II SA/Wr 63/19

Dnia 29 maja 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Sędziowie: Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) Asesor WSA Wojciech Śnieżyński Protokolant sekretarz sądowy Natalia Rusinek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 maja 2019 r. sprawy ze skargi J. F. na decyzję Wojewody D. z dnia (...) listopada 2018 r. nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z instalacjami wewnętrznymi oddala skargę w całości. Decyzją z dnia (...) maja 2018 r. Nr (...) Starosta O., działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1332) oraz art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego, zatwierdził projekt budowlany i udzielił R. O., prowadzącemu działalność gospodarczą pn. O. ul. J. (...) we W., pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z instalacjami wewnętrznymi wody, kanalizacji sanitarnej, centralnego ogrzewania, energii elektrycznej, gazu oraz wewnętrznej linii zasilania elektroenergetycznego WLZ i zewnętrznej instalacji gazu na działce nr (...) (...), obręb S., jednostka ewidencyjna O. – gmina. W decyzji organ orzekający określił również szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych oraz szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie. Uzasadniając podjęte orzeczenie Starosta O. wyjaśnił, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało wszczęte na wniosek wniesiony w dniu 28 marca 2018 r. przez pełnomocnika inwestora o wydanie pozwolenia na budowę powyżej opisaną. Wskazał również, że postępowanie w sprawie było prowadzone zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 10 § 1 kpa, a ponadto, że zamierzenie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi S. w gminie O., uchwalonym przez Radę Gminy O. uchwałą Nr (...) z dnia (...) lipca 2004 r. (Dz.Urz. Woj. Dln. Nr 154 poz. 2734) i znajduje się poza obszarami szczególnego zagrożenia powodzią w rozumieniu ustawy z dnia 20 lipca 2017r . – Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r. poz. 1566). Zdaniem Starosty O. w tych okolicznościach należało uznać, że inwestor spełnił wszystkie warunki określone w ustawie – Prawo budowlane, wymagane dla uzyskania pozwolenia na budowę. Decyzja powyżej opisana została w toku instancyjnym zaskarżona przez J. F., który w odwołaniu zarzucił, że działka nr (...) (...), obręb S., jednostka ewidencyjna O. - gmina, dopuszcza zabudowę budynkiem jednorodzinnym w zabudowie bliźniaczej, a nie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, co stanowi 4 samodzielne mieszkania. W odwołaniu J. F. wskazał też, że wielkość działki przypadającej na 1 lokal mieszkalny to ok. 365 m2, a ponadto, że do istniejącej skrzynki energetycznej na granicy działki nr (...) (...) zainstalowano, niezgodnie z projektem przedstawionym w Starostwie Powiatowym w O., trzy dodatkowe skrzynki energetyczne. Odwołujący się stwierdził, że decydując się na kupno działki na wsi sprawdzał dokładnie plany zagospodarowania przestrzennego oraz pytał czy można podzielić działkę i wybudować dwa domy, jednakże, zarówno w "Gminie", jak i w "Starostwie O." otrzymał odpowiedź odmowną. Podał również, że wyprowadzając się z miasta liczył na ciszę i spokój i wniósł o wstrzymanie wykonalności decyzji Starosty O. Nr (...) z dnia (...) maja 2018 r. do czasu wyjaśnienia przestawionych w odwołaniu wątpliwości. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda D. decyzją z dnia (...) listopada 2018 r. Nr (...) wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 82 ust. 3 powołanej wcześniej ustawy – Prawo budowlane, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy przywołał w pełnym brzmieniu przepis art. 35 ust. 1 wskazanej powyżej ustawy, określający zakres sprawdzeń dokonywanych przez organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego. Następnie organ orzekający opisał inwestycję i wskazał, że jest ona projektowana na terenie intensywnego osadnictwa pradziejowego i historycznego w obszarze objętym ochroną konserwatorską dla zabytków archeologicznych. Ponadto teren zamierzonego inwestowania położony jest w obszarze objętym ustaleniami planistycznymi przyjętymi opisaną wcześniej uchwałą Rada Gminy O. z dnia (...) lipca 2004 r. (Nr (...)). Z części graficznej i tekstowej planu wynika, że działka potencjalnego zainwestowania (nr (...), (...), Obręb S.) usytuowana jest na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem MN 7, dla którego ustalono jako przeznaczenie podstawowe zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Zgodnie z § 4 pkt 1 planu ustala się "tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczone na rysunku planu symbolem MN, przez co rozumie się obszar, na którym zlokalizowano budynki mieszkalne w układzie wolnostojącym lub bliźniaczym, wraz z przeznaczonymi dla potrzeb mieszkańców budynkami garażowymi i gospodarczymi oraz ogrodami przydomowymi, w których dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych." Dodatkowo organ odwoławczy przywołał definicję ustawową budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zawartą w art. 3 pkt 2a ustawy – Prawo budowlane, wyjaśniającym że należy przez to rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku." W uzasadnieniu Wojewoda D. w opisanym kontekście przedstawił także ustalenia przyjęte w § 19 ust. 1 obowiązującego aktu planistycznego, stanowiącym że "ustala się, dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem MN, następujące zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości: 1) dla obiektów wolnostojących - minimalna szerokość frontu działki wynosi 20 m, a powierzchnia działki nie może być mniejsza niż 1000 m2 2) dla obiektów bliźniaczych - minimalna szerokość frontu działki wynosi 16 m, a powierzchnia działki nie może być mniejsza niż 600 m2, 3) dopuszcza się dokonywanie wtórnych podziałów pod warunkiem zachowania przepisów szczególnych, przy czym powierzchnia działek po podziale nie może być mniejsza niż 600 m2, za wyjątkiem działek, które w momencie uchwalenia niniejszego planu posiadają inne podziały geodezyjne lub notarialne." Jednocześnie organ orzekający wyjaśnił, że powierzchnia działki nr (...) wynosi 1479 m2, co zgodnie z warunkami § 19 ust. 1 pkt 2 planu miejscowego umożliwia wybudowanie obiektu bliźniaczego - dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, zatem zamierzenie budowlane jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do zawartego w odwołaniu zarzutu spowodowania przez planowaną zabudowę uciążliwości dla nieruchomości sąsiedniej, organ odwoławczy wskazał na ustalone w obowiązującymi planie miejscowym przeznaczenie terenów usytuowanych w odległości ok. 50 metrów na wschód od działki odwołującego się na tereny obiektów produkcyjnych, przemysłowych, składów i magazynów oraz usług komercyjnych (symbol P1-P10). Ponadto Wojewoda D. zwrócił uwagę, że projektowaną zabudowę odsunięto 6,00 m od ul. M. poza nieprzekraczalną linię zabudowy, która określa maksymalne zbliżenie zabudowy do pasa drogowego. Poza nieprzekraczalną linię zabudowy wystają schody zewnętrzne (na odległość ok. 0,45 m). Zgodnie z § 9 ust. 2 pkt 5 mpzp "nieprzekraczalne linie zabudowy ustala się w odległości 6 m od linii rozgraniczającej drogi dojazdowej i lokalnej lub zgodnie z oznaczeniem na rysunku planu." Określenie "nieprzekraczalna linia zabudowy" oznacza, że planowany obiekt może być posadowiony w sposób odbiegający od jej przebiegu, byleby nie przekraczał we wskazanym kierunku tak określonej linii. Nieprzekraczalna linia zabudowy występuje w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego w przypadku zabudowy mniej rygorystycznej, np. zabudowy rozproszonej, natomiast obowiązująca linia zabudowy - w przypadku np. zabudowy pierzejowej. Budowa planowana jest przy ulicy dojazdowej, w obszarze o małym znaczeniu dla kreowania wizerunku wsi. Teren, na którym planowana jest budowa nie leży także w obszarze chronionym ze względu na wartości historyczne i kulturowe. W ocenie organu odwoławczego w rozpoznawanym przypadku, przekroczenie schodów zewnętrznych, na odległość 0,45 m poza linię nieprzekraczalną jest mało istotne dla kształtowania ładu przestrzennego. Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że projektowane budynki usytuowano w odległościach 4,60 m od granic działek sąsiednich nieruchomości (dz. nr (...) i nr (...)) co uznaje się za zgodne z § 9 ust. 2 pkt 7 lit. a uchwały planistycznej, który stanowi, że " budynki należy sytuować w odległości co najmniej 4 m od granicy działki, o ile w planie nie wyznaczono nieprzekraczalnej linii zabudowy." Odległość projektowanych budynków od budynków usytuowanych na sąsiednich działkach wynosi 15 m (od budynku na dz. nr (...)) i ok. 13,5 m (od budynku na dz. nr (...)) co uznaje się za zgodne z § 9 ust. 2 pkt 7 lit. b planu, który stanowi, że "budynki należy sytuować w odległości co najmniej 8 m od budynków zlokalizowanych na sąsiednich działkach." Wskazał również, że stosownie do § 9 ust. 2 pkt 8 planu "ustała się obowiązek wydzielenia w obrębie własności miejsc postojowych dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo w ilości określonej w § 25." Zgodnie z § 25 pkt 1 "ustala się obowiązek zapewnienia poszczególnym terenom właściwej ilości stanowisk postojowych, w tym parkingów terenowych i garaży, w ilości nie mniejszej niż 1 miejsce na mieszkanie." Każdy z zaprojektowanych budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej posiada wbudowany garaż przeznaczony do parkowania jednego samochodu osobowego. Projektowane budynki zawierają parter i poddasze użytkowe co jest zgodne z § 9 ust. 2 pkt 2 uchwały planistycznej, który stanowi, że " wysokość zabudowy nie może przekroczyć trzech kondygnacji naziemnych, to jest parter, piętro i poddasze użytkowe." W dalszej części uzasadnienia organ orzekający dokonał analizy koncepcji projektowej z ustalonymi w planie miejscowym parametrami i wskaźnikami zabudowy i w tym zakresie wyjaśnił, że: - wysokość nowo projektowanej zabudowy mieszkaniowej do kalenicy dachu wynosi 8,59 m, co uznaje się za zgodne z § 9 ust. 2 pkt 3 mpzp, który stanowi, "wysokość budynków liczona od poziomu gruntu do kalenicy dachu budynku lub najwyższego punktu budynku nie może przekraczać 12 m", - współczynnik intensywności zabudowy działki wynosi 0,272, co uznaje się za zgodne z § 9 ust. 2 pkt 10 lit. d mpzp, który stanowi, że maksymalna intensywność zabudowy działki dla zabudowy bliźniaczej wynosi 0,40, - wskaźnik zabudowy działki wynosi 0,14, co uznaje się za zgodne z § 9 ust. 2 pkt 9 lit. b mpzp, który stanowi, że maksymalny wskaźnik zabudowy działki dla zabudowy bliźniaczej wynosi 0,25, - powierzchnia terenów biologicznie czynnych wynosi 80,5% powierzchni działki, co uznaje się za zgodne z § 9 ust. 1 pkt 2 mpzp, który stanowi, że co najmniej 50% terenu powinno stanowić powierzchnię biologicznie czynną. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany zawiera, wymaganą art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia sporządzoną przez projektanta (str. 20-21). Projektant do projektu budowlanego dołączył oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (str. 20-21 projektu budowlanego). Projekt budowlany jest wykonany przez osobę uprawnioną. Inwestycja znajduje się poza obszarami szczególnego zagrożenia powodzią w rozumieniu ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r. poz. 1566 ze zm.). Stosownie do art. 20 ust.1 pkt 1c Prawa budowlanego projektant określił obszar oddziaływania obiektu - dz. nr 4(...)i (...). Projektowany budynek usytuowany jest zgodnie z wymaganiami § 12, § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity: Dz.U. z 2015 r. poz. 1422 ze zmianami), które obowiązywały w chwili sporządzenia projektu budowlanego nie powodując pogorszenia warunków oświetlenia naturalnego ani warunków przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach sąsiednich. Kontynuując argumentację Wojewoda D. wskazał, że w bliskim sąsiedztwie działki zamierzonego zainwestowania znajdują się budynki mieszkalne, na działkach nr (...), nr (...), nr (...) i (...). Najmniejsza odległość projektowanego budynku od budynku istniejącego (na dz. nr (...)) wynosi ok. 13,5 m, gdy tymczasem wysokość projektowanego budynku wynosi 8,59 m. Stosownie do § 60 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych projektant powinien zamieścić informację czy pokoje mieszkalne mają zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 700 -1700. Przy czym w domach zawierających wiele pokoi wymaganie to powinno być spełnione dla przynajmniej jednego pokoju dziennego. W projekcie budowlanym przedstawiono analizę zacienienia i analizę nasłonecznienia. W analizie zacienienia sąsiednich nieruchomości stwierdzono, że cień z projektowanego budynku będzie padał na istniejący budynek na działce nr (...) w czasie do 3 godzin w ciągu doby (str. 13 projektu budowlanego). Organ wyjaśnił również, że stosownie do przepisu § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a) i pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt łudzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, jak również powinny zostać zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i § 60. Wysokość przesłaniania, w myśl § 13 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. Ponadto wskazał, że działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej. W przypadku budynków niskich lub budynków, dla których nie ma możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzenie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. W opisie technicznym projektu (na str. 6) napisano, że odprowadzenie wód deszczowych planuje się "poprzez powierzchniowe rozsączanie po terenie zielonym przedmiotowej działki.(...) Inwestycja nie spowoduje zmiany wód na gruncie i nie zmieni kierunku spływu wód i nie kieruje spadków na działki sąsiednie." Projektant stwierdził, że po wykonaniu sieci kanalizacji deszczowej odprowadzenie wód deszczowych nastąpi do sieci (str. 7 projektu budowlanego). W zakończeniu uzasadnienia Wojewoda D. – odwołując się do przepisu art. 35 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane – stwierdził, że "w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na, budowę." Prawidłowość decyzji wydanej w tej sprawie w postępowaniu odwoławczym zakwestionował J. F., wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W petitum skargi – powołując się na przepis art. 57 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – skarżący zarzucił organowi drugiej instancji: I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 10 § 1 kpa poprzez niezapewnienie mi czynnego udziału w postępowaniu, przejawiające się w pominięciu zasady wysłuchania strony, poprzez uniemożliwienie mi wypowiedzenia się, co do zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji; 2. art. 9 kpa w zw. z art. 10 § 1 kpa poprzez niepoinformowanie mnie o tym, że przysługuje mi prawo do końcowego wypowiedzenia się na temat zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem ostatecznej decyzji; 3. art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 80 kpa poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co doprowadziło do niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie istnienia podstawy faktycznej i prawnej wydania decyzji, a przede wszystkim niezbadanie i pominięcie problemu udziału procentowego powierzchni biologicznie czynnej w udziale całej działki i niezbadanie, czy uczestnik postępowania w planowanej inwestycji spełniał wymóg miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla całego zamierzenia inwestycyjnego; 4. art. 81 kpa poprzez uznanie okoliczności faktycznych za udowodnione, mimo że nie miałem możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonych dowodów; 5. art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 28 kpa poprzez uznanie, że nie mam przymiotu strony w przedmiotowej sprawie oraz uznanie, że nie będę informowany o stanie sprawy, z uwagi na to, że nie wykazałem swojego interesu prawnego w związku z działką, co do której zostało wydane pozwolenie na budowę, kiedy zgodnie z przepisami posiadam interes prawny we wskazanej sprawie; Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. Art. 5 § 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 140 i 144 kc w zw. z art. 33 i 34 ustawy Prawo budowlane poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyznanie pozwolenia na budowę, które zostało wydane wbrew przepisom prawa, z uwzględnieniem projektu budowlanego nieprzystającego do wymogów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla całego zamierzenia inwestycyjnego oraz z brakiem poszanowania interesu osób trzecich; 2. Art. 33 ustawy prawo budowlane w związku z art. 35 ustawy Prawo budowlane pozostającymi w związku z art. 3 pkt. 2a ustawy prawo budowlane jak również w związku § 4 pkt. 1 mpzp, § 19 ust. 1 mpzp i § 9 ust. 2 pkt. 3, 5, 7 i 8 mpzp poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla projektu, który nie spełniał wymogów określonych we wskazanym przepisie w szczególności był sprzeczny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla całego planowanego przez inwestora zamierzenia budowlanego, jak również poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego jak również udzielenie pozwolenia na budowę pomimo przekroczenia schodów zewnętrznych na odległość 0,45 m poza linię nieprzekraczalną zabudowy przy jednoczesnym uwzględnieniu tylko części zamierzenia budowlanego nie zaś całego zamierzenia budowlanego oraz przekroczenie współczynnika intensywności zabudowy, co istotnie narusza przepisy prawa w tym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego; 3. Art. 34 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zatwierdzenie projektu budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę bez dokonania przez organ oceny całego zamierzenia budowlanego, co skutkuje wydaniem pozwolenia na budowę naruszającego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego; 4. Art. 39 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i zatwierdzenie projektu budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę bez dokonania uzgodnienia projektu i pozwolenia na budowę z wojewódzkim konserwatorem zabytków jak również bez zgody wojewódzkiego konserwatora zabytków. Powołując się na tak sformułowane zarzuty, skarżący wniósł: 1. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera c ppsa, o uwzględnianie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także, w trybie art. 135 ppsa, poprzedzającej jej decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; 2. na podstawie art. 61 § 3 ppsa, o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na fakt, iż niewstrzymanie jej wykonania spowoduje dla skarżącego trudne do odwrócenia skutki; 3. ponadto, na podstawie art. 200 ppsa, o zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych, z uwzględnieniem przepisu art. 205 ppsa; 4. na podstawie art. 106 § 3 ppsa, o przeprowadzenie dowodu z fotografii obrazujących zainstalowane skrzynki elektryczne na przedmiotowej działce oraz ogłoszeń zamieszczonych na portalu sprzedażowym na okoliczność planów inwestora, dotyczących wybudowania na działce dodatkowego budynku. W obszernym uzasadnieniu skargi przedstawiona została w odniesieniu do każdego z zarzutów szczegółowa, wyczerpująca argumentacja. W doręczonej Sądowi w dniu 24 stycznia 2019 r. odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko przyjęte przy orzekaniu w sprawie, stwierdzając ponownie, że w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały prawne ani faktyczne podstawy do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W dniu 7 lutego 2019 r. złożony został do akt sprawy wniosek R. O. – inwestora o ustalenie dla skarżącego obowiązku złożenia kaucji w kwocie 45.000 zł na zabezpieczenie roszczeń inwestora. Postanowieniem z dnia (...) lutego 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 29 kwietnia 2019 r., włączonym do akt sprawy R. O. wniósł o oddalenie skargi w całości, a w uzasadnieniu wniosku zamieścił obszerną argumentację, polemiczną z twierdzeniami skargi. W doręczonym Sądowi w dniu 23 maja 2019 r. piśmie procesowym pełnomocnik skarżącego odniosła się do wniosku R. O. z dnia 29 kwietnia 2019 r. o oddalenie skargi, ponadto oświadczyła że podtrzymuje w całości zarzuty podniesione w skardze i wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do pisma. W treści pisma podała m.in., że na przedmiotowej działce trwają prace budowlane, a inwestor na portalach ogłoszeniowych już oferuje na sprzedaż domy w stanie developerskim. Ponadto wskazała, że aktywność inwestora spowoduje – zdaniem skarżącego – zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dopuszczeniem zabudowy wielorodzinnej, natomiast jego działania świadczą o zamiarze realizowania kolejnych inwestycji. Zarzuciła też uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego. Na rozprawie wyznaczonej na dzień 29 maja 2019 r. pełnomocnik substytucyjny skarżącego oświadczył, że podtrzymuje w całości stanowisko i żądania zawarte w skardze. Uczestnik postępowania J. F. wyjaśniła, że rozmawiała telefonicznie z inwestorem i uzyskała informację, że planowane są przez niego cztery budynki, natomiast uczestnik postępowania R. O. przedłożył do akt sprawy postanowienie Wójta Gminy O. pozytywnie opiniujące podział nieruchomości, oznaczonej geodezyjnie jako działka (...) na dwie działki ewidencyjne oraz zawiadomienie o nadaniu dwóch numerów porządkowych i oświadczył, że jego intencją nigdy nie była realizacja zabudowy czterolokalowej i nie przekazywał takiej informacji uczestniczce postępowania. Skarżący J. F. oświadczył na rozprawie, że nie rozumie dopuszczalności podziałów działek, gdyż na tym terenie zawsze była dopuszczalna realizacja jedynie zabudowy jednorodzinnej, a dwa lokale w obrębie jednego budynku mogą funkcjonować tylko na jednej działce ewidencyjnej. Pełnomocnik skarżącego dodatkowo podał, że okoliczności sugerują, że zaskarżona decyzja dotyczy tylko części planowanego zamierzenia budowlanego, a w przyszłości będzie realizowana dalsza część tej inwestycji. Postanowieniem ogłoszonym na rozprawie Sąd – na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) – uwzględnił wniosek skarżącego i dopuścił dowód z dokumentów załączonych do skargi oraz do pisma procesowego pełnomocnika skarżącego z dnia 20 maja 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny podejmując orzeczenie w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne: Stosownie do art. 184 (in limine) Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, oznaczonych konstytucyjnie jako inne sądy administracyjne wskazane zostały m.in. w treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) i polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładani norm prawa materialnego. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja (postanowienie) została wydana lub podjęta z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym warunkiem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (postanowienia) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto – zgodnie z treścią art. 135 powołanej powyżej ustawy procesowej, Sąd może stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd skargę oddala – odpowiednio – w całości albo w części (art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Dokonując w rozpoznawanej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji przy zastosowaniu wskazanego wcześniej kryterium legalności, Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia prawa procesowego czy prawa materialnego w rozpoznawanej sprawie, co uprawniało Sąd do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem przeprowadzonej przez Sąd kontroli legalności była decyzja Wojewody D. z dnia (...) listopada 2018 r. Nr (...) utrzymująca w mocy decyzję Starosty O. z dnia (...) maja 2018 r. Nr (...) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą R. O., prowadzącemu działalność gospodarczą pn. O. pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z instalacjami wewnętrznymi wody, kanalizacji sanitarnej, centralnego ogrzewania, energii elektrycznej, gazu oraz WLZ i zewnętrznej instalacji gazu na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym (...), (...), obręb S., jednostka ewidencyjna O. – gmina. Sąd uznał za właściwe w tym miejscu wyjaśnić, że czynności Sądu ograniczone były wyłącznie do oceny zgodności z prawem tej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty O. dotyczących opisanej w osnowie decyzji inwestycji. Sąd w tej sprawie – wbrew sugestiom skarżącego i jego pełnomocnika oraz uczestniczki postępowania, obecnej na rozprawie nie mógł rozważać ani poddawać ocenie przewidywanych przez te osoby przyszłych zamierzeń, czy działań inwestycyjnych R. O. jako inwestora, które – w razie woli ich realizowania będą wymagały akceptacji właściwych organów administracji architektoniczno-budowlanej, uzyskiwanej w odrębnym od przedmiotowego postępowania i odrębnym od przedmiotowego aktem administracyjnym w formie ustawowo określonej. Ocenie Sądu nie podlegało też postanowienie Wójta Gminy O. z dnia (...) kwietnia 2019 r. pozytywnie opiniujące wstępny projekt podziału nieruchomości, stanowiącej działkę oznaczoną ewidencyjnie numerem (...), złożone na rozprawie przez uczestnika postępowania R. O.. Z uzasadnień decyzji wydanych w sprawie przez organy właściwe instancyjnie, w tym przede wszystkim ze sporządzonego w sposób szczególnie staranny i profesjonalny uzasadnienia decyzji zaskarżonej wynika, że organy orzekające w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym uznały, że w sprawie spełnione zostały wszystkie wymogi ustawowe, warunkujące udzielenie pozwolenia na budowę, zatem stosownie do dyspozycji zawartej w art. 35 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane nie było możliwie wydanie decyzji negatywnej dla inwestora, czyli decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. Sąd w składzie orzekającym w sprawie podziela stanowisko przyjęte w tej sprawie przez organy administracji architektoniczno-budowlanej obu instancji. Jak prawidłowo wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz ust. 4a ustawy – Prawo budowlane, zastosowanym odpowiednio do przedmiotu rozpoznawanej sprawy, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, natomiast nie wydaje się pozwolenia na budowę w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych z naruszeniem przepisu art. 28 ust. 1 powoływanej ustawy, który uzależnia legalność rozpoczęcia robót budowlanych od posiadania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę (z zastrzeżeniem art. 29-31). Z materiału sprawy, na podstawie którego – stosownie do przepisu art. 133 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeka sąd administracyjny, wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że przedmiotowa inwestycja nie wymagała uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, bowiem teren zamierzonego zainwestowania objęty jest ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Rady Gminy O. z dnia (...) lipca 2004 r. Nr (...), inwestor reprezentowany przez pełnomocnika złożył niezakwestionowane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane załączone do dokumentacji przedłożonej wraz z wnioskiem, a z akt sprawy nie wynika, aby przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę rozpoczęto roboty budowlane w ramach realizacji przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda D. przywołał też przepis art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, wcześniej wskazywanej, w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania o pozwoleniu na budowę, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza między innymi: "1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7." Wskazując na przywołaną regulację – o istotnym znaczeniu w sprawach, których przedmiotem jest udzielenie pozwolenia na budowę – organ odwoławczy przedstawił szczegółową analizę dokumentacji projektowej i przyjętej w niej koncepcji w zakresie wymaganym przez ustawodawcę w tym przepisie, nie dopatrując się uchybień czy naruszenia przepisów prawa. Sąd akceptuje tę ocenę, wyczerpująco umotywowaną w uzasadnieniu decyzji, nie znajdując w materiale sprawy podstaw do jej zakwestionowania. Należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że wnioskowana zabudowa, stanowiąca zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w formie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, odpowiada definicji ustawowej budynku mieszkalnego jednorodzinnego zawartej w przywołanym przez organ odwoławczy przepisie art. 3 pkt 2a ustawy – Prawo budowlane i jest zgodna z ustaleniem planistycznym w powoływanej uchwale dotyczącym przeznaczenia terenu, w obszarze którego znajduje się działka zamierzonego zainwestowania, oznaczonego symbolem MN7. Lokalny prawodawca symbolem MN oznaczył tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, wyjaśniając w § 4 pkt 1 uchwały planistycznej, że rozumie się przez to obszar na którym zlokalizowano budynki mieszkalne w układzie wolnostojącym lub bliźniaczym wraz z przeznaczonymi dla potrzeb mieszkańców budynkami garażowymi i gospodarczymi oraz ogrodami przydomowymi, w których dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych. Projektowane budynki będą posadowione na działce o powierzchni 1479 m2, co oznacza, że w sprawie spełniony jest warunek wielkościowy dla powierzchni działki przeznaczonej dla obiektów bliźniaczych, określony w uchwale planistycznej jako powierzchnia nie mniejsza niż 600 m2. Sąd zwrócił jednak uwagę, że analizując tą kwestię Wojewoda D. odwołał się do parametru powierzchniowego ustalonego w § 19 ust. 1 uchwały planistycznej, który określa zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości na terenach oznaczonych symbolem MN i ustanawia wyjątek od wymogu powierzchniowego nie mniej niż 600 m2 odnoszącego się do działek, które w momencie uchwalania planu posiadały inne podziały geodezyjne lub notarialne. Nie jest zatem jednoznaczne, czy ustalenie planistyczne powoływane przez organ odwoławczy miało w ogóle zastosowanie do przedmiotowej inwestycji w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę. Ponadto z przedstawionej w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym koncepcji projektanta wynika, że planowania zabudowa odpowiada przyjętym w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego parametrom i wskaźnikom zabudowy odnoszącym się do wysokości projektowanej zabudowy do kalenicy dachu, współczynnika intensywności zabudowy, wskaźnika zabudowy działki i powierzchni terenów biologicznie czynnych. Projekt, przewidujący wbudowany garaż jednostanowiskowy dla każdego z zaprojektowanych budynków uwzględnia tym samym ustalenie przyjęte w § 25 pkt 1 aktu planistycznego, stanowiące o obowiązku zapewnienia przynajmniej jednego stanowiska postojowego na mieszkanie. Zachowuje również planistyczny wymóg dotyczący odległości od granic sąsiednich nieruchomości oraz od budynków na sąsiednich działkach, w jakich należy sytuować budynki projektowane. Lokalny prawodawca przyjął – odpowiednio – w § 9 ust. 2 pkt 7 lit. a i b planu miejscowego, że są to odległości 4,00 i 8,00 metrów, natomiast projekt przewiduje sytuowanie przedmiotowych budynków w odległości 4,60 m od granicy działki oznaczonej numerem (...) i 4,60 m od granicy działki oznaczonej numerem (...) oraz w odległości 15 m od budynku posadowionego na działce oznaczonej numerem (...) i w odległości 13 m od budynku posadowionego na działce oznaczonej numerem (...). Projektowane zamierzenie dostosowane jest również do ustalenia dotyczącego przebiegu nieprzekraczalnej linii zabudowy w odległości 6 metrów od linii rozgraniczającej drogi dojazdowej i lokalnej. W takiej odległości od ulicy M. oznaczono w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie posadowienie ściany frontowej każdego z budynków, wysuwając jednocześnie o 0,45 m poza nieprzekraczalną linię zabudowy krawędź schodów zewnętrznych. Zdaniem Sądu orzekającego takie rozwiązanie projektowe nie powinno być odczytane ani kwalifikowane jako niezgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i należy podzielić stanowisko prezentowane w judykaturze administracyjnej, uznające dopuszczalność sytuowania takich elementów architektonicznych jak: gzymsy, okapy, balkony, schody, jako elementów drugorzędnych, poza nieprzekraczalną linią zabudowy (np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 stycznia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 208/16). Oceniając zasadność udzielenia przedmiotowego pozwolenia na budowę należy też wyjaśnić, że zgodnie z oświadczeniem projektanta, będącego osobą uprawnioną ustawowo do wykonywania samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie i w tym zakresie osobą zaufania publicznego, projekt został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi i zasadami wiedzy technicznej. Istotne przy tym jest, że projekt przedłożony do zatwierdzenia nie narusza norm odległościowych określonych w § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a ponadto zawiera analizę zaciemnienia i analizę nasłonecznienia sporządzone w warunkach § 13 ust. 1 i § 60 ust. 1 wskazanego powyżej rozporządzenia, które szczegółowo omówiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a wyprowadzone z nich wnioski nie są sporne. Wynika z nich, że zamierzona zabudowa zachowuje wymogi w zakresie ewentualnego zaciemniania budynku usytuowanego na sąsiedniej działce budowlanej oraz wymogi w zakresie minimalnego czasu nasłonecznienia w mieszkaniach wielopokojowych w dniach równonocy w określonym przedziale czasowym. Opracowanie projektowe przewiduje również zgodnie z § 28 powoływanego powyżej aktu wykonawczego rozwiązanie dotyczące odprowadzania wód opadowych z terenu przedmiotowej nieruchomości nie powodujące zmiany stanu wód na gruncie, zmiany kierunku ich spływu ani spadku wód na teren działek sąsiednich. W aktach sprawy znajdują się również wszystkie ustawowo określone oświadczenia, uzgodnienia i informacje, od których ustawodawca uzależnia udzielenie pozwolenia na budowę w warunkach konkretnej sprawy, dotyczącej konkretnego zamierzenia budowlanego. W przedstawionych powyżej okolicznościach nie zasługiwał na akceptację sformułowany w skardze zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego w tym art. 33 w związku z art. 35 i art. 3 pkt 2a ustawy – Prawo budowlane, w związku z § 4 pkt 1, § 19 ust. 1 i § 9 ust. 2 pkt 3, 5, 7 i 8 uchwały Rady Gminy O. z dnia (...) lipca 2004 r. Nr (...) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w obrębie wsi S. w gminie O.. Niezasadny był również zarzut naruszenia art. 39 ustawy – Prawo budowlane i braku uzgodnienia organu konserwatorskiego, bowiem stanowisko D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków zostało przedstawione w znajdującym się w aktach sprawy piśmie z dnia 20 lutego 2018 r. Sąd nie znalazł również podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 10 § 1, art. 81, art. 9, art. 7, art. 77 § 1 w związku z art. 80 kpa, bowiem stan faktyczny sprawy został prawidłowo wyjaśniony, materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący, a jego ocena dokonana prawidłowo bez przekroczenia granic swobody w tym zakresie. Skarżący miał też zapewniony czynny udział w postępowaniu, możliwość wypowiadania się, składania wyjaśnień i z tych uprawnień w toku postępowania aktywnie korzystał. Zarzut pozbawienia strony możliwości wypowiedzenia się na etapie postępowania odwoławczego może być skutecznie podnoszony wówczas, gdy organ odwoławczy korzysta z inicjatywy dowodowej określonej w art. 136 kpa i uzupełnia materiał dowodowy zebrany w toku postępowania pierwszoinstancyjnego. W okolicznościach istniejących w tej sprawie niezrozumiały jest zarzut wyprowadzony przez skarżącego z przepisu art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane w związku z art. 28 kpa i uznanie, że nie ma przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu, skoro projektant w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu uwzględnił nieruchomość, której współwłaścicielem jest skarżący, co gwarantowało mu uczestniczenie w przedmiotowym postępowaniu w charakterze strony ze wszystkimi konsekwencjami w sferze formalno-materialnoprawnej i takim statusem skarżący dysponował na etapie postępowania administracyjnego, korzystając z uprawnień przyznanych tak określonemu podmiotowi. Odnosząc się do zawartego w skardze zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane w związku z art. 140 i art. 144 kodeksu cywilnego oraz art. 33 i 34 ustawy – Prawo budowlane poprzez wydanie pozwolenia na budowę z brakiem poszanowania interesu osób trzecich, którego Sąd również nie aprobuje, należy wyjaśnić, że przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane ma charakter zasady ogólnej i wynika z niego, że poszanowaniu podlegają nie wszystkie, a jedynie uzasadnione (kwalifikowane) interesy osób trzecich. Intencją ustawodawcy nie było uwzględnienie w nim wszelkich utrudnień, jakie może powodować planowana inwestycja, a jedynie takich, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, nie zaś interesów faktycznych innych osób. Sąd nie kwestionuje tego, że działalność budowlana unormowana przez przepisy prawa budowlanego, realizuje się w sferze określonego istniejącego stanu faktycznego i zwykle powoduje jego zmianę, a jednocześnie wpływa na sferę istniejących stosunków prawnych, dotyczących z zasady prawa do rzeczy i może powodować naruszenie tych stosunków czy tego prawa. O naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu powołanego powyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane można mówić wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne normy (np. wyrok NSA z dnia 14 marca 2006 r. sygn. akt II OSK 643/05, Lex nr 198341). Istotne jest też wskazanie, że ograniczenie własności należy rozumieć jako "wynikające z przepisów prawa (bezpośrednio lub z rozstrzygnięć organów władzy publicznej) uwarunkowania ograniczające treść lub sposób korzystania z własności, w tym nakładające określone obowiązki na właściciela wobec przedmiotu własności lub też zobowiązujące go do znoszenia określonego oddziaływania na przedmiot własności (np. J. Sommer, Ochrona środowiska a prawo własności, Wrocław 2000). Uzasadnione interesy osób trzecich, o których mowa w powoływanym wcześniej przepisie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane, to nie interesy prywatne, będące pod ochroną prawa prywatnego (cywilnego), lecz publiczno-prywatne należące do sfery zainteresowania prawa publicznego. Organ administracji publicznej nie jest uprawniony do rozstrzygania kwestii o charakterze cywilnoprawnym, należących do właściwości sądów powszechnych, ale w postępowaniu zmierzającym do udzielenia pozwolenia na budowę – właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej powinien rozważyć i ocenić, czy w związku z zamiarem dokonania zabudowy określonej nieruchomości można wykluczyć możliwość spowodowania poprzez realizację takiego zamierzenia budowlanego ograniczenia prawa własności sąsiedniej nieruchomości rozumianego jako wyrządzenie uszczerbku w konkretnym uprawnieniu, stanowiącym jeden z elementów tworzących pełnię praw właścicielskich. Jednocześnie należy uwzględnić kontekst jaki tworzy zasada wyrażona w art. 4 ustawy – Prawo budowlane, w myśl którego każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Zdaniem Sądu organ odwoławczy podejmując zaskarżoną decyzję dokonał prawidłowej oceny w warunkach art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane oraz przepisów zapewniających ochronę prawa własności, nie dopatrując się niedozwolonego wpływu zamierzonej inwestycji na sferę praw właścicielskich skarżącego. Należy przy tym zauważyć, że skarżący również nie wskazuje takiego wpływu planowanej zabudowy na swoją nieruchomość i przysługujące do niej prawa, powołując w argumentacji okoliczności, które można rozpatrywać w kategoriach subiektywnie postrzeganego dyskomfortu zamieszkiwania, a nie ograniczania uprawnień właścicielskich. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy orzekające w postępowaniu administracyjnym prawidłowo zastosowały w rozpoznawanej sprawie przepisy prawa materialnego, nie naruszając przy tym zasad procedury administracyjnej i stosownie do przepisu art. 151 powołanej we wstępie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.