszczonych o trwałej nawierzchni, z których wody opadowe i roztopowe odprowadzane są do urządzeń tej Spółki - czyniąc tym samym zadość dyspozycji cytowanego na wstępie przepisu art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c) ustawy Prawo wodne. Spółka A. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W ocenie strony skarżącej Kolegium wydało zaskarżoną decyzję w oparciu o niewłaściwą ocenę zebranych dowodów oraz nieprawidłową interpretację Prawa wodnego. Skarżąca wyjaśniła, że wysokość opłaty za 1 m² powierzchni nieruchomości ustalana jest corocznie, w drodze uchwały Walnego Zgromadzenia członków Spółki. Taka uchwała Nr [...] podjęta została w dniu [...]r. Przyjęto wyliczenie składki od 1 m² powierzchni nieruchomości, ponieważ jest to metoda prosta i nie wymagająca złożonych wyliczeń. Za nietrafne skarżąca uznała stwierdzenie Kolegium, iż nie może ono dokonać prawnej oceny prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia z uwagi na brak materiału dowodowego, bowiem Starosta J.ski przy wydawaniu uchylonej decyzji korzystał z otrzymanego od Spółki wykazu podmiotów, w którym podano powierzchnie posiadanych nieruchomości w metrach kwadratowych, stawki za 1 m² i łączną należność. Wykaz ten sporządzony został w oparciu o posiadaną przez Spółkę dokumentację, zawierającą wypisy z rejestru gruntów uzyskane z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w J. , określające powierzchnię nieruchomości oraz mapy zasadnicze z naniesionym przebiegiem sieci kanalizacji deszczowej na danej nieruchomości. W ocenie skarżącej chybiony jest zarzut oparty na przepisie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c) Prawa wodnego, bowiem dla wyliczenia świadczenia od członków Spółki nie ma znaczenia rodzaj odprowadzanej wody, rodzaj powierzchni, z jakiej jest odprowadzana woda opadowa, ilość odprowadzanej wody, ponieważ dla ustalenia świadczenia liczy się jedynie fakt odprowadzania przez podmioty ze swoich nieruchomości wszelkich wód opadowych i roztopowych do miejskiej kanalizacji deszczowej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia występują. Skarga zatem zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 138 § 2 kpa, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, decyzja kasacyjna, o której mowa w art. 138 § 2 kpa, nie może być podjęta w sytuacjach innych niż określone w tym przepisie. Żadne inne wady postępowania ani wady decyzji podjętej przez organ I instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji w trybie art. 138 § 2 kpa. Wydanie decyzji kasacyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a zatem niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca przepisu art. 138 § 2 kpa. Jeżeli organ odwoławczy nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego i nie stwierdził potrzeby dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów (art. 136 kpa), to ma obowiązek zastosować instytucję reformacji i orzec co do istoty sprawy (por. np. wyroki NSA z dnia 2 grudnia 1999 r. sygn. akt I SA 632/99 - LEX nr 48722; z dnia 6 września 2001 r. sygn. akt II SA/Gd 2235/99 – LEX nr 76091; wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 listopada 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 2085/04 - LEX nr 192640). Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia tylko wtedy, gdy organ I instancji przeprowadził postępowanie z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego, a w szczególności nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego, albo co prawda takie postępowanie przeprowadzono, ale w rażący sposób naruszono nim przepisy procesowe. W uzasadnieniu decyzji kasacyjnej organ odwoławczy winien uzasadnić istnienie przesłanek wymienionych w art. 138 § 2 kpa i wskazać, z jakich przyczyn nie zastosował przepisu art. 136 kpa. Przepis ten ma zastosowanie wówczas, gdy organ stwierdzi, że materiał zebrany przez organ I instancji był niewystarczający do prawidłowego załatwienia sprawy lub część materiału dowodowego została zgromadzona z naruszeniem prawa w sposób uniemożliwiający uznanie pewnych faktów z udowodnione (por. np. wyroki NSA z dnia 28 września 2001 r. sygn. akt V SA 239/01 – LEX nr 50105; z dnia 22 września 1981 r. sygn. akt II SA 400/81, ONSA 1981, Nr 2, poz. 88; wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 czerwca 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 433/06 - LEX nr 219387). Przyczyny, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 kpa, winny znaleźć jednoznaczny wyraz w uzasadnieniu decyzji, stosownie do art. 107 § 1 i 3 kpa (wyrok NSA z dnia 13 lutego 2002 r. sygn. akt V SA 1680/01 - LEX nr 109328). W rozpatrywanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. uchylając decyzję Starosty z dnia [...] r. nr [...] w całości i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, nie wykazało, iż rozstrzygnięcie tej sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Z dołączonej do skargi mapy sytuacyjno-wysokościowej, obejmującej działki o numerach: [...],[...], i [...], wynika, że na działkach tych znajduje się kanalizacja deszczowa wraz ze studniami rewizyjnymi, kratkami ściekowymi, a na działce [...] ponadto przykanalik deszczowy i separator. Z mapki tej wynika ponadto, że kanalizacja deszczowa znajdująca się na działkach [...],[...], i [...], połączona jest z kanalizacją deszczową znajdującą się innych działkach, w tym w szczególności na działce oznaczonej nazwą "Kuziennicza", a więc pod ulicą, przy której ma siedzibę Spółka B. . Jest zatem wysoce prawdopodobne, że – tak jak twierdzi strona skarżąca – na działkach o numerach: [...],[...], i [...] znajdują się urządzenia kanalizacji deszczowej, które są połączone z urządzeniami Spółki A. . Jeżeli nawet powyższa mapa nie była znana organowi odwoławczemu, bądź organ ten miał wątpliwości, czy na przedmiotowych działkach znajdują się urządzenia burzowe (kanalizacja deszczowa) połączone z urządzeniami Spółki A. , to mógł w tym zakresie przeprowadzić w trybie art. 136 kpa dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję w I instancji. Podkreślić trzeba, iż jeżeli na działkach o numerach: [...],[...], i [...] znajdują się urządzenia kanalizacji deszczowej, które są połączone z urządzeniami Spółki A. , to należy przyjąć, że w sprawie tej zachodzą okoliczności z art. 171 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (t.jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 z późn. zm.). Za prawidłowe uznać przy tym wypada stanowisko strony skarżącej, że dla wyliczenia świadczenia pieniężnego z tytułu odnoszonych korzyści za korzystanie z urządzeń wodnych służących do odprowadzania wód opadowych i roztopowych od członków Spółki i innych podmiotów nie ma znaczenia rodzaj odprowadzanej wody (zanieczyszczona lub nie zanieczyszczona), rodzaj powierzchni, z jakiej jest odprowadzana woda opadowa, a także ilość odprowadzanej wody, ponieważ dla ustalenia przedmiotowego świadczenia liczy się jedynie fakt odprowadzania przez podmioty ze swoich nieruchomości wszelkich wód opadowych i roztopowych do miejskiej kanalizacji deszczowej. Odprowadzane do kanalizacji deszczowej wody opadowe lub roztopowe nie muszą być ściekami w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c) ustawy Prawo wodne, a zatem nie jest w rozpatrywanej sprawie konieczne ustalanie okoliczności wymaganych tym przepisem. Tak więc wymagania, jakie w związku z tym przepisem organ odwoławczy nakładał na organ I instancji, były zbędne, gdyż w rozpatrywanej sprawie chodzi jedynie o odprowadzanie wód opadowych i roztopowych, a nie ścieków. Zauważyć ponadto należy, że tak szczegółowe wymagania, jakie nakazuje spełnić organ II instancji, spowodowałyby, iż przedmiotowa opłata byłaby znacznie wyższa od przyjętej w realiach niniejszej sprawy. Jej wyliczenie w sposób nakazany przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze wymagałoby dużych nakładów i musiałoby być prowadzone w zindywidualizowany sposób w stosunku do każdej nieruchomości. Spełnienie takich wymagań byłoby uzasadnione tylko w sytuacji, gdyby chodziło o odprowadzanie ścieków. Tymczasem przyjęte w realiach tej sprawy zasady są wystarczające do wyliczenia opłaty związanej z odprowadzaniem wód opadowych oraz roztopowych (a nie ścieków) i nie wymagają szczególnych nakładów, pozwalając na ich wyliczenie w stosunkowo niedużej kwocie (4 gr za 1 m²). Stwierdzić przy tym trzeba, że jeżeli przedmiotowe działki posiadają urządzenia kanalizacji deszczowej, to trudno zakładać, że nie obejmują one całej powierzchni tych działek. Nie jest też możliwe szczegółowe wyliczenie, jaka ilość wody może być odprowadzana z danej działki, gdyż nie wiadomo, jakie będą opady i w jakiej ilości spadną na konkretną powierzchnię. W tym stanie rzeczy uznać należy, iż zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 oraz art. 138 § 2 kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie powyższe – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.