II SA/Wr 601/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia NSA Władysław Kulon (spr.), Sędzia WSA Halina Filipowicz-Kremis, Anna Siedlecka, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 października 2017 r. sprawy ze skargi H.N. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania we wznowionym postępowaniu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę w całości. Przystępując do orzekania Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przyjął następujący stan faktyczny i prawny przedmiotowej sprawy, wynikający z przedłożonych akt administracyjnych oraz pism procesowych złożonych w toku postępowania sądowoadministracyjnego. W dniu [...] r. Starosta Ś. wydał decyzję nr [...], którą zatwierdził projekt budowlany i udzielił Wspólnocie Mieszkaniowej przy ul. [...] w Ś. pozwolenia na budowę obejmującego przebudowę instalacji gazowej w budynku mieszkalnym wielorodzinnym w Ś. przy ul. [...], na działce zarejestrowanej w ewidencji gruntów pod numerem [...], obręb Z.. Pismem z dnia 27 lutego 2017 r. H.N. powołując się na korespondencję prowadzoną ze Starostwem Powiatowym w Ś. podał, że pomimo zgłoszenia się w organie jako uczestnik nie otrzymał jakiegokolwiek pisma czy decyzji w sprawie. Jednocześnie wyjaśnił, że swoim wystąpieniem żąda wznowienia postępowania w sprawie. W dniu 20 marca 2017 r. Starosta Ś. wydał postanowienie, którym na wniosek H.N. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] r., nr [...]. Jako okoliczność powodującą wznowienie postępowania organ w uzasadnieniu postanowienia wskazał na twierdzenia wniosku gdzie wnioskodawca uznał, że jako strona nie brał udziału w postępowaniu. W toku wznowionego postępowania jego inicjator przedłożył dokumentację dotyczącą zebrań Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w Ś., w tym dotyczącą zmiany zarządu oraz wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji ,,do czasu dalszych decyzji wspólnoty". W dniu [...] r. Starosta Ś. wydał postanowienie nr [...], którym odmówił wstrzymania wykonania decyzji Starosty Ś. z dnia [...] r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej, pozwolenia na przebudowę instalacji gazowej w budynku mieszkalnym wielorodzinnym w Ś. przy ul. [...], na terenie działki nr [...], obręb Z.. W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, że brak jest podstaw do wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na przebudowę instalacji gazowej budynku przy ul. [...], ze względu na to, że okoliczności sprawy nie wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia ostatecznej decyzji. Nie godząc się z wydanym rozstrzygnięciem H.N. oprotestował je zażaleniem, w którym wniósł o jego uchylenia. Twierdzenia zażalenia były wielowątkowe, gdyż poza negacją samego postanowienia zawarto w nim także skargę na przewlekłość postępowania oraz opisano sprawy dotyczące zarządzania Wspólnotą. W szczególności autor zażalenia zarzucał, że organ nie ma prawa do ocen odnośnie ważności decyzji podejmowanych przez Wspólnotę oraz jej nowy zarząd. W przypadku istnienia ewentualnych niejasności organ powinien wezwać do uzupełnienia wniosku lub żądać wyjaśnień w sprawie, a nie ,,...przemilczać sprawę przez prawie 2 miesiące". Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ nie odniósł się do innych rozwiązań technicznych przebiegu przedmiotowej instalacji, które wskazał H.N.. Żalący się zarzucał opieszałość i zwłokę w rozpatrzeniu wniosku o wstrzymanie robót i wznowienie postępowania, w tym nieuwzględnianie pism i decyzji odwołanego zarządu Wspólnoty i administratora, których prawo do kontynuowania inwestycji gazu na dotychczasowych zasadach, zostało ograniczone przez nowy zarząd. Administrator i pełnomocnik Wspólnoty zostali zawiadomieni po zebraniu w dniu 5 maja 2017 r. o obecnym stanowisku Wspólnoty w sprawie przedmiotowej instalacji gazowej. Rozpoznając zażalenie Wojewoda D. w dniu [...] r. wydał postanowienie nr [...], którym przyjmując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm., dalej – k.p.a.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 z późn. zm.) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Po zrelacjonowaniu dotychczasowego postępowania z uwzględnieniem wydanego przez organ I instancji postanowienia oraz wskazaniu na twierdzenia zażalenia organ II instancji przytoczył treść art. 152 § 1 k.p.a., by następnie na tle orzecznictwa sądowoadministracyjnego dokonać charakterystyki incydentalnego charakteru postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji. Następnie wymieniono i omówiono przesłanki uzasadniające niezastosowanie w sprawie instytucji wstrzymania wykonania decyzji oraz jej znaczenie procesowe. Odnosząc się do badanej sprawy Wojewoda D. przyjął, że zarówno złożony wniosek o wznowienie postępowania i wstrzymanie wykonania decyzji, jak i zażalenie nie wskazują na zaistnienie przesłanki wznowieniowej innej, niż przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.. Dostrzegając wznowienie postępowania ze względu na oparcie się we wniosku na przesłankę w postaci braku udziału strony w postępowaniu wyjaśniono, iż na tej podstawie nie zachodzi "prawdopodobieństwo" uchylenia przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę. W toku wznowionego postępowania uchybienie polegające na braku udziału strony w postępowaniu, może zostać sanowane poprzez zapewnienie udziału w postępowaniu wznowionym. Kwestia potencjalnej zmiany, po wydaniu spornej decyzji o pozwoleniu na budowę, stanowiska Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. [...] w Ś., reprezentowanej przez nowy zarząd, który zakwestionował prawo do kontynuowania przedmiotowej inwestycji gazowej na dotychczasowych zasadach, nie stanowi o istnieniu prawdopodobieństwa uchylenia tej decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Przyjęto również, że w postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji na podstawie 152 § 1 k.p.a., organ administracyjny nie ocenia zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot wznowionego postępowania oraz konieczności jej ewentualnego wyeliminowania z obrotu prawnego, gdyż kwestie te mogą być rozważane dopiero w trakcie merytorycznego postępowania rozpoznawczego. Na koniec odnosząc się do pism H.N. dotyczących zwłoki organu I instancji w rozpatrzeniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę podkreślono, że wstrzymanie wykonania decyzji może mieć miejsce jedynie w przypadku ściśle określonym w przepisach k.p.a., a sam fakt wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, nie przesądza automatycznie o prawdopodobieństwie uchylenia tej decyzji w trybie wznowienia. W skardze jaką H.N. wywiódł na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarzucił on organowi naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez obrazę art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. i następnych poprzez nieuwzględnienie wniosku i pominięcie przy wydaniu decyzji, skarżącego tak aby mógł decyzję tę zaskarżyć. W motywach skargi jej autor czynił dalsze zarzuty związane ze zwłoką Starosty przy rozpatrzeniu sprawy i przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji oraz niewstrzymanie robót. Według skarżącego roboty budowlane przy przebudowie instalacji gazowej w częściach wspólnych ale i w mieszkaniu skarżącego i innych właścicieli ,,powinny przebiegać inaczej i w innym zakresie tj. w sposób odmienny niż mówiły to dokumenty". W ten sposób z winy organu powstała sytuacja o nieodwracalnych skutkach nie tylko prawnych ale i faktycznych, a to o znacznie droższym jej zakresie, jako że tak skarżący jak i bardzo liczna grupa właścicieli zostali wprowadzeni w błąd lub oszukani i doprowadzeni do sytuacji, gdzie musieli dokonać przyłączenia do instalacji gazu z korytarza zamiast do instalacji po jej starym przebiegu, a tylko w nowe rury. Zdaniem skarżącego wybudowanie w piwnicy "wpięcia" do gazu zamiast do nowego przyłącza w ziemi przed budynkiem znacznie zwiększyło zagrożenie bezpieczeństwa dla mieszkańców. Budowę nowej instalacji administrator i odwołany zarząd uzasadniali nowymi przepisami, zaś Prokuratura Rejonowa w Ś. prowadzi śledztwo przeciwko odwołanemu zarządowi Wspólnoty Mieszkaniowej. Następnie skarżący podał, iż sposób przeprowadzenia inwestycji spowodował, że odwołano zarząd i administratora, a przed sądem prowadzone jest postępowanie o uchylenie uchwał. ,,Zarząd i administrator wbrew postanowieniom ustawy o własności lokali też nie uznał decyzji zebrania przez co naruszył prawo które mówi iż ewentualne decyzje takiego zebrania może uchylić lub "unieważnić" lub wstrzymać ich wykonanie Sąd Okręgowy". Według autora skargi wskazane przez niego okoliczności spowodowały odpowiedzialność urzędników starostwa tj. odpowiedzialność odszkodowawczą i odpowiedzialność za przekroczenia uprawnień. Wykonanie instalacji odbyło się w zbędnym zakresie, znacznie drożej, a taki sposób wykonania instalacji spowodował, że połowa z 75 mieszkańców zmuszona była zrezygnować z gazu, a to pociągło dodatkowe wydatki. W skardze podniesiono również, że ,,urzędnik nieracjonalnie postąpił nie wstrzymując prac co by "podpowiadał mu rozum", ponieważ przez to wymusił jakby był lobbystą droższego wykonania instalacji, a tym samym uniemożliwił kontrolę Sądu co do propozycji skarżącego by instalację wykonać de facto jako jej naprawę a nie budowanie nowej instalacji do czego skarżący miał prawo jeżeli nie gdy chodzi o instalację w częściach wspólnych to w jego mieszkaniu - stąd bezwzględnie skarżący miał prawo uznanym być za stronę a nie tak jakby chciał urzędnik starostwa ze nie jest on stroną tegoż postępowania". Na koniec skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o orzeczenie o kosztach postępowania, ewentualnie o skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez inny organ niż Starosta Ś.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie uzasadniając zajęte stanowisko przedstawionymi w zaskarżonym rozstrzygnięciu okolicznościami faktycznymi i motywami prawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracją lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wskazać też trzeba, że zgodnie z art. 119 pkt 3 oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku skarg na tego rodzaju postanowienia, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony. Na takiej właśnie podstawie została rozpoznana przez Sąd złożona w niniejszej sprawie skarga na postanowienie DWINB z dnia [...] r., nr [...]. Przystępując do rozważań, które doprowadziły Sąd do wniosku o braku podstaw do uwzględnienia skargi, w pierwszej kolejności odnotować należy, że zaskarżone postanowienie i postanowienie je poprzedzające zostały uznane za prawidłowe w świetle wynikającego z akt administracyjnych stanu fatycznego. Podstawę prawną wydanego w niniejszej sprawie postanowienia stanowił art. 152 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Postępowanie wznowieniowe, w którym zapadło, zostało wszczęte z przyczyn określonych w art. 145 § 4 k.p.a.. Na potrzeby dalszych rozważań należy zauważyć, iż zawarte w art. 152 § 1 k.p.a. pojęcie "okoliczności sprawy" jest terminem niedookreślonym. Należy przez niego rozumieć dowody przemawiające za przekonaniem, że wstrzymaniu wykonania decyzji ostatecznej najprawdopodobniej towarzyszyć będzie uchylenie decyzji w wyniku wznowienia postępowania. W konsekwencji, w postępowaniu o wstrzymanie wykonania decyzji nawet ustalenie istnienia przesłanki wznowieniowej nie przesądza o wstrzymaniu wykonania decyzji, ale dopiero uprawdopodobnienie, że przesłanka wznowieniowa doprowadzi do uchylenia decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. obliguje organ do wstrzymania wykonania decyzji w oparciu o art. 152 § 1 k.p.a.. Założyć zatem trzeba, że obowiązkiem organu rozpoznającego wniosek jest dokonanie oceny, czy w sprawie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku postępowania wznowieniowego, przy czym dla wstrzymania wykonania decyzji wystarczające jest wykazanie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji, bez względu na jego stopień. O ewentualnym uchyleniu decyzji zadecyduje dopiero dalszy etap postępowania wznowieniowego. Interpretacja art. 152 § 1 k.pa., z uwagi na zasadę trwałości decyzji administracyjnych, winna mieć zarazem charakter ścieśniający. W postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji nie bada się merytorycznie zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot postępowania wznowieniowego oraz konieczności ewentualnego jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Należy to bowiem do rozstrzygnięcia kończącego wznowione postępowanie. Wydając postanowienie na podstawie art. 152 § 1 k.p.a., właściwy organ winien wziąć pod uwagę wszystkie dostępne na tym etapie postępowania okoliczności faktyczne i prawne, przede wszystkim materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy zakończonej dotychczasową decyzją i na tej podstawie wstępnie ocenić, czy istnieją podstawy do przyjęcia, że decyzja zostanie uchylona. Wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 k.p.a. winno być przy tym traktowane jako środek ostateczny, oparty na udokumentowanych i wiarygodnych materiałach dowodowych. Zbyt szybkie wstrzymanie decyzji, niepoparte dostatecznie udokumentowanymi dowodami na istnienie przesłanek, wskazujących na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji, może stanowić naruszenie zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej (por. wyroki NSA z 10 lutego 2011 r., sygn. II OSK 295/10; z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt. II OSK 2353/10). Odmiennością dostrzegalną przy ocenie istnienia przesłanek z art. 152 § 1 k.p.a. od klasycznie rozumianego postępowania administracyjnego jest to, że organ nie musi w tym celu prowadzić postępowania wyjaśniającego na zasadach określonych w art. 7 i art. 77 k.p.a., a więc nie musi podejmować wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Wystarczy, że w wyniku dokonania wstępnej oceny uzna, że nie zachodzą okoliczności obligujące go do zastosowania ww. przepisu. Z kolei o dużym prawdopodobieństwie uchylenia decyzji w rozumieniu art. 152 § 1 k.p.a. można mówić tylko wówczas, gdy bez konieczności przeprowadzania szczegółowej analizy materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy oraz dowodów i argumentów przedstawionych przez stronę postępowania jak również bez konieczności dokonywania szczegółowej analizy przepisów prawa, mających zastosowanie w sprawie, możliwe jest stwierdzenie, że decyzja zostanie uchylona. W realiach niniejszej sprawy organy odmówiły wstrzymania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę wobec uznania, że podniesione przez skarżącego okoliczności nie wyczerpują dyspozycji art. 152 § 1 k.p.a.. H.N. żądając przeprowadzenia postępowania w trybie nadzwyczajnym powołał się na brak udziału strony w postępowaniu, czyli przesłankę o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.. Zaznaczyć przyjdzie, iż wznowienie z tej przyczyny postępowania następuje niezależnie od tego, czy brak udziału strony wywarł wpływ na treść decyzji, czy też nie. W konsekwencji, stwierdzenie przez organ zaistnienia powyższej przesłanki wznowieniowej nie oznacza automatycznie, że decyzja wydana w wyniku wznowienia będzie uchylona. Zgodnie bowiem z art. 146 § 2 k.p.a. nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W art. 152 k.p.a. mowa jest o "prawdopodobieństwie uchylenia decyzji", dlatego nie można przyjąć, że sam zarzut braku udziału w postępowaniu, który jedynie może, lecz nie musi doprowadzić do uchylenia ostatecznej decyzji wskutek wznowienia postępowania, daje podstawy do stwierdzenia zaistnienia powyższej przesłanki. Jednocześnie, na etapie rozstrzygania w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie rozstrzyga się kwestii posiadania przez wnioskodawcę przymiotu strony postępowania o pozwolenie na budowę, gdyż kwestię tę organ bada w postępowaniu w przedmiocie wznowienia postępowania. Skarżący zarówno w zażaleniu złożonym na postanowienie organu I instancji jak i w skardze porusza szereg zagadnień dotyczących całej inwestycji jednak nie wskazuje na tego rodzaju dowody czy okoliczności, które uprawdopodabniałyby uchylenie decyzji w trybie wznowieniowym w stopniu uzasadniającym wstrzymanie wykonania decyzji. Niewątpliwie nie można tracić z pola widzenia tego, że decyzja względem której uruchomiono tryb nadzwyczajny dotyczyła zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę instalacji gazowej. Tego rodzaju akt administracyjny wydawany jest w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 35 tej ustawy organ obligatoryjnie dokonuje sprawdzeń przedłożonego projektu i w sytuacji, gdy spełnia on wymogi wynikające z tego przepisu organ nie może odmówić wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 4). Przepis art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani możliwości uzależnienia wydania tego pozwolenia od spełniania dalszych warunków. W postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę organ nie sprawdza się więc, czy inwestor rzeczywiście zrealizuje obiekt budowlany, którego projekt przedstawił do zatwierdzenia, a jedynie dokonuje oceny, czy przedłożony projekt spełnia wymogi, o których mowa w art. 35 ust. 1 ustawy. Odmienną kwestią pozostającą poza obrębem zainteresowania organu administracji architektoniczno-budowlanej pozostaje sfera finansowa inwestycji. Organ nie prowadzi rozważań dotyczących drożej czy tańszej opcji realizacji inwestycji. Jego rola sprowadza się do badania poprawności technicznej planowanego zamierzenia. Sprawy finansowe zależą wyłącznie od woli inwestora, który sam kreuje proces inwestycyjny i akceptuje konkretne rozwiązania projektowe. Nie będzie więc organ administracji architektoniczno-budowlanej rozważał czy w realiach konkretnej sprawy taniej lub szybciej będzie można zrealizować inwestycję. Inwestor posługujący się posiadającym stosowne uprawnienia projektantem przedkłada projekt budowlany i właśnie z projektantem uzgadnia swój zamysł inwestycyjny klarując mu swoje oczekiwania, które ten przyporządkowuje do obowiązujących przepisów. Podobnie nie było możliwości aby rozpoznające wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organy miały oceniać prawdopodobieństwo uchylenia decyzji przez pryzmat twierdzeń skarżącego związanych z długotrwałym prowadzeniem postępowania, zmianami zarządu, legalności podejmowanych uchwał czy wreszcie zarzutów kierowanych personalnie do Dyrektora Wydziału Budownictwa Starostwa Powiatowego w Ś.. Po pierwsze tego rodzaju argumentacja nie ma wpływu na sam wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji złożony w trybie art. 152 k.p.a., a po wtóre, jak wynika z akt administracyjnych, skarżący inicjował już stosowane postępowania przed właściwymi organami ze względu na te okoliczności. Wobec wyżej powiedzianego organy zasadnie, wobec braku ustawowych przesłanek wynikających z art. 152 k.p.a., odmówiły wstrzymania wykonania decyzji. Podobnie zarzuty skargi, wbrew intencjom skarżącego, nie uzasadniały wad kwestionowanych rozstrzygnięć wskazujących na naruszenie obowiązujących przepisów skutkujących koniecznością ich eliminacji z obrotu prawnego. W tym stanie na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę.