II SA/Wr 542/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II wniosku W. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi W. G. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2020 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia od wykonania obowiązku postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W dniu [...].11.2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynęła skarga W. G. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...].09.2020 r., utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z [...].07.2020 r. w sprawie nałożenia na W. G., M. S.-O., R. O. grzywny w kwocie 10 000 zł, na każdą z tych osób, w celu przymuszenia do wykonania obowiązku. W treści skargi zawarty został skierowany, zarówno do organu odwoławczego jak i Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci eskalacji nieuzasadnionych kosztów, ponieważ do kwoty nałożonej grzywny dojdą koszty wykonania zastępczego, a zwrot grzywny w pełnej wysokości nie obejmie kosztów zaciągniętego na ten cel kredytu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd - na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem - w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest możliwe, jeżeli w danej sprawie wystąpi chociaż jedna z dwóch przedstawionych wyżej przesłanek, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że użyty przez ustawodawcę zwrot "znaczna szkoda" oznacza taką szkodę, zarówno majątkową i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast "trudne do odwrócenia skutki" to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu pierwotnego może nastąpić tylko po dłuższym czasie i przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Rozpoznając wniosek skarżącej - w zakresie tak rozumianych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej - nie może on zostać uwzględniony. W ocenie Sądu, w realiach niniejszej sprawy wnioskodawczyni nie wykazała bowiem możliwości wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania, a dokładniej nie wykazała, że wykonanie zaskarżonego postanowienia grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie przedstawiła bowiem jakichkolwiek skonkretyzowanych argumentów, czy też okoliczności w tym zakresie, poprzestając wyłącznie na ogólnikowych twierdzeniach, że wykonanie postanowienia doprowadzi do eskalacji nieuzasadnionych kosztów, ponieważ do kwoty nałożonej grzywny dojdą koszty wykonania zastępczego, a zwrot grzywny w pełnej wysokości nie obejmie kosztów zaciągniętego na ten cel kredytu. Tymczasem aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi powołać się na konkretne okoliczności pozwalające wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto, zawarte we wniosku wywody powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco okoliczności obrazujących sytuację faktyczną wnioskodawczyni, w tym jej sytuację finansową. Oczywiście uzasadnienie wniosku nie stanowi wymogu formalnego, lecz jego materialno-prawną argumentację. Z tego też względu jego treść nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia. Podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku. Jednocześnie należy zauważyć, że w przypadku braku należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, rolą Sądu nie jest działanie za stronę i poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń skarżącego, to na nim bowiem spoczywa obowiązek wnikliwego uzasadnienia wniosku (por. postanowienia NSA: z 10.06.2014 r. II FZ 763/14, z 28.05.2014 r. II FZ 649/14). Niezależnie od powyższego należy wskazać, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie Sąd nie może dokonywać merytorycznej oceny zasadności skargi i opierać swoje rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania zaskarżonego aktu w oparciu o przewidywane orzeczenie co do skargi. Sąd dokonuje wyłącznie oceny przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.