II SA/Wr 679/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Protokolant Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 lutego 2010 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ustalającej opłatę adiacencką z tytułu wzrostu wartości nieruchomości i umorzenia postępowania pierwszej instancji I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wójt Gminy M. na podstawie art. 104 § 1 kpa i art. 98a ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.) ustalił Z. Z. opłatę adiacencką w wysokości 2968,40 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w B., o powierzchni 0,2162 ha, stanowiącej działki nr [...] i nr[...], obręb B., spowodowanego jej geodezyjnym podziałem. W uzasadnieniu tej decyzji wskazując na zatwierdzony decyzją Wójta Gminy M. z dnia [...] r. nr [...] projekt podziału nieruchomości gruntowej położonej w B., nr[...], obręb B., na działki nr [...] i nr[...] , stwierdzono, że według operatu szacunkowego wartość nieruchomości przed dokonaniem podziału wynosiła 235247 zł, a po dokonaniu podziału wyniosła 245141 zł. Podział przedmiotowej nieruchomości spowodował zatem wzrost jej wartości o 9894 zł. Powołując się na uchwałę nr [...] Rady Gminy w M.z dnia [...]r. w sprawie ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej (Dz.Urz.Woj.Dol. Nr 241, poz. 3769), która określiła wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek podziału na 30 % wzrostu wartości, naliczono opłatę adiacencką w kwocie 2968,40 zł. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., po rozpatrzeniu odwołania Z. Z. od powyższej decyzji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 in fine kpa uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zasady i tryb ustalania opłat adiacenckich, obciążających – m.in. – właściciela nieruchomości z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego jej geodezyjnym podziałem, zostały uregulowane w przepisach art. 98a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przywołując treść art. 98a ust. 1 i ust. 1a tej ustawy Kolegium podkreśliło, że jedną z przesłanek prawnych, od spełnienia których ustawodawca uzależnił dopuszczalność wymierzenia przez organ wykonawczy gminy omawianej opłaty właścicielowi lub pewnej grupie użytkowników wieczystych nieruchomości, jest obowiązywanie – w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne – nie jakiejkolwiek uchwały rady gminy ustalającej wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej, lecz uchwały tego organu ustalającej stawkę w wysokości nie wyższej niż 30%, podjętej na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego zawartego w art. 98a ust. 1 zd. 2 ustawy. W opinii organu II instancji, do takiego rozumienia powołanych wyżej przepisów prawa skłania ich wykładnia językowa. Skoro bowiem w art. 98a ust. 1 ustawodawca, ustanawiając warunek dopuszczający możliwość ustalenia opłaty adiacenckiej posłużył się konstrukcją odesłania do art. 98a ust. 1 ("...obowiązywała uchwała rady gminy, o której mowa w art. 98a ust. 1"), zamiast użyć zwrotu niosącego znaczenie bezpośrednio (na przykład: "...obowiązywała uchwała rady gminy, ustalająca wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej"), oznacza to, że omawiany warunek wymierzenia opłaty powiązany został z istnieniem w obrocie prawnym – w momencie powstania obowiązku daninowego, którym jest dzień uostatecznienia się decyzji zatwierdzającej podział bądź uprawomocnienia się orzeczenia o podziale – skonkretyzowanej co do treści i podstawy podjęcia uchwały, bo o takiej jest mowa w art. 98a ust. 1 zd. 2 ustawy. Odesłanie to – z racji umiejscowienia w zbiorze norm prawnych nakładających na jednostki obowiązki o charakterze publicznoprawnym – nie może być interpretowane rozszerzająco, w szczególności przez objęcie jego zakresem wszelkich uchwał rad gminy ustalających wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej, istniejącej w dacie uostatecznienia się bądź uprawomocnienia podziału, bez względu na to, czy podjęte zostały w oparciu o podstawę prawną wynikającą z aktualnego brzmienia art. 98a ust. 1 ustawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że istotne znaczenie ma tutaj fakt, iż przepis art. 98a ust. 1 zd. 2 ustawy jest zarazem normą kompetencyjną, upoważniającą radę gminy do podjęcia uchwały będącej aktem prawa miejscowego oraz że w przywołanym brzmieniu przepis ten obowiązuje od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 173, poz. 1218), która w art. 1 pkt 38 nadała nową treść art. 98a ust. 1 zmienianego aktu prawnego oraz dodała do niego art. 98a ust. 1a. Powołana ustawa zmieniająca weszła w życie w dniu 22 października 2007 r. Kolegium wskazało, że w poprzednio obowiązującym stanie prawnym zamieszczony w art. 98a ust. 1 przepis kompetencyjny upoważniał rady gmin do ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej, w drodze uchwały, w wysokości nie większej niż 50% różnicy wartości nieruchomości. Organ II instancji stwierdził, że w wyniku omawianej zmiany ustawy treść upoważnienia uległa istotnej zmianie, przez obniżenie górnego limitu dopuszczalnej wysokości stawki procentowej z 50% do 30%. Powołując się na przyjęte w polskim prawodawstwie reguły walidacyjne, określające kryteria obowiązywania aktów wykonawczych w czasie i zasady eliminowania ich z systemu prawa, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, iż w razie uchylenia lub zmiany treści przepisu upoważniającego akt wykonawczy traci moc, chyba że wyraźny przepis przejściowy ustawy uchylającej lub zmieniającej przewiduje dalsze jego obowiązywanie. Kolegium przywołało przy tym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 1886/08( niepubl.) i stwierdziło, że do podobnych wniosków prowadzą przepisy rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. Nr 100, poz. 908). Zaznaczając, że w ustawie zmieniającej z dnia 24 sierpnia 2007 r. nie zamieszczono żadnego przepisu przejściowego, zachowującego czasowo w mocy akty prawa miejscowego wydane na podstawie dotychczas obowiązującego art. 98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, Kolegium uznało, że brak było podstaw do ustalenia przez organ I instancji opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego jej podziałem geodezyjnym. Zdaniem organu II instancji, w związku z faktem, że mający być podstawą ustalenia opłaty adiacenckiej w rozpatrywanej sprawie podział zatwierdzony został decyzją z dnia [...] r. nr[...], która stała się ostateczna [...] r., nie jest możliwe – w aktualnym stanie prawnym – podjęcie rozstrzygnięcia nakładającego omawiane zobowiązanie na właściciela nieruchomości, skoro w dniu [...] r. nie mogła obowiązywać uchwała wydana na podstawie upoważnienia obowiązującego od dnia [...] r. Na powyższą decyzję Prokurator Okręgowy we W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości Prokurator Okręgowy we W. zarzucił jej naruszenie art. 98a ust. 1 i ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez uznanie, że brak było podstaw do ustalenia przez organ I instancji opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego jej geodezyjnym podziałem, bowiem w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się prawomocna, obowiązywała uchwała rady gminy podjęta na podstawie normy kompetencyjnej art. 98a ustawy w brzmieniu ustalonym przed zmianą ustawy i która z dniem [...]r. utraciła moc. W uzasadnieniu skargi Prokurator Okręgowy we W. wywodził, że z zaskarżoną decyzją nie można się zgodzić. Prokurator podniósł, iż z przepisu art. 98a ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że ustalając opłatę adiacencką wójt stosuje stawkę procentową wynikającą ze stanu prawnego ukształtowanego stosowną uchwałą rady gminy, obowiązującą w dniu, w którym decyzja o podziale nieruchomości stała się ostateczna. W opinii Prokuratora, późniejsza zmiana stanu prawnego w tym zakresie wskutek zmiany lub uchylenia normy prawnej, nie ma tu znaczenia. Oznacza to, że nie odpadła możliwość ustalenia opłaty adiacenckiej w sytuacji, gdy uchwała obowiązująca we wskazanym w przepisie dniu, określała stawkę procentową na poziomie niezgodnym z aktualnym brzmieniem ustawy. Na organie ciążyłby wówczas jedynie obowiązek zastosowania stawki w granicach ustalonych w ustawie. Stwierdzając, że taka jest ukształtowana licznymi wyrokami sądów administracyjnych linia orzecznicza, Prokurator Okręgowy we W. wywiódł, że w tej konkretnej sprawie nie zachodzi wypadek utraty mocy obowiązującej aktu wykonawczego, bowiem zmiana art. 98a ust. 1a polegająca na obniżeniu górnej granicy stawki procentowej opłaty adiacenckiej z 50% na 30% nie spowodowała, że dotychczasowy akt wykonawczy utracił moc obowiązującą. Prokurator Okręgowy we W. podkreślił, że w niniejszej sprawie decyzja z dnia [...] r. nr [...] Wójta Gminy M. spełnia wszystkie ustawowe warunki określone w art. 98a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Decyzja Wójta Gminy zatwierdzająca podział nieruchomości położonej w B., numer[...], obręb B., stała się ostateczna. W wyniku zatwierdzonego podziału, dokonanego na wniosek właściciela, który wniósł opłaty roczne za cały okres użytkowania, wartość nieruchomości, według operatu szacunkowego, wzrosła. W dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna, obowiązywała uchwała Rady Gminy w M. nr [...]z dnia [...] r. w sprawie ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej, ustalająca wysokość stawki procentowej opłaty na 30% różnicy wartości nieruchomości. Prokurator zaznaczył przy tym, że wysokość stawki procentowej ustalonej uchwałą Rady Gminy w M. z dnia [...]r. jest zgodna z obowiązującymi, w wyniku zmiany ustawy, od dnia [...]r., wytycznymi co do maksymalnej różnicy wartości nieruchomości. Zdaniem Prokuratora Okręgowego we W., wywody prowadzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, mające uzasadnić stanowisko o naruszeniu prawa poprzez wydanie przez Wójta Gminy M. decyzji wbrew warunkom sprecyzowanym w art. 98 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie zasługują na uwzględnienie, a uchylenie decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] r. nr [...]i umorzenie postępowania I instancji, narusza art. 98 ust. 1 i ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia występują. Skarga zatem zasługiwała na uwzględnienie. Problemem spornym w tej sprawie jest to, czy uchwała nr [...] Rady Gminy w M.w sprawie ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej (Dz.Urz.Woj.Dol. Nr 241, poz. 3769), podjęta w dniu 8 listopada 2005 r. na podstawie art. 98a ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.), z dniem 22 października 2007 r., to jest po wejściu w życie nowego brzmienia art. 98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, utraciła moc obowiązującą – jak uważa Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., czy też ją zachowała – jak uważa Prokurator Okręgowy we W. Analizując argumentację przedstawioną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. w zaskarżonej decyzji oraz argumenty zawarte w skardze wniesionej przez Prokuratora Okręgowego we W. należy dojść do wniosku, że chociaż w motywach zaskarżonej decyzji przedstawiono wiele trafnych uwag, to jednak w realiach rozpatrywanej sprawy prawidłowe jest stanowisko Prokuratora. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. słusznie wskazało, iż przedmiotowa uchwała została podjęta na podstawie art. 98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, dodanego przez art. 1 pkt 62 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2004 r. Nr 141, poz. 1492), zmieniającej ustawę z dniem 22 września 2004 r. Wedle tego przepisu, rada gminy była upoważniona do ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej, w wysokości nie większej niż 50% różnicy wartości nieruchomości. Jak trafnie zauważyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, obecne brzmienie art. 98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami zostało ustalone przez art. 1 pkt 38 lit. a) ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 173, poz. 1218) i obowiązuje od dnia 22 października 2007 r. Natomiast ust. 1a został dodany do art. 98a przez art. 1 pkt 38 lit. b) ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. i obowiązuje także od 22 października 2007 r. Zgodnie z aktualnie obowiązującym brzmieniem art. 98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, rada gminy jest upoważniona do ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej, w wysokości nie większej niż 30% różnicy wartości nieruchomości; w pozostałym zakresie treść tego przepisu nie uległa zmianie w stosunku do stanu prawnego zachodzącego przed wspomnianą nowelizacją. W myśl zaś art. 98a ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić, jeżeli w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne, obowiązywała uchwała rady gminy, o której mowa w ust. 1. Do ustalenia opłaty adiacenckiej przyjmuje się stawkę procentową obowiązującą w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne. Wskazując na powyższe unormowania oraz na to, że uchwała nr [...]Rady Gminy w M. z dnia [...]r. w sprawie ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej (Dz.Urz.Woj.Dol. Nr 241, poz. 3769), została wydana na podstawie nieobowiązującej obecnie normy kompetencyjnej, zawartej w art. 98a ust. 1 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw, a także słusznie zauważając, iż uchwała podjęta we wskazanym wyżej przedmiocie ma charakter prawa miejscowego i stanowi akt wykonawczy, wydany na podstawie i w granicach upoważnienia określonego ustawą, Samorządowe Kolegium Odwoławcze błędnie jednak uznało, że z dniem [...]r., to jest po wejściu w życie nowego brzmienia art. 98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wyżej wymieniona uchwała Rady Gminy w M.z dnia [...]r. utraciła moc obowiązującą. Zauważyć w tym miejscu wypada, że dyrektywa walidacyjna wskazuje, iż akt wykonawczy traci moc obowiązującą z dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej treść przepisu upoważniającego, jeżeli zmienia się treść przepisu upoważniającego w ten sposób, że zmienia się rodzaj aktu wykonawczego, organ upoważniony do wydania aktu, zakres spraw przekazanych do uregulowania aktem wykonawczym lub wytyczne dotyczące treści tego aktu i w wyniku tej zmiany dotychczasowy akt wykonawczy staje się niezgodny ze znowelizowanym przepisem upoważniającym. Zgodzić zatem należy się z Prokuratorem, że zmiana polegająca na wprowadzeniu maksymalnej stawki procentowej opłaty adiacenckiej 30% w miejsce 50%, przy niezmiennej pozostałej treści przepisu nie upoważnia do stwierdzenia utraty mocy obowiązującej aktu wykonawczego. Wskutek obniżenia wysokości maksymalnej stawki procentowej opłaty adiacenckiej nie zmienia się bowiem rodzaj aktu wykonawczego, organ upoważniony do jego wydania lub zakres spraw przekazanych do uregulowania aktem wykonawczym. Zmianie co prawda uległy w pewnym zakresie wytyczne dotyczące treści tego aktu poprzez obniżenie w znowelizowanym przepisie wysokości maksymalnej stawki procentowej opłaty adiacenckiej, jednakże w sytuacji, gdy uchwalona uprzednio stawka mieści się w granicach ustalonych nowelizacją, zmiana ta pozostaje bez wpływu na treść uchwały. Na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów prawa mogłaby bowiem zostać wydana uchwała w sprawie ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej o identycznej treści, jak uchwała zakwestionowana w niniejszej sprawie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. W wyniku tej zmiany dotychczasowy akt wykonawczy nie stał się więc niezgodny ze znowelizowanym przepisem upoważniającym. Nie jest to zatem zmiana, która powoduje utratę mocy obowiązującej przez uchwałę podjętą na podstawie uprzedniego brzmienia przedmiotowego przepisu. Zauważyć w tym miejscu wypada, że problematyka obowiązywania w stanie prawnym obowiązującym od dnia [...]r. podjętych wcześniej uchwał w sprawie ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej była wielokrotnie przedmiotem orzeczeń sądów administracyjnych. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie kwestionowano, że uchwały takie zachowały moc obowiązującą po wejściu w życie zmian wprowadzonych przepisami ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw. W szczególności w wyroku z dnia 23 września 2009 r. sygn. akt I OSK 1337/08 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że chociaż po nowelizacji art. 98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami organ nie mógł wymierzyć opłaty adiacenckiej w wysokości wyższej niż określona w tym przepisie maksymalna stawka 30% różnicy wzrostu wartości nieruchomości, to jednak wciąż obowiązywała uchwała Rady Miejskiej z dnia 4 czerwca 2004 r. określająca 50% stawkę opłaty adiacenckiej. W wyroku z dnia 6 maja 2009 r. sygn. akt I OSK 692/08 Naczelny Sąd Administracyjny, odnosząc się do uchwały podjętej na podstawie art. 98 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który to przepis został uchylony i zastąpiony przez regulację zawartą w art. 98a ust. 1 tej ustawy, podał, że nowelizacja regulacji dotyczącej ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości związanej z jej podziałem, w okresie kiedy nie nastąpił jeszcze upływ okresu przedawnienia nie oznacza, że została wprowadzona nowa instytucja, nieistniejąca w dotychczas obowiązujących przepisach. Gdyby zmiana ustawy wprowadzała nowy instrument w zakresie tej opłaty, to jego działanie nie mogłoby dotyczyć stanów sprzed jego wejścia w życie. Natomiast nowelizacja ustawy, polegająca na zmianie istniejącej już instytucji opłaty nie może powodować, że przepis w nowym brzmieniu nie może mieć zastosowania. Chodzi tu o specyficzną sytuację, kiedy nie upłynął jeszcze okres przedawnienia, w czasie którego mogła być ustalona opłata adiacencka z tytułu podziału nieruchomości, dokonanego w czasie, kiedy przepisy zezwalające na ustalenie opłaty obowiązywały, a w trakcie tego okresu zostały zmienione. Zmiana bowiem nie powodowała wprowadzenia tej opłaty jako nowego instrumentu, jedynie porządkowała już istniejący. Art. 98a ust. 1 ustawy mógł mieć zatem zastosowanie w sprawie, bowiem jego wejście w życie nie spowodowało, że skarżący został zaskoczony tym, że opłata może mu zostać ustalona, gdyż w dacie dokonywania podziału nieruchomości wiedział, że taka opłata może być wymierzona. Powyższa argumentacja znajduje odpowiednie zastosowanie w niniejszej sprawie. Skoro zatem uchylenie art. 98 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami i zastąpienie go regulacją zawartą w nowowprowadzonym przepisie art. 98a ust. 1 tej ustawy nie powodowało utraty mocy obowiązującej uchwał wydanych na podstawie art. 98 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, to tym bardziej nie mogła spowodować nieważności uchwał podjętych na podstawie art. 98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami nowelizacja tego przepisu polegająca jedynie na zmianie wysokości maksymalnej stawki procentowej opłaty adiacenckiej z 50% na 30%. W orzeczeniach zapadających przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu także nie kwestionowano obowiązywania po wejściu w życie z dniem 22 października 2007 r. nowego brzmienia art. 98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami uchwał w sprawie ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej wydanych na podstawie tego przepisu w brzmieniu obowiązującym uprzednio. W szczególności należy wskazać tu na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wr 466/09 oraz z dnia 30 kwietnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wr 590/08, w których oddalono skargi na decyzje wydane po dniu [...] r. odwołujące się do uchwał w sprawie ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej podjętych przed wejściem w życie zmian wprowadzonych przepisami ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw. W tym stanie rzeczy uznać należy, że trafny jest zarzut Prokuratora Okręgowego we W. naruszenia przez zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. art. 98a ust. 1 i ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez uznanie, że brak było podstaw do ustalenia przez organ I instancji opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego jej geodezyjnym podziałem, bowiem w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się prawomocna, obowiązywała uchwała rady gminy podjęta na podstawie normy kompetencyjnej art. 98a ustawy o gospodarce nieruchomościami w brzmieniu ustalonym przed zmianą tej ustawy i która z dniem 22 października 2007 r. utraciła moc. Stwierdzone uchybienie miało zatem istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie powyższe – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.