II SA/Wr 715/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 11 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. Dz. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G.Dz. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji oraz zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolno stojącego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W skardze na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...]w przedmiocie uchylenia decyzji oraz zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolno stojącego G.Dz.(dalej: skarżący) wniósł o wstrzymanie wykonania wskazanej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że realizacja inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego może spowodować nieodwracalne zmiany w zagospodarowaniu działek sąsiednich oznaczonych geodezyjnie nr [...] i [...], AM-[...], obręb T.M., które stanowią współwłasność R. K. (inwestora) oraz P.O. (uczestnika postępowania). Wymienione działki gruntu stanowią drogę dojazdową do inwestycji. Skarżący wskazał, że wskutek realizacji inwestycji zacznie przez nie przejeżdżać ciężki sprzęt budowlany, co będzie skutkowało degradacją terenu. Ponadto, skarżący podniósł, że rozpoczęcie realizacji inwestycji wiąże się z ryzykiem budowy przez inwestora przyłączy mediów, których przebieg zgodnie z projektem zagospodarowania terenu obejmuje działki nr [...] i [...]. Z powyższych względów skarżący upatruje się ryzyka zaistnienia wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wywołanych rozpoczęciem budowy budynku objętego skarżoną decyzją. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z 3 sierpnia 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 352/06; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OZ 752/14). Tym samym, przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonaniem aktu (por. postanowienie NSA z 9 marca 2005 r. sygn. akt II OZ 52/05). Jednocześnie należy zauważyć, że to na wnioskodawcy ciąży wykazanie zasadności wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się więc do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. W realiach niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżący przywołał bardzo lakoniczną argumentację, która miałaby wspierać jego wniosek. Skarżący wskazał, że realizacja inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego może spowodować powstanie nieodwracalnych zmian w zagospodarowaniu terenu obejmującego działki nr [...] i [...], AM-[...], obręb T. M. Wskazać należy, że działki te nie są objęte decyzją udzielającą pozwolenia na budowę i stanowią współwłasność inwestora i osoby trzeciej (uczestnika postępowania). Już sama ta okoliczność wskazująca, że skarżący nie jest współwłaścicielem nieruchomości, które według jego argumentacji zagrożone są degradacją i trudnymi do odwrócenia skutkami, powoduje, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może być uwzględniony. Wobec tak skonstruowanej argumentacji wskazać należy, że nie daje ona podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej, gdyż potencjalne zagrożenie – nawet gdyby zostało uprawdopodobnione – nie odnosi się bezpośrednio do wnioskodawcy. Niezależnie od powyższego przytoczona przez skarżącego argumentacja nie odnosi się do konkretnych okoliczności, które mogłyby wskazywać na zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Hipotetyczne wskazanie, że wskutek rozpoczęcia przez inwestora realizacji inwestycji spowoduje zniszczenie terenu działek nieobjętych pozwoleniem na budowę, stanowiących drogę dojazdową do inwestycji nie jest okolicznością uzasadniającą w ocenie sądu wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazać bowiem należy, że normalną konsekwencją realizacji decyzji udzielającej pozwolenia na budowę jest wywołanie z reguły nieodwracalnych zmian w terenie, co jednak samo w sobie nie jest wystarczające do wstrzymania wykonania decyzji zatwierdzającej projekt budowlanych i udzielającej pozwolenia na budowę. Z treści zaskarżonej decyzji wynika nadto, że obecnie teren działki nr [...] i [...] utwardzony jest klińcem granitowym, zaś inwestor w odrębnym postępowaniu administracyjnym będzie się ubiegał o utwardzenie drogi dojazdowej kostką granitową lub dywanikiem asfaltowym. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, w ocenie sądu zastosowany do utwardzenia drogi kliniec granitowy, a więc tłuczeń, stanowi jedynie tymczasowy sposób utwardzenia, który co więcej wymaga okresowego wyrównywania i uzupełniania, gdyż wskutek wielokrotnego, długotrwałego przejazdu tłuczeń ma tendencje do przemieszczania się. Oczywiście wjazd na teren budowy proces ten przyspieszy, jednak nie jest to skutek trudny do odwrócenia lub wywołujący znaczną szkodę. Podkreślić zarazem należy, że w ramach rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę sąd nie ocenia prawidłowości wydania tej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem, ale to czy jej wykonanie, jeszcze przed prawomocnym jej skontrolowaniem może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom skarżących. Nie chodzi tutaj przy tym o niebezpieczeństwo wyrządzenia jakiejkolwiek szkody, ale takiej, która może przybrać znaczne rozmiary, a także o sytuację, w której powrót do stanu poprzedniego, zmienionego w sposób istotny i trwały, będzie w zasadzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych nakładów sił i środków. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnili, że zachodzą okoliczności wskazujące na ryzyko powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. postanowił odmówić wstrzymania wykonania decyzji.