II SA/Wr 678/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 16 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym skargi D. W. i M. W. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 512/13 w sprawie ze skargi D. W., M. W., J. W. i M. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego na bezczynność Burmistrza T. postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2014 r. (sygn. akt II SA/Wr 512/13) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę D. W., M. W., J. W. i M. W. w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego na bezczynność Burmistrza T.. Pismem z dnia 4 października 2016 r. D. W. i M. W. wnieśli o wznowienie postępowania zakończonego ww. postanowieniem, wskazując, że w sprawie były "przestępstwa zorganizowane w zmowie i porozumieniu", a strona skarżąca była pozbawiona prawa do obrony, prawa do kasacji i prawa do dokumentów. Obecnie strona skarżąca składa doniesienie o podejrzeniu przestępstw przez funkcjonariuszy publicznych organu wszystkich szczebli z pozwoleniami na bezprawne bogacenie się i uporczywe nękanie, dyskryminowanie strony skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 270 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w przypadkach przewidzianych w dziale VII p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania sądowego, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Wobec tego Sąd ustalił, że z akt sprawy o sygn. akt II SA/Wr 512/13 wynika, iż po tym jak Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wydał postanowienie z dnia 2 grudnia 2014 r. (sygn. akt II SA/Wr 512/13), skarżący składali w sprawie liczne środki zaskarżenia, w tym skargę kasacyjną i zażalenie. Złożono także wniosek o przyznanie prawa pomocy, na podstawie którego postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2015 r. referendarz sądowy przyznał D. W. i M. W. prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie z kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Akta sprawy wskazują na liczne zażalenia wnoszone przez skarżących, które były rozpoznawane głównie przez ich odrzucenie. Wspomnieć jednak warto, że przyznany skarżącym pełnomocnik wniósł zażalenie na postanowienie tut. Sądu z dnia 21 lipca 2015 r. o odrzuceniu zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 października 2015 r. (sygn. akt I OZ 1382/15) oddalił jednak to zażalenie. Następnie postępowanie w sprawie II SA/Wr 512/13 toczyło się głównie pod kątem rozpoznania zażalenia skarżących na postanowienie z dnia 2 grudnia 2014 r. Ostatecznie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 25 listopada 2016 r. (sygn. akt I OZ 1400/16) oddalił zażalenie D. W. i M. W. (pełnomocników J. W. i M. W.) na postanowienie z dnia 9 czerwca 2015 r. o odrzuceniu zażalenia D. W. i M. W. od postanowienia tut. Sądu z dnia 24 kwietnia 2015 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 2 grudnia 2014 r. W konsekwencji Sąd doszedł do przekonania, że postanowienie tut. Sądu z dnia 2 grudnia 2014 r. kończące postępowanie w sprawie II SA/Wr 512/13 jest prawomocne od dnia 25 listopada 2016 r., ponieważ od tego dnia niewątpliwie nie służy już od niego żaden środek odwoławczy (zob. art. 168 § 1 p.p.s.a.). Do stwierdzenia prawomocności postanowienia Sądu z dnia 2 grudnia 2016 r. (sygn. akt II SA/Wr 512/13) doszło zgodnie z art. 169 § 2 p.p.s.a i Sąd ocenił przy tym – przyjmując pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w wyroku z dnia 5 lipca 2002 r. (sygn. akt III CKN 657/00, opubl. OSP z 2004 r. nr 2, poz. 18 z glosą aprobującą) – że do stwierdzenia prawomocności tego postanowienia doszło w sposób niewadliwy, stąd należało przyjąć, że ww. postanowienie jest prawomocne w znaczeniu materialnym i formalnym od dnia 25 listopada 2016 r. Tymczasem D. W. i M. W. zażądali wznowienia postępowania sądowego w sprawie II SA/Wr 512/13 wnosząc skargę w tym przedmiocie w dniu 4 października 2016 r., a wiec przed uprawomocnieniem się orzeczenia stanowiącego podstawę jej wniesienia. Pamiętać przy tym należy, że instytucja wznowienia postępowania służy obaleniu prawomocnych orzeczeń w wyjątkowych, ściśle określonych wypadkach. Zatem żądanie wznowienia postępowania sądowego, w którym orzeczenie kończące postępowanie nie jest jeszcze prawomocne, jest niedopuszczalne. W efekcie skarga o wznowienie postępowania wniesiona przed uprawomocnieniem się orzeczenia kończącego postępowanie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. W świetle poczynionych rozważań, skargę o wznowienie postępowania sądowego należało odrzucić na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci. W niniejszej sprawie skarga o wznowienie postępowania została wniesiona przed terminem, w którym można było tej czynności dokonać, a więc nie jest wniesiona w terminie. Z tych względów orzeczono jak w sentencji.