II SA/Wr 550/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (sprawozdawca) Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Protokolant Izabela Szczerbińska po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu jawnym w dniu 6 czerwca 2013 r. wniosku J. Z. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika w sprawie ze skargi W. S. i B. P. – S. na decyzję Wojewody D. z dnia 27 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, czterolokalowego postanawia: odmówić dopuszczenia J. Z. do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania. W toku rozpatrywania skargi W. S. i B. P.-S. na decyzję Wojewody D. z dnia 27 czerwca 2012 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia 3 kwietnia 2012 r. nr [.], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A. Sp. z o.o. Sp. k. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, czterolokalowego przy ul. K. S. [...] we W. (dz. nr [...], [...]. [...], obręb [...]) wpłynął w dniu 8 kwietnia 2013 r. wniosek J. Z. o dopuszczenie do udziału w postepowaniu w charakterze uczestnika. Na wezwanie Sądu braki formalne wniosku zostały uzupełnione w piśmie procesowym nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 7 maja 2013 r. Wnioskodawca w uzasadnieniu tego pisma wskazał, iż w dniu 1 marca 2013 r. zawarł z A. Sp. z o.o. S.K.A. umowę rezerwacyjną zakupu mieszkania w spornej inwestycji, a obecnie w celu wykonania umowy rezerwacyjnej zamierza zawrzeć umowę przedwstępną sprzedaży lokalu w tym budynku. Zdaniem wnioskodawcy przedmiot niniejszego postępowania dotyczy jego interesu prawnego a rozstrzygnięcie w sprawie będzie miało wpływ na umowę zawartą z deweloperem i możliwość wywiązania się z niej wobec mojej osoby. Wnioskodawca, pomimo prawidłowego zawiadomienia (k. 927 akt), nie stawił się na posiedzeniu jawnym w dniu 6 czerwca 2013 r. wyznaczonym w celu rozpoznania wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako u.p.p.s.a.), w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Z kolei na podstawie art. 33 § 1 u.p.p.s.a., osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. W oparciu natomiast o art. 33 § 2 u.p.p.s.a. udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności. Na postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w sprawie przysługuje zażalenie. Wskazać nadto należy, iż wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu zainteresowany podmiot może złożyć w dowolnym czasie, dopóki postępowanie sądowoadministracyjne nie zostanie zakończone. Wniosek powinien spełniać wymagania, o których mowa w art. 46 i 47 p.p.s.a. Wnioskodawca ponadto – co wymaga podkreślenia Sądu - powinien w nim wykazać, że spełnia przesłanki, o których mowa w art. 33 § 2 p.p.s.a., tzn. przedstawić dowody i argumenty, które przemawiają za tym, że wynik postępowania przed sądem administracyjnym będzie dotyczył jego interesu prawnego. O tym bowiem, czy wnioskodawca ubiegający się o udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma interes prawny w danej sprawie, decyduje norma prawa materialnego, na której oparto zaskarżony akt, a nie interes faktyczny (zob. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 1993 r., sygn. akt I SA 1719/92, OSP 1994, z. 10, poz. 199 z aprobującą glosą P. Kucharskiego). Podkreśla się także, że interes prawny musi być własny, co oznacza, że nie można opierać go wyłącznie na sytuacji prawnej innego podmiotu, nawet jeżeli w konkretnej sprawie charakter związków tych podmiotów byłby nie tylko faktyczny, ale i prawny (zob. postanowienie NSA z dnia 2 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OZ 280/08, LEX nr 506870). W rozpoznawanej sprawie wskazać należy, postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte wskutek skargi wniesionej przez skarżących na decyzję w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W tym miejscu zasadnym jest przypomnienie, iż zgodnie z regulacją art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor, właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Jak słusznie zwrócił na to uwagę NSA w uzasadnieniu postanowienia z dnia 22 sierpnia 2012 r., sygn. akt II GZ 271/12, z przepisu art. 33 § 2 u.p.p.s.a. wynika, że "uczestnikiem postępowania sądowoadministracyjnego może stać się podmiot, któremu przysługiwała legitymacja materialnoprawna w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonego aktu, ale który w tym postępowaniu nie brał udziału, albowiem tylko wtedy wynik postępowania sądowoadministracyjnego może dotyczyć jego interesu prawnego (por. M. Romańska [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, s. 204). Interes prawny to taki, który jest chroniony przez prawo i ochrona ta polega na możliwości żądania od organu administracji podjęcia określonych czynności mających na celu zrealizowanie interesu lub usunięcia zaistniałego zagrożenia. Aby interes prawny mógł być zaspokojony, musi być on interesem osobistym, własnym, indywidualnym, znajdującym swoją podstawę w konkretnym przepisie prawa materialnego oraz potwierdzenie w okolicznościach faktycznych (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2005, s. 224 i n.). Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak wskazać przepisu prawa, który stanowiłby podstawę jego roszczenia i w konsekwencji uprawniał go do żądania stosownych czynności organu administracji (por. B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2008, str. 60). Inaczej mówiąc, interes prawny do uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym ma ten podmiot, na którego sferę prawną wpłynie w sposób bezpośredni wynik tego postępowania, nie zaś podmiot, dla którego wynik ten z innych powodów ma znaczenie." Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wyraźnie wskazać, iż wnioskodawca nie wykazał aby miał jakikolwiek interes prawy w uczestniczeniu w niniejszym postępowaniu, zaś podnoszone przez niego okoliczności mogą jedynie świadczyć o interesie faktycznym. Podkreślić na zakończenie trzeba, iż nie można stać się uczestnikiem postępowania sądowoadministracyjnego wyłącznie na podstawie umowy cywilnej z inwestorem (umowa rezerwacyjna), gdyż przymiot uczestnika postepowania, o którym mowa w art. 33 § 2 u.p.p.s.a., daje dopiero norma o charakterze materialnoprawnym. Mając powyższe na względzie na podstawie art. 33 § 2 w zw. z art. 16 § 1 u.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.