II SA/Wr 655/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis, , , po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.K. na uchwałę Rady Miejskiej L. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie rozpatrzenia skargi na działalność Prezydenta Miasta L. i Dyrektora Zarządu Gospodarki Mieszkaniowej w L. odnośnie braku opracowanego planu remontu budynku zlokalizowanego w L. przy ul. K [...] oraz utrudnianie możliwości wykupu zajmowanego obecnie przez skarżącego mieszkania lokatorskiego postanawia odrzucić skargę Rada Miejska L. uchwałą z dnia [...] r. Nr [...] przywołując w podstawie prawnej art. 229 ust.3 k.p.a. uznała niezasadność skargi M.K. z dnia [...] r. otrzymanej za pośrednictwem Wojewody D. na działalność Prezydenta Miasta L. i Dyrektora Zarządu gospodarki Mieszkaniowej w L. w zakresie braku opracowanego planu remontu budynku zlokalizowanego w L. przy ul. K. [...] oraz utrudnianie możliwości wykupu zajmowanego obecnie przez skarżącego mieszkania lokatorskiego. Na opisaną uchwałę Rady Miejskiej L. skargę w dniu [...] r. (vide: zawarta na zwrotnym potwierdzeniu odbioru data wpływu skargi przesłanej przez Sąd do organu za pośrednictwem którego skarga powinna być wniesiona do tegoż Sądu) wniósł M. K. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej uchwały M.K. przedstawił historię bezskutecznych interwencji jakie podejmował w Zarządzie Gospodarki Mieszkaniowej w L., a następnie u Prezydenta Miasta w L. w sprawie udostępnienia mu planu remontu na bieżący rok oraz na dwa lata następne, budynku zlokalizowanego w L. przy ul. K. nr [...]. Jak podniósł w swojej skardze M.K. jego wnioski i prośby kierowane do wymienionych organów były zbywane i żadnych planów mu nie udostępniono. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w L. wniosła o jej oddalenie wskazując, iż w jej ocenie nie został w żadnym stopniu naruszony interes prawny lub uprawnienie skarżącego, które skutkowałyby uchyleniem lub zmianą zaskarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu, jako niedopuszczalna Skarga jest środkiem prawnym uwzględnionym w przepisie art. 3 § 2 pkt.1-8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części u.p.p.s.a, określającym zakres jurysdykcji sądów administracyjnych, umożliwiającym przeprowadzenie sądowej kontroli działań organów administracji publicznej w określonym ustawowo zakresie. Zgodnie z art. 54 § 1 wskazywanego aktu skargę wnosi się do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej, oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten powinien przekazać ją właściwemu organowi administracji publicznej. W tym przypadku dla zachowania terminu do wniesienia skargi, konieczne jest, aby przed jego upływem pismo wpłynęło do właściwego organu ( zob. Hanna Knysiak – Molczyk, s. 330 – 331 komentarza do ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wydanego pod redakcją Tadeusza Wosia przez Wydawnictwo Prawnicze LEXIS NEXIS Warszawa 2005 r.). W świetle art. 3 § 2 pkt 6 cytowanej ustawy Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej miedzy innymi orzekając w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków niebędące aktami prawa miejscowego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej Jednocześnie wskazać należy, iż zgodnie z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym precyzującym przedmiot i szczególny tryb zaskarżenia w rozważanym tu zakresie aktów organów jednostek samorządu terytorialnego - każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa – zaskarżyć taką uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Wniesienie skargi w tym trybie, jak wynika z treści przytoczonych wyżej przepisów, obejmuje nie wszystkie uchwały organów gminy, lecz uchwały "z zakresu administracji publicznej". Ugruntowana pozostaje linia orzecznictwa, że uchwały podjęte w wyniku rozpoznawania skargi wniesionej w trybie działu VIII KPA są faktycznie czynnością informującą o sposobie załatwienia skargi. Na czynność zaś informującą o sposobie załatwienia skarga do sądu administracyjnego nie służy. Również nie służy skarga do sądu administracyjnego na uchwałę organu samorządowego podjętą w wyniku rozpatrywania skargi wniesionej w trybie działu VIII KPA (por. postanowienie NSA z dnia 11.2.2002 r. w sprawie II SA/Wr 3121/01, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 12.4.2001 r. w sprawie I SA 2668/00, publ. LEX 54426). W tym postanowieniu skład orzekający stwierdził: "Rozpatrzenie skarg wnoszonych na podstawie art. 227 KPA nie następuje w formie wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o NSA, co nie dotyczy skarg, do których rozpoznania są właściwe rady gmin, powiatów oraz sejmików województw. Te organy bowiem we wszystkich sprawach należących do ich właściwości podejmują uchwały. Jednakże uchwały podjęte w wyniku skargi wniesionej na podstawie art. 227 KPA są taką samą czynnością informującą o sposobie załatwienia skargi, jak i czynności innych organów wymienionych w art. 229 KPA, którym uchwała nie jest przypisana jako forma prawna działania. Uznanie zatem, że w sytuacji gdy załatwienie skargi, o której mówi art. 227 KPA, nastąpiło w formie uchwały, służy skarga do sądu administracyjnego, powodowałoby niczym nie uzasadnioną nierówność prawną podmiotów. Tym bowiem, których skarga nie została załatwiona w formie uchwały, skarga do sądu na czynność informująca o sposobie załatwienia nie służyłaby". Postanowienie powyższe, aczkolwiek zostało wydane pod rządem ustawy z dnia 11.5.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), zachowuje aktualność także w obecnie obowiązującym stanie prawnym. Zatem skarga M. K., nazwana "pozwem", była niedopuszczalna i podlegała z tego powodu odrzuceniu. Niezależnie od tej podstawy odrzucenia należy zauważyć fakt niespełnienia przez skarżącego formalnych wymogów wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 cyt. Ustawy o samorządzie gminnym Z treści cytowanego przepisu wynika, iż uchwały organów gminy można zaskarżyć dopiero po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Bezskuteczność wezwania do usunięcia naruszenia będzie miała miejsce wówczas, gdy wezwany organ samorządu terytorialnego, odpowiadając na skierowane do niego żądanie usunięcia naruszenia, odmówi wprost spełnienia żądania bądź w terminie zastrzeżonym dla załatwienia sprawy nie zajmie żadnego stanowiska (M. Rzążewska, Zaskarżenie uchwał samorządu terytorialnego do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa-Zielona Góra 1997, s. 35). W rozpatrywanej sprawie okoliczność taka nie zaistniała, skarżący wniósł bowiem skargę bezpośrednio do sądu administracyjnego i bez uprzedniego wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia. Za wymagane do skutecznego wniesienia skargi – wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, nie mogłyby być nawet uznane w ocenie Sądu wskazane w skardze pisma z dnia [...] r. i z [...] r. adresowane do Wojewody D. Ugruntowane jest bowiem stanowisko, zarówno doktryny jak i orzecznictwa, że skuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa musi być skierowane do organu znajdującego się w ramach struktury organizacyjnej jednostki samorządu, której uchwała jest skarżona. Żądanie unieważnienia uchwały organu gminy skierowane do organu nadzoru uruchamia wyłącznie postępowanie nadzorcze w ramach własnych, samodzielnych kompetencji tego organu do badania legalności uchwał organów i nie zastępuje wezwania, o jakim mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (zob. podobnie: postanowienie NSA z dnia 24.1.1995 r. II SA 105/95, publ. ONSA 1996, nr 2, poz. 81). Art. 52 § 4 ustawy z dnia 30.8.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi o konieczności wyczerpania środka zaskarżenia przed wniesieniem skargi do Sądu, a jednym z takich środków jest właśnie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa. Mając na uwadze powyższe, zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 i 6 w zw. z art. 52 § 4 ustawy z dnia 30.8.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną, o czym orzeczono jak w sentencji.