II SA/Wr 614/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Adam Habuda Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak Protokolant: starszy asystent sędziego Andżelika Abramowska-Meller po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi D. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 4 czerwca 2024 r. nr SKO.OŚ/41/12/24 w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie 3 budynków inwentarskich oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi D. W. (dalej: skarżący) jest wskazana w sentencji decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze (dalej: SKO, organ odwoławczy), którą utrzymana została w mocy decyzja Wójta Gminy G. (dalej: Wójt, organ I instancji) z dnia 10 stycznia 2024 r., nr ROŚ.12.2022.AJ.9, odmawiająca wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Budowie 3 budynków inwentarskich – odchowalni kur o obsadzie max 704880 sztuk kurcząt wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...], obręb N., Gmina G.". W wyniku złożenia wniosku skarżącego o wydanie ww. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji, organ I instancji wystąpił do odpowiednich organów o uzgodnienie i zaopiniowanie tego wniosku, a po uzyskaniu pozytywnych opinii i uzgodnień przeprowadził rozprawę otwartą dla społeczeństwa, na podstawie art. 91 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: kpa) i art. 36 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1094 ze zm. – dalej: uioś). Do akt wpłynęło pismo podpisane przez 34 mieszkańców N., w którym wyrażono sprzeciw wobec inwestycji ze względu na negatywne oddziaływanie dziewięciu dotychczas funkcjonujących kurników tego samego przedsiębiorcy. Nadto inwestor wyjaśnił, że przeciętna liczba samochodów ciężarowych obsługujących fermę w wymiarze dobowym wynosi obecnie 7 samochodów ciężarowych, a po rozbudowie ich liczba wzrośnie do 13. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i rozpatrzeniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Wójt stwierdził, że lokalizacja inwestycji na terenie działki [...] nie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wyjaśnił, że obszar planowanej inwestycji objęty jest ustaleniami dwóch miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego: uchwałą z [...] marca 2005 r, Nr [...] (dalej: uchwała z 2005 r.) oraz uchwałą z dnia [...] sierpnia 2015, nr [...] (dalej: uchwała z 2015 r.) Uchwała z 2005 r. znajduje zastosowanie do dróg dojazdowych (teren KDp), a uchwała z 2015 r. do pozostałej części. Według Wójta o niezgodności z planem miejscowym przesądza obsługa inwestycji po planowanej rozbudowie przez 13 samochodów ciężarowych (powyżej 3,5 tony), podczas gdy ustalenia miejscowego planu dla przedmiotowego terenu przewidują limit obsługi transportowej na poziomie 4 samochodów ciężarowych (powyżej 3,5 tony) na dobę. Ponadto inwestycja koliduje z miejscowym planem w zakresie kwalifikacji przedsięwzięcia, gdyż zostało ono zaklasyfikowane jako mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 51 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839 – dalej: rozp. RM). Z tych względów organ odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji. W wyniku rozpoznania odwołania wniesionego przez skarżącego, zaskarżoną obecnie decyzją SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu w pierwszym rzędzie podkreśliło – mając na względzie regulację zawartą w z § 2 ust. 1 pkt 51 rozp. RM – że skoro przedmiotowe przedsięwzięcie ma polegać na budowie trzech budynków – odchowalni kur o obsadzie max 704880 sztuk kurcząt (3 x 234960 szt.) tj. 986,83 DJP, to z uwagi na ilość DJP przedmiotowa inwestycja jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko. Ta okoliczność nie była kwestionowana przez skarżącego i taką też kwalifikację przedsięwzięcia wskazują organy uzgadniające oraz organ I instancji. Dalej organ odwoławczy zwrócił uwagę na unormowanie zawarte w art. 80 ust. 2 uioś, który przewiduje, że właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Dokonując oceny w tym zakresie, organ odwoławczy podzielił stanowisko zajęte w decyzji I instancji, że działka zainwestowania objęta jest ustaleniami dwóch miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dotyczących różnych jej części. W części dotyczącej dróg dojazdowych objęta jest uchwałą z 2005 r., a w części dotyczącej terenów przeznaczonych pod lokalizację trzech nowych budynków kurników wraz z towarzyszącą infrastrukturą – uchwałą z 2015 r. Wbrew temu, co twierdzi skarżący w odwołaniu, objęcie jednej nieruchomości ustaleniami różnych planów miejscowych jest jak najbardziej dopuszczalne, oczywiście w sytuacji, gdy tak jak w niniejszej sprawie, dotyczy to różnych części nieruchomości. W zakresie ustaleń planu z 2015 r. SKO przyznało rację skarżącemu, że przeznaczenie na tereny obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych, hodowlanych, ogrodniczych nie wyklucza lokalizacji kurników. Niemniej przedmiotową uchwałę należy czytać w całości, stosując wszystkie normy, które dotyczą danego terenu w tym § 5 pkt 1 uchwały z 2015 r., w którym na terenach zabudowy oznaczonej na rysunku zmiany planu symbolem RU wprowadzono zakaz lokalizowania przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, za wyjątkiem przedsięwzięć dotyczących sieci i urządzeń infrastruktury technicznej oraz dróg. W opinii SKO poza sporem jest, że przedmiotowa inwestycja, zgodnie z przepisami rozp. RM, została zakwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Nie budziło zatem wątpliwości organu odwoławczego, że w zakresie lokalizacji inwestycji na terenie oznaczonym na rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako RU/[...] – wobec treści § 5 ust. 1 uchwały z 2015 r. – inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Co do pozostałej części inwestycji – dotyczącej dróg dojazdowych, jest ona objęta ustaleniami planu z 2005 r. Również w tym zakresie inwestycja jest niezgodna z planem miejscowym, gdyż po rozbudowie będzie obsługiwana przez 13 samochodów ciężarowych (powyżej 3,5 tony). Kolegium nie zgodziło się ze stanowiskiem skarżącego, że wszystkie warunki wskazane w § 10 pkt 5 uchwały z 2005 r. muszą być spełnione łącznie, aby można było mówić o niezgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Gdyby tak bowiem czytać ten przepis, to w przypadku samej lokalizacji drogi zawsze inwestycja byłaby dopuszczalna, bowiem nie dotyczyłaby "lokalizowania w granicach działek obiektów i urządzeń usługowych i produkcyjnych". Organ odwoławczy stwierdził też, że w systemie prawa nie istnieje inna, korzystna dla odwołującego się definicja przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W uchwale z 2015 r. brak definicji legalnej pojęcia "przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko", co oznacza pozostawienie swobody interpretacyjnej organowi stosującemu prawo w zakresie ustalenia desygnatu tego pojęcia i ustalanie jego znaczenia. Uznać zatem należało, że o zaliczeniu przedsięwzięcia do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko rozstrzyga wyliczenie zawarte w rozp. RM. Tym samym Wójt prawidłowo – bez żadnych wątpliwości, które ewentualnie mógłby rozstrzygnąć na korzyść strony odwołującej się (art. 7a § 1 kpa) – uznał, że inwestycja jest niezgodna z planem miejscowym i orzekł o odmowie wydania decyzji środowiskowej. Organ również nie odstąpił od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym (art. 8 § 2 kpa), mimo bowiem, że strona legitymuje się decyzjami administracyjnymi z 2008 r. (w tym decyzją środowiskową) na lokalizowanie istniejącej inwestycji, to wówczas stan prawny nieruchomości był inny. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę do tutejszego Sądu podnosząc zarzuty naruszenia: - art. 80 ust. 2 uioś w związku z § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały z 2015 r., § 2 i § 3 rozp. RM oraz § 10 pkt 5 uchwały z 2005 r. – poprzez ustalenie, że przedsięwzięcie objęte decyzją niezgodne jest z ustaleniami wskazanych miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego; - art. 7 kpa w związku z art. 77 § 1 kpa, poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego, przez co wydano decyzję, która narusza słuszny interes skarżącego, - art. 8 § 2 kpa, poprzez nie przyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować prawa stronie poprzez nieodstępowanie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, - art. 7a § 1 kpa, poprzez jego niezastosowanie i nie rozstrzygnięcie wątpliwości na korzyść skarżącego, - art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez jego niezastosowanie. Zarzucając powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi powtórzono argumentację odwołania wskazując, że dla jednego obszaru nie mogą obowiązywać dwa miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, co wynika z art. 34 upzp. W niniejszej sprawie natomiast Wójt, wobec jednego obszaru, tj. działki nr [...], zastosował przepisy dwóch różnych miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, co jest niezgodne z przepisami prawa. Skarżący przy tym zauważył, że uchwała z 2015 r. została podjęta na skutek jego wniosku z 21 stycznia 2014 r., a zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – zgodnie z tym wnioskiem – miała polegać na zmianie terenów rolniczych na teren obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych. Takie bowiem przeznaczenie przewidziane było dla pozostałej części działki, na której zlokalizowany został funkcjonujący obecnie zespół dziewięciu kurników. Dla tego terenu skarżący otrzymał w 2008 r. decyzję środowiskową, a następnie decyzję o pozwoleniu na budowę. Zaznaczył, że decyzja środowiskowa z 2008 r wydana została pomimo, że w uchwale z 2005 r. wprowadzono przepis zakazujący lokalizowania w granicach działek obiektów i urządzeń usługowych i produkcyjnych zaliczonych, zgodnie z przepisami szczególnymi, do obiektów mogących pogorszyć stan środowiska. Teren, na którym zlokalizowano przedsięwzięcie, oznaczony został w planie z 2005 r. jako teren RU/[...], tj. do obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych. W planie z 2015 r. teren planowanej inwestycji oznaczony został symbolem RU/[...] z przeznaczeniem podstawowym – tereny obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych, hodowlanych, ogrodniczych oraz gospodarstwach leśnych i rybackich a więc przeznaczenie terenu objętego wnioskiem w uchwale z 2015 r. jest identycznie określone jak przeznaczenie terenu w uchwale z 2005 r. Ponadto skarżący podniósł, iż bezzasadne jest twierdzenie SKO, że wobec zapisu zawartego w § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały z 2015 r. organowi została pozostawiona swoboda interpretacyjna w zakresie ustalenia desygnatu pojęcia przedsięwzięcia znacząco oddziałującego na środowisko i ustalenia jego znaczenia. Zwrócił uwagę, że w przepisach rozp. RM nie wyróżnia się przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jak to zostało określone w uchwale planistycznej z 2015 r. Podkreślił, że postanowienia planu miejscowego – jako aktu ingerującego w prawo własności – nie powinny być w razie wątpliwości interpretowane przez organy administracji publicznej w sposób rozszerzający. Dokonywana w oparciu o ustalenia planu miejscowego ingerencja organów w uprawnienia właścicielskie nie powinna skutkować wprowadzeniem ograniczeń, ponad wynikające wprost z jego przepisów. Swoboda organu w dokonywaniu interpretacji uregulowań prawnych, które dotyczą uprawnień właścicielskich, powinna uwzględniać zasadę życzliwej interpretacji. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi na mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), nie stwierdził naruszeń przepisów prawa, które warunkowałyby jej uchylenie. Do takich zaś zaliczane są, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów procesowych, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Co więcej, Sąd podziela stanowisko SKO zaprezentowane w uzasadnieniu kontrolowanego rozstrzygnięcia. Przede wszystkim nie ulega wątpliwości, że w obowiązującym w sprawie stanie prawnym, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony – wynika to wyraźnie z treści art. 80 ust. 2 uioś. W orzecznictwie sądowym ukształtowanym na gruncie tego przepisu (prawidłowo powołanym również w zaskarżonej decyzji) w sposób jednoznaczny podkreśla się, że w razie stwierdzenia niezgodności planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązkiem organu jest wydanie decyzji odmownej w sprawie środowiskowych uwarunkowań. Zgodność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w świetle art. 80 ust. 2 uioś jest podstawowym kryterium oceny zamierzeń strony ubiegającej się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jeżeli plan miejscowy nie przewiduje przeznaczenia terenu pod określone przedsięwzięcie lub też wprost zakazuje jego realizacji, to organ ma obowiązek, wobec braku zgodności przedsięwzięcia z planem, wydać decyzję odmowną bez dalszego badania rzeczywistego wpływu planowanej działalności na środowisko (por. wyroki NSA: z dnia 26 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2628/11, z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt II OSK 2667/16, z dnia 16 lipca 2024 r., sygn. akt III OSK 2674/22 dost. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W niniejszej sprawie – celem rozpoznania złożonego wniosku przez skarżącego o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację jego inwestycji – zadaniem organów było zatem ustalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzeni obowiązującego na terenie objętym tą inwestycją, a następnie zbadanie zgodności inwestycji z postanowieniami tego planu. Zgodzić się należy z SKO, że w stosunku do terenu objętego planowaną inwestycją zastosowanie znajdują dwie uchwały planistyczne. Uchwała z 2005 r. i jej zmiana z 2015r., przy czym postanowienia uchwały w sprawie zmiany planu mają tutaj decydujące znaczenie, gdyż odnoszą się one do prawie 90% terenu zainwestowania. Istota sporu sprowadza się jednak do tego, czy organy prawidłowo ustaliły i oceniły kwestię zgodności lokalizacji inwestycji z ustaleniami tych planów. Jak wynika z dokumentacji zawartej w aktach administracyjnych, część działki na której planowana jest inwestycja, stanowi drogę oznaczoną symbolem KDp i na tej części obowiązuje miejscowy plan z uchwały z 2005 r. Uchwała z 2015 r., na skutek której zmieniono przeznaczenie części działki nr [...], na której skarżący zamierzał wybudować trzy kurniki obok dziewięciu już istniejących – co wymaga zaakcentowania – nie dotyczy ww. drogi. Wynika to wyraźnie z części rysunkowej uchwały, na której został oznaczony teren objęty zmianą planu miejscowego. Tym samym, skoro przeznaczenie terenu oznaczonego symbolem KDp nie zostało zmienione uchwałą z 2015 r., a wręcz uchwała tego terenu nie dotyczy, zasadnie organy stwierdziły, że co do tej części nieruchomości obowiązuje plan uchwalony w 2005 r. Zasadnie zatem organ odwoławczy wskazał, że objęcie jednej nieruchomości dwoma różnymi planami miejscowym jest dopuszczalne, pod warunkiem jednak, że plany te się nie pokrywają – to jest dotyczą różnych części tej nieruchomości. A taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, co zostało wyżej wyjaśnione. Zauważyć należy, że art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.) stanowi, że wejście w życie planu miejscowego powoduje utratę mocy obowiązującej innych planów zagospodarowania przestrzennego lub ich części odnoszących się do objętego nim terenu. Uchwała z 2015 r. mogła mieć zatem skutek derogacyjny wyłącznie do terenu, który został oznaczony w jej części rysunkowej symbolem RU/[...] – teren działki nr [...] oznaczony symbolem KDp nie był objęty postanowieniami uchwały z 2015 r. Tym samym podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 34 ust. 1 wymienionej wyżej ustawy należało ocenić jako chybiony. Zatem wobec prawidłowego ustalenia zakresu obowiązywania uchwały z 2005 r. co do części działki oznaczonej symbolem KDp wskazać należy, że uchwała ta w § 6 ust. 1 ustala linie rozgraniczające przestrzeń publiczną w zakresie komunikacji (drogi wraz z urządzeniami pomocniczymi) i wprowadza ich klasyfikację funkcjonalną. W punkcie 5 tego unormowania symbolem KDp określone zostały drogi polne, wśród terenów użytkowanych rolniczo, przystosowanych do przejazdu maszyn i pojazdów rolniczych. Oceniając zgodność planowanego przedsięwzięcia z uchwałą z 2005 r., należało mieć na uwadze to, na co zwracał również uwagę organ odwoławczy – że lokalizacja planowanej inwestycji znajduje się w otulinie P. Parku Krajobrazowego. Fakt ten został również uwzględniony w raporcie o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w którym nadto wskazano, że przedsięwzięcie planowane jest na obszarze szczególnej ochrony Natura 2000 "B.". Uwzględnienia wymagały zatem dalsze unormowania ww. uchwały, przewidziane w § 10 uchwały z 2005 r. "Szczególne zasady zagospodarowania wynikające z potrzeby ochrony środowiska przyrodniczego", w którym miejscowy prawodawca zastrzegł ograniczenia działalności człowieka. Zasadnie organy zwróciły uwagę na ograniczenie zawarte w § 10 pkt 5 uchwały, zgodnie z którym zabrania się lokalizowania w granicach działek obiektów i urządzeń usługowych i produkcyjnych zaliczonych zgodnie z przepisami szczególnymi do obiektów mogących pogorszyć stan środowiska, stwarzających uciążliwości dla mieszkańców i środowiska przyrodniczego oraz wymagających wielokrotnej (ponad 4 kursy w ciągu doby) obsługi transportowej i ciężkiego (ponad 3,5 tony) transportu dostawczego. Tymczasem, zgodnie z planami inwestora, takich kursów przewidzianych jest 13 na dobę. Co za tym idzie, w tym zakresie przedsięwzięcie w pełni zasadnie zostało ocenione jako niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania. Sąd podziela pogląd SKO w ustosunkowaniu do argumentacji skarżącego, że sfomułowanie przepisu § 10 pkt 5 uchwały z 2005 r. nie wymaga, aby wszystkie przesłanki w nim wymienione musiały zostać spełnione łącznie. Słusznie organ odwoławczy zauważył, że przy takiej interpretacji ww. przepisu, w przypadku lokalizacji przedsięwzięcia na działce będącej drogą, na której niemożliwe jest posadowienie obiektów i urządzeń usługowych i produkcyjnych, powyższe ograniczenie w ogóle nie miałoby zastosowania. Językowa wykładnia, na jaką wskazuje skarżący, prowadzi zatem do rezultatów niezgodnych z celem i funkcją przepisu, a są nimi – jak wskazuje na to tytuły § 10 – potrzeby ochrony środowiska przyrodniczego. Zauważyć należy, że zgodnie z zasadami wykładni przepisów prawa, wynikającymi zarówno z doktryny prawa administracyjnego, jak i orzecznictwa sądów, do interpretacji postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stosuje się metody właściwe dla wykładni aktów normatywnych. W przypadku zatem, gdy interpretacja postanowień planu jest konieczna, powinna być dokonana z uwzględnieniem wykładni językowej (poprzez odkodowanie norm prawnych na podstawie znaczenia wyrazów i wyrażeń zawartych w treści aktu prawnego, przy uwzględnieniu zasad gramatyki i składni językowej oraz zasad logiki), celowościowej i systemowej, mającej na względzie cel uregulowania i analizującej znaczenie zapisu planu zagospodarowania przestrzennego z uwzględnieniem pozostałych postanowień tego aktu prawnego. Przyjmuje się, że podstawowe znaczenie przy interpretacji przepisów planów miejscowych ma wykładnia językowa i dopiero, gdy ona zawodzi, prowadząc do wyników nie dających się pogodzić z racjonalnym działaniem gminnego prawodawcy i celem, jaki ma realizować dana norma, sięga się do dyrektyw wykładni systemowej i funkcjonalnej (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 29 września 2020 r., sygn. akt: II SA/Wr 68/20 oraz powołane w nim wyroki – dost. jw.). Szczególną uwagę jednak należy skupić na tej części działki, która uchwałą z 2015r. oznaczona została symbolem RU/[...], z przeznaczeniem podstawowym opisanym w § 14 ust. 1 jako tereny obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych, hodowlanych, ogrodniczych. W § 5 tej uchwały, normującym zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego, w ust. 1 pkt 1 zastrzeżone zostało, że na terenach zabudowy oznaczonej na rysunku zmiany planu symbolem RU, wprowadza się zakaz lokalizowania przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, za wyjątkiem przedsięwzięć dotyczących sieci i urządzeń infrastruktury technicznej oraz dróg. Nie można zgodzić się z tezą skargi, jakoby pomiędzy ww. zapisem uchwały a sformułowaniami określonymi w rozp. RM zachodziła sprzeczność, która eliminuje zastosowanie przepisów tego rozporządzenia w stosowaniu norm uchwały z 2015 r. i w związku z tym konieczne jest usunięcie wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony na podstawie art. 7a § 1 kpa. Zastosowanie art. 7a § 1 kpa i rozstrzyganie na jego podstawie na korzyść strony winny mieć miejsce wówczas, gdy wystąpią niedające się usunąć wątpliwości, co do wykładni przepisów stosowanego prawa. Powyższa zasada może być stosowana w ostateczności – w sytuacji, gdy pomimo zastosowania różnych metod wykładni przepisów nadal pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej. Mówiąc inaczej, możliwe są co najmniej dwa równie uprawnione sposoby rozumienia normy prawnej (zob. m.in. wyroki: NSA z dnia z dnia 27 kwietnia 2023 r., sygn. akt II GSK 1063/20 i z dnia 3 grudnia 2024 r., sygn. akt I OSK 2065/21 dost. jw.). Taka sytuacja zaś nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Zasadność stanowiska organów wynika bowiem z dopuszczalnych metod wykładni prawa. Mając na uwadze brzmienie przepisu § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały z 2015 r., to w istocie uchwała ta nie definiuje przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Należy jednak pamiętać, że miejscowy plan jest aktem prawa miejscowego, który zajmuje określone, najniższe, miejsce w systemie prawnym. Tym samym dla odczytania normy prawnej zawartej w jego przepisach konieczne jest uwzględnienie unormowań w aktach prawnych wyższej rangi. Pojęcie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zostało użyte w przepisach uioś, w Dziale V "Ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz na obszar Natura 2000", Rozdział 1. "Przedsięwzięcia wymagające oceny". Zgodnie z art. 59 ust. 1 uioś, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w określonych sytuacjach przewidzianych w tym przepisie. Z kolei w art. 60 ust. 1 uioś ustawodawca zawarł delegację ustawową, która nakazuje Radzie Ministrów określenie w drodze rozporządzenia: 1) rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; 3) przypadki, gdy zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia, o których mowa w pkt 1 i 2. Na tej podstawie wydane zostało rozp. RM w sprawie "przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko". Już zatem sam tytuł rozporządzenia pozostaje zbieżny z pojęciem użytym przez lokalnego prawodawcę. Zwrócić należy uwagę – na tle argumentacji skargi – że przepisy powyższego rozporządzenia nie definiują pojęć "przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko" i "przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko". Rolą powyższego aktu prawnego jest dokonanie jedynie klasyfikacji, które z przedsięwzięć może znacząco oddziaływać na środowisko zawsze, a które potencjalnie. Skoro zaś miejscowy prawodawca wprowadził w analizowanym planie zakaz lokalizacji "przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko", to oznacza to tylko, że wszystkie przedsięwzięcia wymienione w ww. rozp. RM wchodzą w zakres tego zakazu (poza wyjątkami przewidzianymi w § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały z 2015 r.). Jak wynika z treści rozp. RM w § 2 ust. 2 pkt 51, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zaliczane jest chów lub hodowla: a) norek w liczbie nie mniejszej niż 105 dużych jednostek przeliczeniowych (DJP), b) zwierząt innych niż wymienione w lit. a w liczbie nie mniejszej niż 210 DJP – przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę zwierząt; współczynniki przeliczeniowe sztuk zwierząt na DJP są określone w załączniku do rozporządzenia. Zgodnie z rubryką 30 tabeli stanowiącej ww. załącznik, w przypadku kur współczynnik DJP wynosi 0,004. Po dokonaniu przez organ odwoławczy stosownych obliczeń współczynnik ten wielokrotnie przekracza liczbę 210. Nie może zatem ulegać wątpliwości, że planowana inwestycja jest niezgodna z planem miejscowym, to jest z uchwałą z 2015 r. Jak już na wstępie zostało zaznaczone, wobec treści art. 80 ust. 2 uioś, organy nie mają możliwości wydania decyzji w ramach uznania administracyjnego. Zatem jeśli stwierdzą brak zgodności planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zobligowane są do odmowy wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Końcowo odnosząc się do zarzutu skargi naruszenia art. 8 § 2 kpa z argumentacją, że dla tożsamego przedsięwzięcia zlokalizowanego na działce [...] w części oznaczonej symbolem RU/[...], w 2008 r. została wydana decyzja środowiskowa w oparciu o tak samo brzmiące przepisy planu miejscowego z 2005 r., wskazać trzeba na brzmienie powyższego przepisu, który stanowi, że organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. O naruszeniu tak sformułowanego obowiązku można zatem mówić, gdy organ wydaje odmienne rozstrzygnięcia na podstawie tych samych obowiązujących przepisów. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Brak tożsamości działek i brak tożsamości inwestycji powodują, że już w założeniu nie można mówić o takim samym stanie faktycznym i prawnym. Nie można też zgodzić się z twierdzeniem skargi, że decyzja środowiskowa z 2008r. została wydana w oparciu o tak samo brzmiące przepisy. Jakkolwiek rzeczywiście, działkom o symbolu RU przypisane zostało takie samo przeznaczenie w obu uchwałach, to jest z 2005 r. i 2015 r., to już ograniczenia związane z ochroną środowiska dla terenu objętego planem z 2015 r., zostały sformułowane inaczej. Według unormowania zawartego w uchwale z 2005 r. (§ 5.VII, ust. 10 pkt 2), zabrania się bowiem lokalizowania w granicach działek obiektów i urządzeń usługowych i produkcyjnych zaliczonych zgodnie z przepisami szczególnymi do obiektów "mogących pogorszyć stan środowiska" a nie przedsięwzięć "mogących znacząco oddziaływać na środowisko" (jak czyni to uchwała z 2015 r.). Wyrażenie "obiektów mogących pogorszyć stan środowiska" w stanie prawnym w 2008 r. nie zostało sprecyzowane w przepisach prawa wyższego rzędu, choć rzeczywiście – mając na uwadze orzecznictwo sądowe – dokonując oceny tej przesłanki, należało posiłkować się unormowaniami obowiązującego wówczas rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573), które określało: 1) rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko; 2) rodzaje przedsięwzięć, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagany; 3) przypadki, w jakich zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko; 4) szczegółowe uwarunkowania związane z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zauważyć trzeba, że powyższe rozporządzenie wydane zostało na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 51 ust. 8 ustawy – Prawo ochrony środowiska, który został uchylony przepisem art. 144 uioś z dniem 15 listopada 2008 r., a więc wraz z wejściem w życie uioś i przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach datowanej na 9 września 2008 r. Obecnie, w wyniku uchylenia kolejnych rozporządzeń, w miejsce ww. aktu obowiązuje powołane wyżej rozp. RM, którego już sam tytuł zawiera sfomułowanie, które znalazło odzwierciedlenie w przepisie § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały z 2015 r. Dodać trzeba, że w dniu wejścia w życie tej uchwały obowiązywało rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010r. o takim samym tytule "w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko". Dokonana wyżej analiza nie pozwala zatem podzielić przekonania skarżącego o tożsamym brzmieniu regulacji prawnych, na podstawie których została uprzednio wydana decyzja środowiskowa co do przedsięwzięcia obejmującego dziewięć kurników. Przez utrwaloną praktykę należy rozumieć zgodne z prawem, akceptowane przez sądy, stabilne, jednolite, ustandaryzowane i wieloletnie oraz znane publicznie postępowanie organów administracji publicznej przy rozstrzyganiu spraw tego samego rodzaju, w takich samych stanach faktycznych oraz w takich samych stanach prawnych (por. wyrok NSA z dnia 18 marca 2025 r., sygn. akt III OSK 2577/22 – dost. jw.). W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzenia bezzasadności zarzutów skargi oraz braku innych naruszeń przepisów prawa, Sąd oddalił skargę w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.