II SA/Wr 740/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędziowie Sędzia WSA Władysław Kulon Sędzia WSA Anna Siedlecka (spr.) Protokolant Patrycja Kikosicka-Jędrzejczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi M. M. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w J. – podając w podstawie prawnej art. 64, art. 119, art. 121 § 2 i 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) oraz art. 64a § 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 125, poz. 1368 z późn. zm.) – postanowieniem z dnia [...] r. (Nr [...]) nałożył na M. M. zobowiązaną do wykonania ostatecznej decyzji tego organu z dnia [...] r. nr [...] grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 5.000 zł z powodu uchylenia się od obowiązku określonego w załączonym tytule wykonawczym oraz obowiązek wniesienia opłaty egzekucyjnej za wydanie niniejszego postanowienia w wysokości 68 zł. Jednocześnie zaznaczył, że wpłacenie powyższej kwoty oraz opłaty winno nastąpić w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia na podany rachunek bankowy, pod rygorem zastosowania innego środka egzekucyjnego. Na uzasadnienie tego rozstrzygnięcia podano, że zobowiązana, będąca sprawcą samowolnie wybudowanego zadaszenia nad schodami do przychodni lekarskiej przy ul. M. w S., nie wywiązała się z nakazu zawartego w ww. decyzji. W tracie przeprowadzonej w dniu 8 czerwca 2010 r. wizji ustalono, że nie rozebrano drewnianej konstrukcji wsporczej pod zadaszenie, "tj. z dwóch rzędów słupów, po 4 słupy w rzędzie, spiętych górą poprzeczkami, a dołem - zewnętrzny rząd słupów - wypełniony balustradą". Zdaniem kontrolujących ta konstrukcja wraz z balustradą stanowiąca całość techniczno-użytkową pod wykonanie zadaszenia, powstała w warunkach samowoli budowlanej i powinna zostać rozebrana. Mając zatem na uwadze skuteczne przymuszenie zobowiązanej do wykonania nakazanej rozbiórki, organ uznał, że zasadne jest nałożenie niniejszej grzywny w celu przymuszenia w maksymalnej wysokości, wywodząc, że obowiązkiem organu jest zastosowanie takiej dolegliwości, która jest niezbędna do wykonania ciążącego na niej obowiązku. Zażalenie na powyższe postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia złożyła M. M., argumentując, że postępowanie organu I instancji było niezgodne z prawem, a to z uwagi na fakt, że zaniechano wdrożenia postępowania upominawczego. Zarzuciła nadto, że w toku jego prowadzenia złamana została zasada czynnego udziału strony. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], podjętym na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. W motywach podjętego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności wskazano, że korespondencja prawidłowo zaadresowana, zawierająca postanowienie organu I instancji nie została podjęta w terminie przez stronę, pomimo powtórnego awizowania. Potwierdzeniem powyższego jest z kolei koperta zawierająca egzemplarz ww. postanowienia, opatrzona informacją - odpowiednie awiza z dnia 17 czerwca 2010 r. i 24 czerwca 2010 r. Wyjaśniono nadto, że z uwagi na wątpliwości co do zasadności uznania fikcji doręczenia M. M. powyższego orzeczenia wezwano Naczelnika Urzędu Pocztowego J. do wyjaśnienia czy postanowienie zostało skutecznie doręczone odbiorcy, w szczególności czy dokonane zostały przez doręczyciela wszelkie ustanowione w art. 44 KPA czynności warunkujące skuteczność zastępczego doręczenia przesyłki. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Naczelnik Urzędu Pocztowego w piśmie z dnia 7 września 2010 r. szczegółowo wyjaśnił kwestię fikcji doręczenia M. M. korespondencji. Wobec powyższego organ uznał, że w niniejszej sprawie termin do złożenia zażalenia upłynął w dniu 8 lipca 2010 r. W dalszej części uzasadnienia wskazano, że wnoszący zażalenie na postanowienie organu I instancji, nie zachował wynikającego z art. 141 § 2 KPA siedmiodniowego terminu do wniesienia zażalenia, o którym to został prawidłowo pouczony. Kierując się z kolei zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego, a w szczególności zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa; oddziaływania organów państwa na świadomość i kulturę prawną obywateli (art. 8 KPA), zasadę udzielania informacji faktycznej i prawnej (art. 9 KPA) oraz zasadę przekonywania stron (art. 11 KPA) D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił nadto, że zgodnie z art. 125 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nie uiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Stosownie natomiast do przepisu z art. 126 ustawy, na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w całości lub w części. Nie zgodziwszy się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyli M. M. i L. M., wnosząc o stwierdzenie nieważności postępowania egzekucyjnego wobec oczywistych przesłanek bezprawności jego przeprowadzenia oraz o stwierdzenie, że oba organy policji budowlanej działają bez należytego umocowania w prawie. W ocenie skarżących w toku prowadzonego przez organ I instancji postępowania złamana została podstawowa zasada obowiązująca w egzekucji, mianowicie zasada zagrożenia. Wskazali przy tym, że zostało w niniejszej sprawie przeprowadzone postępowanie upominawcze, jednakże zostało ono uchylone prawomocnym orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Nadmienili również, że w czasie rozmowy telefonicznej z pracownikiem D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. zostali poinformowani, że "władza wykonawcza może uchylać prawomocne wyroki sądów", z czym jednak skarżący się nie zgadzają. Podnieśli nadto, że obywatelowi w postępowaniu przeciwegzekucyjnym przysługuje zarzut, zażalenie i skarga, o czym jednakże nie zostali poinformowani. Wyjaśnili nadto, że w toku prowadzonego postępowania pismem z dnia 9 września 2010 r. zostali poinformowani, że postępowanie egzekucyjne było "zgodne z prawem" . Wreszcie wskazali, że w dniu 14 września 2010 r. w rozmowie telefonicznej wezwali D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. do przestrzegania wyroków. Uzupełniając pismem z dnia 30 września 2010 r. zarzuty skargi, skarżący złożyli wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia "na egzekucję". Odpowiadając na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanym postanowieniu. Następnie pismem procesowym z dnia 30 listopada 2010 r. skarżący podtrzymali swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wyjaśniając nadto, że zarzucają policji budowlanej rażące złamanie procedury i prawa materialnego polegające na uporczywym bezprawnym nękaniu obywateli poprzez nakładanie grzywien w celu przymuszenia i przeprowadzenie czynności egzekucyjnych bez postępowania upominawczego, a także uchybienie konstytucyjnej zasadzie rozdziału władzy sądowniczej od wykonawczej. W ocenie skarżących organ II instancji "produkuje" niezrozumiale dla nich postanowienia i wezwania usiłując nadać im cechy praworządności i odsuwając tym samym "z pola widzenia zasadniczą sprawę jaką jest postępowanie niezgodne z wyrokiem sądu administracyjnego". Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 27 stycznia 2011 r. (sygn. akt II SA/Wr 640/10) oddalił skargę M. M. i L. M.. W uzasadnieniu tego wyroku podano, że sąd podzielił stanowisko organu II instancji, wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że zażalenie wniesione przez M. M. zostało złożone z uchybieniem terminu 7-dniowego, o którym mowa w art. 141 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Podkreślono, że pierwszego awizowania przesyłki z postanowieniem organu I instancji dokonano w dniu 17 czerwca 2010 r., a zatem przyjąć należy, że przesyłka zawierająca rozstrzygnięcie organu I instancji została skutecznie doręczona M. M. w dniu 1 lipca 2010 r. a zatem zakreślony przepisem z art. 141 § 2 k.p.a. 7-dniowy termin do wniesienia zażalenia upłynął wraz z dniem 8 lipca 2010 r. (tj. czwartek). Złożone więc przez skarżącą zażalenie, na którym widnieje prezentata z dnia 14 lipca 2010 r. zostało wniesione po terminie, co też uzasadniało podjęcia przez organ odwoławczy postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Na skutek rozpoznania skargi kasacyjnej wniesionej przez M. M. i L. M. od przywołanego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 września 2012 r. (sygn. akt II OSK 983/11) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. W uzasadnieniu swojego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że wniesiona przez M. i L. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarga z dnia 27 września 2010 r. dotyczyła, jak wynika z pisma ją precyzującego z dnia 8 grudnia 2010 r. (k. 28 akt postępowania pierwszoinstancyjnego), nie tylko postanowienia D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] stwierdzającego uchybienie przez M. M. terminu do wniesienia zażalenia, ale również trzech innych postanowień tego organu z dnia [...] r., w tym postanowienia nr [...] odmawiającego M. M. przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Tymczasem ustalenia wskazują, że w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu nie zarejestrowano skarg M. M. i L. M. od postanowień D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. o numerach: [...],[...] i [...]. W tej sytuacji nie można uznać za prawidłowe dokonanie w pierwszej kolejności kontroli rozstrzygnięcia w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia, jak uczynił to Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w niniejszej sprawie, a dopiero następnie badanie legalności postanowienia w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia tego zażalenia. Jeżeli bowiem sąd nie podjął się rozpatrzenia wszystkich skarg w jednym terminie, to powinien wstrzymać się z wydaniem wyroku co do orzeczenia wydanego w trybie art. 134 kpa, do czasu prawomocnego załatwienia skargi na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia, a wydanego w trybie art. 58 kpa. Wobec powyższego zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 134 kpa i 58 § 1 kpa, poprzez nieuwzględnienie całego materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy i rozpoznanie przez Sąd jedynie skargi na postanowienie wydane w trybie art. 134 kpa. Rozstrzygnięcie tej kwestii jest o tyle istotne, że w sytuacji, gdyby sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił wydane na podstawie art. 58 § 1 i 59 § 1 k.p.a., postanowienie odmawiające skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia, uchyleniu podlegałoby również kontrolowane w niniejszej sprawie postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia tego zażalenia. Uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu wyłącza możliwość wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga M. M. nie miała uzasadnionych podstaw i została oddalona. Wyjaśniając motywy podjętego rozstrzygnięcia należy rozpocząć od przypomnienia, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Dalej wskazać należy, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II WSA we Wrocławiu z dnia 31 października 2012 r. ze sprawy oznaczonej sygnaturą II SA/Wr 740/12 (dotyczącej postanowienia DWINB nr [...], poprzednio oznaczonej jako sygn. akt II SA/Wr 640/10) wyłączono sprawy skarg M. i L. M. na postanowienia nr [...] (sygn. akt II SA/Wr 752/12), nr [...] (sygn. akt II SA/Wr 753/12) i nr [...] (sygn. akt II SA/Wr 754/12). Sądowi rozpatrującemu obecnie skargę M. M. w niniejszej sprawie z urzędu wiadomo, że w sprawach o sygnaturach akt II SA/Wr 752/12 i II SA/Wr 754/12 postanowieniami z dnia 4 marca 2013 r. prawomocnie odrzucono skargi obojga skarżących, natomiast w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 753/12 prawomocnymi postanowieniami z dnia 13 listopada 2012 r. i z dnia 4 marca 2013 r. również odrzucono skargi obojga skarżących. Przechodząc na grunt skargi L. i M. M. na postanowienie DWINB z dnia [...] r. nr [...]trzeba jeszcze dodać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 13 listopada 2012 r. (sygn. akt II SA/Wr 740/12) odrzucił w niniejszej sprawie skargę L. M., wskazując na to, że L. M. nie był adresatem zaskarżonego postanowienia DWINB, a zatem nie może go skutecznie zaskarżyć do sądu administracyjnego. Postanowienie sądu w tym przedmiocie jest prawomocne. Dokonując kontroli legalności postanowienia D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] sąd w obecnym składzie rozpatrujący skargę M. M. stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Kluczowe dla oceny legalności tego postanowienia było rozstrzygnięcie kwestii, czy doszło do skutecznego doręczenia M. M. postanowienia organu I instancji, a co za tym idzie, od jakiego dnia organy winny liczyć termin do wniesienia zażalenia na to postanowienie. Zdaniem sądu ustalenia poczynione w tym zakresie przez organ wojewódzki były prawidłowe, a zatem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a w szczególności przepisowi art. 134 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl tego przepisu organ, do którego wpłynęło zażalenie stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność zażalenia oraz uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Przepis ten organ II instancji zastosował prawidłowo, ponieważ wcześniej trafnie ustalił datę doręczenia M. M. postanowienia organu I instancji. Sąd rozpatrujący obecnie skargę po dokonaniu oceny zgromadzonych przez organ akt administracyjnych podzielił stanowisko organu II instancji zawarte w zaskarżonym postanowieniu, że zażalenie wniesione przez M. M. zostało złożone z uchybieniem terminu. Jak stanowi art. 141 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (mający zastosowanie również w postępowaniu egzekucyjnym, w administracji), zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie. Zdaniem sądu prawidłowo ustalono, że przesyłka pocztowa oznaczona numerem [...], adresowana do M. M. (ul. [...] S.) wpłynęła do urzędu pocztowego oddawczego w dniu 17 czerwca 2010 r. i w tym też dniu została wydana do doręczenia. W związku z niezastaniem adresatki listonosz pozostawił zawiadomienie w skrzynce pocztowej umieszczonej na drzwiach mieszkania (awizo). W dniu 24 czerwca 2010 r. wystawione zostało powtórnie awizo, które ponownie doręczający pozostawił w skrzynce na listy. Przesyłki nie podjęto w terminie i została ona w dniu 3 lipca 2010 r. zwrócona do nadawcy z adnotacją "nie podjęto w terminie". Ustalenia powyższe zostały dokonane przez organ II instancji w zgodzie z zasadą dążenia do ustalenia prawdy obiektywnej i z zasadą dopuszczania jako dowód wszystkiego, co nie jest sprzeczne z prawem. Uzyskano bowiem pismo Naczelnika Urzędu Pocztowego S. z dnia 4 września 2010 r. (odpowiedź na pismo DWINB z dnia 19 sierpnia 2010 r.). Ze wyjaśnień naczelnika organ wyprowadził wniosek, że w niniejszej sprawie doszło do tzw. fikcji prawnej doręczenia, która ma miejsce wówczas, gdy doręczyciel nie miał możliwości doręczenia przesyłki w sposób przewidziany w art. 42 i 43 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jak słusznie wskazał organ, w pierwszej kolejności winna mieć miejsce próba dokonania doręczenia właściwego i tylko wówczas gdy okaże się, że jest ono niemożliwe, dopuszczalne jest dokonanie doręczenia na zasadzie art. 44 k.p.a. Zgodnie z przepisem z art. 42 § 1 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. W przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania (doręczenie zastępcze uregulowane w art. 43 k.p.a.). W razie zaś niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a. poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej (art. 44 § 1 k.p.a.). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu, o którym mowa powyżej, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Biorąc pod uwagę okoliczności faktyczne związane z doręczeniem postanowienia organu I instancji i przytoczone przepisy prawa, w rozpoznawanej sprawie poza sporem jest fakt, że listonosz nie zastał adresatki w domu, co też uzasadniało skorzystanie z procedury określonej w przepisie art. 44 k.p.a. Organ II instancji dokonał słusznej oceny prawidłowości awizowania przesyłek przez doręczyciela. Wobec tego prawidłowo stwierdzono, że pierwszego awizowania dokonano w dniu 17 czerwca 2010 r.. Wobec tego trafnie przyjęto dalej, że rozstrzygnięcie organu I instancji zostało skutecznie doręczone M. M. w dniu 1 lipca 2010 r. Zatem 7-dniowy termin do wniesienia zażalenia upłynął z dniem 8 lipca 2010 r. Co za tym idzie zażalenie skarżącej na rozstrzygniecie pierwszoinstancyjne, na którym widnieje prezentata z dnia 14 lipca 2010 r. zostało wniesione po terminie. W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie DWINB odpowiada prawu, albowiem zostało oparte na należycie ustalonym stanie faktycznym, a nadto prawidłowo zastosowano stosowne przepisy k.p.a. Oczywiście przyjęcie fikcji doręczenia, o której mowa w art. 44 k.p.a. rodzi domniemanie prawne, że pismo zostało doręczone adresatowi. Domniemanie to może zostać obalone, jednak ciężar obalenia tego domniemania spoczywa na stronie (tak np. w postanowieniu NSA z dnia 17 czerwca 2009 r, II OZ 511/09, orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednak w niniejszej sprawie strona skarżąca nie obaliła domniemania prawidłowości doręczenia przesyłki, zamiast tego skupiając się na zarzutach wobec meritum postępowania przed organami nadzoru budowlanego. Argumenty tego rodzaju nie mogły odnieść zamierzonego skutku przy ocenie legalności postanowienia dotyczącego wyłącznie terminu do wniesienia zażalenia. Biorąc pod uwagę powyższe, a co za tym idzie nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu. .