II SA/Wr 611/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski, Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek ( sprawozdawca), Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz, Protokolant Marlena Wiktor, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 marca 2011r. sprawy ze skargi P. S. na Rz. O. z U. U. K. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustanowienia prawa trwałego zarządu nieruchomością oddala skargę. Decyzją z dnia[...] r. Nr [...] Zarząd Powiatu W. ustanowił prawo trwałego zarządu nieruchomości położonej w W. przy ul. Św. K. [...], oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...] o pow. 0,0424 ha na rzecz Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w W. z przeznaczeniem na cele statutowe tj. mieszkanie dla wielodzietnej zawodowej rodziny zastępczej. Od powyższej decyzji odwołanie wniosło P. S. na Rz. O. z U. U. Koło w W. zarzucając, że naruszono przepis art. 10 § 1 k.p.a., gdyż odwołujący się został pozbawiony udziału w postępowaniu poprzedzającym wydanie przedmiotowej decyzji. Wskazano, że na mocy umowy użyczenia zawartej z Powiatem W. w dniu 6 lutego 2006 r. na czas nie określony, nie krótszy niż 10 lat, Stowarzyszenie jest posiadaczem przedmiotowej nieruchomości, którą wykorzystuje dla celów statutowych. Odwołujący się uważa, że decyzja oddająca w trwały zarząd przedmiotową nieruchomość dotyczy jego interesu prawnego a zatem przysługuje mu przymiot strony w postępowaniu poprzedzającym jej wydanie. W sprawie doszło do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. co skutkuje wadliwością kwestionowanej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...]r. ([...]) na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzyło postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu organ przywołał treść art. 28 k.p.a. wskazując, że koncepcja strony w postępowaniu administracyjnym oparta jest na kryterium interesu prawnego. Kolegium przedstawiło w jaki sposób orzecznictwo sądowe interpretuje pojęcie interesu prawnego, cytując fragmenty wyroków sądów administracyjnych. Zdaniem organu – w świetle wywodów prawnych zawartych w przywołanych orzeczeniach - P. S. na Rz. O. z U. U. K. w W. nie ma interesu prawnego w sprawie ustanowienia prawa trwałego zarządu nieruchomością, z której korzysta na podstawie umowy użyczenia. Interesu tego bowiem nie można wywieść z żadnego przepisu ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami. Legitymowanie się prawem do cudzej rzeczy wynikającym ze stosunku zobowiązaniowego (umowy użyczenia), może stanowić jedynie o interesie faktycznym nie zaś o interesie prawnym, który jest decydujący dla przyznania statusu strony w postępowaniu administracyjnym. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem P.S. na Rz. O. z U. U. K. w W., reprezentowane przez pełnomocnika, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarzuciło: 1/ naruszenie art. 28 k.p.a. przez przyjęcie, że skarżący nie posiadał statusu strony w przedmiotowym postępowaniu; 2/ art. 10 § 1 k.p.a. przez całkowite pozbawienie skarżącego możliwości czynnego udziału w przedmiotowym postępowaniu. Zarzucając powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniesiono, że mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym, znaczy to samo co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenie jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami tej osoby (wyrok NSA z dnia 22 lutego 1984 r.). W świetle zebranego materiału dowodowego bezsporne jest, że nieruchomość przy ul. Św. K.w W., używana jest przez skarżącego na cele statutowe na podstawie umowy użyczenia. W takiej sytuacji, ustanowienie prawa trwałego zarządu na rzecz P. C. P.R. w sposób oczywisty narusza sferę prawną skarżącego. Podniesiono dalej, że Stowarzyszenie ma prawo używania przedmiotowej nieruchomości na cele statutowe, przez okres minimum 10 lat tj. do 2016 r. W ocenie skarżącego, skoro według art. 43 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami jednostka organizacyjna ma prawo wypowiedzenia za zgodą organu nadzorującego każdej umowy najmu, dzierżawy i użyczenia nieruchomości lub jej części z zachowaniem trzymiesięcznego terminu wypowiedzenia, to ustanawiając prawo trwałego zarządu, Powiat W. uzyskał tym samym prawo rozwiązania umowy użyczenia przedmiotowej nieruchomości ze skarżącym, przed terminem wynikającym z tej umowy. Istnieje zatem związek o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawną a sytuacją prawną skarżącego, polegający na tym, że decyzja administracyjna może mieć wpływ na sytuację prawną skarżącego w zakresie prawa materialnego. To implikować winno stwierdzeniem istnienia interesu prawnego skarżącego w przedmiotowym postępowaniu (wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 marca 2006 r. VI SA/Wa 2401/05, LEX nr 223329). Zdaniem pełnomocnika strony skarżącej Kolegium naruszyło również art. 10 § 1 k.p.a. W postępowaniu przed organami odwoławczymi odpowiednie zastosowanie mają bowiem przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. skarżącemu przysługiwało więc prawo czynnego udziału w postępowaniu wywołanym wniesionym przez niego odwołaniem. Miał prawo przedstawić własne stanowisko, złożyć wnioski dowodowe, zapoznać się z aktami sprawy i wypowiedzieć co do zebranego materiału. Wydanie decyzji o umorzeniu postępowania wymaga dokładnej analizy, czy nie istnieją podstawy do uznania, że wnioskodawca posiada przymiot strony. Analiza taka powinna być przeprowadzona przez organ na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz wykładni prawa. Organ drugiej instancji rozpoznając odwołanie całkowicie pominął skarżącego i wydał arbitralne rozstrzygnięcie. W tych okolicznościach skarżący nie miał możliwości zapoznania się z aktami sprawy zgromadzonymi w trakcie postępowania. Ograniczenie postępowania do wydania decyzji w sprawie i jej doręczenia skarżącemu oznacza, że decyzja wydana została z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 z późn.zm.) kompetencje sądów administracyjnych w zakresie kontroli działalności administracji publicznej ograniczone zostały do oceny działalności tych organów pod względem zgodności z prawem. Działając zatem w granicach przyznanych kompetencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny prawidłowości zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów obowiązującego prawa materialnego i procesowego oraz trafności ich wykładni. Dokonując czynności kontrolnych, Sąd zobowiązany jest uwzględnić stan faktyczny i prawny jaki istniał w chwili wydania zaskarżonej decyzji lub postanowienia. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnych (postanowień) uchybiających prawu materialnemu - jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. Nr 153, Nr 1270 z późn. zm.- zwanej dalej u.p.p.s.a.) - jak też rozstrzygnięć dotkniętych wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b przywołanego przepisu), a także wydanych bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c ww. przepisu). Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w granicach tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził aby wydana ona została z naruszeniem prawa o którym mowa w art. 145 § 1 wskazanej wyżej ustawy, zwłaszcza zaś aby naruszało przepisy prawa materialnego, lub przepisy prawa procesowego w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Tym samym Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego zainicjowanego przez P.S. na Rz. O. z U. U. Koło w W., w związku z wniesieniem przez ten podmiot odwołania od decyzji Zarządu Powiatu W. o ustanowieniu prawa trwałego zarządu dla P. C. P. R. w W. na nieruchomości położonej w W. przy ul. Św. K. [...]. Podstawę podjętego przez organ odwoławczy orzeczenia stanowi przepis art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a, określający jeden z rodzajów rozstrzygnięć kończących postępowanie odwoławcze. W tej sytuacji kontroli Sądu musiała być poddana kwestia prawidłowości zastosowania przez organ drugiej instancji tej formy rozstrzygnięcia, co łączy się przede wszystkim z koniecznością oceny tego, co jest istotą sporu w niniejszej sprawie, a mianowicie, czy Kolegium prawidłowo przyjęło, że skarżące Stowarzyszenie nie posiada przymiotu strony w postępowaniu o ustanowieniu trwałego zarządu na nieruchomości stanowiącej własność Powiatu W. Oceniając prawidłowość rozstrzygnięcia Sąd miał na uwadze, że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest jego dwuinstancyjność (art. 15 k.p.a.). Zasada ta realizowana jest przez uregulowane w art. 127 § 1 k.p.a. prawo do wniesienia odwołania. Uprawnienie to oparto jednak na zasadzie skargowości, przyznając je wyłącznie stronie postępowania. To oznacza, że odwołanie jest środkiem prawnym zaskarżenia decyzji administracyjnej z którego, z woli ustawodawcy, może skorzystać tylko podmiot spełniający kryteria określone w art. 28 k.p.a. Treść art. 28 k.p.a. wskazuje natomiast, że definicja strony postępowania administracyjnego skonstruowana została na pojęciu interesu prawnego i obowiązku. W doktrynie i judykaturze powszechnie przyjmuje się, że ustalenie interesu prawnego podmiotu uczestniczącego w postępowaniu administracyjnym, następuje ostatecznie w wyniku konkretyzacji właściwego przepisu prawa materialnego. W pojęciu interesu prawnego mieszczą się uprawnienia i obowiązki wynikające z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Mówiąc innymi słowy, wnoszący żądanie ma interes prawny jeżeli opiera to żądanie na konkretnej normie prawnej /por. J.P. Tarno, A. Korzeniowska, Glosa do wyroku NSA z dnia 13 grudnia 1993 r., I SA 1725/93, "Glosa", kwiecień 1997, s.13/. Jednocześnie interes prawny musi charakteryzować się tym, że jest indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego /por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. C.H. Beck Warszawa 2006/. Szczególnymi cechami tak rozumianego interesu prawnego jest bezpośredniość związku między sytuacją danego podmiotu a normą prawa materialnego, na której budowany jest interes prawny oraz jego realność. Wskazany, konkretny przepis prawa materialnego musi dawać podstawę do dokonania przez właściwy organ administracji, autorytatywnej konkretyzacji w zakresie uprawniania lub obowiązku jednostki, która domaga się przyznania statusu strony. Oznacza to, że jeżeli sprawa dotyczy dwóch lub więcej podmiotów, to interes prawny mają tylko te z nich, których sytuacja prawna wynika wprost z normy prawa materialnego. Z bogatego orzecznictwa i doktryny można wywieść, że treścią interesu prawnego jest prawo podmiotowe, rozumiane jako przyznanie przez prawo konkretnych korzyści, które można realizować w postępowaniu administracyjnym, gdyż orzeka o nich organ administracji w decyzji. Ponadto interes ten musi rzeczywiście istnieć w dacie stosowania danych norm prawa materialnego. Nie może to być więc interes tylko przewidywany w przyszłości ani hipotetyczny (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 1996r., sygn. akt IV S.A. 846/95). Wypracowane przez doktrynę i orzecznictwo zasady rozumienia pojęcia strony postępowania administracyjnego stanowić powinny podstawę do rozważań przy ocenie legitymacji procesowej skarżących do inicjowania postępowania odwoławczego w sprawie o ustanowienie trwałego zarządu. Efektem tych rozważań mogło zaś być jedno z rozstrzygnięć podjętych na podstawie art. 138 k.p.a. przez organ odwoławczy. Jeżeli zatem organ ten ustali w toku postępowania, że wnoszący odwołanie nie są stronami, to wypełniona została przesłanka bezprzedmiotowości postępowania (art. 105 § 1 k.p.a.), która stworzyła po jego stronie, obowiązek umorzenia zainicjowanego przez nich postępowania. Dla przyjętej przez organ formy rozstrzygnięcia istotne jest bowiem stanowisko zawarte w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 1999 r. (OPS 16/98 ONSA 1999, Nr 4, poz. 119) w którym postawiono tezę, że stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. W uzasadnieniu przywołanej uchwały przyjęto, że: "legitymację strony do wniesienia odwołania należy oceniać według przepisów art. 28, 29 i 30 k.p.a. Wystarczające jest dla skutecznego wniesienia odwołania przyjęcie tzw. subiektywnej wersji legitymacji procesowej strony, skuteczne zatem powinno być odwołanie wniesione na podstawie przekonania podmiotu, że decyzja organu pierwszej instancji dotyczy jego praw i obowiązków. Twierdzenie takie może zostać zweryfikowane tylko w sposób procesowy, na podstawie zasad przewidzianych dla postępowania odwoławczego jako takiego. Jeżeli twierdzenie owo nie zostanie pozytywnie zweryfikowane, to należy wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Ustalenie takiej przesłanki stwarza obowiązek zakończenia postępowania w drugiej instancji; ponieważ nie ma podstaw do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty, nie ma też podstaw do ustalenia koniecznego związku twierdzeń strony z powszechnie obowiązującymi normami prawa materialnego. W tym wypadku również powód umorzenia powstanie w konkretnej sprawie administracyjnej, dotyczącej indywidualnie oznaczonego podmiotu." Przedstawione wyżej uwagi potwierdzają zatem, że w przypadku, gdy odwołanie wnosi osoba, która twierdzi, że jest stroną postępowania i zaskarżona decyzja dotyczy jej interesu prawnego, organ odwoławczy obowiązany jest rozpoznać jej odwołanie w celu weryfikacji tych twierdzeń. W niniejszej sprawie skarżący dowodzą, że pozbawieni zostali czynnego udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji pomimo, że sprawa ustanowienia trwałego zarządu dotyczy ich interesu prawnego. Tym samym organ odwoławczy zasadnie, w toku czynności procesowych poddał weryfikacji, czy istotnie odwołującemu się Stowarzyszeniu, przysługiwał przymiot strony postępowania o ustanowienie prawa trwałego zarządu. Z przedstawionych wcześniej rozważań odnoszących do pojęcia strony wynika, że przy ustalaniu czy danemu podmiotowi przysługuje status strony, decydujące znaczenie mają przepisy prawa materialnego. W przypadku spraw dotyczących oddawania nieruchomości w trwały zarząd, są to przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 z późn. zm.). Zgodnie z art. 43 ust. 5 ww. ustawy, nieruchomości stanowiące przedmiot własności lub użytkowania wieczystego Skarbu Państwa oddaje się w zarząd państwowej jednostce organizacyjnej, zaś nieruchomości stanowiące przedmiot własności lub użytkowania wieczystego jednostki samorządu terytorialnego – odpowiedniej samorządowej jednostce organizacyjnej. Trwały zarząd jest formą prawną władania nieruchomościami publicznymi przez jednostkę organizacyjną tj. (odpowiednio państwową lub samorządową jednostkę nie posiadającą osobowości prawnej – art. 4 pkt 10 ww. ustawy) upoważniający tę jednostkę, między innymi, do korzystania z nieruchomości w celu prowadzenia działalności należącej do zakresu jej działania (art. 43 ust. 1 i ust. 2 ustawy). Z przedstawionej regulacji wynika, że ustanowienie prawa trwałego zarządu dopuszczalne jest wyłącznie na rzecz tak rozumianych jednostek organizacyjnych. W rezultacie, w postępowaniu o ustanowienie prawa trwałego zarządu na nieruchomości stanowiącej własność powiatu, stronami mogą być bezsprzecznie powiatowe jednostki organizacyjne bez osobowości prawnej. Skarżący do tej kategorii podmiotów się nie zalicza. Z akt sprawy nie wynika również aby skarżącemu przysługiwał prawnorzeczowy tytuł do przedmiotowej nieruchomości. Posiadanie takiego tytułu mogłoby świadczyć o przymiocie strony postępowania, skoro prawa rzeczowe są skuteczne względem wszystkich. Niekwestionowane jest jednak, że sporna nieruchomość stanowi własność Powiatu W. i nie jest obciążana prawem użytkowania wieczystego. Stowarzyszenie upatruje natomiast swój interes prawny w niniejszej sprawie w tym, że korzysta z nieruchomości na podstawie umowy użyczenia. W ocenie Sądu twierdzenie, że źródło interesu prawnego stanowi umowa użyczenia, jest jednak bezzasadne. Użyczenie jako stosunek zobowiązaniowy nie wiąże się z prawem do gruntu a jedynie daje uprawnienia do używania danej nieruchomości (art. 710 k.c.). Przepisy Kodeksu cywilnego regulujące ten stosunek prawny, nie dają też podstawy do orzekania w zakresie uprawnień skarżącego w postępowaniu administracyjnym. Przepisy Kodeksu cywilnego nie stanowią bowiem podstawy materialnoprawnej rozpoznawania spraw administracyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2007 r. I OSK 1104/06, CBOiS, nsa.gov.pl). Interesu prawnego skarżącego nie można wywieść również z art. 43 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w którym zawarto ogólną regulację przyznającą jednostkom organizacyjnym prawo wypowiedzenia, za zgodą organu nadzorującego, każdej umowy dzierżawy i użyczenia obciążającej nieruchomość objętą trwałym zarządem, z zachowaniem trzymiesięcznego terminu wypowiedzenia. Przepis ten w żaden sposób nie zmienia sytuacji prawnej skarżącego, gdyż dotyczy sfery stosunków cywilnoprawnych, w których stroną nadal jest i będzie Powiat W. Przepis ten nie rodzi też po stronie Powiatu szczególnych uprawnień w zakresie prawa do wypowiedzenia umowy użyczenia. Natomiast to, czy istotnie do takiego wypowiedzenia dojdzie, jest okolicznością przyszłą i niepewną. W przypadku wypowiedzenia umowy użyczenia niezgodnie z przepisami prawa cywilnego i warunkami na jakich została zawarta, skarżącemu przysługuje prawo domagania się ochrony przed sądem powszechnym. W rezultacie stwierdzić należy, że analiza przymiotu strony pod kątem materialnoprawnego stosunku skarżącego do przedmiotu sporu, wskazuje na brak interesu prawnego Stowarzyszenia w sprawie ustanowienia prawa trwałego zarządu na rzecz Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w W. Skarżący korzystając z nieruchomości na zasadzie umowy użyczenia nie ma interesu prawnego w tym postępowaniu a jedynie interes faktyczny. Tym samym niezasadny jest zarzut naruszenia przez Kolegium art. 28 § 1 k.p.a. Co do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. należy stwierdzić, że przepis ten zawiera gwarancje procesowe strony postępowania, jak zaś wywiedziono, skarżący stroną przedmiotowego postępowania nie jest. Bezpodstawne są więc argumenty wskazujące na uniemożliwienie mu uczestniczenia w postępowaniu, jak też niepouczenia go o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i złożenia końcowego oświadczenia w wyznaczonym terminie. Przyjmując nawet, że ze względu na udział skarżącego w postępowaniu, w którym poddawana była ocenie kwestia jego legitymacji procesowej, posiadał on przymiot strony tego postepowania tylko ze względu na tę kwestię, to w sytuacji, gdy nie wykazał on w skardze, jakich konkretnych wniosków i dowodów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia nie mógł przedstawić ze względu na brak poinformowania go przez organ odwoławczy o prawie do końcowego wypowiedzenia się, uznać należało, że naruszenie przez Kolegium ww. przepisu w tym zakresie, nie miało wpływu na wynik sprawy i nie uzasadniało uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c u.p.p.s.a. W tej sytuacji oceną objęto, czy brak zawiadomienia o możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem postanowienia, mógł mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Za Naczelnym Sądem Administracyjnym – wskazać należy, że w przypadku gdy strona brała udział w postępowaniu, lecz nie została zawiadomiona o prawie do końcowego wypowiedzenia się, dla zbadania zasadności zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., koniecznym jest ustalenie jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona w związku z brakiem owego zawiadomienia dokonać, jakiego dowodu lub wniosku nie mogła w sprawie przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy miało to zaniechanie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ zasady czynnego udziału strony w postępowaniu przez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej (najczęściej w sferze postępowania dowodowego) a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy o przyjęcia, że doszło do naruszenia wskazanej normy (tak wyrok NSA z dnia 24 maja 2007 r. II GSK 4/07 CBOSA nsa.gov.pl). Wobec przedstawionych wyżej okoliczności faktycznych i prawnych Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie znajdując podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 u.p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku.