II SA/Wr 684/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Władysław Kulon Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant starszy sekretarz sądowy Patrycja Kikosicka-Jędrzejczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 stycznia 2014r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A. na decyzję Wojewody D. z dnia 25 lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie galerii handlowo-usługowo-rozrywkowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą oddala skargę. Prezydent Miasta J., zwany dalej również organem I instancji, na wniosek z dnia 10 stycznia 2013 r. A. Sp. z o.o., zwanej dalej inwestorem, wszczął postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na "Budowę Galerii Handlowo-Usługowo-Rozrywkowej wraz z infrastrukturą techniczną w J. przy Al. J. , dz. nr [...], [...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...], obręb [...] J. , AM-2". Po zawieszeniu postępowania, co nastąpiło na wniosek inwestora postanowieniem z dnia 20 lutego 2013 r., inwestor uzupełnił projekt budowlany (m.in. numeracja stron w tomie V – PB) oraz przedłożył do akt decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J., znak [...], z dnia 22 marca 2013 r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta J. z dnia 2 stycznia 2013 r., nr [...], o określeniu warunków środowiskowych dla przedsięwzięcia pn.: Galeria Handlowo-Usługowo-Rozrywkowa w J. przy Al. J. wraz z towarzyszącą infrastrukturą realizowanego na działkach nr [...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...] AM 2, obręb [...] ([...]). Postanowieniem z dnia 29 marca 2013 r., zgodnie z wnioskiem inwestora, podjęto zawieszono postępowanie w sprawie, a następnie pismem z tej samej daty zawiadomiono strony o zakończeniu postępowania oraz poinformowano o prawie do składania w ustalonym terminie swoich uwag w przedmiotowej sprawie. D. Wojewódzki Konserwator Zabytków postanowieniem [...] z dnia 5 kwietnia 2013 r. uzgodnił pozytywnie zamierzenie budowlane w zakresie projektu zagospodarowania terenu i części architektonicznej planowanej inwestycji. Organ I instancji decyzją z dnia 8 kwietnia 2013 r., nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na: "Budowie Galerii Handlowo-Usługowo-Rozrywkowej wraz z infrastrukturą techniczną w J. przy Alei J." dz. nr: [...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...] obręb [...], AM 2. Od decyzji o pozwoleniu na budowę odwołanie wniosły organizacje społeczne: Stowarzyszenie A. w J., dalej zwane skarżącym stowarzyszeniem, i Stowarzyszenie B., powołujące się na prawo uczestnictwa w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa na podstawie art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t. jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm., dalej w skrócie u.u.i.ś.o.). Skarżące stowarzyszenie, podnosząc szereg zarzutów dotyczących zaskarżonej decyzji wskazało, że uchybienia popełnione przez organ I instancji świadczą, że decyzja została wydana przedwcześnie, bez dysponowania kompletem dokumentów. Według autora odwołania zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 88 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś.o. poprzez brak przeprowadzenia ponownej oceny odziaływania na środowisko. Według skarżącego stowarzyszenia na podstawie art. 28 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne (t. jedn. Dz. U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 ze zm., dalej w skrócie u.p.b.) należało w sprawie obowiązkowo zastosować art. 44 u.u.i.ś.o., powiadamiając stowarzyszenie jako stronę o wydanej w dniu 8 kwietnia 2013 r. decyzji pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Wskazano przy tym, że w dniu wydawania zaskarżanej decyzji nr [...] skarżące stowarzyszenie uczestniczyło z mocy postanowienia Prezydenta Miasta J. z dnia 2 kwietnia 2013 r. w charakterze strony w procesie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i decyzji pozwolenia na budowę dla Galerii Handlowo- Usługowo - Rozrywkowej przy ul. J. na działkach dz. nr [...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...] obręb [...], AM-2. Wojewoda D., zwany dalej również organem odwoławczym lub organem II instancji, po rozpoznaniu złożonych odwołań decyzją Nr [...] z dnia 25 lipca 2013 r. umorzył postępowanie odwoławcze. Przytaczając szereg przepisów u.p.b. i u.u.i.ś.o. organ odwoławczy podniósł, iż przesłanką warunkującą dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę jest zakwalifikowanie danego postępowania jako wymagającego udziału społeczeństwa, co z kolei może mieć miejsce w postępowaniu, w którym dokonywana jest ocena oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Oceniając zatem czy prowadzone postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji wymaga udziału społeczeństwa organ odwoławczy podniósł w pierwszej kolejności, iż w decyzji Prezydenta Miasta J. Nr [...] z dnia 2 stycznia 2013 r., w której określono środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, nie stwierdzono konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zwrócono przy tym uwagę, iż powyższa decyzja została pozytywnie zweryfikowana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J., które po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego utrzymało ją w mocy decyzją z dnia 22 marca 2013 r. Podniesiono również, że z akt sprawy wynika, iż podmiot planujący realizację przedsięwzięcia, czyli inwestor, nie występował z wnioskiem o przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Dalej w motywach decyzji, po dokonaniu szczegółowej analizy porównawczej opisu przedsięwzięcia zawartego w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 2 stycznia 2013 r. oraz projektu budowlanego objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę, organ II instancji stwierdził, że projekt budowlany mieści się w ramach wyznaczonych przez ustalenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, dlatego też słusznie organ I instancji nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zdaniem Wojewody przedstawiona analiza wskazuje, że nie zachodzą przesłanki implikujące konieczność udziału społeczeństwa w omawianym postępowaniu, a zatem nie ma zastosowania w tym postępowaniu art. 28 ust. 4 u.p.b., przez co odwołującym organizacjom nie przysługuje status podmiotu na prawach strony w tym postępowaniu, nie mogą też korzystać z prawa do odwołania od decyzji administracyjnej, wydanej w tym postępowaniu. Organ II instancji uznał przeto, że w tej sytuacji postępowanie odwoławcze, wszczęte odwołaniami obu stowarzyszeń, staje się bezprzedmiotowe i, jako takie, musi ulec umorzeniu stosownie do przepisu art. 105 § 1 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżące stowarzyszenie zarzuciło Wojewodzie D. nieuwzględnienie i pogwałcenie prawa strony w postępowaniu dla skarżącego, co wynika z art. 28 ust. 4 u.p.b. oraz art. 44 u.u.i.ś.o., a także rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) oraz k.p.a. Skarżące stowarzyszenie wskazało na fakt nieuwzględnienia, że inwestor z własnej inicjatywy wystąpił w dniu 14 lutego 2013 r. do Prezydenta Miasta J. z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację Galerii Handlowo-Usługowo-Rozrywkowej [...] na działkach nr: [...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...] w J. wskazując w nim, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagana dla uzyskania pozwolenia na budowę. Zdaniem skarżącego stowarzyszenia zachodzi zatem przesłanka wymieniona w art. 88 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś.o., gdyż postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie wielkopowierzchniowego obiektu handlowego wymaga udziału społeczeństwa, a co za tym idzie skarżące stowarzyszenie, działające w zakresie ochrony środowiska i posiadające prawo strony nadane mu postanowieniem Prezydenta Miasta J. z dnia 2 kwietnia 2013 r. (postanowienie dopuszczające stowarzyszenie do udziału na prawach strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach) ma prawo uczestniczenia w tym postępowaniu w charakterze strony. Skarżące stowarzyszenie nie zgodziło się z wnioskowaniem organu odwoławczego, iż Prezydent Miasta J. nie stwierdził, aby we wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przytaczając przebieg postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę, jak też dwóch postępowań w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla Galerii Handlowej skarżące stowarzyszenia podniosło, iż "organ Prezydenta Miasta J. prowadząc ponownie postępowanie o wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych Nr 16/13 z dnia 8 lipca 2013 r. (na własny wniosek inwestora z dnia 14 lutego 2013 r.) stwierdził, że we wniosku o wydanie decyzji nr 1/13 z dnia 2 stycznia 2013 r. o środowiskowych warunkach budowy Galerii Handlowej przy ul. J. w J. wraz z infrastrukturą techniczną zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co wymaga wydania nowej decyzji nr [...] z dnia 8 lipca 2013 r. (art. 88 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś.o.). Nie zgodzono się również z tezą, że organ I instancji nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie skarżącego stowarzyszenia organ I instancji stwierdził taką potrzebę i w okresie od 14 lutego 2013 r. do 8 lipca 2013 r. przeprowadził postępowanie w zakresie ponownej oceny przedsięwzięcia na środowisko, w ramach którego zażądał opracowania nowego raportu oddziaływania na środowisko, a następnie jego uzupełnienia, jak też rozpatrywał uwagi i wnioski społeczeństwa, w tym skarżącego stowarzyszenia jako strony postępowania. Wojewoda Dolnośląski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie powtarzając swoją argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę dla inwestycji polegającej na budowie przedmiotowej galerii handlowo-usługowo-rozrywkowej i zakończonej decyzją Prezydenta Miasta J. z dnia 8 kwietnia 2013 r. udzielającą pozwolenia na budowę dla realizacji tej inwestycji oparto się na decyzji Prezydenta Miasta J. Nr [...] z dnia 2 stycznia 2013 r. określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Decyzja ta uzyskała walor ostateczności po zweryfikowaniu jej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J., które utrzymało ją w mocy decyzją z dnia 22 marca 2013 r. Dodatkowo podniesiono, że w aktach sprawy organu I instancji, dotyczących decyzji o pozwoleniu na budowę Nr [...] z dnia 8 kwietnia 2013 r. brak jest informacji o wystąpieniu inwestora o zmianę decyzji Nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach lub czy też przeprowadzeniu w ramach prowadzonego postępowania oceny oddziaływania na środowisko. Wspomniana w skardze decyzja Prezydenta Miasta J. o środowiskowych uwarunkowaniach Nr [...] w dniu 8 lipca 2013 r. nie była wydana na potrzeby omawianego postępowania. Uczestnik postępowania- inwestor pismem nadanym przez pocztę w dniu 10 stycznia 2014 r. wniósł o oddalenie skargi. Reprezentujący spółkę pełnomocnik odnosząc się do zarzutu skargi stwierdził, że nie znajduje on oparcia w faktach, ani w przepisach prawa, gdyż decyzja Wojewody D. umarzająca postępowanie odwoławcze, ze względu na brak przesłanek do zastosowania art. 44 ust. 1 u.u.i.ś.o., została wydana prawidłowo. Odnosząc się natomiast do zarzutu udzielenia pozwolenia na budowę z pominięciem postępowania środowiskowego, które "było wymagane", czego dowodzić miało wydanie decyzji Prezydenta Miasta J. Nr [...] z dnia 8 lipca 2013 r., inwestor podniósł, iż zarzut ten również nie znajduje odzwierciedlenia w stanie faktycznym sprawy. Podkreślono, że decyzja środowiskowa Nr [...] z dnia 8 lipca 2013 r. została wydana dla galerii handlowo-usługowo-rozrywkowej "[...]", stanowiącej inne przedsięwzięcie, niż inwestycja objęta decyzją o pozwoleniu na budowę Nr [...] z dnia 8 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 2 ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i czy nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione. Konsekwencją takiego unormowania jest konstatacja, iż uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika jednoznacznie z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. w skrócie u.p.p.s.a). Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 u.p.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja Wojewody D. z dnia 25 lipca 2013 r. nie narusza prawa. Na wstępie rozważań należy podkreślić, że przedmiotem sprawy jest kwestia spełnienia przesłanki podmiotowej, jako warunku dopuszczalności odwołania. W tym kontekście wskazać trzeba, iż przesłanką podmiotową jest złożenie odwołania przez legitymowany do tego podmiot, czyli innym słowem stronę postępowania w sprawie. Stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 15 lipca 1999 r., I SA 1620/98,LEX nr 48567, uchwała NSA w Warszawie z 5 lipca 1999 r., OPS 16/98, ONSA 1999/4/119). W niniejszej sprawie Wojewoda D. na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 82 ust. 3 u.p.b. umorzył postępowanie odwoławcze przyjmując, że nie zachodzą przesłanki implikujące konieczność udziału społeczeństwa w omawianym postępowaniu, a zatem nie ma zastosowania w tym postępowaniu art. 28 ust. 4 u.p.b. Co prawda w końcowej części swojego uzasadnienia organ odwoławczy zbędnie przywołał również art. 105 § 1 k.p.a., jednakże nie miało to istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż w komparycji decyzji prawidłowo przywołano jako podstawę rozstrzygnięcia art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Zgodnie z art. 28 ust. 2 u.p.b. stronami postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę mogą być wyłącznie inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Według natomiast art. 28 ust. 3 tejże ustawy w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę nie stosuje się przepisu art. 31 k.p.a. Z przytoczonych przepisów wnioskować zatem można, że organizacja społeczna nie może brać udziału w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, za wyjątkiem oczywiście sytuacji, gdy sama spełnia wymagania określone w art. 28 ust. 1 u.p.b. Status organizacji społecznej ulega natomiast zmianie w sytuacji wskazanej w art. 28 ust. 4 u.p.b. zgodnie z którym przepisów art. 28 ust. 2 i ust. 3 nie stosuje się w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę wymagającym udziału społeczeństwa zgodnie z ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). W tym przypadku zastosowanie ma przepis art. 44 u.u.i.ś.o., według którego organizacje ekologiczne, które powołują się na swoje cele statutowe, mogą zgłosić swój udział do postępowania wymagającego udziału społeczeństwa. Słusznie zatem zauważył Wojewoda, że dla udziału organizacji ekologicznej w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę niezbędne jest przede wszystkim ustalenie, że postępowanie jest zakwalifikowane jako postępowanie, wymagające udziału społeczeństwa (por. wyrok NSA z dnia 10 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1085/11 i podane tam orzecznictwo, wyrok NSA z dnia 1 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2580/11). Z treści natomiast art. 3 ust. 1 pkt. 8 lit. c ) u.u.i.ś.o. wynika, że możliwość udziału społeczeństwa, w tym także organizacji ekologicznej, zagwarantowana jest w postępowaniu, w którym dokonywana jest ocena oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Niezmiernie istotna dla oceny prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia jest analiza przepisów art. 88 ust. 1 i art. 90 ust. 2 pkt 1 u.u.i.ś.o. pozwalająca na wnioskowanie, że w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę udział społeczeństwa jest wymagany wyłącznie w przypadku ponownego przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Powyższą ponowną ocenę przeprowadza się w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jedynie w trzech przypadkach: - po pierwsze, jeżeli konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko została stwierdzona przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 61 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś.o. ), - po drugie, na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia, złożony do organu właściwego do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 88 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś.o.), - po trzecie, jeżeli organ właściwy do wydania decyzji stwierdzi, że we wniosku o wydanie decyzji zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 88 ust. 2 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś.o.). W sprawie oczywistym jest, wbrew zarzutom skargi, że żadna z tych przesłanek nie miała miejsca. Odnosząc się do pierwszej z tych przesłanek organ odwoławczy słusznie zauważył, iż w decyzji Prezydenta Miasta J. Nr [...] z dnia 2 stycznia 2013 r., w której określono środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, nie stwierdzono konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zwracając przy tym uwagę, iż powyższa decyzja została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. decyzją z dnia 22 marca 2013 r., nr [...]. Prawidłowość rozstrzygnięcia odwoławczego potwierdził wyrok tut. Sądu z dnia 29 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 356/13, oddalający skargę Stowarzyszenia B. Uznać zatem należało, iż tym samym ostateczną i prawomocną decyzją organu I instancji z dnia 2 stycznia 2013 r. nie nałożono na inwestora obowiązku ponownej oceny oddziaływania na środowisko zamierzonego przedsięwzięcia. Podobnie należało ocenić trafność stanowiska organu odwoławczego co do braku zaistnienia drugiej z przesłanek, gdyż nie było podstaw do utożsamiania postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. Galeria Handlowo- Usługowo- Rozrywkowa [...] w J., zainicjonowanego wnioskiem inwestora z dnia 14 lutego 2013 r., a zakończonego decyzją Prezydenta Miasta J. z dnia 8 lipca 2013 r., Nr [...], z postępowaniem w przedmiocie ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji polegającej na budowie galerii handlowo-usługowo-rozrywkowej. Rację ma tutaj organ II instancji twierdząc, że inwestor nie występował z wnioskiem o ponowne przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko w ramach toczącego się postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Decyzji Prezydenta Miasta J. z dnia 8 lipca 2013 r., Nr [...], trudno przypisać walor ponownej decyzji w przedmiocie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko skoro w żadnej mierze nie odwołuje się ona do wcześniejszej decyzji tego organu z dnia 2 stycznia 2013 r., Nr [...], określającej warunki środowiskowe dla przedsięwzięcia, względem którego decyzją tego samego organu z dnia 8 kwietnia 2013 r., Nr [...] zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę. Nie może ujść uwadze i to, że wymieniana przez skarżące stowarzyszenie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 8 lipca 2013 r. zapadła trzy miesiące po wydaniu decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestycji, którą poprzedziła decyzja z dnia 2 stycznia 2013 r. Jedynie ma marginesie rozważań warto wskazać, że uzyskanie jednej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, której przedmiotem jest określone przedsięwzięcie, nie stoi na przeszkodzie wydaniu dla tego samego terenu kolejnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, której przedmiotem byłoby inne przedsięwzięcie. Podobnie jak w przypadku decyzji lokalizacyjnych decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie wiąże się ani z przyznaniem praw do terenu, ani z rozstrzygnięciem o tych prawach, a jedynie stanowi niezbędny wstępny etap procedury zmierzającej do uzyskania pozwolenia na budowę konkretnego przedsięwzięcia (inwestycji). W sprawie nie mieliśmy do czynienia również z zaistnieniem trzeciej z wymienionych przesłanek warunkujących udział w postępowaniu o pozwoleniu na budowę jakiejkolwiek organizacji ekologicznej, gdyż organ odwoławczy w sposób wyczerpujący zbadał, a następnie ustalił, iż we wniosku z dnia 10 stycznia 2013 r. o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę nie zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 2 stycznia 2013 r. Skarżące stowarzyszenie również nie przedstawiło w odwołaniu, ani też w skardze, żadnych weryfikowalnych zarzutów odnoszących się do tej kwestii, a jedynie skoncentrowało się na zasygnalizowaniu różnic pomiędzy decyzjami o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 2 stycznia 2013 r. i z dnia 8 lipca 2013 r. Z tych powodów, na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.