II SA/Wr 587/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant Małgorzata Boaro po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 listopada 2011 r. sprawy ze skargi A.J.–N. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę oddala skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzją z dnia [...] r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 19670 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez A.P. od decyzji Starosty Powiatu W. z dnia [...] r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A.J.-N. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego w zabudowie zagrodowej oraz wewnętrznej linii zasilania n/n na działce nr 326/9 AM-2, położonej w obrębie S., gmina K.W., Wojewoda D. uchylił decyzję organu I instancji w całości i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że w dniu 31 stycznia 2011 r. A.J.-N., reprezentowana przez A.B., wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie zagrodowej na działce nr 326/9, obręb S., Gmina K.W.. Decyzją z dnia [...] r., Nr [...] Starosta Powiatu W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę na budowę dla wnioskowanej inwestycji. Od powyższej decyzji odwołał się A.P. właściciel działki nr 326/9, wskazując w szczególności, że cofnął swoją zgodę na dysponowanie nieruchomością oznaczoną ewidencyjnie jako działka nr 326/9 na cele budowlane udzieloną inwestorowi – A.J.-N.. W wyniku analizy akt sprawy organ II instancji stwierdził, że wymagania, których spełnienie stanowi warunek udzielenia pozwolenia na budowę zostały określone w treści art. 32-35 ustawy - Prawo budowlane. Art. 32 ust. 4 stanowi, że pozwolenie na budowę może być wydane tylko temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym, 2) wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z definicją ustawową zawartą w przepisie art. 3 pkt 11 ilekroć w ustawie jest mowa o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - należy przez to rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Prawo do dysponowania nieruchomością, o którym mowa w powołanych przepisach Prawa budowlanego, należy oceniać według prawa cywilnego. Może ono wynikać zarówno z prawa własności i innych praw rzeczowych, jak i ze stosunków zobowiązaniowych, jeżeli wynika z nich prawo użycia nieruchomości na cele budowlane (por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2009 r. II OSK 1005/2008, niepubl.). Jego kształtowanie i przenoszenie podlega swobodnym stosunkom obligacyjnym reglamentowanym regułami właściwymi dla obrotu prawami rzeczowymi. Ponadto, prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane musi przysługiwać inwestorowi w dacie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane stanowi środek dowodowy w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę mający wykazać prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zatem jako środek dowodowy podlega badaniu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej na zasadach i w trybie przewidzianym przepisami k.p.a.. Z uwagi na złożenie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane pod rygorem odpowiedzialności karnej, właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej bada to oświadczenie jedynie pod względem prawidłowości jego wypełnienia, nie sprawdza natomiast jego prawdziwości. Jeżeli jednak oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zawiera sprzeczne dane lub jest niezgodne z treścią dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy budowlane (np. z powodu zarzutów zgłaszanych przez inne strony postępowania), właściwy organ powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające odnośnie posiadanego przez inwestora prawa do nieruchomości. Wojewoda podkreślił, że realizację wnioskowanej inwestycji przewidziano do realizacji na działce nr 326/9, położonej w obrębie S., gmina K.W., będącą własnością A.P.. Z przedłożonego wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynika, że prawo inwestora – A.J.-N. do działki nr 326/9 wynika z upoważnienia udzielonego przez A.P. z dnia 19 listopada 2010 r. do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane. Natomiast z treści złożonego odwołania wynika, że właściciel nieruchomości oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr 326/9, położonej w obrębie S., wycofał swoje upoważnienie z dnia 19 listopada 2010 r.. Dodatkowo pismem z dnia 27 maja 2011 r. A.P. poinformował, że, cyt.: " podtrzymuje swoje stanowisko dotyczące cofnięcia pozwolenia na użytkowanie gruntu na cele budowlane pani A.J.-N. i co za tym idzie zalegalizowania pozwolenia na budowę wydanego dla tej Pani". Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy stwierdził, że oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zostało skutecznie podważone. Zakwestionowanie zaś przez właściciela nieruchomości złożonego przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w sytuacji kiedy jego zgoda na wykonanie robót budowlanych jest wymagana, wyklucza możliwość wydania przez organ budowlany decyzji pozwalającej na budowę. Mając na uwadze złożenie dokumentu (odwołania) podważającego wiarygodność złożonego przez inwestora oświadczenia, organ stwierdził, że inwestor wbrew art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego nie spełnił wymogu przewidzianego w tym przepisie. Skoro wnioskodawca nie posiada zgody na dysponowanie nieruchomością nr 326/9 (stanowiącą własność A.P.) na cele budowlane, a projekt budowlany przewiduje roboty na tejże nieruchomości, to pozytywna decyzja dla wnioskodawcy, wobec treści art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, wydana być nie może. Wojewoda wskazał także, że organ odwoławczy, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wynikającą z art. 80 k.p.a., nie jest związany szczególną mocą dowodową takiego środka dowodowego jakim jest oświadczenie inwestora i dokonuje oceny całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej przewidzianą w art. 7 k.p.a.. Nadto przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. normuje rozstrzygnięcie organu odwoławczego uprawniające do wydania decyzji, w której uchyla on zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy. Zastosowanie cytowanego przepisu ma miejsce wówczas, gdy decyzja pierwszoinstancyjna jest nieprawidłowa z uwagi na niezgodność z przepisami prawa i obejmuje korygowanie wad prawnych, polegających na niewłaściwie zastosowanym przepisie prawa materialnego, jak również wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 1996, str. 588 i nast). W orzecznictwie utrwalony został pogląd, że w myśl zasady dwuinstancyjności, organ odwoławczy pełni kompetencje zarówno kontrolne jak i merytoryczne, co oznacza, że organ ten winien rozpatrzyć sprawę na nowo w jej całokształcie (por. wyrok NSA z dnia 14 października 1999 r. IV SA 1313/98, wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 stycznia 2006 r. V SA/Wa 2473/2005). W skardze na powyższą decyzję A.J.-N. wniosła o jej uchylenie w całości jako niezgodną z prawem i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła, że ustalenia faktyczne poczynione przez Wojewodę, stanowiące podstawę wydania decyzji z dnia [...]r., są niezgodne z rzeczywistym stanem faktycznym. W ocenie skarżącej, składając wniosek z dnia 31 stycznia 2011 r. spełniła wszystkie wymogi przewidziane przepisami Prawa budowlanego. Skarżąca legitymowała się upoważnieniem udzielonym przez A.P. z dnia 19 listopada 2010 r., uprawniającym do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W związku z tym, że wniosek spełniał wszystkie przewidziane prawem wymogi, Starosta Powiatu W. wydał decyzję z dnia [...] r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. Skarżąca wskazała przy tym na fakt, że w dniu 17 listopada 2010 r. we W. zawarła z A.P. przedwstępną umowę kupna-sprzedaży nieruchomości położonej w S. przy ul. [...], stanowiącą niezabudowaną działkę gruntu o obszarze 0,3575ha oznaczoną numerem ewidencyjnym 326/9 obręb 0022, dla której urządzona jest księga wieczysta Kw nr [...] prowadzona przez Sąd Rejonowy w Ś.Ś.. Zgodnie z ust. 4 pkt 1 powyższej umowy "strony zobowiązują się do zawarcia notarialnej umowy sprzedaży w momencie uzyskania przez kupującą ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodnie z którą na przedmiotowej nieruchomości możliwa będzie realizacja budynku mieszkalnego oraz możliwości zgodnego z przepisami podziału działki uprawniającego do sprzedaży w/w nieruchomości". Ustęp 4 pkt 2 umowy stanowi, że "kupująca zobowiązuje się złożyć wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz pozwolenia na budowę niezwłocznie po zawarciu przedwstępnej umowy kupna-sprzedaży, na co sprzedający wyraża zgodę". Zatem w ocenie skarżącej podejmowane przez Nią czynności zmierzające do uzyskania pozwolenia na budowę nie są podejmowane w ramach tylko upoważnienia z dnia 19 listopada 2010 r., ale przede wszystkim są wykonaniem zobowiązania jakie przyjęła na siebie i na jakie wyraził zgodę A.P.. Istotne jest także zdaniem skarżącej i to, że powyższa umowa jest nadal w obrocie prawnym i jej postanowienia w pełni obowiązują strony. Odwołanie upoważnienia w świetle istniejącej w obrocie prawnym ważnej umowy zobowiązującej przyznającej skarżącej prawo, a nawet nakładającej obowiązek dysponowania nieruchomością dla celów budowlanych, jest bezskuteczne, zwłaszcza, że przyczyny odwołania upoważnienia na jakie powołuje się A.P., tj. złamanie umów ustnych dotyczących posadowienia domów na działce, nie wystąpiło, gdyż strony takich umów nie zawierały. Ponadto skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 3 pkt 11 ustawy - Prawo budowlane przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć "tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych". Organ administracji wydając zaskarżoną decyzje w pełni pominął fakt zawarcia przez strony przedwstępnej umowy sprzedaży działki oraz praw i obowiązków w niej określonych. Ponadto nie uwzględnił faktu, że w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę istniało po stronie skarżącej prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. A.P. odwołał upoważnienie już po wydaniu decyzji z dnia [...] r. i zrobił to dla potrzeb postępowania odwoławczego, chcąc tym samym uniemożliwić skarżącej realizację obowiązku wynikającego z ust. 4 pkt 2 umowy łączącej strony oraz celem przywłaszczenia wpłaconej mu przez skarżącą kwoty 30.000,00 zł. Ponadto organ administracji wbrew twierdzeniom wyrażonym w zaskarżonej decyzji nie dokonał analizy całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a jedynie oparł się na odwołaniu upoważnienia. Organ administracji błędnie zakwalifikował odwołanie upoważnienia przez A.P.. Dokument ten nie podważył wiarygodności złożonego przez inwestora oświadczenia, albowiem jest jedynie powstałym po wydaniu decyzji z dnia [...] r. oświadczeniem woli. Zatem bezspornym jest, że skarżąca w chwili złożenia wniosku z dnia 31 stycznia 2011 r., jak i w dniu wydania decyzji z dnia [...] r. Starosty Powiatu W. spełniała wszystkie wymogi prawem przewidziane dla wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o jej zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Działając zaś w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ sąd administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 w/w ustawy. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 w/w ustawy nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu odwoławczego nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu była wydana przez Wojewodę D. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., decyzja z dnia [...] r., Nr [...], którą uchylono w całości decyzję Starosty Powiatu W. z dnia [...] r., Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A.J.-N. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego w zabudowie zagrodowej oraz wewnętrznej linii zasilania n/n na działce nr 326/9 AM-2, położonej w obrębie S., gmina K.W., i odmówiono zatwierdzenia w/w projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, uznać należy - wbrew zarzutom skargi - że zapadłe rozstrzygnięcie organu II instancji jest w pełni zasadne. Przy czym podkreślenia jeszcze raz wymaga, że sąd administracyjny rozstrzyga o legalności zaskarżonej decyzji, to jest o jej zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji, nie zaś – jak tego domaga się skarżąca - na dzień złożenia przez skarżącą wniosku o wydanie pozwolenia na budowę czy też dzień wydania decyzji przez organ I instancji. W razie bowiem zmiany stanu faktycznego czy prawnego pomiędzy wydaniem decyzji w pierwszej instancji a datą wydania rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy, organ II instancji jest zobligowany do uwzględniania tych zmian i wydać decyzję zgodnie z zaistniałym w dniu jej wydawania stanem faktycznym i prawnym. Jak wynika z akt administracyjnych podstawą materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji organu - stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623), zwanej dalej "Prawem budowlanym". I tak stosownie do art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane tylko temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym i wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Niesporne jest w sprawie, że w chwili składania przez skarżącą wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane do działki nr 326/9 skarżąca wywodziła z upoważnienia udzielonego przez właściciela tej działki A.P. z dnia 19 listopada 2010 r.. Niewątpliwe jest również w sprawie, przedmiotowa zgoda /upoważnienie/ została przez A.P. cofnięta, o czym informuje w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Dodatkowo w piśmie z dnia 27 maja 2011r., będącym w istocie uzupełnieniem odwołania, A.P. stwierdza, cyt.: "podtrzymuje swoje stanowisko dotyczące cofnięcia pozwolenia na użytkowanie gruntu na cele budowlane pani A.J.-N. i co za tym idzie zalegalizowania pozwolenia na budowę wydanego dla tej Pani". Tym samym zasadnym było uznanie przez organ II instancji, że w dniu wydawania przez Wojewodę zaskarżonej decyzji, skarżąca nie posiadała prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie bowiem z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego jedynie w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skoro zatem skarżąca nie spełniła wymogu z art. 32 ust. 4 pkt 2 nie można było wydać decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Nadto wskazać należy, że w świetle definicji zawartej w art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego, budzić może wątpliwości "upoważnienie" udzielone skarżącej przez A.P. z dnia 19 listopada 2010 r.. Zgodnie bowiem z tym przepisem ilekroć w ustawie jest mowa o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - należy przez to rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Należy tutaj zauważyć, że w komentowanym przepisie nie wskazano, o które z ograniczonych praw rzeczowych chodzi. Ograniczonymi prawami rzeczowymi są zaś obecnie użytkowanie, służebność, zastaw, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu oraz hipoteka. Do dysponowania nieruchomością na cele budowlane znaczenie będą miały: użytkowanie, służebność i prawa spółdzielcze. Z treści przedstawionej definicji wyraźnie wynika, że prawo do dysponowania terenem na cele budowlane, to nie tylko tytuł prawny inwestora do władania nieruchomością wywodzący się z prawa rzeczowego, ale również prawo do władania nieruchomością wynikające ze stosunku zobowiązaniowego. W takim razie umowy o charakterze obligacyjnym (np. umowa użyczenia) daje inwestorowi prawo do dysponowania cudzą nieruchomością na cele budowlane, jeżeli właściciel nieruchomości wyraził zgodę na dysponowanie jego gruntem na określony cel budowlany. Podobnie jest z innymi ograniczonymi prawami rzeczowymi (zob. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 19 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Bk 153/08, publ. LEX nr 509824). W niniejszej sprawie upoważnienie udzielone skarżącej z dnia 19 listopada 2010 r. upoważnia ją jedynie "do dysponowania nieruchomością na cele budowlane". Upoważnienie to zatem – w ocenie Sądu – nie daje prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynikającego z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu czy ograniczonego prawa rzeczowego. W odniesieniu natomiast do pojęcia "stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych", który mógłby mieć miejsce w niniejszej sprawie, WSA w Krakowie wskazał w wyroku z dnia 29 maja 2009 r. (sygn. akt IISA/Kr 874/08, publ. Lex nr), że stosunek zobowiązaniowy jest pojęciem cywilnoprawnym, przez które rozumie się stosunek prawny między co najmniej dwoma podmiotami, z których jeden - wierzyciel uprawniony jest do żądania od drugiego - dłużnika określonego świadczenia. Świadczenie może polegać np. na takim działaniu, jak wyrażenie zgody dysponowanie nieruchomością przez wierzyciela na cele budowlane. Zgoda właściciela nieruchomości upoważniająca inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane winna być sformułowana w sposób jednoznaczny i nie może być dorozumiana (por. Z Niewiadomski Prawo budowlane komentarz, uwagi do art. 3 pkt 11 ustawy, także Wyrok NSA z 22 czerwca 1998 r. IV SA 1366/96, lex nr 43240). Jak stwierdzono także w powyższym wyroku, z czym w pełni zgadza się skład orzekający w niniejszej sprawie, z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego wynika i co podkreśla się w orzecznictwie tytuł do dysponowania nieruchomością na cele budowlane musi być niewątpliwy (zob. wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2000 r., sygn. akt IISA/Po 1033/99, niepubl.). Oznacza to, że w każdym przypadku umowa musi przewidywać uprawnienie do wykonywania robót i obiektów budowlanych. Upoważnienie z dnia 19 listopada 2011 r., z którego skarżąca wywodzi prawo do istnienia po Jej stronie uprawnienia, o którym mowa w art. 32 Prawa budowlanego, warunków tych nie spełnia. Nie zawiera bowiem żadnego postanowienia, z którego wynikałoby uprawnienie do wykonywania robót budowlanych. Uwzględniając powyższe, Sąd uznał także za niezasadne powoływanie się przez skarżącą na zapis ust. 4 pkt 2 umowy przedwstępnej kupna-sprzedaży zawartej w dniu 17 listopada 2010 r. z A.P., bowiem nie przyznaje ona skarżącej prawa do dysponowania działką nr 326/9 na cele budowlane, tj. uprawnienia do wykonywania robót budowlanych . A.P. wyraził w niej jedynie zgodę na to, by skarżąca mogła złożyć wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz złożyć jedynie wniosek o wydanie pozwolenia na budowę. Kwestie zaś wywiązywania się z postanowień powyższej umowy przez A.P. są zagadnieniami z zakresu prawa cywilnego, do rozstrzygania których nie są uprawnione tak organy administracyjne, jak i sąd administracyjny. W konsekwencji stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a do czego ograniczają się kompetencje sądu administracyjnego, nie wykazała, by decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów, o którym stanowi art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z braku zatem uzasadnionych podstaw, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie mógł uwzględnić skargi i wobec tego oddalił ją w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd orzeczono jak w sentencji.