II SA/Wr 560/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz, po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2004r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność Burmistrza W. odnośnie łamania przepisów prawnych oraz opieszałość w załatwianiu spraw dotyczących przywrócenia do stanu pierwotnego drogi nr [...] oraz wydania decyzji na wycięcie drzew p o s t a n a w i a : odrzucić skargę Zaskarżoną uchwałą Rada Miejska uznała za bezzasadną skargę skarżącego na działalność Burmistrza W. W uzasadnieniu uchwały Rada podała, że wniosek skarżącego z dnia 25 czerwca 2003 r. o przywrócenie stanu pierwotnego drogi nie zawierał wniosku o rozgraniczenie nieruchomości i dlatego przy jego załatwianiu nie naruszono procedury, natomiast wniosek skarżącego z dnia 14.07.2004 r. o zezwolenie na wycięcie drzew nie zawierał wszystkich elementów wymaganych stosownie do art. 83 ustawy o ochronie przyrody (Dz. U. z 2004r. Nr 92, poz. 880), skarżący nie wyraził zgody na uczestniczenie w oględzinach pomimo telefonicznego zawiadomienia z dnia [...], a pomimo to decyzja była gotowa do odbioru w tym samym dniu. Wnioskodawca jako urzędnik samorządowy wysokiego szczebla powinien znać procedurę administracyjną. Można przypuszczać, że wniósł skargę ze zwykłej złośliwości. Skarga zawiera nieprawdziwy zarzut, że skarżący nie otrzymał informacji o sposobie załatwienia sprawy lub w toku postępowania. W skardze na powyższą uchwałę skarżący na podstawie art. 100 oraz 101a ustawy o samorządzie gminnym wniósł o uchylenie tej uchwały. Rada uznała skargę za bezzasadną pomimo potwierdzenia w uzasadnieniu zarzutu naruszenia przez organ procedury administracyjnej (niezastosowanie art. 64 k.p.a., powiadomienie strony w formie ustnej, narażenie gospodarstwa domowego skarżącego na straty przez brak załatwienia sprawy drogi). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, zaś kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontrola obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Pojęcie aktów z zakresu administracji publicznej nie jest jednoznaczne, nie zostało do końca wyjaśnione w orzecznictwie sądowym i nauce prawa. Z treści art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) wynika w każdym razie, że istnieją uchwały organu gminy podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej oraz spoza tego zakresu i jedynie te pierwsze podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Nie oznacza to jednak, że każda w ogóle podjęta uchwała musi podlegać zaskarżeniu bądź do sądu powszechnego, bądź sądu administracyjnego, skoro mogą istnieć również uchwały obojętne prawnie. Należało o tym wspomnieć, bowiem postuluje się przyjęcie jako zasady zaskarżalności każdej uchwały, a w przypadku twierdzenia, że dana uchwała nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego wymaga się wykazania jej zaskarżalności przed sądem powszechnym. Powstaje też problem próby nadmiernego poszerzenia kognicji sądu administracyjnego oraz możności stosowania kryterium legalności w odniesieniu do aktów nie mających znaczenia prawnego. W KPA – Komentarz 6. wydanie Beck s. 803 wyjaśniono, że związek skargi powszechnej z postępowaniem administracyjnym wynika jedynie z zamieszczenia dotyczących jej przepisów w KPA oraz z tego, że organy prowadzące postępowanie skargowe działają jako administracyjne z uwagi na przedmiot skargi, którym jest krytyka sposobu działania i organizacji pracy organów, instytucji i osób w nich zatrudnionych. W postępowaniu skargowym nie ma stron i nie wydaje się rozstrzygnięć, a jedynie zawiadamia o podjętych działaniach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności będących przyczynami skargi, na ma toku instancji ani środków zaskarżenia. W konkluzji komentator wyraził pogląd prawny, że na działanie administracji publicznej w sprawach skarg nie rozciąga się kontrola sprawowana przez sąd administracyjny. Ustawa przewiduje jedynie ogólne i okresowe oceny załatwiania skarg (art. 259 k.p.a.). Także z uwagi na przedmiot skargi (art. 227 k.p.a., cyt. Komentarz s. 815-817) sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych. Z uwagi na sposób załatwienia skargi podkreśla się ponadto, że wymaga odróżnienia od siebie załatwienie sprawy, której dotyczyła skarga, od rozpatrzenia samej skargi, zaś zawiadomienie o załatwieniu skargi (art. 238 k.p.a., cyt. Komentarz s. 833-834) nie daje podstaw do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na jego niezgodność z prawem. Wymaga na koniec podkreślenia, że skarżący nie wyraził w skardze niezadowolenia z decyzji wydanych w stosunku do niego, które były korzystne, a jedynie wyraził w niej oceny sposobu załatwienia tych spraw lub twierdzenia dotyczące skutków cywilnoprawnych ich opieszałego załatwienia. Mając powyższe na uwadze i zgodnie z powołanymi przepisami, orzeczono jak na wstępie.