II SA/Wr 749/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędzia NSA Halina Kremis Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi S.T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie sprostowania omyłki w decyzji o przejęciu za rentę gospodarstwa rolnego I. uchyla postanowienie I i II instancji; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz strony skarżącej kwotę 374,00 zł (trzysta siedemdziesiąt cztery) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...], podjętym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 126 i art. 144 oraz art. 113 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwanego dalej "k.p.a.", po rozpatrzeniu zażalenia S.T. na postanowienie Wójta Gminy S.B. z dnia [...] r. Nr [...] o sprostowaniu omyłki w decyzji Naczelnika Gminy S.B. z dnia [...] r. Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy w/w postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Kolegium wskazało, że Wójt Gminy S.B. sprostował z urzędu oczywiste omyłki pisarskie w w/w decyzji Naczelnika Gminy S.B. z dnia [...] r. Nr [...] przez: dopisanie w pkt 1 sentencji decyzji działki nr 124, zmianę numeru kw z 6426 na 8426 oraz uzupełnienie pkt 1 sentencji decyzji o informację, że dla działek nr 106, 112, 113, 114, 115, 116 i 117 o łącznej powierzchni 3,69 ha nie jest prowadzona księga wieczysta. W uzasadnieniu decyzji Wójt wskazał, że decyzją z dnia [...] r. przejęto na wniosek rolników za rentę gospodarstwo rolne o pow. 11,62 ha bez zabudowań. Wymieniając w decyzji numery działek wchodzących w skład gospodarstwa przeoczono działkę numer 124, gdyż dopiero dodając powierzchnie tej działki do pozostałych uzyskuje się obszar gospodarstwa 11,62 ha. Ponadto w oznaczeniu numeru księgi wieczystej popełniono błąd, gdyż działki nr 111, 118, 124 i 126 objęte były i są księgą numer 8426, a nie nr 6426. Omyłkowo w decyzji wpisano, że działki nr 106, 112, 113, 114, 115, 116 i 117 objęte są księgą wieczystą, gdy tymczasem nie była założona dla nich księga wieczysta. W zażaleniu na to postanowienie S.T. zarzucił rażące naruszenie art. 113 §1 k.p.a. przez błędne jego zastosowanie i wniósł o jego uchylenie. W ocenie strony uchybienia decyzji takie jak pominięcie numeru działki, strona uważa za odrębną pozycję roszczenia, co może nastąpić w zależności od okoliczności w drodze uzupełnienia decyzji bądź jej zmiany we właściwym trybie. Strona powołała się przy tym na powszechnie przyjętą zasadę, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Jednocześnie wskazała, że zgodnie z wpisem w kw. 8426 S.T. jest właścicielem także działki nr 124 jako następca prawny F. i J.T.. Rozpatrując powyższe zażalenie, SKO w W. wskazało, że przedmiotem sprostowania w trybie określonym w art. 113 § 1 k.p.a. są "błędy pisarskie i rachunkowe" oraz "inne oczywiste omyłki". W orzecznictwie sądowym pojęciom tym nadaje się następujące znaczenia: a) "Błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, np. dodawania lub dzielenia, a błąd pisarki - widoczne, wbrew zamierzeniu władzy, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię albo widocznie niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Jeżeli w art. 81 upoważniono władzę do sprostowania błędów pisarskich, rachunkowych i innych oczywistych omyłek, miano na myśli tylko omyłki co do swej istoty stojące na równi z błędami pisarskimi, a zatem tylko omyłki polegające na tym, że w decyzji wyrażono coś, co widocznie jest niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez władzę, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słowa itp." (wyrok NTA z dnia 13 stycznia 1932 r., L. rej. 8334/30, cyt. za: E. Iserzon, Komentarz, 1937, s. 179-180); b) "Przez błąd rachunkowy w świetle art. 350 § 1 k.p.c. rozumieć należy błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych, a w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji. Pominięcie natomiast w sentencji wyroku niektórych pozycji roszczeń powoda może być -zależnie od okoliczności - przedmiotem wniosku o uzupełnienie wyroku lub przedmiotem zaskarżenia, nie może zaś służyć za przesłankę do sprostowania wyroku" (postanowienie SN z dnia 21 czerwca 1967 r., sygn. akt II CZ 48/67, publ. OSNC 1968, nr 1, poz. 10); c) "Stosownie do przepisu art. 113 § 1 k.p.a. sprostowaniu podlegają jedynie błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki popełnione w decyzjach wydanych przez organ administracji państwowej. Sprostowanie nie może wykraczać poza granice określone powyższym przepisem. Przyjęta w nim klasyfikacja wadliwości jest wyczerpująca. Te wady decyzji charakteryzuje przy tym ich oczywistość, stanowiąca równocześnie normy dopuszczalności sprostowania. Wynika z tego, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Oczywista omyłka w rozumieniu wyżej wymienionego przepisu to widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu" (wyrok NSA z dnia 10 lutego 1994 r., sygn. akt SA/Kr 723/93, publ. ONSA 1995, nr 2, poz. 65); d) "Błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, a błąd pisarski to widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia albo widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Na równi z błędami pisarskimi i rachunkowymi potraktowano inne oczywiste omyłki" (wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt II SA 863/00, publ. Lex nr 75522) oraz błędy popełnione w zakresie sprecyzowania danych strony przez określenie miejsca i daty jej urodzenia oraz miejsca zamieszkania (wyrok NSA z dnia 20 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 258/07, publ. Lex nr 505247). W tej sprawie – jak wskazało Kolegium - niewątpliwym jest, że w decyzji popełniono błąd pisarski w określeniu numeru księgi wieczystej, gdyż zamiast początkowej cyfry "8" wpisano "6". Nietrafnie więc strona zarzuca, że błędne oznaczenie numeru księgi wieczystej nie może być sprostowane w trybie art. 113 §1 k.p.a.. Organ zgodził się przy tym z zażaleniem, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej decyzji. Z decyzji rentowej wynika, że na jej mocy Skarb Państwa przejął na własność gospodarstwo rolne F. i J.T. o powierzchni 11,62 ha bez zabudowań w zamian za świadczenia rentowe. Zgodnie więc z tą decyzją Skarb Państwa przejął wszystkie grunty rolników. Wymieniając w decyzji działki wchodzące w skład gospodarstwa pominięto jedną działkę, a to działkę nr 124. To pominiecie należy traktować – zdaniem Kolegium - jako inną oczywistą pomyłkę w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a., gdyż dopiero sumując powierzchnie działki nr 124 z pozostałymi wymienionymi w decyzji działkami uzyskuje się powierzchnię gruntów gospodarstwa rolnego wymienionej w decyzji (11,62 ha). Organ nie zgodził się zatem ze strona, że dopisanie działki nr 124 prowadzi do zmiany merytorycznej decyzji albowiem także po wskazanym sprostowaniu przedmiotem rozstrzygnięcia jest przejecie całości gospodarstwa rolnego bez zabudowań. Za oczywistą omyłkę w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a. Kolegium uznało też wskazanie w decyzji, że działki nr 106, 112, 113, 114, 115, 116 i 117 są objęte kw 6426 (84267), skoro nigdy nie wchodziły w skład tej księgi a nawet nie miały założonej księgi wieczystej. W związku z omyłkowym określeniem księgi wieczystej decyzja rentowa nie była wprowadzona do kw 8426 i to właśnie S.T. zainicjował postępowanie o sprostowanie wnosząc o wprowadzenie decyzji rentowej do kw 8426. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł S.T., zarzucając naruszenie przepisów postępowania: art. 10 k.p.a. przez niepoinformowanie strony o planowanym terminie wydania postanowienia, a tym samym brak zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, niemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów; art. 7, art. 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a w szczególności czy i jaki wpływ na wydanie decyzji Naczelnika Gminy S.B. mógł mieć brak działki nr 124 na mapie ewidencji gruntów; art. 113 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie. Biorąc powyższe pod uwagę wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Uzasadniając skargę, S.T. wskazał, że niedopuszczalne jest dokonywanie w trybie art. 113 § 1 k.p.a. sprostowania orzeczenia w takim zakresie, jaki przedsięwziął organ samorządowy. Sprostować można jedynie oczywistą omyłkę i w żadnym razie nie może to prowadzić do merytorycznej zmiany (choćby częściowej) orzeczenia. Każde sprostowanie, które ingeruje w materialną treść rozstrzygnięcia, stanowi nie tylko rażące naruszenie art. 113 § 1 k.p.a., ale także jest nie do pogodzenia z zasadą wynikająca z art. 110 k.p.a.. Przedmiotem sprostowania w trybie określonym w przepisie art. 113 § 1 k.p.a. są "błędy pisarskie i rachunkowe" oraz "inne oczywiste omyłki". W orzecznictwie sądowym pojęciom tym nadaje się następujące znaczenia: błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, np. dodawania lub dzielenia, a błąd pisarki - widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu albo widocznie mylną pisownię albo widocznie nie zamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Pominięcie natomiast w sentencji wyroku niektórych pozycji roszczeń powoda może być - zależnie od okoliczności - przedmiotem wniosku o uzupełnienie wyroku lub przedmiotem zaskarżenia, nie może zaś służyć za przesłankę do sprostowania wyroku (postanowienie SN z dnia 21 czerwca 1967 r., sygn. akt II CZ 48/67, publ. OSNC 1968, nr 1, poz. 10). Stosownie do przepisu art. 113 § 1 k.p.a. sprostowaniu podlegają jedynie błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki popełnione w decyzjach wydanych przez organ administracji państwowej. Sprostowanie nie może wykraczać poza granice określone powyższym przepisem. Przyjęta w nim klasyfikacja wadliwości jest wyczerpująca. Te wady decyzji charakteryzuje przy tym ich oczywistość, stanowiąca równocześnie normy dopuszczalności sprostowania. Wynika z tego, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Oczywista omyłka w rozumieniu wyżej wymienionego przepisu to widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu (uzasadnienie wyroku NSA z dnia 10 lutego 1994 r., sygn. akt SA/Kr 723/93, publ. ONSA1995, nr 2, poz. 65). Skarżący wskazał także, że w orzecznictwie i piśmiennictwie zatem powszechnie przyjęta jest teza, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia (np. wyrok NSA z dnia 4 maja 1988 r., sygn. akt III SA 1466/87, publ. OSP 1990, z. 11, poz. 398, w którym stwierdzono, że "nie jest dopuszczalne sprostowanie decyzji (art. 113 § 1 k.p.a.), które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego. Przedmiotem sprostowania nie mogą być mylne ustalenia faktyczne organu administracji lub mylne zastosowanie przepisu prawnego. Wydane w trybie art. 113 k.p.a. postanowienie o sprostowaniu decyzji (będące reakcją organu l instancji na odwołanie strony), nie noszące jednak cech sprostowania, potraktowane natomiast przez organ jako "integralna część zaskarżonej decyzji", uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji przez NSA"; wyrok NSA z dnia 19 listopada 1991 r., sygn. akt SA/Wr 1084/91, publ. ONSA 1991, nr 3-4, poz. 93). Wadliwą decyzję ostateczną można wzruszyć tylko w drodze nadzwyczajnych środków prawnych, a nie w drodze sprostowania na podstawie art. 113 § 1 k.p.a.. Ponadto, S.T. zgodnie z prawomocnym i formalnie poprawnym wpisem w księdze wieczystej kw nr 8426 jest właścicielem działki nr 124 jako następca prawny F. i J. małż. T.. Zatem ma zastosowanie w stosunku do niego domniemanie wynikające z przepisu art. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 roku o księgach wieczystych i hipotece. Stanowisko Kolegium co do oczywistości omyłki pisarskiej poprzez pominięcie działki nr 124 z uwagi na ogólną powierzchnię przejętego w roku 1979 gospodarstwa rolnego, należy - w ocenie strony - uznać za błędne, zważywszy na znaczny upływ czasu od wydania tej decyzji, brak map ewidencyjnych dotyczących działki nr 124 z daty wydania decyzji z zaznaczeniem położenia tej nieruchomości oraz śmierć wnioskodawców małż. F. i J.T., a co za tym idzie brak możliwości dopuszczenia dowodu z zeznań tych świadków co do okoliczności związanych z przejęciem gospodarstwa rolnego. W piśmie z dnia 27 lutego 2006 r. Starosta W. poinformował skarżącego, że nie jest możliwe wydanie dokumentów dotyczących działki nr 124 w postaci mapy ewidencyjnej z uwagi na fakt, że na mapie ewidencyjnej brak jest m.in. działki nr 124. Istniała zatem niezgodność w zasobie kartograficznym dotycząca działki nr 124. Organy obu instancji nie wyjaśniły jaki wpływ powyższa niezgodność mogła mieć w dacie wydania decyzji Naczelnika Gminy S.B. z dnia [...] r. na treść decyzji. Takie wyjaśnienie nie może odbywać się trybie sprostowania decyzji na podstawie przepisu art. 113 k.p.a.. Zdaniem skarżącego zaskarżone postanowienie poprzez dopisanie działki nr 124 w pkt. 1 decyzji oraz sprostowanie numeru księgi wieczystej z 6426 na 8426 i uzupełnienie treści punktu 1 decyzji o informację, że dla działek nr 106, 112, 113, 114, 115, 116 i 117 o łącznej powierzchni 3,69 ha nie jest prowadzona księga wieczysta, stanowi niedopuszczalną zmianę rozstrzygnięcia co do istoty albowiem stanowi sprzeczne z prawem obejście przepisów rozdziału 13 k.p.a. o uchyleniu, zmianie oraz stwierdzeniu nieważności decyzji ostatecznych. Należy także podnieść, że zgodnie z przepisem art. 10 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W przedmiotowym postępowaniu nie poinformowano strony o planowanym zakończeniu postępowania odwoławczego, a tym samym pozbawiono możliwości przewidzianych w cyt. powyżej przepisie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji (postanowienia). Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Decyzja administracyjna (postanowienie) jest zgodna z prawem, gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej (postanowienia) przez sąd następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit a) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) i naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Podjęte w niniejszej sprawie postanowienia zostały podjęte na podstawie art. 113 § 1 k.p.a.. Badając pod kątem zastosowania tego przepisu przez organy orzekające, Sąd doszedł do przekonania, że doszło do jego naruszenia, co mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy bowiem zauważyć, że art. 113 § 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. W niniejszej sprawie Wójt Gminy S.B. uzupełnił i sprostował z urzędu błędy popełnione w decyzji Naczelnika Gminy S.B. z dnia [...] r. Nr [...] poprzez: dopisanie w pkt. 1 sentencji decyzji działki nr 124, sprostowanie numeru księgi wieczystej z 6426 na 8426 oraz uzupełnienie treści punktu 1 decyzji o informację, że dla działek nr 106, 112, 113, 114, 115, 116 i 117 o łącznej powierzchni 3,69 ha nie jest prowadzona księga wieczysta, co w istotny sposób zmieniło treść decyzji. W ocenie Sądu, powyższe sprostowanie w decyzji Naczelnika Gminy S.B. z dnia [...] r. Nr [...] dokonane przez organ I instancji, i następnie podtrzymane przez organ II instancji, nie mieści się w katalogu błędów i omyłek, które podlegają sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a., tj. nie jest to ani błąd pisarski czy rachunkowy, ani inna oczywista omyłka. W istocie dokonane sprostowanie prowadzi do istotnej zmiany rozstrzygnięcia, co w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych i stanowiska przyjętego przez skład orzekający w niniejszej sprawie jest niedopuszczalne (zob. wyrok NSA z dnia 4 maja 1988 r., sygn. akt III SA 1466/87, publ. OSP 1990, z. 11, poz. 398, w którym stwierdzono, że "nie jest dopuszczalne sprostowanie decyzji (art. 113 § 1 k.p.a.), które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego; a także wyroki NSA z dnia 9 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1534/08, z dnia 24 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1439/08 i in.). Podkreślić przy tym należy, że w literaturze i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, iż nie mogą podlegać sprostowaniu w powyższym trybie błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak i J. Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. BECK Warszawa 1996 r., s. 514; wyrok NSA z dnia 19 listopada 1991 r., sygn. akt SA/Wr 1084/91, publ. ONSA 1991, Nr 3-4, poz. 93). Tym samym sprostowanie nie może być kolejnym sposobem zmiany rozstrzygnięcia sprawy w zastępstwie ponownego przeprowadzenia postępowania i wydania decyzji. Uwzględniając powyższe, należało stwierdzić, że dokonane przez organ I instancji sprostowanie wykracza poza granice określone w/w przepisem, to natomiast stanowi naruszenie art. 113 § 1 k.p.a.. Jak wskazał zaś WSA w Warszawie w wyroku z dnia 29 czerwca 2007 r. (sygn. akt VI SA/Wa 433/07, publ. LEX nr 356431) sprostowanie nie może wykraczać poza granice określone przepisem art. 113 § 1 k.p.a.. Przyjęta w nim klasyfikacja wadliwości jest wyczerpująca. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, a błąd pisarski to widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia albo widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Z powyższego wynika zatem jednoznacznie, że sprostowanie aktu administracyjnego nie może prowadzić do zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia, a z taką zmianą mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem organy orzekające dopisały w pkt. 1 sentencji decyzji nowy numer działki (tj. 124) oraz uzupełniły treść pkt. 1 decyzji o informację, że dla działek nr 106, 112, 113, 114, 115, 116 i 117 o łącznej powierzchni 3,69 ha nie jest prowadzona księga wieczysta. Uwzględniając powyższe, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jak i postanowienie organu I instancji zostały wydane niezgodnie z prawem, a to obligowało do ich uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 152 w/w ustawy Sąd orzekł, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy. Stąd orzeczono jak w sentencji.