II SA/Wr 628/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Sędziowie: Asesor WSA Dominik Dymitruk Sędzia WSA Adam Habuda po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 lutego 2025 r. sprawy ze skargi B. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "[...]" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 5 czerwca 2024 r. Nr SKO/OS-414/39/2024 w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie zmiany decyzji zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów oddala skargę w całości. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu postanowieniem z dnia 5 czerwca 2024 r. Nr SKO/OS-414/39/2024, podjętym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 126 oraz art. 156 § 1 pkt 1, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.; zwana dalej "K.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku B. G. (dalej "skarżący") o ponowne rozpatrzenie sprawy od postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 18 kwietnia 2024 r. Nr SKO/OS-414/3/2024 stwierdzającego nieważność postanowienia Starosty Z. z dnia 18 czerwca 2020 r. Nr WŚ.6233.13.1.2020 o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie zmiany decyzji Starosty Z. z dnia 31 marca 2015 r. znak RS.6233.4.2015 zmienionej decyzją z dnia 10 lipca 2017 r. znak: RS.5233.16.2017 zezwalającej skarżącemu prowadzącemu działalność gospodarczą pn. G. (dalej "firma skarżącego") na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania w procesie odzysku R3 i R5 odpadu o kodzie 15 01 05 (opakowania wielomateriałowe) na terenie Oddziału w S., przy ul. [...], gmina Ś., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Legnicy utrzymało w mocy swoje wcześniejsze postanowienie z dnia 18 kwietnia 2024 r. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Kolegium wskazało, że wnioskiem z dnia 4 marca 2020 r. skarżący wystąpił do Starosty Z. o zmianę zezwolenia na przetwarzanie odpadów (opisanej wyżej decyzji z dnia 31 marca 2015 r.). W ramach prowadzonego postępowania, stosownie do wymogu art. 41a ust. 2 ustawy z dnia 21 kwietnia 2001 r. o odpadach (dalej "u.odpad."), pismem z dnia 26 maja 2020 r. Starosta wystąpił do Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w Z. (dalej "Komendant PPSP") o przeprowadzenie kontroli na terenie obiektu firmy skarżącego w zakresie spełnienia wymagań określonych w przepisach dotyczących ochrony przeciwpożarowej oraz w zakresie zgodności z warunkami ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w operacie przeciwpożarowym opracowanym w maju 2019 r. i postanowieniu Komendanta PPSP z dnia 12 marca 2020 r. znak PZ.5515.5.1.2020 uzgadniającym warunki ochrony przeciwpożarowej. Pismem z dnia 15 czerwca 2020 r. Komendant PPSP poinformował, iż w dniu kontroli w dniu 10 czerwca 2020 r. na terenie firmy trwały prace remontowo-budowlane i organizacyjno-porządkowe związane z magazynowaniem i przetwarzaniem odpadów. Z uwagi na powyższe nie spełnione zostały założenia zawarte w operacie przeciwpożarowym i tym samym nie ma możliwości wydania opinii w tym zakresie. Mając to na względzie, Starosta postanowieniem z dnia 18 czerwca 2020 r. na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie zmiany decyzji z dnia 31 marca 2015 r. W dniu 4 stycznia 2024 r. do SKO wpłynęło pismo Marszałka Województwa Dolnośląskiego, w którym zwrócono się o rozważenie możliwości wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 w zw. z art. 126 K.p.a. nieważności postanowienia z dnia 18 czerwca 2020 r. z uwagi na fakt, że organem właściwym, na podstawie art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. a u.odpad., jest Marszałek Województwa. W związku z powyższym pismem, w dniu 5 marca 2024 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia 18 czerwca 2020 r., zaś postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2024 r. Kolegium stwierdziło nieważność postanowienia z dnia 18 czerwca 2020 r. Organ uznał, że kwestionowane postanowienie zostało wydane przez organ niewłaściwy w sprawie, co wyczerpuje przesłankę z art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. uzasadniającą stwierdzenie nieważności aktu administracyjnego. Zdaniem Kolegium, ze względu na to, że postanowienie zostało wydane w sprawie, która za przedmiot ma wydanie zezwolenie na przetwarzanie odpadów w procesie odzysku R3 i R5 odpadu o kodzie 15 01 05 (opakowania wielomateriałowe), przy czym wydajność instalacji wynosi 4 Mg/h, 64 Mg/dobę, 7.040 Mg/rok, to przedmiotowa instalacja zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. W takim zaś razie, w myśl art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. a u.odpad., właściwym w sprawie jest marszałek województwa a nie starosta. Od powyższego postanowienia Kolegium skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc o ponowne zweryfikowanie właściwości rzeczowej organów uprawnionych do zmiany zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Z konstrukcji przepisów u.odpad. wynika, że staroście przyznane zostało domniemanie kompetencji do rozpatrywania wniosków z zakresu zezwolenia na przetwarzanie odpadów, kwestionowane postanowienie natomiast bazuje na błędnym ustaleniu, że instalacja wnioskodawcy stanowi przedsięwzięcie "mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko". Z samego uzasadnienia wydanej decyzji wynika, że instalacja skarżącego, która od samego początku przewidywała przetwarzanie 14.080 Mg/rok odpadów, została zakwalifikowana do kategorii "przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko". Jako, że nie zbiera ona odpadów ani ich nie wytwarza, zaś posiadana decyzja dotyczy tylko przetwarzania, nie odnoszą się do niej progi ilościowe, które kwalifikowałyby instalację do zawsze znacząco oddziałujących na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 47 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (dalej "rozp.RM"; 10 t na dobę lub całkowita pojemność 25 000 ton). W konsekwencji, organem właściwym do zmiany tego zezwolenia nie może być marszałek województwa, gdyż nie są spełnione przesłanki z art. 43 ust. 3 pkt 1 lit. a u.odpad. i należy przyjąć, że organem właściwym cały czas pozostaje starosta (art. 41 ust. 3 pkt 2 u.odpad.). Rozpoznając ponownie sprawę, powołując się na treść art. 16 i art. 156 K.p.a., SKO wskazało, że wniosek o zmianę zezwolenia na przetwarzanie odpadów został złożony z uwagi na konieczność dostosowania zezwolenia, zgodnie z wymogami, o których mowa w art. 14 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1592 ze zm.). Uwzględniając powyższe przepisy, skarżący we wniosku określił m.in. maksymalną łączną masę wszystkich rodzajów odpadów, które mogą być magazynowane w okresie roku, deklarując, tj. 14.080 Mg/rok, przed poddaniem ich procesom odzysku. Zgodnie z decyzją Starosty z dnia 31 marca 2015 r. oraz wnioskiem o jej zmianę wydajność instalacji wynosi 4 Mg/h, 64 Mg/dobę, 7.040 Mg/rok, a zatem stosownie do § 2 ust. 1 pkt 47 rozp.RM. (Dz. U. poz. 1839 ze zm.) przedmiotowa instalacja zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Powołując się na treść art. 19 K.p.a. oraz art. 41 ust. 3 pkt 1 u.odpad. (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 701 ze zm.), Kolegium stwierdziło dalej, że stosownie do dyspozycji art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. a u.odpad., organem właściwym do rozpoznania opisanego wyżej wniosku z dnia 4 marca 2020 r. jest Marszałek Województwa Dolnośląskiego, i to ten organ jest właściwy do wydawania w toku prowadzonego postępowania postanowień i decyzji kończącej sprawę. Tymczasem postanowienie z dnia 18 czerwca 2020 r. o zawieszeniu postępowania wydał Starosta, który nie był organem właściwym w sprawie. Na marginesie Kolegium zauważyło, że Starosta dostrzegł, iż nie jest organem właściwym do rozpoznania wniosku i za pismem z dnia 18 października 2021 r., na podstawie art. 65 § 1 K.p.a. przekazał przedmiotowy wniosek zgodnie z właściwością do Marszałka Województwa. W świetle opisanego wyżej stanu faktycznego i prawnego tutejsze Kolegium uznało, że w przedmiotowej sprawie należało stwierdzić nieważność postanowienia z dnia 18 czerwca 2020 r. jako wydanego z naruszeniem przepisów o właściwości, co wypełnia przesłankę nieważnościową wynikającą z art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. Odnosząc się do argumentacji wniosku o ponownego rozpatrzenie sprawy, Kolegium nie podzieliło poglądu, iż limity ilościowe dotyczące przyjmowania odpadów nie dotyczą przetwarzania odpadów. Z definicji zawartej w § 2 ust. 1 pkt 47 rozp.RM. wyraźnie wynika, że limit dotyczący przyjmowania odpadów w ilości nie mniejszej niż 10 t na dobę, dotyczy instalacji do przetwarzania odpadów. W sytuacji, gdy instalacja do przetwarzania odpadów może przyjąć odpady w ilości nie mniejszej niż 10 Mg na dobę, a sytuacja taka ma miejsce w przedmiotowej sprawie (maksymalna moc przerobowa instalacji na dobę to 64 Mg), to oznacza, że mamy do czynienia z przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. W skardze na powyższe postanowienie skarżący zarzucił mu naruszenie: 1) § 2 ust. 1 pkt 47 rozp.RM. w zw. z art. 41 ust. 3 lit. a u.odpad. przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że moc przerobowa instalacji jest tożsama z tym, ile dana instalacja odpadów "może przyjąć" podczas, gdy moc przerobowa nie przekłada się automatycznie na zdolność organizacyjną przyjęcia odpadów, co skutkowało błędnym uznaniem, że przedsięwzięcie może zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zaś organem właściwym w sprawie wniosku skarżącego o zmianę pozwolenia na przetwarzanie odpadów jest marszałek województwa a nie starosta, i niezastosowaniem w sprawie § 3 ust. 1 pkt 82 rozp.RM.; 2) art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. przez pominięcie i niewyjaśnienie okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie, w szczególności jaka ilość odpadów może być przyjęta w instalacji skarżącego. Uwzględniając powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia 18 kwietnia 2024 r. i umorzenie postępowania, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła w pierwszej kolejności, odnosząc się do zarzutu wymienionego w punkcie 1, że podjęcie zaskarżonego postanowienia jest nieprawidłowe i wynika z błędnej interpretacji przepisów prawa materialnego (błąd pierwotny). Organ uznał bowiem instalację za przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 47 rozp.RM., co ma wynikać z mocy przerobowej instalacji. Taka wykładnia ww. przepisu jest błędna, gdyż ilość odpadów, którą dane przedsięwzięcie "może przyjmować" (o czym jest mowa w pkt 47) nie jest tożsama z mocą przerobową czy wydajnością przedsięwzięcia (jak w pkt 46). Gdyby ustawodawca chciał w § 2 ust. 1 pkt 47 rozp.RM. związać definicję przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko z wydajnością, to posłużyłby się zwrotem "mające wydajność nie mniejszą niż 10 t dziennie", dokładnie tak, jak zrobił to w § 2 ust. 1 pkt 46 rozp.RM. Jednak ustawodawca użył innego zwrotu "przedsięwzięcia mogące przyjmować odpady w ilości nie mniejszej niż 10 t na dobę". Przepis jest jasny językowo, zaś organy są zobowiązane normę w takim kształcie stosować. To, że instalacja może przetworzyć 10 t odpadów na dobę, nie oznacza, że może tyle tych odpadów na dobę przyjąć. Dla zakwalifikowania przedsięwzięcia jako mogącego znacząco oddziaływać na środowisko decydująca jest zdolność do przyjęcia odpadów do składowania, a nie wydajność przetwarzania. Stąd kluczowa jest maksymalna możliwa pojemność instalacji a nie ilość przetwarzanych odpadów deklarowana przez inwestora. Jeśli plac magazynowy nie pozwana na przyjęcie odpadów w ilości większej niż 10 ton, to nawet, jeżeli wydajność samej instalacji przekracza te 10 ton, siłą rzeczy nie będzie możliwości przyjęcia odpadów w ilości min. 10 ton, a zamierzenie nie będzie znacząco oddziaływać na środowisko. Błędna wykładnia § 2 ust. 1 pkt. 47 rozp.RM. doprowadziła do naruszenia § 3 ust. 1 pkt 82 rozp.RM., gdyż przepis ten nie został zastosowany w sprawie mimo, że instalacja stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto, strona wskazała w zakresie zarzutu z punktu 2, że konsekwencją błędu pierwotnego było niewłaściwe zakreślenie okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, które powinny zostać ustalone i zbadane w ramach ustaleń stanu faktycznego sprawy. Zdaniem skarżącego, samo ustalenie wydajności instalacji nie jest wystarczające dla ustalenia ilości odpadów, którą to instalacja może (logistycznie) przyjąć. Chcą twierdzić, że moc przerobowa instalacji jest tożsama z ilością odpadów, którą skarżący może przyjąć, organ winien był ustalić, jaką ilość odpadów instalacja jest w okolicznościach danej sprawy przyjąć. Tymczasem działań zmierzających do wyjaśnienia okoliczności faktycznych zabrakło, gdyż organy poprzestały na odniesieniu się do wnioskowanej ilości odpadów mogących być przetwarzanych w instalacji i w ogóle nie badały kwestii "możliwości" przyjęcia odpadów przez instalację. Skutkowało to naruszeniem obowiązku wyczerpującego zbadania faktycznych okoliczności związanych ze sprawą a mających zasadniczy wpływ na wydanie postanowienia (art. 7 i art. 77 K.p.a.). Zebrany materiał jest niewystarczający dla stwierdzenia nieważności postanowienia o zawieszeniu postępowania w sprawie z wniosku o zmianę zezwolenia na przewarzanie odpadów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 1 § 2 w związku z § 1 tego artykułu ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem dokonywanej kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa. Sąd czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; zwana dalej "P.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uchylenie decyzji administracyjnej następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 ust. 1 lit. b P.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit. c P.p.s.a.). Badając pod tym kątem zaskarżone postanowienie, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie doszło do naruszenia prawa, o jakim mowa w przywołanych wyżej przepisach P.p.s.a. Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie zostało podjęte w postępowaniu nadzwyczajnym, tj. w sprawie o stwierdzenie nieważności postanowienia Starosty z dnia 18 czerwca 2020 r. o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie zmiany decyzji zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej jest wyjątkiem od obowiązującej w postępowaniu administracyjnym wyrażonej w art. 16 K.p.a. zasady trwałości decyzji ostatecznej. Zmierza ono do eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętej wadą nieważności. Przepisy art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. enumeratywnie wymienia wady, po stwierdzeniu których organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji. Zgodnie z art. 156 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Stosownie zaś do regulacji art. 156 § 2 K.p.a., nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Jak słusznie podkreśliło Kolegium, wprowadzony nadzwyczajny tryb kontroli decyzji administracyjnej, jakim jest stwierdzenie nieważności, nie odnosi się do każdej decyzji naruszającej prawo, a tylko do takiej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W rozpoznawanej sprawie ocenie Sądu podlegała zatem kwestia, na zasadzie odesłania z art. 126 K.p.a., czy postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie zmiany decyzji zezwalającej skarżącemu na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów zostało obarczone którąkolwiek z wad nieważności wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Zgodnie z pkt. V decyzji Starosty z dnia 31 marca 2015 r. oraz wnioskiem o jej zmianę maksymalna moc przerobowa instalacji wynosić będzie 64 Mg/dobę, co oznacza, że zastosowanie w sprawie znajdzie przepis do § 2 ust. 1 pkt 47 rozp.RM., zgodnie z którym do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć instalacje do przetwarzania w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 21 u.odpad. odpadów inne niż wymienione w pkt 41 i 46, w tym składowiska odpadów inne niż wymienione w pkt 41, mogące przyjmować odpady w ilości nie mniejszej niż 10 t na dobę lub o całkowitej pojemności nie mniejszej niż 25 000 t, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2018 r. poz. 2389, z późn. zm.). Tym samym przedmiotowa instalacja zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Słusznie przy tym Kolegium wskazało w zaskarżonym postanowieniu, że z definicji zawartej w § 2 ust. 1 pkt 47 rozp.RM. wyraźnie wynika, że limit dotyczący przyjmowania odpadów w ilości nie mniejszej niż 10 t na dobę dotyczy instalacji do przetwarzania odpadów. W sytuacji, gdy instalacja do przetwarzania odpadów może przyjąć odpady w ilości nie mniejszej niż 10 Mg na dobę, a sytuacja taka ma miejsce w przedmiotowej sprawie (maksymalna moc przerobowa instalacji na dobę to 64 Mg), to oznacza, że mamy do czynienia z przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. W tym miejscu odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, Sąd nie podziela stanowiska, że moc przerobowa instalacji nie przekłada się automatycznie na – jak to określił skarżący – zdolność organizacyjną przyjęcia odpadów. Błędnie przy tym skarżący utożsamia pojęcie "może przyjmować odpady", o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 47 rozp.RM. z pojęciem "mocy przerobowej" czy też "wydajności instalacji", które zostało użyte w § 2 ust. 1 pkt 46 rozp.RM. Pojęcia te w istocie nie są tożsame, lecz we wskazanych przez skarżącego przepisach zostały one użyte w innym kontekście i dotyczą odmiennych procesów przetwarzania odpadów. Przepis § 2 ust. 1 pkt 46 rozp.RM. dotyczy wyłącznie instalacji przetwarzających odpady (dodatkowo innych odpadów, niż te o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 47 rozp.RM.), stąd prawodawca posłużył się pojęciem "wydajności instalacji" jako parametru służącego do kwalifikacji przedsięwzięcia do przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Przepis § 2 ust. 1 pkt 47 rozp.RM. dotyczy natomiast nie tylko instalacji przetwarzających odpady, lecz także składowisk odpadów, do których parametr wydajności instalacji nie może mieć zastosowania. Stąd posłużenie się pojęciem odnoszącym się do możliwości przyjęcia określonej ilości odpadów (a nie tylko wydajności instalacji). Słusznie w tym względzie stwierdziło Kolegium w odpowiedzi na skargę, że pojęcie "może przyjmować odpady" ma szersze znaczenie aniżeli pojęcie "wydajności instalacji". "Przyjęcie odpadu" oznacza odebranie odpadu przez przedsiębiorcę (jest to wstępna czynność) w celu jego dalszego przetwarzania, magazynowania itd. Skoro więc dana instalacja ma wydajność 64 Mg/dobę, tak jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, to znaczy, że przedsiębiorca dysponuje instalacją do przetwarzania odpadów w ilości nie mniejszej niż 10 ton na dobę i jest gotowy na przyjęcie takiej ilości odpadów w celu ich przetworzenia. Nie przeczy temu stanowisko zaprezentowane w orzecznictwie, na które powołuje się skarżący, że o kwalifikacji przedsięwzięcia jako mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko nie decyduje w tym przypadku ilość magazynowanych odpadów, czy też faktyczna ilość przetwarzanych odpadów lecz okoliczność, że instalacja taka może przyjąć odpady w ilości nie mniejszej niż 10 t na dobę (postanowienia NSA z dnia: 17 maja 2022 r., sygn. akt III 112/21; 1 czerwca 2023 r., sygn. akt III OW 152/22; 19 kwietnia 2022 r., sygn. akt II OW 101/21). Argumentację powyższą wzmacnia dodatkowo treść postanowienia NSA z dnia 20 czerwca 2024 r. (sygn. akt III OW 7/24), w którym Sąd za pomocą parametru wydajności instalacji ustalił ilość przyjmowanych przez przedsiębiorcę odpadów i uznał, że jest to wielkość przesądzająca o kwalifikacji przedsięwzięcia jako mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu § 2 ust. 1 pkt 47 rozp.RM. Marszałek Województwa w tej sprawie wezwał Spółkę do przedłożenia dowodów świadczących o spełnieniu przez instalację przesłanki, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 47 rozp.RM., tj. możliwości przetworzenia odpadów w ilości powyżej 10 Mg/d, w celu ustalenia organu właściwego do zmiany zezwolenia. Wnioskodawca w toku postępowania określił dobową moc przerobową instalacji równą 24 Mg/d. Marszałek Województwa przekazał jednak według właściwości wniosek Spółki do Starosty jako organu właściwego do wydania zmiany zezwolenia na przetwarzanie odpadów, wskazując w uzasadnieniu, że dobowa moc przerobowa instalacji wynosi 24 Mg/d, natomiast dobowa ilość przetwarzanych odpadów wynosi 6,4 Mg/d. W ocenie Starosty będąca przedmiotem niniejszego postępowania instalacja może przyjmować odpady w ilości 24 Mg/d, tj. 24 tony na dobę, co jest wartością przekraczającą ilość wskazaną w § 2 ust. 1 pkt 47 rozp.RM. Rozstrzygając powyższy spór kompetencyjny, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał Marszałka Województwa jako organ właściwy w sprawie, stwierdzając jednocześnie, że "wniosek złożony w przedmiotowej sprawie dotyczy instalacji mogącej przyjmować odpady w ilości 24 Mg/d, a więc zaliczanej do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Okoliczność ta wynika wprost z pisma wnioskodawcy. Odnosząc się zaś do stanowiska Marszałka Województwa zawartego w odpowiedzi na wniosek, stwierdzić należy, że faktyczna wydajność instalacji wskazana przez wnioskodawcę na poziomie 6,4 Mg/d nie przesądza o właściwości organu. Jak stanowi przepis § 2 ust. 1 pkt 47 rozp.RM., rozstrzygająca jest ilość odpadów, jakie instalacja może przyjąć w ciągu doby". Tym samym zarzut naruszenia § 2 ust. 1 pkt. 47 rozp.RM. zw. z art. 41 ust. 3 lit. a u.odpad. jak i § 3 ust. 1 pkt 82 rozp.RM nie mógł zostać uwzględniony. Stosownie natomiast do art. 41 ust. 3 u.odpad., organem właściwym do wydania zezwolenia na zbieranie odpadów i zezwolenia na przetwarzanie odpadów jest: 1) marszałek województwa: a) dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, dla odpadów innych niż niebezpieczne poddawanych odzyskowi w procesie odzysku polegającym na wypełnianiu terenów niekorzystnie przekształconych, jeżeli ilość umieszczanych w wyrobisku lub zapadlisku odpadów jest nie mniejsza niż 10 Mg na dobę lub całkowita pojemność wyrobiska lub zapadliska jest nie mniejsza niż 25 000 Mg, b) dla instalacji komunalnych, c) do wydania zezwolenia na zbieranie odpadów, w przypadku gdy maksymalna łączna masa wszystkich rodzajów odpadów magazynowanych w okresie roku przekracza 3000 Mg; 2) starosta - w pozostałych przypadkach. Z powyższych przepisów wynika zatem, że organem właściwym do rozpoznania wniosku skarżącego o zmianę zezwolenia na przetwarzanie odpadów jest Marszałek Województwa. To stwierdzenie prowadzi zaś do wniosku, że również nie doszło w rozpoznawanej sprawie do naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Nie było potrzeby – jak tego domaga się skarżący – ustalać ilości odpadów, która może być przyjęta w instalacji skarżącego. Słusznie przy tym wskazał organ w odpowiedzi na skargę w kontekście braku ustalenia ilości odpadów, jaką przedsiębiorca może przyjąć, że "skoro nalężąca do niego instalacja ma wydajność świadczącą o możliwości przyjęcia odpadów, których ilość przekracza limit wskazany w § 2 ust. 1 pkt 47 rozp.RM." Uwzględniając powyższe, należało stwierdzić za organem, że w rozpoznawanej sprawie bez wątpienia wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a., tj. postanowienie o zawieszeniu postępowania w sprawie zmiany zezwolenia na przetwarzanie odpadów wydane zostało z naruszeniem przepisów o właściwości. Biorąc to pod uwagę, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem, a to obligowało do oddalenia skargi w całości na podstawie art. 151 P.p.s.a. Stąd orzeczono jak w sentencji.