II SA/Wr 710/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 19 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W., M. W., J. W. i M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rozgraniczenia nieruchomości postanawia: I. oddalić wniosek skarżących o zawieszenie postępowania sądowego; II. odrzucić wniosek skarżących o wyłączenie wszystkich sędziów orzekających w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu; III. odrzucić skargę. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II WSA we Wrocławiu z dnia 12 października 2015 r. wezwano D. W., M. W., J. W. i M. W. do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł. Wezwania zostały odebrane przez adresatów w dniu 17 listopada 2015 r. (dowody doręczenia: k. 21-22 akt sądowych). W reakcji na to wezwanie D. W. i M. W. wnieśli o przyznanie im prawa pomocy. Wniosek ten został pozostawiony bez rozpoznania zarządzeniem Referendarza sądowego z dnia 1 lutego 2016 r. Na skutek sprzeciwu ww. osób Sąd postanowieniem z dnia 8 marca 2016 r. zaskarżone postanowienie Referendarza utrzymał w mocy. Następnie pismem z dnia 9 marca 2016 r. wezwano D. i M. W. do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II WSA we Wrocławiu z dnia 12 października 2015 r. poprzez uiszczenie wpisu sądowego od skargi. Wezwania zostały odebrane przez adresatów w dniu 29 marca 2016 r. (dowody doręczenia: k. 77-78 akt sądowych). Jak wynika z akt sprawy żadna ze skarżących osób nie uiściła wpisu sądowego od skargi. Pismami z dnia 24 października 2015 r. (k. 15 akt) i z dnia 6 grudnia 2015 r. (k. 34 akt) strona skarżąca wniosła o wyłączenie od rozpoznania niniejszej sprawy wszystkich sędziów orzekających w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu. Nadto pismem z dnia 24 listopada 2015 r. (k. 23 akt) strona skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania sądowego z uwagi na toczące się sprawy o sygn. akt II SA/Wr 397/14, II SA/Wr 399/14 i II SA/Wr 400/14. Wnioski te strona ponowiła pismem z dnia 13 maja 2016 r., wnosząc jednocześnie o wyłączenie referendarza sądowego Michała Kazka. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 124 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd zawiesza postępowanie z urzędu: 1) w razie śmierci strony lub jej przedstawiciela ustawowego, utraty przez nich zdolności procesowej, utraty przez stronę zdolności sądowej lub utraty przez przedstawiciela ustawowego charakteru takiego przedstawiciela, z zastrzeżeniem § 3; 2) jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; 3) jeżeli strona lub jej przedstawiciel ustawowy znajduje się w miejscowości pozbawionej wskutek nadzwyczajnych wydarzeń komunikacji z siedzibą sądu; 4) jeżeli w stosunku do strony zostało wszczęte postępowanie upadłościowe, a sprawa dotyczy przedmiotu wchodzącego w skład masy upadłości; 5) w razie przedstawienia przez sąd w tym postępowaniu pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu albo Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej; 6) w przypadku, o którym mowa w art. 56. Żadna z tych sytuacji uzasadniających zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie nie wystąpiła. W myśl art. 125 § 1 p.p.s.a sąd może zawiesić postępowanie z urzędu: 1) jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej; 2) jeżeli ujawni się czyn, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej; 3) jeżeli na skutek braku lub wskazania złego adresu skarżącego lub niewykonania przez skarżącego innych zarządzeń nie można nadać sprawie dalszego biegu; 4) w razie śmierci pełnomocnika, chyba że strona działa przed sądem osobiście. Zdaniem sądu w niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna ze wskazanych przesłanek. W szczególności postępowania prowadzone pod sygn. akt II SA/Wr 397/14, II SA/Wr 399/14 i II SA/Wr 400/14 nie mają za przedmiot zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji. Sądowi rozpoznającemu skargę w niniejszej sprawie jest z urzędu wiadome, że D. W. i M. W. wnieśli do tutejszego Sądu skargę na decyzję SKO we W. z dnia [...] r. nr [...] (w niniejszej sprawie chodzi o odmowę stwierdzenia nieważności tejże decyzji), jednak skarga w tamtej sprawie została odrzucona prawomocnym postanowieniem tutejszego Sądu z dnia 26 maja 2014 r. (sygn. akt II SA/Wr 553/12). W tym stanie rzeczy wniosek skarżących o zawieszenie niniejszego postępowania nie miał uzasadnionych podstaw i podlegał oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 131 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt I sentencji. Następnie Sąd wziął pod uwagę, że skarżący wnieśli o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu od orzekania w niniejszej sprawie. Wniosek ten podlegał odrzuceniu jako niedopuszczalny, ponieważ w myśl art. 20 § 1 p.p.s.a. wniosek o wyłączenie sędziego składa się do sądu, w którym sprawa się toczy, a więc warunkiem rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziego jest uprzednie skuteczne wniesienie skargi. Jeżeli zatem skarżący, mimo stosownego wezwania, nie uiścił wpisu od skargi w zakreślonym terminie, to jego wniosek o wyłączenie sędziego podlega odrzuceniu (zob. J.P. Tarno, Komentarz do art. 20 p.p.s.a. w: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V, LexisNexis 2011, LEX/el. i postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2015 r., sygn. akt II OZ 631/15 z glosą częściowo krytyczną K. Celińskiej-Grzegorczyk, opubl. ZNSA z 2016 r. nr 2, s. 130-135). W niniejszej sprawie zachodzi właśnie sytuacja, w której wniosek o wyłączenie sędziów został zgłoszony w sytuacji, gdy skarżący nie uiścili w terminie wpisu sądowego od skargi, co skutkować musi odrzuceniem tego wniosku, jak i odrzuceniem skargi. Złożony wniosek o wyłączenie sędziego nie tamuje możliwości odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Instytucja wyłączenia sędziego ma charakter gwarancyjny wobec służącego stronom prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP), jednak nieuiszczenie wpisu sądowego od skargi niweczy możliwość rozpoznania skargi co do meritum, a więc odrzucenie nieopłaconej skargi ma charakter formalnego zakończenia postępowania (Sąd nie bada zarzutów skargi i nie ocenia zaskarżonej decyzji), a więc czynności odrzucenia skargi może dokonać sędzia objęty wnioskiem o wyłączenie w sytuacji, gdy wniosek został odrzucony. Zgodnie bowiem z przepisem art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W rozpatrywanej obecnie sprawie skarżący byli zobowiązani do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł. Do uiszczenia tej opłaty wezwano skarżących J. W. i M. W. w dniu 17 listopada 2015 r. Termin 7-dniowy dla ww. osób do uiszczenia wpisu sądowego upływał więc z dniem 24 listopada 2015 r. Natomiast po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie prawa pomocy dla D. W. i M. W., ponowne wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego ustalonego prawomocnym zarządzeniem przewodniczącego wydziału doręczono tym osobom w dniu 29 marca 2016 r. Trzeba zatem powiedzieć, że ostatecznie termin do uiszczenia wpisu przez te osoby biegł do dnia 5 kwietnia 2016 r. W tym terminie wymagany wpis sądowy nie został uiszczony przez. Z tego względu skarga podlegała odrzuceniu, o czym należało orzec na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. (pkt III sentencji). Informacyjnie sąd podaje, że jeśli chodzi o złożony przy piśmie z dnia 13 maja 2016 r. wniosek o wyłączenie referendarza sądowego i przyznanie prawa pomocy, to będą one podlegały odrębnemu rozpoznaniu. Wskazać należy, że ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, nawet dokonane po doręczeniu ponownego wezwania do wykonania zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, wystosowanym do skarżącego po wydaniu prawomocnego postanowienia, nie uchyla skutków tego prawomocnego rozstrzygnięcia dla toczącego się postępowania (por. postanowienie NSA z 10 maja 2010 r., II FZ 115/10, Orzeczenia.nsa.gov.pl).