II SA/Wr 634/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant: Asystent sędziego Łukasz Cieślak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 listopada 2012 r. sprawy ze skargi M. W. i M. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku magazynowo-usługowego z częścią socjalno-bytową oraz mieszkalną oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Prezydent W. stosując przepis art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił T.P. pozwolenia na budowę budynku magazynowo – usługowego z częścią socjalno - biurową oraz mieszkalną na posesji przy ul. S. [...] we W. (działka nr[...], AM-[...], obręb S.), postanawiając jednocześnie, że przed przystąpieniem do użytkowania należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. W szczegółowym uzasadnieniu decyzji Prezydent W. wyjaśnił, że postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte w dniu [...] r. wnioskiem T. P. o zatwierdzenie projektu budowalnego i udzielenie pozwolenia na realizację opisanej powyżej inwestycji. Następnie organ orzekający wskazał, że decyzją z dnia[...]r. Nr [...] uwzględnił wniosek inwestora, ale decyzja została uchylona orzeczeniem Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Decyzja ta została wydana po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez M. i M. W. Wojewoda D. orzekając kasacyjnie wskazał na fakt pozbawienia strony odwołującej się uprawnień do wypowiedzenia się co do całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego. Rozpatrując ponownie sprawę Prezydent W. postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] zobowiązał inwestora do uzupełnienia złożonego wniosku o zatwierdzenie projektu i udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu poprzez opracowanie mapy do celów projektowych zgodnie z § 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno – kartograficznych oraz czynności obowiązujących w budownictwie (Dz. U. z 1995 r. Nr 25, poz. 1333), a ponadto dostosowanie projektu budowlanego do wskazanych poniżej przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133) poprzez wykonanie określonych czynności: - § 8 ust. 3 pkt. 3 - wyjaśnienie różnic między rzędnymi wysokościowych projektowanego terenu a rzędnymi znajdującymi się w dostępnej publicznej mapie zasadniczej przedmiotowej działki oraz przedstawienie ukształtowania terenu, z oznaczeniem zmian w stosunku do stanu istniejącego ze szczególnym uwzględnieniem spływu wód z uwagi na stanowisko sąsiada – strony postępowania (w załączeniu); - § 8 ust. 3 pkt. 4 - określenia zgodnie ze stanem faktycznym i przedłożoną mapą zasadniczą widocznych kolizji z drzewami lub krzewami ze wskazaniem adaptacji lub likwidacji; - § 8 ust. 3 ust. 6 - przedstawienie i określenie sposobu odprowadzenia wód opadowych z podaniem niezbędnych profili i charakterystycznych rzędnych i ilości wód; - § 8 ust. 2 ust. 2 - wyjaśnienie kolizji z istniejąca linią napowietrzną NN i zabezpieczenia poprzedniego słupa po likwidacji słupa oświetleniowego na działce. Z dalszej części uzasadnienia wynika, że wobec nieuzupełnienia projektu przez inwestora w sposób wymagany opisanym wcześniej postanowieniem Prezydent W. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla wnioskowanej inwestycji. Orzekając odmownie organ wyjaśnił m.in., że projekt zagospodarowania działki przewiduje zmianę uksztaltowania terenu między projektowanym budynkiem, a działką sąsiada, wprowadzając dodatkową skarpę nachyloną w kierunku nieruchomości sąsiada natomiast przedłożony do zatwierdzenia projekt nie przewiduje wzdłuż tej granicy żadnej formy odwodnienia liniowego lub innego rozwiązania technicznego, ujmującego spływ wód opadowych kierowanych na działkę sąsiada, zatem nie gwarantuje – stosownie do wymogu zawartego w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowalne, wcześniej powoływanej – poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Decyzja ta została w toku instancyjnym zaskarżona przez inwestora. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez pełnomocnika działającego w imieniu T. i R. P. Wojewoda D. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] uchylił decyzję zaskarżoną i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, stwierdzając w uzasadnieniu, że w aktach sprawy brak było załącznika nr 1 do decyzji o warunkach zabudowy oraz klauzuli wykonalności. Stosownie do uwag organu odwoławczego Prezydent W. wezwał inwestora do uzupełnienia braków wniosku w tym zakresie, a ponadto – wobec niekompletności załączonego do wniosku projektu budowlanego – postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] nakazał jego uzupełnienie w sposób tożsamy z treścią postanowienia z dnia [...] r. Nr[...]. Inwestor wykonała obowiązki doręczając w dniu [...] r. cztery egzemplarze uzupełnionego projektu budowlanego, natomiast w dniu [...] r. z materiałem dowodowym zebranym w sprawie zapoznał się M. W. – współwłaściciel sąsiedniej nieruchomości. W skierowanym do organu pierwszej instancji piśmie z dnia 7 grudnia 2011 r. M. i M. W. podnieśli kwestie: niezgodność projektu budowlanego z warunkami zabudowy; podniesienia terenu działki nr [...] poprzez nawiezienie śmieci; odwodnienia liniowego wzdłuż działek nr [...] i nr[...]; zagrożenia dla otoczenia przez istniejący słup energetyczny. Po zapoznaniu się inwestora z powyższymi zarzutami projektant – upoważniony do działania w imieniu inwestora – podpisał wprowadzone wcześniej w projekcie zmiany w zakresie odwodnienia liniowego naniesione w opisie technicznym i w projekcie zagospodarowania terenu. Ponadto w uzasadnieniu Prezydent W. wyjaśnił, że na rzucie zagospodarowania terenu istnieje z boku zapis informujący o konieczności likwidacji słupa energetycznego, natomiast w zbiorze dokumentów formalnych jest pismo E. P. S.A Grupa T. z dnia [...] r. wyjaśniające problem elementów linii napowietrznej znajdujących się na działce nr[...]. Podnoszona w piśmie kwestia zanieczyszczeń działki odpadami nie wynika z obecnych rozwiązań projektowych, ponieważ projektant dysponuje terenem określonym w mapie zasadniczej zasobów Katastru Miejskiego. Organ wskazał również, że w dniu [...] r. zawiadomiono strony o zakończeniu postępowania dowodowego, a w dniu [...] r. M. i M. W. ponownie zapoznali się ze zmianami zawartymi w projekcie zagospodarowania terenu. W zakończeniu uzasadnienia organ orzekający stwierdził, że analizując przedłożony materiał dowodowy w tym projekt budowlany uznał, iż zostały wykonane wszystkie zalecenia orzeczone postanowieniem Nr [...] z dnia [...] r. w tym punkt dotyczący § 8 ust. 3 pkt. 3 - projekt zagospodarowania działki przewiduje zmianę ukształtowania terenu miedzy projektowanym budynkiem a działką sąsiada, wprowadzając dodatkową skarpę nachyloną w kierunku nieruchomości sąsiada. Projekt przewiduje wzdłuż tej granicy formę odwodnienia liniowego, ujmującego spływ wód opadowych kierowanych na działkę sąsiada. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 gwarantuje to poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Od opisanej powyżej decyzji odwołanie wnieśli M. i M. W., zarzucając w nim, że zatwierdzony zaskarżoną w toku instancyjnym decyzją projekt budowalny jest niezgodny z przedłożoną przez inwestora decyzją Prezydenta W. z dnia [...] r. Nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w zakresie dopuszczalnej wysokości obiektu. W odwołaniu podniesiono również, że w zatwierdzonym projekcie budowlanym nie została rozwiązana kwestia słupa zlokalizowanego przed działką oznaczoną numerem geodezyjnym [...], a ponadto, że organ pierwszej instancji wydał decyzję przed upływem terminu do wypowiedzenia się przez strony co do zebranych dowodów i przedstawienia wyjaśnień oraz żądań. W toku postępowania odwoławczego Wojewoda D. postanowieniem Nr [...] z dnia [...] r. oraz postanowieniem Nr [...] z dnia [...] r. nałożył na inwestora szereg obowiązków skorygowania przez inwestora przedłożonego wniosku oraz projektu budowlanego w określonych przez tutejszy organ terminach. Po dokonaniu stosownego uzupełniania dokumentacji sprawy przez inwestora organ odwoławczy pismem z dnia [...] r. zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, wypowiedzenia się co do całości dokumentacji oraz złożenia wyjaśnień dotyczących rozpatrywanej sprawy. Z powyższej możliwości skorzystali M. i M. W., którzy pismem z dnia [...] r. ponownie podnieśli zarzut niezgodności projektu budowlanego inwestora z decyzją Prezydenta W. o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] w zakresie dopuszczalnej wysokości obiektu. W związku z powyższym odwołujący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. Po rozpoznaniu sprawy z uwzględnieniem jej uzupełnionego materiału Wojewoda D. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 82 ust. 3 powoływanej poprzednio ustawy – Prawo budowlane, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy, a następnie przywołał treść przepisów art. 32 ust. 4, art. 35 ust. 1-4 ustawy – Prawo budowlane, wyjaśniając jednocześnie, że zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 4 wskazywanej ustawy, w razie spełniania przez inwestora wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto Wojewoda D. zwrócił uwagę, iż z przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowalne wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno – budowlanej jest zobligowany do sprawdzenia zgodności rozwiązań projektowych przyjętych w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym z wymogami i ustaleniami zwartymi w decyzji o warunkach zabudowy wydanej dla inwestycji objętej wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę, ale nie jest uprawniony do kwestionowania jej treści, ani nie może określonych w tej decyzji warunków kształtować odmiennie. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że Prezydent W. w decyzji z dnia [...] r. Nr [...] ustalił wymagania dotyczące przedmiotowej rozbudowy i zagospodarowania terenu poprzez wyznaczenie: - obowiązującej linii nowej zabudowy jako przedłużenia istniejącej linii zabudowy na działce nr [...] - zgodnie z załącznikiem graficznym; - wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do pow. dz. Nr[...]: tj. 0,24; - szerokości elewacji frontowej - tj. od strony działki nr [...] do 10 m.; - geometrii dachu - dach płaski (tj. o kącie nachylenia do 10°); - wysokości maksymalnej obiektu - do 7,5 m n.p.t. W ocenie organu z przedłożonego projektu budowlanego wynika, iż powyższe wymagania zostały spełnione, albowiem weryfikowane zamierzenie inwestora zostało usytuowane od frontu działki na przedłużeniu istniejącej linii zabudowy działki[...], ma dach płaski tj. o kącie nachylenia do 10 powierzchnia jego zabudowy nie przekracza wskaźnika 0,24 (23,3 %), szerokość elewacji frontowej wynosi 9,48 m., zaś wysokość badanego obiektu to ca. 7,07 m n.p.t. Ponadto zdaniem organu inwestor spełnił pozostałe warunki przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy, ponieważ: - uzyskał decyzję Prezydenta W. z dnia [...] r., znak[...] , w której to stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia (co znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji oraz dokumentacji przedłożonej przez skarżących w toku postępowania); - przedłożył aktualne warunki przyłączenia do stosownych sieci (do wglądu w przedłożonym projekcie budowlanym); - zapewnił obsługę komunikacyjną od strony ul. S., wymaganą ilość miejsc parkingowych (9 miejsc postojowych), odprowadzenie ścieków do bezodpływowego zbiornika na nieczystości; - spełnił wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, w szczególności poprzez zaprojektowanie linii odwadniającej uniemożliwiającej spływ wody na teren działek sąsiednich. Wojewoda D. wyjaśnił jednocześnie, że przyjętej w omawianej powyżej kwestii oceny nie zmienia podnoszony w odwołaniu fakt, że na mapie zasadniczej dla celów opiniodawczych, stanowiącej załącznika do decyzji o warunkach zabudowy, wcześniej opisanej, rzędna terenu działki nr [...] określona jest na poziomie 117,0, czyli jest niższa o około 1,5 m od aktualnego poziomu terenu działki inwestora. Ustosunkowując się do tego zarzutu organ odwoławczy wyjaśnił, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem prezentowanym przez odwołujących się, zgodnie z którym wielkość obiektu powinna być mierzona od wskazanej w owej mapce rzędnej terenu, ponieważ warunek ten nie wynika, ani z sentencji przedłożonej decyzji o warunkach zabudowy, ani z żadnego powszechnie obowiązującego przepisu prawa. Nie można bowiem stracić z pola widzenia, że decyzja ustalająca warunki zabudowy jest - w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - podstawowym narzędziem kształtowania ładu przestrzennego, a w rezultacie przejawem publicznoprawnej reglamentacji praw jednostki - tj. prawa do swobodnego dysponowania własnością (por. art. 140 Kodeksu cywilnego). Dlatego - zdaniem Wojewody D. - przy interpretacji zapisów takiej decyzji przez pryzmat wzmiankowanego art 35 ust. 1 ust. 1 Prawa budowlanego zdecydowanie należy unikać zbyt daleko idącego rygoryzmu. Dokonywana w trakcie procesu budowlanego wykładnia treści decyzji o warunkach zabudowy powinna umożliwić inwestorowi stworzenie możliwego najszerszego pola do realizacji zamierzenia budowlanego. W ocenie organu odwoławczego odmienna filozofia stosowania art. 55, w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku art. 35 ust. 1 ust. 1 Prawa budowlanego byłaby jawnie sprzeczna z konstytucyjnym prawem ochrony własności (art. 64 ust. 3 Konstytucji). Przyjmując taką interpretację, organ odwoławczy uznał, że ewentualne obostrzenia wynikające z ustaleń powinny być interpretowane restryktywnie, czyli zacieśniająco a nie rozszerzająco. Tym samym wszelkie wątpliwości czy też nieprecyzyjne zapisy decyzji, tak jak w przypadku interpretacji miejscowego planu zagospodarowania terenu, należy rozstrzygać na korzyść uprawnień właściciela nieruchomości, a zarazem inwestora (por. wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2009 r. o sygn. akt II OSK 510/08, wyrok NSA z dnia 15 marca 2010 r. o sygn. akt II OSK 552/09, wyrok NSA z dnia 16 marca 2009 o sygn. akt II OSK 1719/07). W szczególności gdy ze wskazanej decyzji o warunkach zabudowy przedmiotowej inwestycji wynika, że wielkość obiektu winna być mierzona od powierzchni terenu, nie zaś od poziomu morza – do którego odnoszą się wskazane w omawianej mapie rzędne terenu. W tych okolicznościach organ odwoławczy uznał zarzut niezgodności przedmiotowego projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy za bezpodstawny. Ponadto za chybiony uznał zarzut odwołujących dotyczący likwidacji pozostałości słupa oświetleniowego zlokalizowanego przed działką[...], wskazując, że w części opisowej projektu zagospodarowania terenu znajduje się wprawdzie zapis o zamiarze likwidacji tymczasowego słupa oświetleniowego, ale nie słupa zlokalizowanego przed działką nr[...], lecz tego znajdującego się na działce inwestora oznaczonego na projekcie zagospodarowania terenu w części rysunkowej symbolem TSO. W związku z powyższym organ wskazał, iż podmiotem odpowiedzialnym w zakresie stanu technicznego słupa oświetleniowego - również jego likwidacji – jest jego właściciel, którym nie jest inwestor. Zatem kierowanie w stosunku do inwestora roszczeń o likwidacje, bądź zabezpieczenie infrastruktury oświetleniowej w toku postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę jest w ocenie organu działaniem wykraczającym poza przedmiot niniejszego postępowania administracyjnego, a przez to nie zasługującym na ochronę prawną. Jak wskazuje się bowiem w orzecznictwie sądowym ochrona uzasadnionego interesu osób trzecich przewiduje ochronę prawa własności, to jednak ochrona ta w postępowaniu administracyjnym w sprawach pozwoleń na budowę winna opierać się wyłącznie na obiektywnej ocenie dotyczącej przestrzegania obowiązujących przepisów Prawa budowlanego, a w szczególności wymagań techniczno-budowlanych oraz norm dotyczących budowy i utrzymania obiektów budowlanych. W zakończeniu uzasadnienia Wojewoda D. uznał, że podniesione w odwołaniu argumenty nie dają podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji Prezydenta W. mimo tego, że decyzja ta faktycznie była obarczona w dniu jej wydania wadą proceduralną (wydanie decyzji przed upływem terminu do skorzystania z uprawnień do wypowiedzenia się przez strony co do zebranych dowodów i przedstawienia żądań) oraz wadą materialną (w dacie wydania decyzji organu pierwszej instancji nie wszystkie rozwiązania projektowe były zgodne prawem, a sam projekt budowlany kompletny). Powyższe uchybienie zostały konwalidowane na etapie prowadzonego postępowania administracyjnego w drugiej instancji. Strony na etapie postępowania odwoławczego mogły zapoznać się z całym materiałem dowodowym sprawy a także wypowiedzieć się co do meritum sprawy, zaś inwestor w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego dokonał stosownej korekty projektu budowlanego w zakresie: 1. doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z rozporządzeniem Ministrem Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z dnia 10 lipca 2003 r.) poprzez: - naniesienie po myśli § 3 ust. 1 pkt 4 w/w rozporządzenia (we wszystkich egzemplarzach) na stronie tytułowej daty opracowania projektu przez projektantów; - uzupełnienie po myśli § 3 ust. 2 w/w rozporządzenia (we wszystkich egzemplarzach) na stronie tytułowej danych osób sprawdzających, to jest inż. A. K. oraz inż. J. J., poprzez podanie ich numeru uprawnień budowlanych oraz specjalności, oraz daty sprawdzenia projektu budowlanego przez sprawdzających; - uzupełnienie po myśli § 4 ust. 1 i 2 w/w rozporządzenia (we wszystkich egzemplarzach) metryki rysunków zawartych w projekcie architektoniczno- budowlanym, a określonych pod numeracją od A.01 do A.07 oraz od E.01 do E.04 i od K01 do K04, pod kątem brakujących podpisów, danych osobowych oraz numeru uprawnień budowlanych projektujących oraz sprawdzających; uzupełnienia w sposób zgodny z § 5 w/w rozporządzenia spisu załączników projektu budowlanego (w egzemplarzu nr 1 i 4) w związku z potrzebą uzupełnienia przedmiotowego spisu o kartę separatora lamelowego; - uzupełnienia po myśli § 8 ust. 3 pkt 6 w/w rozporządzenia części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu (w egzemplarzu nr 2) poprzez oznaczenie w sposób zgodny z pozostałymi egzemplarzami lokalizacji separatora lamelowego. 2. uzupełnienia po myśli art. 33 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego projektu budowlanego (we wszystkich egzemplarzach) o zaświadczenie aktualne na dzień sprawdzenia projektu budowlanego stosownej izby samorządu zawodowego o wpisie na listę jej członków inż. J. J. 3. uzupełnienia projektu budowlanego (we wszystkich egzemplarzach) poprzez przedłożenie aktualnego oświadczenia właściwej jednostki o zapewnieniu dostaw wody oraz o warunkach przyłączenia do sieci wodociągowej, zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 3 a ustawy - Prawo budowlane; 4. przedłożenia (we wszystkich egzemplarzach) kompletnej i zaopatrzonej w klauzulę ostateczności decyzji Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta nr [...] z dnia [...]r. 5. doprowadzenia projektu budowlanego (we wszystkich egzemplarzach) do zgodności z § 36 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z powodu zaprojektowania na działce budowlanej zbiornika bezodpływowego (szamba) w odległości ca. 5 m od granicy działki sąsiedniej i okien projektowanego budynku, podczas gdy zgodnie z wyżej wymienioną regulacją odległości te winny wynosić od pokryw i wylotów wentylacji w/w urządzeń dla tego typy zabudowy: do okien i drzwi wewnętrznych min. 15 m, zaś do granicy działki sąsiedniej min. 7,5 m.; 6. doprowadzenia projektu budowlanego (we wszystkich egzemplarzach) do zgodności z ustaleniami zawartymi w przedłożonej decyzji o warunkach zabudowy przedmiotowej inwestycji w zakresie wymaganej ilości miejsc parkingowych. Powołując się na powyższe organ odwoławczy stwierdził, że przedłożony projekt budowlany spełnił wymagania, o których mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1-4 ustawy Prawo budowlane, a konkretyzuje odnośnie pkt 1 i 2 - rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 10 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Dodatkowo organ podał, że inwestor zgodnie z wymogami ustawy – Prawo budowalne – przedłożył prawidłowo sporządzone oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowalne oraz załączył wymaganą w sprawie decyzję Prezydenta W. z dnia [...]r. Nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji i z tych względów brak było podstaw do wydania negatywnego dla inwestora orzeczenia. Prawidłowość opisanej powyżej decyzji, podjętej w postępianiu odwoławczym zakwestionowali M. i M. W., wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W. zarzucili naruszenie: przepisów art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 powoływanej wcześniej ustawy - Prawo budowalne oraz art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez zatwierdzenie projektu budowalnego, który nie spełnia wymagań określonych w decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. Nr [...] o warunkach zabudowy działki nr [...] w obrębie S., AM-20 przy ul. S. [...] we W., do której odwołuje się wniosek o pozwolenie na budowę, a ponadto przepisu art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego przez załatwienie sprawy z pominięciem słusznego interesu obywateli. Powołując się na tak sformułowane zarzuty skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W., ewentualnie o uchylenie w całości tych decyzji, a ponadto zasądzenie kosztów postępowania wg. norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi przedstawiona została szczegółowa argumentacja, w której wykorzystano poglądy prezentowane w judykaturze administracyjnej. M. i M. W. wskazali w uzasadnieniu m.in., że w części tekstowej decyzji o warunkach zabudowy, wydanej dla przedmiotowej inwestycji, organ orzekający postanowił, że wysokość maksymalna projektowanego obiektu nie może przekroczyć 7,5 m n.p.t., a w części graficznej tej decyzji określił rzędną terenu jako 117,0 m n.p.m. Zatwierdzony projekt budowlany przewiduje natomiast rzędną terenu 118,6 m n.p.m. W ocenie skarżących te różnice w wartości rzędnych wskazują w istocie, że projekt budowalny przekracza parametry ustalone w decyzji o warunkach zabudowy, a zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca rażąco naruszają przepisy materialne wskazane w petitum skargi. Ponadto skarżący w uzasadnieniu skargi podali, że zaskarżona decyzja została wydana w interesie inwestora i zezwalając na samoczynną zmianę parametrów planowanej inwestycji chroni tylko jego uprawnienia właścicielskie, a pomija analogiczne prawo własności skarżących. Zdaniem skarżących zaskarżona decyzja prowadzi do dopuszczenia możliwości faktycznego kształtowania parametrów nowej inwestycji dopiero na etapie wydawania decyzji o pozowaniu na budowę z pominięciem wiążących ustaleń decyzji o warunkach zabudowy, a w konsekwencji do usankcjonowania sposobu na obejście prawa. W odpowiedzi na skargę przedstawionej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu [...] r. Wojewoda D. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko przyjęte w sprawie. Na rozprawie wyznaczonej na dzień 27 listopada 2012 r. skarżący oświadczyli, że podtrzymują skargę i wnioski w niej zawarte. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne: Należy przecie wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Uchylenie decyzji administracyjnej albo stwierdzenie jej nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia prawa, procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto poprzedzając przedstawienie motywów podjętego wyroku Sąd uznał za właściwe wskazać, ze po myśli art. 133 § 1 powołanej powyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeka na podstawie akt sprawy i wynikającego z nich stanu faktycznego. W ocenie Sądu dokonanej po szczegółowej analizie materiału sprawy należy zaakceptować stanowisko organu odwoławczego o braku podstaw dla odmowy udzielenia pozwolenia na realizację zamierzonego przedsięwzięcia. Zważyć bowiem należy, że z mocy art. 35 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane, powoływanego przez organy orzekające w sprawie, właściwy organ administracji architektoniczno – budowalnej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku spełnienia przez inwestora wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 wskazanej powyżej ustawy. Zasada ta jest konsekwencją wynikającego z art. 4 ustawy – Prawo budowlane prawa do zabudowy nieruchomości gruntowej, do której inwestor ma tytuł prawny pod warunkiem zgodności zamierzenia budowalnego z przepisami. Zakres czynności, do dokonania których zobligowany jest organ prowadzący postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę i dysponujący kompetencją orzeczniczą, określa przepis art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, przywołany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zgodnie z jego treścią przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem. Ponadto pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego). Należy też zwrócić uwagę, że właściwy organ został przede wszystkim pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu - ocenie może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi (np. warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Do obowiązków organu administracji architektoniczno-budowlanej należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia (art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe (w rozumieniu przepisów rozdziału 2 ustawy Prawa budowlanego) uprawnienia budowlane. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż organ drugiej instancji dokonał prawidłowej oceny zgodności wniosku i projektu budowlanego w kontekście powołanego przepisu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Po uzupełnieniu - w toku postępowania odwoławczego - materiału sprawy poprzez skorygowanie przedmiotowego wniosku w sposób wskazany w postanowieniach Wojewody D. z dnia [...] r. (Nr [...] i z dnia [...] r. ([...]) zaistniały podstawy do stwierdzenia, że inwestor spełnił wszystkie opisane wcześniej i wymagane przez ustawodawcę warunki dla udzielenia wnioskowanego pozwolenia na budowę z jednoczesnym zatwierdzeniem projektu budowlanego. Organ orzekający prawidłowo ocenił, że wniosek o wydanie pozwolenia na realizację opisanego w nim obiektu jest kompletny i zawiera wszystkie niezbędne opinie, uzgodnienia, zaświadczenia oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a ponadto został złożony w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę inwestor dołączyła projekt budowlany opracowany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia, sprawdzany i uzgodniony przez rzeczoznawców do spraw przeciwpożarowych oraz sanitarno– higienicznych. Z części opisowej i graficznej załączonego projektu budowalnego wynika – zdaniem Sądu - że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami określonymi dla niej w decyzji o warunkach zabudowy oraz z przepisami techniczno-budowlanymi, w szczególności z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). W uznaniu Sądu nie zasługują na akceptację zarzuty skarżących, którzy kwestionując legalność udzielonego zaskarżoną decyzją pozwolenia na budowę wskazują na naruszenia ich uzasadnionych interesów oraz na niezgodność zamierzonej inwestycji z ustaleniami przyjętymi w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, wynikającą z przekroczenia wskazanych w niej parametrów wysokościowych, będącego konsekwencją uwzględnienia różnych rzędnych terenu w postępowaniu dotyczącym warunków zabudowy i w postępowaniu o udzielnie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowalnego. Należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że uzasadnione elementy i treść projektu budowlanego określa przepis art. 34 ust. 3 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo budowalne, wskazując, ze powinien on zawierać projekt zagospodarowania działki sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący określenie granic, użytkowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Projekt architektoniczno budowlany określa też funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego. Skonkretyzowane wymogi dotyczące projektu budowlanego określone zostały w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowalnego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133). W § 10 tego aktu wykonawczego prawodawca postanowił, że projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien zawierać część opisaną oraz część rysunkową sporządzoną na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Ten wymóg został spełniony w projekcie sporządzonym dla przedmiotowej inwestycji, a na kopii aktualnej mapy zasadniczej średnia rzędna terenu, na którym inwestycja ma być realizowana określona została jako 118,6 m n.p.m. Tak określona rzędna ze względu na status aktualnej mapy zasadniczej, będącej dokumentem przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego jest wiążąca dla projektanta i inwestora. W materiale sprawy znajduje się również mapa zasadnicza do celów opiniodawczych określająca dla działki objętej zamiarem inwestorskim (nr[...]) rzędną 117,0, ale bez punktu odniesienia. Nawet, jeżeli rzędna ta została określona przed podwyższeniem terenu, wynikającym – jak wskazywano w toku postępowania administracyjnego – z gromadzenia tam odpadów, a inwestor nabył działkę o tak ukształtowanym terenie, to nie ma on obowiązku przywracać stanu poprzedniego, natomiast projektant jest zobligowany do uwzględnienia w projekcie stanu aktualnego, w tym danych charakteryzujących teren zainwestowania wynikających z dokumentów znajdujących się w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. Istotne też jest – w kontekście zarzutu formułowanego przez skarżących, że w decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. Nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji wysokość maksymalna obiektu (do 7,5 m) ustalona została w odniesieniu do poziomu terenu. Z tego względu nie można zaakceptować twierdzenia skarżących o faktycznym przekroczeniu parametru wysokościowego przez planowany obiekt w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Względy racjonalne i celowościowe przemawiają za tym aby wysokość obiektu budowalnego mierzyć od poziomu podłoża, na którym jest posadowiony, a nie od abstrakcyjnego punktu odniesienia. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego. Zdaniem Sądu nie zasługuje też na uwzględnienie zawarty w skardze zarzut naruszenia słusznego interesu skarżących. Zważyć przede wszystkim należy, że procesie inwestycyjnym ochrona uzasadnionych interesów właścicieli nieruchomości sąsiednich ograniczona jest wyłącznie zasięgiem obowiązujących przepisów prawa. O przekroczeniu granic tej ochrony można mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy. Innymi słowy właścicielowi nieruchomości przysługują prawne środki ochrony przed sposobem zagospodarowania nieruchomości sąsiedniej, jeżeli projektowany sposób zagospodarowania kolidowałby z jego prawnie chronionym interesem poprzez naruszenie przez inwestora obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych oraz norm dotyczących budowy. Natomiast jeśli inwestycja w żaden sposób nie narusza tych przepisów i norm, nie można mówić o naruszeniu uzasadnionych interesów. Ochrona uzasadnionych interesów musi wynikać z przepisów prawa, które takiej ochrony danym podmiotom udzielają (np. wyrok WSA w Lublinie z dnia 9 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 727/11, Lex nr 1121419). W ocenie Sądu organy orzekające w rozpoznawanej sprawie zapewniły w sposób właściwy skarżącym ochronę ich uzasadnionych interesów, obligując inwestora do dokonania zmian w załączonym do wniosku projekcie poprzez wprowadzenie prawidłowego sytemu odwodnienia liniowego pomiędzy działkami oznaczonymi numerami geodezyjnymi [...] i [...], należącymi – odpowiednio – do inwestora i skarżących. Organy – mając na względzie potrzebę ochrony interesów właścicieli sąsiedniej w stosunku do zainwestowanej działki – wskazały również zmianę usytuowania przewidzianego w projekcie budowlanym zbiornika bezodpływowego (szamba) w sposób spełniający warunki określone w § 36 powołanego wcześniej rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich użytkowanie. W przedstawionych powyżej okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znajdując podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z obrotu prawnego, stosowanie do przepisu art. 151 wskazywanej poprzednio ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.