II SA/Wr 670/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.W. i M.W. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 października 2009 r. sygn. akt II SA/Wr 178/04 postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 8 października 2009 r. po rozpoznaniu skargi D.W., M.W., M.W. i J.W. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych czynności Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji (pkt pierwszy sentencji), stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana (pkt drugi), przyznał od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na rzecz adwokata z urzędu B.S. kwotę 309,80 zł, na którą składa się kwota 240,00 zł - koszty pomocy prawnej, kwota 52,80 zł - podatek VAT i kwota 17,00 zł - opłata skarbowa od pełnomocnictwa (pkt trzeci). Pismem z dnia 4 października 2016 r. D.W. i M.W. wnieśli o wznowienie postępowania zakończonego w/w wyrokiem, wskazując w niej, że w sprawie były przestępstwa zorganizowane w zmowie i porozumieniu, a strona skarżąca była pozbawiona prawa do obrony, prawa do kasacji i prawa do dokumentów. Obecnie strona skarżąca składa doniesienie o podejrzeniu przestępstw przez funkcjonariuszy publicznych organu wszystkich szczebli z pozwoleniami na bezprawne bogacenie się i uporczywe nękanie, dyskryminowanie strony skarżącej. Zarządzeniem z dnia 6 października 2016 r. wezwano pełnomocnika skarżących ustanowionego z urzędu do usunięcia braków formalnych skargi przez wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie oraz okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz wskazanie żądania czy strona skarżąca domaga się uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. W odpowiedzi na powyższe wezwanie adwokat B.S. wyjaśniła w piśmie z dnia 25 października 2016 r., że wnioskodawcy sami wskazali w złożonym przez siebie wniosku o wznowienie postępowania podstawę wznowienia, a to możliwość popełnienia w tej sprawie przestępstw. Z tego co wskazują w sprawie nie ma prawomocnego wyroku skazującego, a jedynie wnioskodawcy złożyli doniesienie o podejrzeniu popełnienia przestępstw. W sprawie sygn. akt II SA/Wr 178/04 wyrok zapadł w dniu 8 października 2009 r., ale dopiero postanowieniem z dnia 1 marca 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie II OZ 129/12 dokonał ostatnich czynności w sprawie. Nie minął zatem pięcioletni okres do żądania wznowienia postępowania. Wnioskodawcy domagają się uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Wyrok wydany w sprawie II SA/Wr 178/04 był wyrokiem korzystnym dla wnioskodawców, albowiem w całości uchylił zaskarżoną decyzję organu administracyjnego I i II instancji i stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, dlatego reprezentujący wówczas wnioskodawców pełnomocnik nie skarżył w/w orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", w przypadkach przewidzianych w dziale niniejszym można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy (art. 277 P.p.s.a.). Po upływie lat pięciu od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem przypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana (art. 278 P.p.s.a.). Termin przewidziany w wyżej wymienionym przepisie art. 278 P.p.s.a. jest terminem materialnym i nie podlega przywróceniu. Biegnie niezależnie od terminów wniesienia skargi o wznowienie postępowania przewidzianych w art. 272 § 2 i art. 277 P.p.s.a.. Skarga o wznowienie postępowania wniesiona z zachowaniem terminów określonych w art. 272 § 2 i 3 lub art. 277 P.p.s.a., ale po upływie terminu przewidzianego w art. 278 P.p.s.a., będzie podlegała odrzuceniu, bez konieczności badania merytorycznej zasadności wskazanych w niej podstaw (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2013 r. sygn. akt II FSK 3232/13, publ. Lex). W niniejszej sprawie wyrok zapadły w sprawie II SA/Wr 178/04 stał się prawomocny od dnia 5 marca 2011 r.. A zatem pięcioletni termin, o którym mowa w art. 278 P.p.s.a., upłynął w dniu 5 marca 2016 r.. Skarga o wznowienie została wniesiona w dniu 4 października 2016 r. (data stempla pocztowego na kopercie). Przyjąć zatem należy, że skarżący wnieśli skargę o wznowienie postepowania sądowego po upływie terminu. Tym samym Sąd nie mógł uwzględnić stanowiska pełnomocnika skarżących, że ponieważ postanowieniem z dnia 1 marca 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie II OZ 129/12 dokonał ostatnich czynności w sprawie, to nie minął pięcioletni okres do żądania wznowienia postępowania. W tym miejscu podnieść również należy, że termin przewidziany w art. 278 P.p.s.a. nie obowiązuje, jeżeli podstawą wznowienia postępowania jest pozbawienie strony możności działania lub brak należytej reprezentacji. W niniejszej sprawie takie okoliczności nie zachodzą. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że wnioskodawcy – jak wyjaśniła pełnomocnik - wskazali jako podstawę wznowienia postępowania możliwość popełnienia przestępstw. Poza tym, skarżący byli w sprawie II SA/Wr 178/04 reprezentowani przez ustanowionego z urzędu pełnomocnika, który nie skarżył wydanego wyroku, bowiem był on wyrokiem – jak wskazała adwokat - korzystnym dla wnioskodawców. Wobec zatem faktu, że w sprawie nie wystąpiły okoliczności świadczące o pozbawieniu skarżących możności działania lub wskazujące, że byli oni nienależycie reprezentowani, Sąd na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a. odrzucił skargę o wznowienie postępowania. Z tych względów orzeczono jak w sentencji.