II SA/Wr 748/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Asesor WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Ewa Trojan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 lutego 2020 r. sprawy ze skargi "[...]" sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki rozbudowanej części parkingu naziemnego oddala skargę w całości. Decyzją z [...].09.2019 r. (nr [...])[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako "organ"), po rozpatrzeniu odwołania spółki "[...]" sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w [...] (dalej jako "skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] z [...].05.2019 r. (nr [...]) nakazującą spółce rozbiórkę rozbudowanej części parkingu naziemnego, zlokalizowanego na terenie działki nr [...],[...], obręb [...] przy ul. [...] we [...] (obejmującej wszystkie elementy składowe - krawężniki, nawierzchnię, podbudowę, elementy odwodnienia). Jak wynika z uzasadnienia decyzji postępowanie prowadzone było z urzędu w związku z informacjami o niezgodnym z przepisami wykonaniu parkingu na działce nr [...]. Organ I instancji po przeprowadzeniu kontroli obiektu ([...].10.2018 r.) i ponownych oględzin ([...].11.2018 r.) oraz ustaleniu braku udzielenia pozwolenia na budowę lub przyjęcia zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych obejmujących budowę parkingu nadziemnego (pismo Wydziału Architektury i Budownictwa z [...].11.2018 r.), wszczął postępowanie naprawcze w sprawie opisanych robót budowlanych i zobowiązał inwestora postanowieniem z [...].12.2018r. do przedłożenia dokumentów określonych w art. 48 ust. 2 i 3 u.p.b. w terminie 3 miesięcy. Z uwagi na nieprzedłożenie dokumentacji umożliwiającej legalizację wykonanych robót, PINB decyzją z [...].05.2019 r. nakazał spółce rozbiórkę rozbudowanej części parkingu naziemnego. Dalej organ wyjaśnił, że analizując całość zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie nie ulega wątpliwości, że na terenie działki nr [...] powstała nowa część obiektu budowlanego o funkcji parkingu. Świadczy o tym ukształtowanie obiektu (teren w obrębie działki utwardzono kostką brukową i wydzielono krawężnikami, tworząc plac umożliwiający manewrowanie pojazdów osobowych i ich parkowanie), wyposażenie (odwodnienie, linie wydzielające miejsca postojowe) oraz funkcja jaką spełnia (parkują na nim w wydzielonych liniami polach pojazdy osobowe). Organ stwierdził, że opisany obiekt spełnia kryteria zawarte w definicji parkingu z § 3 pkt 25 rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 20.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co oznacza, że nie doszło jedynie do utwardzeniem terenu. Doszło natomiast do rozbudowy istniejącego parkingu, ponieważ część parkingu wykonana na działce nr [...] tworzy jednolitą całość techniczno-użytkową z parkingiem przyległym do budynku przy ul. [...][...] (wspólny układ krawężnikowy, wspólne odwodnienie, jednolita powierzchnia parkingu z kostki, brak jakichkolwiek rozgraniczeń między obiema częściami). Dalej organ stwierdził, że w obrębie działki nr [...] utworzono 19 miejsc postojowych, co oznacza, że wykonanie rozbudowy parkingu nie było zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, co przewiduje dla miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie - art. 29 ust. 1 pkt 10 Prawa budowlanego. W tej sytuacji inwestor powinien uzyskać pozwolenie na rozbudowę przedmiotowego parkingu, którego nie uzyskał. Organ wskazał również na brak przedłożenia przez spółkę wymaganych dokumentów, do których złożenia została zobligowana postanowieniem z [...].12.2018r. Dalej zauważył, że sporny obiekt jest niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie ulic [...],[...] i [...] we [...] uchwalonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej [...] z dnia [...] grudnia 2012r. (dalej - m.p.z.p.). Teren działki nr [...] znajduje się częściowo na obszarze oznaczonym w planie jako 5U, a częściowo na obszarze oznaczonym w tym planie jako 6UO. Dla obszaru 5U obowiązują następujące ustalenia dot. ukształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu m.in. wzdłuż terenu 4MW obowiązuje pas zieleni ochronnej o szerokości nie mniejszej niż 10m (§ 20 ust. 3 pkt 12 m.p.z.p.), natomiast na obszarze 6UO obowiązują następujące ustalenia dot. ukształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu m.in. wzdłuż terenu 4MW obowiązuje pas zieleni ochronnej o szerokości nie mniejszej niż 10m (§ 21 ust. 2 pkt 9 m.p.z.p.), a wzdłuż terenu 5U oraz w pasie zieleni ochronnej obowiązuje szpaler drzew (§ 21 ust. 2 pkt 10 m.p.z.p.). Przedmiotowy parking znajdują się natomiast w odległości ok. od 2,28m do 3,63m od granicy działki nr [...] od strony działek znajdujących się na obszarze 4MW, ponadto leży częściowo na obszarze oznaczonym w planie jako 5U, a częściowo na obszarze oznaczonym w tym planie jako 6UO. Nadto organ stwierdził, że parking narusza § 19 ust. 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który określa, że stanowiska postojowe dla samochodów osobowych, w tym również zadaszone, oraz otwarte garaże wielopoziomowe należy sytuować na działce budowlanej w odległości od granicy tej działki nie , mniejszej niż 6 m - w przypadku parkingu od 11 do 60 stanowisk postojowych włącznie. Analizy odległości miejsc postojowych od granicy działki nr [...] z działką nr [...] wskazuje, że odległość ta mieści się w granicach ok. od 2,28m do 3,63m. Odnosząc się do argumentów odwołania organ stwierdził, że z punktu widzenia prawa budowlanego obiekt budowlany należy kwalifikować przede wszystkim ze względu na jego przeznaczenie, czyli funkcję jaką ma pełnić. Jeżeli utwardzenie terenu wykonane zostało z przeznaczeniem na miejsca postojowe dla pojazdów osobowych, to należy zastosować procedurę legalizacyjną odpowiednią właśnie dla miejsc postojowych. W niniejszej sprawie nie ma wątpliwości, że wykonane roboty stanowiły rozbudowę części parkingu naziemnego. Świadczy o tym ukształtowanie obiektu (teren w obrębie działki utwardzono kostką brukową i wydzielono krawężnikami, tworząc plac umożliwiający manewrowanie pojazdów osobowych i ich parkowanie), wyposażenie (odwodnienie, linie wydzielające miejsca postojowe) oraz funkcja jaką spełnia (parkują na nim w wydzielonych liniami polach pojazdy osobowe). Wobec tego organ uznał, że twierdzenie spółki, że na terenie wykonanej części parkingu brak jest linii wydzielających miejsca postojowe jest bezsprzecznie niezgodne z prawdą, co widać wyraźnie na dokumentacji fotograficznej wykonanej w trakcie kontroli przeprowadzanych przez pracowników organu I instancji na przedmiotowej nieruchomości. Dodatkowo organ wyjaśnił, że o ile w trakcie kontroli, o której terminie zawiadomiono uprzednio spółkę nie było na terenie działki nr [...] zaparkowanych samochodów osobowych, to już w trakcie oględzin przeprowadzanych w dniu [...].11.2018 r. stwierdzono, że na terenie spornej nieruchomości były zaparkowane pojazdy osobowe. Także na zdjęciach ortofotomapy widać zaparkowane pojazdy osobowe na terenie działki nr [...]. Organ nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 79 § 1 k.p.a. Wskazał, że art. 81 a u.p.b., regulujący dokonywanie czynności kontrolnych przez organy nadzoru budowlanego, stanowi lex specialis w stosunku do przepisów k.p.a. w zakresie zawiadamiania o kontroli. Oznacza to, że do prowadzonego w oparciu o ten przepis postępowania kontrolnego, nie mają zastosowania przepisy k.p.a. dotyczące zawiadomienia o terminie kontroli (art. 79 k.p.a.). Przeprowadzone w dniu [...].11.2018r. czynności wyjaśniające nie były kontrolą w rozumieniu art. 81 ust. 4 u.p.b., stanowiły jedynie weryfikację ustaleń kontrolnych dokonanych [...].10.2018 r. W ocenie organu również przywoływane przez stronę odwołującą zgłoszenie zamiaru zmiany sposobu użytkowania budynku magazynowego na budynek biurowy z funkcją edukacyjną znajdującego się w sąsiedztwie rozbudowanej części parkingu nadziemnego nie miało wpływu na wydane rozstrzygnięcie organów nadzoru budowlanego. Z pisma organu administracji architektoniczno-budowlanej z [...].11.2018 r. wynika, że inwestycja związana z budową parkingu naziemnego na działce nr [...], nie była przedmiotem ani udzielonego pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. W skardze na decyzję DWINB z [...].09.2019 r. (nr [...]) skarżąca spółka podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niedokładną analizę i błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, co w efekcie doprowadziło do uznania, że na terenie działki nr [...] powstała nowa część obiektu budowlanego o funkcji parkingu, podczas gdy ustalenia dotyczące parkowania pojazdów zostały poczynione w oparciu o jednorazowe oględziny, przez co nie można stwierdzić, że w sposób niebudzący wątpliwości ustalono funkcję wykonanego utwardzenia. Ponadto podniesiono zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. 48 ust. 1 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 5 u.p.b. poprzez ich zastosowanie i nakazanie rozbiórki parkingu, podczas gdy w sytuacji, w której utwardzenie terenu działki nr [...] nie stanowi parkingu, lecz teren utwardzony brak jest podstaw do prowadzenia postępowania legalizacyjnego; art. 48 ust. 1 u.p.b. w zw. z § 19 ust. 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz § 20 ust. 3, pkt 12, § 21 ust. 2 pkt 9 i 21 ust. 2 pkt 10 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie ulic [...],[...] i [...] we [...], poprzez uznanie, że utwardzenie terenu kwalifikowane przez organy nadzoru jako parking narusza przepisy rozporządzenia oraz MPZP, podczas gdy w sytuacji gdy wykonane roboty należałoby uznać za utwardzenie terenu, brak jest podstaw do tego, aby utwardzenie, nie podlegające regulacji prawa budowlanego, weryfikowano pod kątem zgodności z przepisami rozporządzenia oraz MPZP. Formułując takie zarzuty skargi jej autor wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Rozwijając zarzuty skargi skarżąca nie podzieliła ustaleń faktycznych dokonanych przez orzekające w sprawie organy. Nie zgodziła się z zakwalifikowaniem wykonanego utwardzenia jako parkingu oraz uznaniem, że wobec braku wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budową, należałoby przeprowadzić procedurą legalizacyjną w oparciu o art. 48 ust. 1 u.p.b. Spółka wskazała, że fakt parkowania samochodów został stwierdzony wyłącznie raz, podczas oględzin w listopadzie 2018 r. Jednocześnie okoliczność ta nie została stwierdzona podczas oględzin w dniu [...].10.2018 r. Skarżąca wyjaśniła, że jej zamierzeniem nie było wykonanie parkingu, a jedynie utwardzenia placu, aby umożliwić samochodom dostawczym dojazd na zaplecze istniejącego budynku biurowego przy ul. [...][...]. Wykonane utwardzenie umożliwiło dojazd oraz zawracanie pojazdom dostawczym. Wcześniej było to nie możliwe z uwagi na nierówny kształt terenu, który wymagał utwardzenia. W ocenie spółki, sposób wykorzystywania danego miejsca, nie może zostać ustalona w wyniku jednorazowej obserwacji dokonanej przez organy nadzoru. Stwierdzona jednorazowo okoliczność zaparkowania pojazdów nie może przesądzać funkcji pełnionej przez wykonane utwardzenie. Fakt pełnienia funkcji parkingu powinien zostać wykazany ponad wszelką wątpliwość, także innymi środkami dowodowymi. W szczególności, że podczas pierwszych oględzin na utwardzeniu nie było zaparkowanych pojazdów, a w pozostałych dniach teren był wykorzystywany dojazdowo przez pojazdy dostawcze, a także przez samochód ciężarowy oraz koparkę w celu wywozu zgromadzonego kruszywa. Odnosząc się zaś do kwestii wykonanego odwodnienia, spółka wyjaśniła, że mając na uwadze fakt, jak teren wyglądał przed dokonaniem utwardzenia, występowanie obecnie odwodnienia w formie 3 wpustów oraz odwodnienia liniowego jest naturalną konsekwencją wykonania utwardzenia. Wcześniej teren ten był nierówny, wobec czego oczywistym jest, że po jego utwardzeniu konieczne było wykonanie odpowiedniego odwodnienia. Według spółki, kwestia ta nie ma znaczenia dla zakwalifikowania obiektu jako parking, ponieważ nie wynika z definicji parkingu zawartej w rozporządzeniu, a nadto orzecznictwo administracyjne nie wyklucza urządzania odwodnienia dla utwardzonego terenu. W ocenie spółki ustalony przez organy nadzoru budowlanego stan faktyczny sprawy nie wskazuje jednoznacznie na fakt, że na działce [...] został wykonany parking. Nie jest też możliwe jednoznaczne wykluczenie, że mamy w istocie do czynienia z utwardzeniem terenu, a nie parkingiem. W niniejszej sprawie doszło do utwardzenia części terenu za pomocą kostki brukowej. Tego typu roboty Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał za utwardzenie terenu wskazując, że wyznacznikiem uznania utwardzenia powierzchni gruntu na działce budowlanej jest co do zasady wykonanie z wykorzystaniem materiałów budowlanych (np. poprzez ułożenie kostki brukowej, wylanie płyty betonowej) urządzenia budowlanego, które nie ma charakteru samoistnego i przyporządkowane jest celom związanym ze sposobem korzystania z tej działki (wyrok z 27.03.2019 r., sygn. akt II SA/Rz 1304/18). Według spółki należy uznać, że utwardzenie powierzchni gruntu na działkach budowlanych, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 5 u.p.b., powinno być w zasadzie zaliczane do urządzeń budowlanych (art. 3 pkt 9 u.p.b.), a więc urządzeń technicznych, które z natury pozostają w związku funkcjonalnym z określonym obiektem budowlanym (budowlą), w stosunku do którego spełniają funkcję służebną, umożliwiającą prawidłowe użytkowanie tego obiektu. Ponadto autor skargi zwrócił uwagę, że stanowisko organu, z którego wynika, że utwardzenie terenu stanowi parking służący zaspokajaniu potrzeb parkingowych pracowników biurowców przy ul. [...][...] lub mieszkańców sąsiednich wspólnot mieszkaniowych stanowi tylko przypuszczenie, które nie zostało podparte jakimkolwiek dowodem, bowiem już w odwołaniu wskazano, że zarówno zespół budynków biurowych jak i wspólnota mieszkaniowa bilansuje własne miejsca parkingowe. W konsekwencji brak jest podstaw do przyjmowania założenia, że utwardzenie terenu stanowi samodzielny obiekt budowlany i służy potrzebom parkingowym osób postronnych. Zrealizowane utwardzenie zostało wykonane wyłącznie na potrzeby obiektu biurowego przy ul. [...][...] i jest z nim funkcjonalnie związane, tym samym nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednocześnie, nie stanowi osobnego obiektu, bowiem bez budynku przy [...][...] i związanego z nim zagospodarowania nie mógłby samodzielnie funkcjonować. Powyższą kwalifikację podzielił WSA w Warszawie w wyroku z 12.07.2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1898/16. Wobec powyższego ustalenia dokonane przez organy nie są prawidłowe i doprowadziły do błędnego ustalenia stanu faktycznego, bowiem wykonane roboty budowlane nie doprowadziły do powstania nowego obiektu budowlanego w postaci parkingu, lecz do utwardzenia terenu, które zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 5 u.p.b. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę tym samym niewłaściwym jest wdrażanie postępowania legalizacyjnego na podst. art. 48 ust. 1 u.p.b. Konsekwencją powyższego jest brak możliwości weryfikowania powstałego utwardzenia przez pryzmat zgodności z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem wbrew sformułowanym w niej zarzutom brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem prawa dającym podstawę do ich wzruszenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lub pkt 2 p.p.s.a. Zasadne było zastosowanie przepisu art. 48 ust. 4 u.p.b., nakazującego rozbiórkę samowolnie rozbudowanej części parkingu naziemnego. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego brak jest podstaw do zakwestionowała ustaleń organów orzekających co do charakteru objętych nakazem rozbiórki robót budowlanych jako wymagających pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 6-7 u.p.b. i § 3 pkt 25 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie), faktu zrealizowania ich bez wymaganego pozwolenia na budowę (wykonanie 19 miejsc postojowych nie było zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, co przewiduje dla miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie art. 29 ust. 1 pkt u.p.b.), niezgodności z § 20 pkt 12, § 21 ust. 2 pkt 9 i pkt 10 uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie ulic [...],[...] i [...] we [...] (w zakresie ustaleń dotyczących ukształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczących pasa zieleni ochronnej o szerokości nie mniejszej niż 10m), naruszenia § 19 ust. 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - w zakresie niespełnienia wymogów odległościowych usytuowania parkingu od granicy działki nr [...] oraz faktu niezrealizowania obowiązków nałożonych na skarżącą stronę postanowieniem PINB z [...].12.2018 r. - wydanym zgodnie z treścią art. 48 ust. 2 i 3 u.p.b. Na podstawie należycie zebranego i ocenionego materiał dowodowy, nie naruszając gwarancji procesowych skarżącej spółki, zasadnie organy nadzoru budowlanego wdrożyły tryb naprawczy z art. 48 ust. 2 u.p.b. Wbrew zarzutom skargi zakres robót wymagał pozwolenia na budowę zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.b. Nie był to bowiem przypadek utwardzenia powierzchni gruntu. Pojęcie "utwardzenie gruntu" nie jest zdefiniowane w przepisach prawa budowlanego. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 5 u.p.b. - nie zawiera żadnych ograniczeń podmiotowych ani przedmiotowych. Z jego brzmienia nie wynika, na czym ma polegać utwardzenie powierzchni gruntu, czy też jakim celom może służyć wykonanie takich robót budowlanych i jakie może być przeznaczenie docelowe tak utwardzonej powierzchni. Wykonanie utwardzenia powierzchni gruntu działki budowlanej i przeznaczenie tak utwardzonego terenu może, zatem być różne, ale roboty budowlane wykonywane na podstawie analizowanego przepisu nie powinny doprowadzić do powstania obiektu budowlanego wymagającego uzyskania pozwolenia na budowę (por. wyroki z 20.02.2001 r., sygn. akt IV SA 10/99; z 16.12.2002 r., sygn. akt SA/Rz 2123/00, z 3.06.2003 r., sygn. akt II SA/Kr 1741/01 i z 1.04.2009 r., sygn. akt II OSK 462/08). O tym, czy nie zostanie przekroczony zakres regulacji z art. 29 ust. 2 pkt 5 u.p.b. może też decydować sposób użytkowania i przeznaczenie terenu utwardzonego. Zasadnie wykazały to organy, że zamiarem spółki było wykonanie nowej część obiektu budowlanego o funkcji parkingu. Świadczy o tym ukształtowanie obiektu na spornej nieruchomości. Tworzy on bowiem jednolitą całość techniczno-użytkową z parkingiem przyległym do budynku przy ul. [...][...]. Doszło zatem do powstania wspólnego układu krawężników, wspólnego odwodnienia, jednolitej powierzchni z kostki oraz braku jakichkolwiek rozgraniczeń między obiema częściami. Sporny teren został w taki sposób wydzielony krawężnikami i połączony z istniejącym już parkingiem, że tworzy zorganizowaną całość, która umożliwia manewrowanie pojazdów osobowych i ich parkowanie. Wyposażenie nowopowstałej część (linie wydzielające miejsca postojowe) oraz funkcja jaką spełnia (parkują na nim w wydzielonych liniami polach pojazdy osobowe), wskazują jednoznacznie, że skarżąca spółka dokonała budowy miejsc postojowych dla samochodów osobowych powyżej 10 stanowisk. Twierdzenia spółki o wykonaniu jedynie utwardzenia terenu działki nie mają oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym i pozostają z nim w sprzeczności. Nie znajdują one również potwierdzenia w treści definicji parkingu zawartej w § 3 pkt 25 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - przez pojęcie parkingu należy rozumieć wydzieloną powierzchnię terenu przeznaczoną do postoju i parkowania samochodów, składającą się ze stanowisk postojowych oraz dojazdów łączących te stanowiska, jeżeli takie dojazdy występują. Sąd podziela stanowisko organów, że sporna część parkingu naziemnego z uwagi na sposób wykonania, odrębność konstrukcyjną, funkcjonalność należy zaliczyć do budowli. Nie stanowi ona urządzenia budowlanego. Co prawda art. 3 pkt 9 u.p.b. do urządzeń budowlanych zalicza m.in. place postojowe, a więc obiekty o zbliżonej konstrukcji, jednak warunkiem zakwalifikowania placu do urządzeń budowlanych jest jego techniczne związanie z obiektem umożliwiające użytkowanie tego obiektu zgodnie z przeznaczeniem. W przypadku budowy część parkingu naziemnego na działce [...] takiego związku nie sposób się doszukać, gdyż parking jest obiektem samodzielnym, służącym do realizacji funkcji tylko jemu przypisanych, a więc nie związanej wyłącznie ze zlokalizowanym w sąsiedztwie budynkiem biurowym (przy ul. [...][...]). Konkludując, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że sporny obiekt budowlany służy celom parkingowym. Potwierdza to m.in. dokumentacja fotograficzna załączona do protokołu z prawidłowo przeprowadzonej kontroli obiektu w dniu [...].10.2018 r. oraz przeprowadzonych czynności wyjaśniających z [...].11.2018 r. Z tych względów nie stwierdzając naruszenia prawa materialnego, ani też uchybienia regułom procedury w stopniu skutkującym wznowieniem postępowania administracyjnego, bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zwłaszcza naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.).