II SA/Wr 703/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz - spr. Protokolant asystent sędziego Malwina Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi R. G. i M. L. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zarzutów w sprawie wykonania zastępczego obowiązku pn. nakaz rozbiórki budynku mieszkalnego I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji; II. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 czerwca 2009 r. NR 1002/2008 na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po ponownym rozpatrzeniu zażalenia A. S. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. Nr [...] z dnia 31 marca 2008r., stwierdzające niedopuszczalność zgłoszonych zarzutów utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przedstawiając dotychczasowy stan faktyczny tej sprawy wskazano, że w dniu 16 lutego 2006r. decyzją ostateczną nr [...]Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. nr [...] z dnia 7 grudnia 2005r., wydaną w trybie art. 67 ustawy Prawo budowlane, nakazującą rozbiórkę budynku mieszkalnego i pozostałości po zwalonej wiacie na nieruchomości w[...] . Podczas oględzin w dniu 14 sierpnia 2006r. organ l instancji stwierdził, że zobowiązana nie wykonała nałożonego na nią obowiązku. Upomnieniem z dnia 17 sierpnia 2006r. nr 15/06, które zostało doręczone w dniu 21 sierpnia 2006r., nakazano wykonanie ww. obowiązku w terminie 7 dni od doręczenia upomnienia. Pouczono ją również, że w razie nie wykonania obowiązku w terminie, zostanie wszczęte wobec niej postępowanie egzekucyjne. Następnie w dniu 12 września 2007 r. dokonano oględzin oraz sporządzono dokumentację fotograficzną potwierdzającą częściowe wykonanie obowiązku. Podczas oględzin stwierdzono pozostałości po wiacie w postaci dwóch słupów stojących z cegły i dwóch z cegły leżących na ziemi. Pozostała podmurówka z cegły wysokości 1, 47 m i 50 cm. Słupy o wymiarach 38,5 x 52cm i 2,50 m, budynek mieszkalny w złym stanie technicznym, grozi możliwością zawalenia z uwagi na nadpaloną więźbę dachową, spadające luźno ułożone dachówki, pęknięcia ścian oraz wybrzuszenie jednej ze ścian szczytowych. Wobec nie zastosowania się do upomnienia, w dniu 18 września 2007r.. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Głogowie wystawił tytuł wykonawczy Nr[...] . Jednocześnie organ l instancji postanowieniem [...] z dnia 18 września 2007r, nałożył na zobowiązaną grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 2500 zł (słownie: dwa tysiące pięćset złotych) oraz opłatę egzekucyjną w kwocie 68,00 zł (słownie sześćdziesiąt osiem złotych) do wykonania obowiązku określonego w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. nr [...] znak [...] z dnia 7 grudnia 2005 r.. Powyższe postanowienie w terminie przewidzianym na skuteczne wniesienie środka zaskarżenia zostało zaskarżone przez A. S.. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] z 29 stycznia 2008 r. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując na częściowe wykonanie obowiązku przez zobowiązaną oraz wątpliwości co do wysokości naliczonej grzywny. W celu doprowadzenia do szybkiego wyegzekwowania wykonania nałożonych obowiązków w decyzji nr [...] z 7 grudnia 2005r. organ l instancji wydał postanowienie Nr [...] z 10 marca 2008 o zastosowaniu wykonania zastępczego. Wyżej wymienione postanowienie zobowiązana otrzymała w dniu 18 marca 2008 (zwrotne potwierdzenie odbioru) a w dniu 25 marca 2008 zobowiązana złożyła pismo (data na kopercie), które organ nadzoru zakwalifikował zgodnie z art. 128 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jako zgłoszenie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Z treści pisma żalącej się jak i z uwagi zawartej na jego końcu: "Uprzejmie informuje, że zażalenie na decyzję [...] w dniu dzisiejszym wysłałam do Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W." organ stopnia powiatowego zakwalifikował pismo jako zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Organ l instancji postanowieniem nr [...] z dnia 31 marca 2008 postanowił stwierdzić niedopuszczalność zgłoszonych zarzutów. Wyżej opisane postanowienie, zostało zaskarżone przez A. S. w ustawowym terminie. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem Nr [...] z dnia [...] uchylił zaskarżone postanowienie w całości i umorzył postępowanie l instancji w zakresie wniesionych zarzutów. A. S. wniosła skargę do tu. Sądu we Wrocławiu na powyższe rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 29 stycznia 2009r. o syg. akt II SA/Wr 367/08 uchylił zaskarżone postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia[...] . Mając na uwadze fakt, iż zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi "ocena prawna i wskazania co dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia" Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w oparciu o wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku oraz zgromadzony materiał dowodowy orzekł, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W dalszej części uzasadnienia organ przypomniał cel postępowania egzekucyjnego jakim jest doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego jego obowiązków przywołując przy tym treść art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z dnia 17 czerwca 1966 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) określającego podstawy zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym. Zgodnie z art. 128 § 4 ww. ustawy zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o zastosowaniu wykonania zastępczego. Zobowiązana wniosła zarzuty po doręczeniu jej postanowienia o zastosowaniu wykonania zastępczego, zawierającego prawidłowe pouczenie o możliwości skorzystania m.in. z tego środka zaskarżenia. W przepisie art. 128 § 4 ww. ustawy ustawodawca przyznał zobowiązanemu prawo do wykorzystania w ramach wykonania zastępczego różnych środków ochrony, stosownie do kwestionowanej okoliczności, w tym zarzutu. Przepis art. 33 wymienia taksatywnie przyczyny, które mogą być podstawą zarzutów. Żadne inne sytuacje, czy powody nie mogą być podstawą do wniesienia zarzutów. Z unormowania tego wynika, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są sformalizowanym środkiem prawnym. Ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do ich rozpoznania i rozstrzygnięcia o dopuszczalności egzekucji administracyjnej. Przy tym podniesione w nich okoliczności, które zdaniem zobowiązanego, wykluczają możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego (przesądzają o jego niedopuszczalności), zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny, właściwy do rozpoznania tego środka prawnego. Zgodnie z brzmieniem art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny rozpatruje zgłoszone zarzuty, nie bada natomiast wszelkich okoliczności mających wpływ na poprawność prowadzonej egzekucji. Jednocześnie należy wskazać, iż zgodnie z wyrokiem NSA w Warszawie z dnia 14 września 2007 r. (l OSK 522/07, LEX nr 374393) "to na osobie, do której skierowano tytuł wykonawczy, spoczywa obowiązek wskazania, na której z okoliczności wymienionych w art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, póz. 1954 ze zm.) opiera swój zarzut". W tym miejscu warto zacytować również tezę wyroku NSA w Warszawie z dnia 12 czerwca 2007 r. (l OSK 209/07, LEX nr 344875), zgodnie z którą "jeżeli zarzut nie zostanie podniesiony przez zobowiązanego, to nie może być rozpoznany przez organy prowadzące postępowanie egzekucyjne". W piśmie zgłaszającym zarzuty strona Skarżąca nie wskazała natomiast okoliczności, które stanowią przesłanki określone w przepisie art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji umożliwiające skuteczne wniesienie zarzutu. Zatem ze wskazanej powyżej przyczyny kwestionowane postanowienie jest prawidłowe. Prowadzona egzekucja jest bowiem następstwem nie wywiązania się przez zobowiązaną z obowiązku nałożonego ostateczną decyzją właściwego organu. Należy bowiem przypomnieć, iż obowiązek określony w tytule wykonawczym wynika z ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. nr [...] z dnia 7 grudnia 2005r., wydanej w trybie art. 67 ustawy Prawo budowlane nakazującej rozbiórkę budynku mieszkalnego i pozostałości po zwalonej wiacie na nieruchomości w S. 35. Ponieważ decyzja ta w dalszym ciągu pozostaje w obrocie prawnym podlega ona egzekucji administracyjnej w myśl ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W tej sytuacji argumenty zawarte w zażaleniu jak i w piśmie zgłaszającym zarzuty nie mogą mieć wpływu na wynik postępowania, gdyż w zasadzie odnoszą się one do prawidłowości ostatecznej decyzji organu l instancji, której niewykonanie było powodem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. A. S. złożyła skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W motywach swojej skargi wskazała, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie odzwierciedla stanu faktycznego niniejszej sprawy. W dalszej części skargi zawarła szereg zarzutów odnoszących się osoby i rodziny Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego sugerujących bezprawne działania tegoż organu zmierzające do przejęcia nieruchomości będącej jej współwłasnością oraz przejęcia materiałów budowlanych należących do niej. W odpowiedzi na skargę Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał zarzuty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Postanowieniem z dnia 29 grudnia 2009r. Sąd na podstawie art. 124 §1 pkt 1 i art. 131 p.p.s.a. wobec śmierci strony skarżącej zawiesił postępowanie w tej sprawie. Postanowieniem z dnia 29 listopada 2010 r. podjęto postępowanie z udziałem w charakterze strony skarżącej[...] , będących następcami prawnymi zmarłej skarżącej A. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Skarga podlegała uwzględnieniu jednakże z innych przyczyn niż w niej wskazane. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Należy też zauważyć, iż na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Nadrzędnym obowiązkiem sądu administracyjnego jest - przez wydanie orzeczenia - stworzenie takiego stanu, że w obrocie prawnym nie będzie istniał i funkcjonował żaden akt (lub czynność) organu administracji publicznej niezgodny z prawem (v. wyrok NSA z 11 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 275/06, Lex nr 293171). Kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w granicach określonych przepisami, Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego zostały wydane w oparciu o art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.) zwanej dalej upea, bez szczegółowego wskazania konkretnego § tego art. natomiast z treści uzasadnień kontrolowanych postanowień wynika, że jest to postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów uregulowane w § 4 art.34. Tym bardziej, że zgodnie z art. 34 § 1upea zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. W tym kontekście należy podkreślić, że postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonych zarzutów należy uznać za jedną z możliwych form ale wypowiedzenia się wierzyciela w tym przedmiocie, a prawo do wypowiedzenia takiego stanowiska uzależnione jest od charakteru zarzutu, a może to mieć miejsce albo w sytuacji , gdy zarzut jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu (administracyjnym czy sądowym) albo gdy zobowiązany kwestionuje w całości wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej określoną w orzeczeniu wysokość Jednakże przepis ten dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy wierzyciel i organ egzekucyjny są dwoma różnymi podmiotami co bezsprzecznie nie ma miejsca w niniejszej sprawie. W przeciwnym wypadku, gdy zarówno wierzycielem jak i organem egzekucyjnym jest ta sama jednostka organizacyjna w tym przypadku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, wypowiedź wierzyciela poprzedzająca rozpoznanie zarzutów jest bezprzedmiotowa. Pytanie samego siebie o stanowisko w sprawie, jedynie komplikuje postępowanie i prowadzi do przewlekłości. Organ rozpoznający sprawę winien bowiem stosować wyłącznie te przepisy, które są odpowiednie do jej stanu faktycznego, nie zaś wszystkie przepisy, które ustawodawca przewidział dla rozstrzygnięcia danego typu problemów. Zatem stosownie do powyższego, należy stwierdzić, że przywołany na wstępie przepis art. 34 §4 określa sposób postępowania organu egzekucyjnego, który zgodne z tym przepisem po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Jest kwestią oczywistą, że wniesienie zarzutu wszczyna postępowanie w sprawie jego rozpoznania i wydania rozstrzygnięcia w zakresie jego zasadności, zaś organ egzekucyjny jest zobowiązany do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, przy zastosowaniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.(por wyrok I SA/Gd 55/08 z dnia 20 maja 2008 r. LEX nr 494296 ) W sytuacji zaś gdy mamy do czynienia z organem egzekucyjnym będącym jednocześnie wierzycielem, w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego organ egzekucyjny może uznać, że zarzut jest uzasadniony, co oznacza de facto, że naruszone zostały zasady prowadzenia postępowania egzekucyjnego, że wystąpiły błędy merytoryczne lub formalne uniemożliwiające dalsze prowadzenie tego postępowania bądź też, że naruszono zasady wyboru środka egzekucyjnego najmniej uciążliwego dla zobowiązanego. W przypadku zaistnienia ww. okoliczności, organ egzekucyjny winien wydać postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Tak więc dyspozycja art. 34 § 4 u.p.e.a. staje się podstawą do wydania: 1) postanowienia w sprawie zgłoszonych zarzutów; 2) postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego (zabezpieczającego) - jeżeli zgłoszone przez zobowiązanego zarzuty są uzasadnione; 3) postanowienia o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Jednakże z użytego w komentowanym art. 34 §4 upea sformułowania "postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów" nie można wyprowadzić wniosku o dopuszczalności wydania orzeczenia o stwierdzeniu niedopuszczalności zgłoszonych zarzutów treść takiego rozstrzygnięcia, które jest przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie, nie mieści się w katalogu rozstrzygnięć przewidzianych w omawianym przepisie, co stanowi bezsprzecznie naruszenie jednej z podstawowych zasad ogólnych postępowania administracyjnego- zasady praworządności określonej w art. 6 kpa. (znajdującej zastosowanie także w postępowaniu egzekucyjnym poprzez art. 18 upea,) zgodnie z którym organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa i powyższe musiało skutkować uchyleniem obu postanowień wydanych w tej sprawie. Prawidłowe wydaje się w takiej sytuacji zawarcie w sentencji postanowienia sformułowania o "nieuwzględnieniu zgłoszonych zarzutów" W cenie Sądu w okolicznościach faktycznych tej sprawy należało także uważniej przyjrzeć się samemu wnioskowi Skarżącej, który organ być może zbyt automatycznie, szczególnie w świetle niejednoznacznej jego treści zakwalifikował, wobec złożenia go w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia skarżącej postanowienia o zastosowaniu wykonania zastępczego, jako zgłoszenie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Niewykluczone, że organ winien rozważyć w tej sprawie także, po podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy- innych instytucji postępowania egzekucyjnego, które na etapie, na jakim znajdowało się postępowanie prowadzone wobec skarżącej mogły wywołać skutki jakich domagała się skarżąca. Chodzi tu o dwie możliwe do zastosowania instytucje przewidziane w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( poza zarzutami w postępowaniu egzekucyjnym), a mianowicie skargę na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego i egzekutora oraz na przewlekłość postępowania egzekucyjnego (art. 54 § 1 i 2 upea.) czy też możliwość umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 upea. Z tej perspektywy zasadnym byłoby zarzucenie organom egzekucyjnym naruszenia zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 kpa jako nakazu podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego poprzestał bowiem na zbadaniu pisma skarżącej z dnia 25 marca 2008r. jako złożonego w ustawowym siedmiodniowym terminie od doręczenia jej postanowienia o zastosowaniu wykonania zastępczego, pod kątem jedynie ustawowych podstaw zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym określonych w art. 33 upea. Powyższe mogło zaś spowodować zbadanie w ograniczonym zakresie faktycznej treści żądania wniosku skarżącej, co zostało również zaakceptowane przez organ odwoławczy. Skutkowało to zatem naruszeniem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów administracji (art. 8 k.p.a.). Skarżąca miała bowiem prawo oczekiwać, że organ egzekucyjny dokonując kwalifikacji jej pisma weźmie pod uwagę pełne spektrum regulacji przewidzianych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Naruszenie wskazanych wyżej zasad postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W kontekście powyższego wywodu, zaskarżone postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji, w którym stwierdzono niedopuszczalność zgłoszonych przez skarżącą zarzutów, jako rozstrzygnięcia nie mieszczącego się w katalogu rozstrzygnięć wskazanych w art. 34 §4 upea bez pełnego wyjaśnienia treści wniosku skarżącej z dnia 25 marca 2008 r. należy uznać za wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji zbędnym było ustosunkowywanie się zarówno do zarzutów skargi, jak poprzedzającego ją zażalenia pozostających w istocie bez związku z przedmiotem niniejszego postępowania. Rozpoznając ponownie sprawę organ uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną, a przede wszystkim dokona oceny treści złożonego pisma skarżącej z dnia 25 marca 2008 r. w celu jednoznacznego ustalenia zakresu przedmiotowego sprawy, co ma podstawowe znaczenie dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt I i II sentencji.