II SA/Wr 67/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 11 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na Prezydenta Miasta W. w przedmiocie sporządzenia protokołu z przesłuchania strony postanawia: I. odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu; II. odrzucić skargę. W. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na Prezydenta Miasta W.. W skardze zarzucił, że organ nieprawidłowo sporządził protokół z przesłuchania strony w dniu 12 listopada 2013 r. w sprawie wymeldowania skarżącego z lokalu mieszkalnego. Skarżący wskazał, że w dniu 10 grudnia 2014 r. wniósł do organu o sprostowanie wspomnianego protokołu, jednak dokument ten nie został sprostowany, lecz Prezydent W. wydał decyzję z dnia [...] r. o odmowie zmiany wspomnianego protokołu. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II WSA we Wrocławiu z dnia 27 stycznia 2015 r. wezwano skarżącego do sprecyzowania, co jest przedmiotem skargi. W piśmie procesowym z dnia 22 lutego 2015 r. skarżący wskazał, że przedmiotem skargi jest sporządzenie protokołu przesłuchania strony przez pracownicę Urzędu Miasta W.. Nadto wskazał, że przedmiotem skargi są decyzje Prezydenta Miasta W. o wymeldowaniu skarżącego oraz H. S. i E. S. z lokalu mieszkalnego przy ul. [...]. Nadto w skardze skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu, ponieważ nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w takim wypadku sąd skargę odrzuca. Zdaniem sądu na wstępie należy zauważyć, że właściwość sądu administracyjnego określona jest w art. 3 § 2 p.p.s.a. i obejmuje rozpoznawanie skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Jak wynika ze skargi i dołączonych do niej dokumentów, skarżący domaga się zmiany protokołu z przesłuchania go w charakterze strony, sporządzonego w dniu 12 listopada 2013 r. Wskazać należy, że protokół sporządzony w toku postępowania administracyjnego nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, ponieważ nie jest żadnym z aktów, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Protokół stanowi element materiału dowodowego zgromadzonego przez organ administracji publicznej w konkretnym postępowaniu. Dlatego sam nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Nie podlega również zaskarżeniu pismo Kierownika Biura Ewidencji Ludności i Dowodów Osobistych w Urzędzie Miejskim W. z dnia [...] r. skierowane do skarżącego (błędnie określane w skardze jako decyzja administracyjna), w którym poinformowano skarżącego o tym, że organ nie wprowadzi postulowanych przez skarżącego poprawek w spornym protokole. Pismo tego rodzaju ma charakter wyłącznie informacyjny i nie stanowi rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej – nie jest więc ono decyzją administracyjną. Pismo tego rodzaju również nie stanowi żadnego z aktów, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. i dlatego nie może być objęte skargą do sądu administracyjnego. Uwzględniając powyższe należało dojść do przekonania, że skarga jest niedopuszczalna, bowiem dotyczy aktu, który nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Podstawą odrzucenia skargi w tym wypadku jest art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Nadto należy powiedzieć, że sądowi rozpoznającemu skargę w niniejszej sprawie jest wiadome z urzędu, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu prawomocnym wyrokiem z dnia 30 października 2014 r. (sygn. akt IV SA/Wr 488/14) oddalił skargę W. S. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...], orzekającą o wymeldowaniu strony z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. [...]. Z tego względu ponowne złożenie skargi na decyzję o wymeldowaniu jest niedopuszczalne, bowiem sprawa ta została już prawomocnie zakończona (zob. art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Podobnie należy się odnieść do próby zaskarżenia decyzji o wymeldowaniu dotyczących H. S. i E. S.. Skarga H. S. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego została oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 października 2014 r. (sygn. akt IV SA/Wr 487/14). Natomiast sprawa ze skargi E. S. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] o wymeldowaniu z miejsca pobytu stałego została zarejestrowana pod sygn. akt IV SA/Wr 498/14, ale na skutek zmiany właściwości wydziałów orzeczniczych w WSA we Wrocławiu obecnie toczy się pod sygn. akt II SA/Wr 105/15, o czym skarżącemu wiadomo, gdyż w tym postępowaniu jest pełnomocnikiem swojej córki. Biorąc pod uwagę powyższe, trzeba powiedzieć, że nie jest dopuszczalne wniesienie skargi na decyzję administracyjną, co do której toczy się już postępowanie sądowoadministracyjne lub co do której postępowanie takie zakończyło się prawomocnym orzeczeniem. Skarga w tym zakresie podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Reasumując sąd doszedł do przekonania, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna z omówionych już powodów. W związku z tym należało również odmówić stronie przyznania prawa pomocy, tj. ustanowienia adwokata z urzędu. Zgodnie bowiem z przepisem art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Zaznaczyć przy tym należy, iż bezzasadność skargi należy łączyć nie tylko z merytoryczną jej oceną, ale również z możliwością jej wniesienia do sądu. Przepis art. 247 p.p.s.a. może bowiem znaleźć zastosowanie w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 17 września 2010 r., sygn. akt I OZ 663/10 oraz z dnia 6 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OZ 413/06, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem sądu w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, skoro wniesienie skargi było w ogóle niedopuszczalne. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.