II SA/Wr 680/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia WSA Alicja Palus Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Biłous po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 lutego 2016r. sprawy ze skargi E.Z. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji o nakazie rozbiórki budynku gospodarczego oddala skargę w całości. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...], podjętym na podstawie art. 138 § 1 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", po rozpatrzeniu zażalenia E.Z. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] r. Nr [...], którym odmówiono wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] r. Nr [...], D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ wskazał, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie robót budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr 163/2 w miejscowości W.M. gmina P. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] nakazał rozbiórkę przedmiotowego budynku gospodarczego położonego na w/w działce, a wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy w/w decyzję PINB, a prawomocnym wyrokiem z dnia 28 listopada 2014 r. (sygn. akt II SA/Wr 670/14) WSA we Wrocławiu oddalił skargę E.Z.. Pismem z dnia 10 kwietnia 2015 r. doprecyzowanym pismem z dnia 30 kwietnia 2015 r. E.Z. zwrócił się do PINB o wyjaśnienie treści wydanej decyzji z dnia [...] r., ponieważ jest ona dla niego niejasna w kwestii zakresu robót rozbiórkowych jakie winny zostać wykonane. Po rozpoznaniu w/w wniosku postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] PINB odmówił wyjaśnienia wątpliwości co do treści swojej decyzji z dnia [...] r. Nr [...]. W ustawowo określonym terminie zażalenie na w/w postanowienie złożył E.Z.. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po dokonaniu analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wskazał, że zgodnie z art. 113 § 2 k.p.a. organ który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu lub strony wątpliwości co do treści decyzji. W świetle zaś art. 126 k.p.a. powyższy przepis stosuje się odpowiednio do postanowień. Instytucja wyjaśnienia wątpliwości co do treści aktu administracyjnego (decyzji i postanowienia) niezbędna jest w przypadku gdy rozstrzygnięcie jest niejednoznaczna lub dotknięte zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy, którego prawidłowe zrozumienie niezbędne jest do właściwego wykonania decyzji (postanowienia) przez podmiot zobowiązany lub przez organ egzekucyjny. W ocenie organu słuszność ma PINB co do tego, że treść przedmiotowej decyzji nie zawiera żadnych zawiłości utrudniających ustalenie sensu rozstrzygnięcia. Rozstrzygnięcia podjęte w sprawie jasno wskazują skarżącemu czynności jakich musi dokonać w ramach rozbiórki budynku gospodarczego położonego na działce nr 163/2 w miejscowości W.M. gmina P.. Organ odwoławczy w swojej decyzji utrzymującej w mocy przedmiotową decyzję, odnosząc się do podnoszonych w toku postępowania argumentów skarżącego, jednoznacznie stwierdził, że bezzasadnym jest traktowanie w/w obiektu jako dwóch obiektów powstałych w różnym czasie (s. 10 decyzji DWINB). W świetle tego wskazania zakres obowiązku nie może budzić żadnych wątpliwości. Z powyższego powodu wniosek skarżącego o wyjaśnienie decyzji PINB jest bezzasadny. W skardze na powyższe postanowienie E.Z. wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia przez uwzględnienie wniosku złożonego do organu nadzoru budowlanego I instancji dla ustalenia zakresu robót rozbiórkowych wynikających z decyzji z dnia [...] r.. Powołując się na argumentację zawartą w odwołaniu z dnia 11 czerwca 2014 r. skarżący podtrzymał zarzut, że rzeczony budynek gospodarczy, co do którego orzeczono rozbiórkę, składa się z dwóch odrębnych przylegających do siebie obiektów wznoszonych w różnym czasie, z których pierwszy widoczny na szkicu polowym nr 8 z czerwca 1994 r. został wybudowany przed 1990 r.. W związku z powyższym wobec zachodzących, a uzasadnionych wątpliwości, czy oba budynki podlegają rozbiórce, złożony wniosek o wyjaśnienie tej kwestii wydaje się być – zdaniem skarżącego - uzasadniony, stąd prośba o uwzględnienie niniejszej skargi. W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Badając pod tym kątem zaskarżone postanowienie, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie doszło do naruszenia o jakim mowa w powołanym art. 145 § 1 P.p.s.a.. Na wstępie podkreślenia wymaga, że w niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu było wydane przez D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na podstawie art. 113 § 2 k.p.a. postanowienie z dnia [...] r. Nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] r. Nr [...]. I tylko kwestia zastosowania przez organ odwoławczy przepisu art. 113 § 2 k.p.a. podlegała ocenie sądowej. Zgodnie z art. 113 § 2 k.p.a. organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji. Należy tutaj podkreślić, że wyjaśnienie treści decyzji nie jest tożsame z oceną prawidłowości tej decyzji. Instytucja "wyjaśnienia" ma służyć jednoznacznemu określeniu woli organu wyrażanej w decyzji. Jeśli wola ta w sposób jednoznaczny z decyzji wynika, wyjaśnienie jej treści jest zbędne. Innymi słowy, obowiązek udzielenia wyjaśnień powstaje wówczas, jeśli wątpliwości obiektywnie istnieją. Instytucja wyjaśnienia, o jakiej mowa w art. 113 § 2 k.p.a., nie zastępuje kontroli legalności decyzji administracyjnej, bo ta inicjowana może być innymi środkami. W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 113 § 2 k.p.a. organ nie prowadzi również postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego w takim zakresie, jak w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o charakterze merytorycznym. W postępowaniu w trybie art. 113 § 2 k.p.a. organ ma tylko obowiązek określić żądanie strony i dokonać jego konfrontacji z treścią wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, którego wyjaśnienia domaga się strona, zmierzając do oceny, czy decyzja zawiera niejasności. "Wyjaśnienie decyzji w trybie art. 113 § 2 k.p.a. nieprzypadkowo zostało uregulowane razem ze sprostowaniem błędów pisarskich i rachunkowych na podstawie tego przepisu. Wyjaśnienie jest więc zbliżone do sprostowania treści decyzji. Wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji nie może natomiast stanowić konkurencji ani alternatywy dla określenia praw i obowiązków strony na podstawie prawa materialnego bądź też dokonywać ustaleń poza treścią decyzji." (wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2358/13, publ. LEX nr 1435942). "Wyznaczone przepisem art. 113 § 2 k.p.a. pole działania organu jest ograniczone wyłącznie do wyjaśnienia stronie zgłoszonych wątpliwości co do użytych w decyzji wyrażeń, niejasnych sformułowań, wyjaśnień bądź zastosowanych skrótów utrudniających ustalenie sensu rozstrzygnięcia." (wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 września 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1259/10, publ. LEX nr 759920). W niniejszej sprawie skarżący pismem z dnia 10 kwietnia 2015 r. wniósł m.in. o zlecenie przeprowadzenia ponownych oględzin z udziałem inżyniera K.S. (autora ekspertyzy z sierpnia 2007 r. zawartej w aktach sprawy) dla rozstrzygnięcia nasuwających się wątpliwości co do zakresu robót rozbiórkowych, podnosząc, że zabudowa podlegająca robotom rozbiórkowym składa się z dwóch przyległych budynków wzniesionych w różnym czasie, z różnych materiałów ściennych, przy czym budynek uwidoczniony na szkicu polowym nr 8, sporządzonym w czerwcu 1994 r., została wybudowany przed 1990 r. na podstawie zezwolenia Urzędu Gminy w P. z dnia 22 sierpnia 1984 r.. Do tego budynku został dobudowany w późniejszym czasie w miejsce zniszczonego drewnianego kurnika drugi budynek murowany, co do którego nie zdołano ustalić kiedy jego budowa została ukończona, tj. czy przed czy też po 1995 r.. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], której dotyczy powyższy wniosek, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. nakazał skarżącemu rozbiórkę budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr 163/2 w miejscowości W.M. gmina P., a wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Jak wynika z uzasadnienia tej decyzji budynek gospodarczy to budynek w kształcie litery "L", utworzony przez budynek wraz z dobudówką. Powyższe znajduje potwierdzenie w aktach sprawy, których lektura poczynając od zawiadomienia o wszczęciu postępowania, poprzez Ekspertyzę stanu technicznego budynku gospodarczego z sierpnia 2007 r., protokół oględzin z dnia 28 listopada 2006 r., mapy do celów opiniodawczych, zdjęcia, a kończąc na samej decyzji z dnia [...] r. Nr [...], pozwala bez żadnych wątpliwości na stwierdzenie, że nakaz rozbiórki dotyczy budynku w kształcie litery "L". Należy przy tym podkreślić, że całkowicie nie znajdujące potwierdzenia w aktach sprawy jest stwierdzenie zawarte w skardze, że są to dwa obiekty odrębne i przylegające do siebie. Wątpliwości skarżącego, czy oba budynki podlegają rozbiórce, wynikają raczej - zdaniem Sądu – z chęci uniknięcia wykonania nakazu rozbiórki. Wątpliwości, czym jest wskazany w decyzji z dnia [...] r. "budynek gospodarczy", skarżący bowiem nie miał składając wniosek z dnia 16 września 2008 r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, w którym wskazał jako rodzaj inwestycji budynek gospodarczy o powierzchni 42 m2, oraz wskazując w piśmie z dnia 13 października 2008 r. jako uzupełnienie tego wniosku, że budynek gospodarczy obejmuje i dobudówkę. Te okoliczności jednak – natury faktycznej – zostały już ostatecznie i prawomocnie rozstrzygnięte w zakończonym postępowaniu administracyjnym i sądowym i nie mogą być ponownie przedmiotem ustaleń w toku postępowania w trybie art. 113 § 2 k.p.a., co podkreślono już wcześniej. Skarżący może ewentualnie rozważyć próbę wszczęcia postępowania nadzwyczajnego w tej sprawie. Należy również zauważyć, że decyzja z dnia [...] r. Nr [...] została utrzymana w mocy przez D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. decyzją z dnia [...] r. Nr [...], natomiast prawomocnym wyrokiem z dnia 28 listopada 2014 r. (sygn. akt II SA/Wr 670/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę E.Z. na w/w decyzję organu odwoławczego, uznając tym samym, że nałożony obowiązek jest określony precyzyjnie i zgodnie z prawem. Uwzględniając powyżej powołany przepis i okoliczności sprawy należało stwierdzić, że z treści decyzji z dnia [...] r. Nr [...] jednoznacznie wynika jaki jest zakres nałożonego na skarżącego obowiązku rozbiórki budynku gospodarczego. Tym samym zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Stąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalono skargę.