II SA/Wr 763/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz- Kremis (spr.) Asesor WSA Wojciech Śnieżyński Protokolant: Specjalista Magda Minkisiewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 lutego 2020 r. sprawy ze skargi Państwowego Gospodarstwa Leśnego, Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania zezwolenia na usunięcie drzew I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Decyzją nr [...], wydaną na podstawie art. 83 f ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2018 r., poz. 1614 ze zm.), art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 2018 r., poz.2129 ze zm.) oraz art. 105 kpa umorzono postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek PGL LP Nadleśnictwa [...] w sprawie wydania zezwolenia na usunięcie drzew rosnących na terenie działki nr [...] [...][...] obręb [...]. Na uzasadnienie organ wskazał, że wnioskiem z dnia [...] marca 2019 r Nadleśniczy Nadleśnictwa [...] zwrócił się do Wójta Gminy [...] z wnioskiem o wydanie zezwolenia na usunięcie drzew rosnących na nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa w zarządzie PGL LP Nadleśnictwo [...]. W uzasadnieniu strona wskazała, że drzewa stwarzają zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz usunięcie drzew ma na celu przywrócenie gruntu do użytkowania rolniczego. Po przeprowadzeniu analizy dokumentów złożonych pismami z dnia [...].03.2019 r. i [...].04.2019 r. organ stwierdza, że zgodnie z art. 83f ust. 1 pkt. 4 ustawy o ochronie przyrody, usuwanie drzew znajdujących się na terenach lasów nie podlega przepisom ustawy o ochronie przyrody a ograniczenia w tym względzie wynikają z przepisów ustawy o lasach. Zgodnie z doktryną i orzecznictwem sądowoadministarcyjnym działka o numerze ewidencyjnym [...] [...] obręb [...], stosownie do art. 3 pkt. 1 ustawy o lasach, stanowi las (wyrok SN IV CSK 353/08 z dnia 28.01.2009r, wyrok NSA I OSK 844/07 z dnia 2008.06.06). Dla drzew rosnących w lasach nie są wydawane decyzje o zezwoleniu usunięcia wskazanych, konkretnych okazów drzew, a usuwanie drzew z zasobów leśnych odbywa się na zasadach pozyskiwania drewna (wyrok WSA w Warszawie IV SA/Wa 1410/08 z dnia 2008.11.21). Od decyzji odwołanie w ustawowym terminie wniósł Skarb Państwa Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] reprezentowane przez radcę prawnego P. S. z Kancelarii [...] i Prawnicy w [...] zarzucając zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie przez organ I instancji przepisów prawa materialnego tj. art. 83 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie przyrody poprzez jego zastosowanie w sprawie i przyjęcie, że drzewa objęte wnioskiem z dnia [...] marca 2019 r. rosną na terenie lasu, podczas gdy działka w części objętej wnioskiem jest pastwiskiem trwałym, 2) naruszenie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, poprzez uznanie, że działka nr [...] w części, na której znajdują się drzewa objęte wnioskiem z dnia [...] marca 2019 r. stanowi las w rozumieniu przytoczonego przepisu, podczas gdy w części tej działka nr [...] stanowi pastwisko trwałe, 3) naruszenie przez organ I instancji przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez zaniechanie ustalenia stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji aprioryczne przyjęcie przez organ I instancji, że wszystkie drzewa objęte wnioskiem Nadleśnictwa rosną na terenie lasu w rozumieniu art. 3 ust.1 ustawy o lasach, podczas gdy działka, na której rosną drzewa objęte wnioskiem stanowi pastwisko trwałe i tak też figuruje w rejestrze gruntów, nie można zatem uznać by ta część działki nr [...] była lasem w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o lasach, 4) naruszenie przez organ I instancji przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez zaniechanie wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na jakich okolicznościach, faktach i dowodach organ I instancji się oparł przyjmując, że działka na której rosną drzewa objęte wnioskiem z dnia [...] marca 2019 r. stanowi las w rozumieniu art. 3 ust. l ustawy o lasach, 5) naruszenie przez organ I instancji przepisów postępowania, tj. art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób prowadzący do uznania, że działka nr [...] stanowi las, podczas gdy wnioskiem z dnia [...] marca 2019 r. objęte zostały również drzewa rosnące na fragmencie tej działki stanowiące pastwisko trwałe, 6) naruszenie przez organ I instancji przepisów postępowania, tj. art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w sprawie i uchybienie obowiązkowi zawiadomienia strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do niego, przez co strona nie miała możliwości przedłożenia dowodów zawnioskowanych w odwołaniu, a które to dowody stanowią podstawę do uznania, że drzewa objęte wnioskiem z dnia [...] marca 2019 r. nie rosną na terenie lasu, 7) naruszenie przez organ I instancji przepisów postępowania, tj. art. 11 k.p.a, poprzez zaniechanie wyjaśnienia przez organ 1 instancji zasadności przesłanek, którymi kierował się przy rozstrzyganiu spraw i pominięcie i nie odniesienie do faktów istotnych dla sprawy oraz nie odniesienie się do faktów istotnych dla sprawy, 8) naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. poprzez bezpodstawne uznanie, że zachodzą w sprawie podstawy dla umorzenia postępowania administracyjnego, podczas gdy organ 1 instancji winien wydać decyzję merytoryczną, rozstrzygającą o prawach strony skarżącej. Wskazując na powyższe strona wniosła o uchylnie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wójtowi Gminy [...]. Ponadto strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z uproszczonego wypisu z rejestru gruntów oraz mapki ewidencyjnej działki [...] - na okoliczność ustalenia, że drzewa objęte wnioskiem z dnia [...] marca 2019 r. rosną na części działki oznaczonej w rejestrze gruntów jako pastwisko trwałe. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania Skarbu Państwa Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] reprezentowanej przez radcę prawnego P. S., od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2019 r. Nr [...] umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie wydania zezwolenia na usunięcie drzew rosnących na terenie działki nr [...][...] obręb [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2018r. poz. 2096 z późn. zm.) w związku z art. 83 f ust.l pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody ( Dz.U. z 2018 r., poz. 1614 ze zm.): utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Na uzasadnienie organ odwoławczy wskazał, że zaskarżoną decyzją Wójt Gminy [...] działając na podstawie art. 83 f ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody ( Dz.U. z 2018 r., poz. 1614 ze zm.), art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach ( Dz.U 2018 r., poz. 2129 ze zm.) oraz art. 105 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek PGL LP Nadleśnictwa [...] w sprawie wydania zezwolenia na usunięcie drzew rosnących na terenie działki nr [...][...] obręb [...]. W uzasadnieniu decyzji Wójt Gminy [...] wskazał, że zgodnie 83 f ust. 1 i pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody usuwanie drzew znajdujących się na terenach lasów nie podlega przepisom ustawy o ochronie przyrody a ograniczenia w tym względzie wynikają z przepisów ustawy o lasach. Zgodnie z doktryną i orzecznictwem sądowoadministracyjnym działka o nr [...][...] obręb [...], stosownie do art. 3 pkt 1 ustawy o lasach stanowi las. Dla drzew rosnących w lasach nie są wydawane decyzje o zezwoleniu na usunięcie drzew, a usuwanie drzew odbywa się na zasadach pozyskiwania drewna. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uznało, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Organ wskazał, że zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r. poz. 1614 z późn. zm.) dalej u.o.p. usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia. Zgodnie z art. 83 a ust. 1 u.o.p. zezwolenie na usunięcie drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, a w przypadku gdy zezwolenie dotyczy usunięcia drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków - wojewódzki konserwator zabytków. Zgodnie z art. 46 § Kodeksu cywilnego nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Nieruchomość może się składać z jednej działki gruntu lub z większej liczby działek gruntu stanowiących odrębny przedmiot własności - nie tylko należących do tego samego właściciela, ale również zgodnie z jego wolą wyodrębnionych jako przedmiot własności - ta sama osoba może bowiem być właścicielem wielu nieruchomości. W świetle art. 47 i 48 k.c. w skład nieruchomości wchodzi nie tylko grunt, ale także części składowe, które nie mogą być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego, w tym w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania. Wydzielenie nieruchomości następuje przez określenie granic zewnętrznych w płaszczyźnie powierzchni ziemskiej i wymaga dokonania czynności geodezyjnych przez uprawnione podmioty przez zastabilizowanie punktów granicznych, a przede wszystkim konieczne jest sformalizowanie tych czynności i ujęcie w geodezyjny opis w taki sposób, aby na jego podstawie możliwa była identyfikacja gruntu jako przedmiotu materialnego. Od prawnego pojęcia nieruchomości w przedstawionym znaczeniu należy odróżnić kategorię działki geodezyjnej, oznaczającej ciągły obszar gruntu, położony w granicach jednego obrębu, jednorodny pod względem prawnym, wydzielony z otoczenia za pomocą linii granicznych, oznaczony na mapie ewidencyjnej granicami, numerem, powierzchnią, rodzajem użytkowania i klasą gruntu (§ 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29.03.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, Dz.U. 2016 r. poz. 1034 ze zm.). Pojęcia te nie powinny być utożsamiane, przedmiotem obrotu prawnego jest bowiem nieruchomość, a nie działka geodezyjna, jak również prawo własności i jego granice w rozumieniu art. 143 k.c. odnoszą się do nieruchomości, a nie do działki ewidencyjnej. Działka ewidencyjna może natomiast odpowiadać nieruchomości jako przedmiotowi własności albo wraz z innymi działkami wchodzić w skład większej nieruchomości, obejmującej kompleks takich działek. Organ wskazuje, że w polskim systemie prawa cywilnego funkcjonują dwa różne pojęcia nieruchomości gruntowej - wynikające z art. 46 § 1 k.c. oraz wieczystoksięgowe. W świetle tego ostatniego nieruchomością jest część powierzchni ziemskiej objęta księgą wieczystą. Nieruchomość w ujęciu wieczystoksięgowym może zatem składać się z jednej lub z wielu działek gruntu - o ile działki te należą do tego samego właściciela i zostały wpisane do jednej księgi wieczystej (por. postanowienie SN z 30.10.2003 r" IV CK 114/02, OSNC 1994/12, poz.201; wyrok SN z 26.02.2003 r., II CKN 1306/00, Biul. SN 2003/8, poz. 8). Określenie odrębnego przedmiotu własności, o którym mowa w art. 46 § 1 k.c., może natomiast polegać na tym, że nieruchomość składająca się z wielu działek gruntu i stanowiąca dotąd jedną nieruchomość, gdyż jest ujęta w jednej księdze wieczystej, ulega podziałowi w ten sposób, że dla poszczególnych działek gruntu właściciel zakłada odrębne księgi wieczyste. Spowoduje to powstanie odrębnych nieruchomości, nawet wtedy jeśli poszczególne działki gruntu sąsiadują ze sobą. Zgodnie z art. 83 f ust. 1 pkt 4 u.o.p. przepisów art. 83 ust. 1 nie stosuje się do drzew lub krzewów na plantacjach lub w lasach w rozumieniu ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, co oznacza, że nie wymaga uzyskania zezwolenia usunięcie drzew rosnących w lasach. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia z dnia 28 września 1991 r. o lasach ( Dz.U. z 2018 r. poz. 2129 z późn. zm.) dalej u.l. lasem jest grunt: 1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: a) przeznaczony do produkcji leśnej lub b) stanowiący rezerwat przyrody c i lub wchodzący w skład parku narodowego albo wpisany do rejestru zabytków; 2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. Definicja lasu na gruncie ustawy o lasach jest definicją złożoną, składającą się z dwóch elementów. Kryterium obszarowego, które odwołuje się do powierzchni gruntu, oraz kryterium funkcjonalnego, o istnieniu którego przesądza związek danego gruntu z gospodarką leśną. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.l. lasami stanowiącymi własność Skarbu Państwa zarządza Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe. Strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z uproszczonego wypisu z rejestru gruntów oraz mapki ewidencyjnej działki [...] - na okoliczność ustalenia, że drzewa objęte wnioskiem z dnia [...] marca 2019r. rosną na części działki oznaczonej w rejestrze gruntów jako pastwisko trwałe (PsV). Kolegium postanowiło dopuścić jako dowody w sprawie: uproszczony wypisu z rejestru gruntów z dnia [...] czerwca 2019 r., mapkę ewidencyjną działki [...]. Jak wynika z uproszczonego wypisu z rejestru gruntów załączonego do odwołania, działka nr [...] w [...], dla której Sąd Rejonowy w [...] prowadzi KW [...] stanowi własność Skarbu Państwa i jest w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwa [...]. Z KW tej nieruchomości wynika, iż jest to nieruchomość gruntowa składająca się z wielu działek w tym działki [...] oznaczonej w tej KW jako grunty rolne zabudowane, a w rejestrze gruntów użytki tej działki o powierzchni [...] ha to Ls - lasy o powierzchni [...] ha oraz łąk trwałe, pastwiska trwałe, grunty orne, sad i grunty pod stawami, pozostała powierzchnia działki. Po analizie treści KW j.w. oraz uproszczonego wypisu z rejestru gruntów należy stwierdzić, że nie ma racji odwołująca się strona zarzucając, iż art. 83 f ust. 1 pkt 4 u.o.p. nie ma w sprawie zastosowania. Z literalnego brzmienia art. 83 a ust. 1 u.o.p. wynika, iż zezwolenie wydaje się na usunięcie drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości. W skład nieruchomości gruntowej, jak wykazano wyżej, może wchodzić jedna działka gruntu lub większa liczba działek. Działka nr [...] to część nieruchomości gruntowej stanowiącej własność Skarbu Państwa w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...]. Działka ta wraz z pozostałymi działkami objętymi KW [...] bez wątpienia stanowi zatem las w rozumieniu art. 3 u. l., chociaż na jej terenie sklasyfikowano różne użytki. Całą nieruchomością stosownie do art. 4 ust. l u. l. zarządza Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...], powołane do zarządzania lasami. W tym stanie faktycznym i prawnym nie doszło w sprawie do naruszenia przez organ I instancji przepisów prawa materialnego tj. art. 83 ust.l pkt 4 u.o.p., choć działka w części objętej wnioskiem sklasyfikowana jest jako pastwisko trwałe. Nie doszło w sprawie do naruszenia art. 3 ust. l u. l. gdyż organ I instancji prawidłowo uznał, że działka nr [...] w części, na której znajdują się drzewa objęte wnioskiem z dnia [...] marca 2019 r. stanowi las w rozumieniu przytoczonego przepisu. Nie doszło w sprawie do naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, skoro organ I instancji po analizie dokumentów złożonych przez stronę pismami z dnia [...] marca 2019 i [...] kwietnia 2019 r. prawidłowo przyjął, że wszystkie drzewa objęte wnioskiem Nadleśnictwa rosną na terenie lasu w rozumieniu art. 3 ust. l ustawy o lasach. Doszło w sprawie do naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez zaniechanie wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na jakich okolicznościach, faktach i dowodach organ I instancji się oparł przyjmując, że działka na której rosną drzewa objęte wnioskiem z dnia [...] marca 2019 r. stanowi las w rozumieniu art. 3 ust. l ustawy o lasach, jednak naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Nie doszło w sprawie do naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania, tj. art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, skoro działka nr [...] stanowi las. Doszło w sprawie do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w sprawie i uchybienie obowiązkowi zawiadomienia strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do niego, przez co strona nie miała możliwości przedłożenia dowodów zawnioskowanych w odwołaniu. Nie doszło w sprawie do naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania, tj. art. 11 k.p.a. gdyż organ I instancji wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi kierował się przy rozstrzyganiu sprawy. Nie doszło w sprawie do naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. gdyż zachodzą w sprawie podstawy dla umorzenia postępowania administracyjnego. W skardze na ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie wnioskodawca, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżył decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w całości, zarzucając: 1) naruszenie przez organ przepisów postępowania, tj.: art. 7 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 t.j. ze zm.; zwana- "k.p.a.") i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie miało istotny w na wynik sprawy, poprzez niewyjaśnienie przez organ istotnych dla sprawy okoliczności, mianowicie czy grunt, na którym rosną przeznaczone do wycinki drzewa jest lasem zgodnie z definicją zawartą w art. 3 ustawy o lasach (dalej również: u.o.l.); 2) naruszenie przez organ przepisów postępowania, tj.: art. 7 w zw. z art. 15 w zw. z art. 127 polegające na niedokładnym wyjaśnieniu przez organ odwoławczy okoliczności sprawy odniesieniu się do wszystkich zarzutów odwołania, w szczególności zarzutów dotyczących gruntu na którym rosną przeznaczone do wycinki drzewa oraz przeznaczenia nieruchomości na cele inne niż te, o których mowa w art. 3 § 1 lit. a)-c) bądź art. 3. § 2 ustawy o lasach (Dz.U. z 2018 r., poz. 2129 tj. ze zm.; zwaną dalej "u.o.l."), a także klasyfikacji tej części działki nr [...], na której rosną sporne drzewa gruntów stanowiących PsV -pastwiska trwałe, w ewidencji gruntami, 3) naruszenie przez organ przepisów postępowania, tj.: art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nie ustosunkowanie się do twierdzeń, które skarżący uznał za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, w tym w zakresie nie spełnienia przez grunt, na którym rosną drzewa przeznaczone do wycinki, warunków dla zakwalifikowania ich jako lasu w rozumieniu art. 3 ustawy o lasach; 4) naruszenie przez organ przepisów postępowania, tj.: art. 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa, polegające na niewyczerpującym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy i dokonaniu wybiórczej i dowolnej oceny materiału dowodowego sprawy i w konsekwencji przyjęcie, że grunty, na którym rosną sporne drzewa, stanowiące część działki nr [...] są lasem w rozumieniu ustawy o lasach, podczas, gdy grunt ten nie jest przeznaczony do produkcji Ieśnej, ani też nie stanowi rezerwatu przyrody i nie wchodzi w skład parku narodowego, a także nie jest wpisany do rejestru zabytków, a złożony przez skarżącego do akt sprawy wyciąg z ewidencji gruntów potwierdza, że grunt w tej części jest pastwiskiem trwałym; naruszenie przez organ przepisów postępowania, tj.: art. 138 § 1 pkt 1) w zw. z art. 105 kpa poprzez uznanie, że w sprawie zachodzą przesłanki dla jej umorzenia i w konsekwencji utrzymanie mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w sprawie winna być wydana decyzja merytoryczna, naruszenie przez organ przepisów prawa materialnego, tj.: art. 3 ustawy o lasach, poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że objęty wnioskiem jest lasem w rozumieniu art. 3 ustawy o lasach bez dokonania stosownej analizy pod kątem przyrodniczym, powierzchniowym i związanym z przeznaczeniem da gruntu zgodnie z naruszonym przepisem; 7) naruszenie przez organ przepisów prawa materialnego, tj.: art. 3 ustawy o lasach przez uznanie, że grunty, na których rosną drzewa przeznaczone do wycinki za las, podczas gdy taka kwalifikacja nie wynika z ewidencji gruntów; 8) naruszenie przez organ przepisów prawa materialnego, tj.: art. 4 ust. 1 ustawy o lasach przez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe przyjęcie, że grunty, którymi zarządza Gospodarstwo Leśne - Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] - są lasami, nie zważając na konieczność spełnienia przez dany grunt definicji ustawowej lasu; naruszenie przez organ przepisów prawa materialnego, tj.: art. 83f ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie przyrody (Dz.U. z 2018 r., poz. 1614, tj. ze zm.), poprzez uznanie, że zachodzą w niniejszej sprawie podstawy do jego zastosowania; naruszenie przez organ przepisów prawa materialnego, tj.: art.83f ust. 1 pkt 4 w związku z art. 33 a ust. 1 ustawy o ochronie, poprzez uznanie, że decydujące dla zastosowania powyższych przepisów jest pojęcie nieruchomości, podczas gdy z treści art. 83f ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie przyrody wynika szczególne odwołanie do definicji lasu z art. 3 ustawy o lasach. Mając na uwadze powyższe strona skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] dnia [...] sierpnia 2019 r., znak: [...] i uprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania oraz kwoty 17 zł. uiszczonej tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Na uzasadnienie wskazano, że naruszenie przez organ przepisów postępowania, tj.: art. 7 w zw. z art. 15 w zw. z art. 127 kpa, polegające na niedokładnym wyjaśnieniu przez organ odwoławczy okoliczności sprawy odniesieniu się do wszystkich zarzutów odwołania, w szczególności zarzutów dotyczących gruntu, na którym rosną przeznaczone do wycinki drzewa oraz przeznaczenia nieruchomości na cele inne niż te o których mowa w art. 3 § 1 lit. a)-c) bądź art. 3. § 2 ustawy o lasach (Dz.U. z 2018 r., poz. 2129 tj. ze zm.; zwaną dalej "u.o.l."), a także zarz dotyczących klasyfikacji tej części działki nr [...], na której rosną sporne drzewa gruntów stanowiących PsV -pastwiska trwałe, w ewidencji gruntami, 3) naruszenie przez organ przepisów postępowania, tj.: art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a., której naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nie ustosunkowanie się do twierdzeń, które skarżący uznał za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, w tym w zakresie nie spełnienia przez grunt, na którym rosną drzewa przeznaczone do wycinki, warunków dla zakwalifikowania ich jako lasu w rozumieniu art. 3 ustawy o lasach; 4) naruszenie przez organ przepisów postępowania, tj.: art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. polegające na niewyczerpującym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy i dokonaniu wybiórczej i dowolnej oceny materiału dowodowego sprawy i w konsekwencji przyjęciu, że grunty, na którym rosną sporne drzewa, stanowiące część działki nr [...] są lasem w rozumieniu ustawy o lasach, podczas, gdy grunt ten nie jest przeznaczony do produkcji ani też nie stanowi rezerwatu przyrody i nie wchodzi w skład parku narodowego, a także nie wpisany do rejestru zabytków, a złożony przez skarżącego do akt sprawy wyciąg z ewidencji gruntów potwierdza, że grunt w tej części jest pastwiskiem trwałym; 5) naruszenie przez organ przepisów postępowania, tj.: art. 138 § 1 pkt 1) w zw. z art. 105 poprzez uznanie, że w sprawie zachodzą przesłanki dla jej umorzenia i w konsekwencji utrzymanie mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w sprawie winna być wydana decyzja merytoryczna, 6) naruszenie przez organ przepisów prawa materialnego, tj.: art. 3 ustawy o lasach, poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że objęty wnioskiem teren jest lasem w rozumieniu art. 3 ustawy o lasach bez dokonania stosownej analizy pod kątem przyrodniczym, powierzchniowym i związanym z przeznaczeniem gruntu zgodnie z naruszonym przepisem; 7) naruszenie przez organ przepisów prawa materialnego, tj.: art. 3 ustawy o lasach przez uznanie, że gruntów, na których rosną drzewa przeznaczone do wycinki za las, podczas gdy taka kwalifikacja nie wynika z ewidencji gruntów; 8) naruszenie przez organ przepisów prawa materialnego, tj.: art. 4 ust. 1 ustawy o lasach przez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe przyjęcie, że grunty, którymi zarządza [...] pojęcia odmienne. Punktem wyjścia jest wskazanie przez prawodawcę, że las jest gruntem, pojęcie lasu obejmuje dwa elementy wymienione w pkt 1 i 2 art. 3 ustawy o lasach. Pierwszy element jest związany z określoną powierzchnią. Ustawodawca bowiem wyraźnie wskazuje, że lasem jest określony grunt, który ma powierzchnię co najmniej 0.10 ha. Drugi element dotyczy związku z gospodarką leśną, względnie wykorzystywania dla potrzeb gospodarki leśnej: budynków i budowli, urządzeń melioracji wodnych, linii podziału przestrzennego lasu, dróg leśnych, terenów pod liniami energetycznymi, szkółek leśnych, miejsc składowania drewna, a także wykorzystywanych na prace leśne i urządzenia turystyczne (vide: Bartosz Rakoczy komentarz internetowy do art. 3 usta lasach). Definicja lasu pozostaje zatem bez związku z pojęciem nieruchomości gruntowej ■-" - = uprawnień majątkowych przysługujących do tej nieruchomości. Z punktu widzenia rozumienia pojęcia lasu istotne jest bowiem czy spełnia on wszystkie kryteria określone w art. 3 pkt 1 lit. a-c) ustawy o lasach. Natomiast kryteria podstawowe: przyrodnicze, przestrzenne i przeznaczenia, muszą być spełnione łącznie, by można było mówić o lesie w znaczeniu art. 3 pkt 1 u.o.l. (vide wyrok NSA z dnia 2 października 2015 r., sygn. II OSK 308/14). W innym orzeczeniu NSA wskazano, że to, iż dany grunt jest lasem w znaczeniu przyrodniczym, nie oznacza, że jest lasem w znaczeniu prawnym. Dla ustalenia, że grunt jest lasem nie tylko w znaczeniu przyrodniczym, ale także prawnym, konieczne jest spełnienie nie tylko kryterium przyrodniczego (pokrycia roślinnością leśną) i kryterium przestrzennego (zwarta powierzchnia co najmniej 0,10 ha), lecz także kryterium przeznaczenia do produkcji leśnej bądź art. 3 pkt 1 lit. b) i c) u.o.l. W tym kontekście za chybione należy uznać rozważania organu na temat cywilistycznego znaczenia pojęcia nieruchomości w odniesieniu do definicji lasu z art. 3 u.o.l. W przepisie tym nie ma bowiem mowy o "nieruchomości" lecz jest o gruncie który, aby mógł być zakwalifikowany jako las, musi spełniać przewidziane przez ustawo kryteria I choć w istocie w art. 83a ust. 1 ustawy o ochronie przyrody jest mowa o "nieruchomości - już przepis art. 83f ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie przyrody kwestię tę uszczegóławia, wskazując że przepisu art. 83 ust. 1 nie stosuje się do "drzew lub krzewów na plantacjach lub w lasach w rozumieniu ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach" . Wszelkie zatem rozważania w sprawie niniejszej winny odnieść się do analizowanych przesłanek z art. 3 ustawy o lasach, a nie cywilistycznej definicji nieruchomości, do której przepis ten się w ogóle nie odnosi. Reasumując wskazać należy, że Organ II instancji nie dokonał jakiejkolwiek oceny, czy grunt, na którym rosną drzewa objęte wnioskiem, jest lasem w rozumieniu art. 3 ustawy o lasach, zarówno w znaczeniu przyrodniczym (porycie roślinnością leśną, choć to zdaje się być okolicznością bezsporną, skoro wniosek dotyczy wycinki drzew), ale przede wszystkim w zakresie kryterium przestrzennego - zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha oraz kryterium przeznaczenia do produkcji leśnej. Brak stosownej analizy pod kątem zaistnienia powyższych przesłanek w stosunku do danego gruntu, na którym rosną sporne drzewa, świadczy o naruszeniu przez organ art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w art. 107 § 3 k.p.a. To zaś naruszenie zdaniem skarżącego, miało istotny wpływa na wynik sprawy albowiem organ zaniechał wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności i nie ustosunkował się do podnoszonych w odwołaniu przez skarżącą kwestii niespełnienia przez grunt, na którym przeznaczone do wycinki drzewa, definicji art. 3 u.o.l. W tym miejscu wskazać należ, że grunt objęty wnioskiem nie jest przeznaczony do produkcji leśnej i nie ma zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha. (tak: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 07.06.2011 r., sygn. II SA/Kr 51 LEX nr 993332). Ponadto przeprowadzona przez Organ II instancji w zaskarżonej decyzji kwalifikacji gruntu, na którym rosną przeznaczone do wycinki drzewa, stoi w sprzeczności z zapisami zawartymi w ewidencji gruntów, która załączona została do odwołania. Tymczasem jak wskazał Wojewódzki Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 17.01.2018 r., sygn. IV SA/Po 946/17 o tym, czy grunt jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy o lasach decyduje, co do zasady, w pierwszej kolejności zapis w ewidencji gruntów. Tego dowodu nie mogą samodzielnie kwestionować organy administracji poprzez klasyfikowanie danego gruntu jako lasu wyłącznie w oparciu o definicję ustawy, zawartą w ustawie z 1991 r. o lasach i z pominięciem wpisu w ewidencji. W przedmiotowej sprawie organ II instancji nie był zatem uprawniony do dokonania sprzecznej analizy stanu działki, na której rosną przeznaczone do wycinki drzewa. Ze znajdujących się bowiem w aktach sprawy dowodów zarówno wypisu z rejestru gruntów, jak i stosownej mapy ewidencyjnej, wynika, że działka nr [...] obejmuje użytki oznaczone w sposób różnorodny - w tym również i las (Ls). Jednak z porównania mapki ewidencyjnej oraz załączonej do wniosku z dnia [...] marca 2019 r. mapki określającej usytuowanie drzew wyznaczonych do wycinki, wynika że drzewa te rosną przede wszystkim na gruncie oznaczonym w rejestrze gruntów jako PsV - tj. pastwisko trwałe, o łącznej powierzchni [...] ha przy czym drzewa objęte wnioskiem z dnia [...] marca 2019 r. zajmują jedynie część tej działki. Nie zachodzi również przesłanka "zwartej powierzchni" tej części działki [...] oznaczone PsV - w stosunku do działek oznaczonych jako Ls. Nie można zatem przyjąć, że o charakterze działki "gruntu", tu oznaczonego jako PsV, decydować ma inny "grunt", oznaczony w ewidencji jako Ls, z tego względu, że stanowią jedną "nieruchomość" - a do tego de facto zmierza interpretacja prezentowana w zaskarżonej decyzji. Wobec zaniechania przez Organ II instancji szczegółowej analizy spełnienia przez grunt, którym rosną drzewa przeznaczone do wycinki, warunków uznania go za las w świetle art. 3 ustawy lasach, niniejsza skarga stała się konieczna. W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, nr 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia jej zgodności z prawem. Jest to kontrola zgodności zaskarżonego aktu z prawem procesowym i prawem materialnym. Artykuł 145 § 1 ppsa wskazuje, że uwzględnienie skargi na decyzję następuje gdy sąd dostrzeże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kontrolując zaskarżoną decyzję wedle wskazanych kryteriów sąd uznał, że w toku prowadzonego postępowania doszło do naruszenia prawa materialnego, poprzedzonego nienależytym zastosowaniem przepisów postępowania w sposób, który wymaga eliminacji zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego. W rozpoznawanej sprawie spór sprowadza się przede wszystkim do oceny, czy na działce, na której posadowione są drzewa objęte wnioskiem, znajduje się las w rozumieniu prawa. W konsekwencji znaczenie dla oceny prawidłowości zaskarżonych decyzji ma zdefiniowanie pojęcia lasu w rozumieniu ustawy o lasach. Definicję lasu zawiera art. 3 tej ustawy. Stosownie do treści tego przepisu lasem jest grunt: 1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: a) przeznaczony do produkcji leśnej lub b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo c) wpisany do rejestru zabytków; 2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. Sąd orzekający nie podziela stanowiska przyjętego w sprawie przez organ odwoławczy, który wadliwie przyjął, że z literalnego brzmienia art. 83 a ust. 1 u.o.p. wynika, iż "zezwolenie wydaje się na usunięcie drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości. (...). Działka nr [...] to część nieruchomości gruntowej stanowiącej własność Skarbu Państwa w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...]. Działka ta wraz z pozostałymi działkami objętymi KW [...] bez wątpienia stanowi zatem las w rozumieniu art. 3 u. l., chociaż na jej terenie sklasyfikowano różne użytki". Zdaniem sądu, dokonana przez organ konkluzja co do charakteru leśnego terenu objętego wnioskiem jest przedwczesna i niepoprzedzona szczegółowym ustaleniem stanu faktycznego, jeśli nie ostatecznie błędna. Można dodać, że zdaniem sądu orzekającego w tej sprawie, trzy kryteria podstawowe: przyrodnicze, przestrzenne i przeznaczenia muszą być spełnione łącznie, aby można było mówić o lesie w znaczeniu przyjętym w art. 3 pkt 1 u.o.l. Kryterium dodatkowe związania z gospodarką leśną występuje dopiero w art. 3 pkt 2 u.o.l. Takie stanowisko prezentuje także doktryna prawa. Wojciech Radecki w komentarzu do art. 3 u.o.l. wskazuje, że ustawa o lasach wprowadza kilka kryteriów uznawania gruntu za las; trzy podstawowe zostały ujęte w art. 3 ust. 1, dodatkowe w art. 3 ust. 2: 1) kryterium przyrodnicze - pokrycie roślinnością leśną (uprawami leśnymi), na którą składają się drzewa i krzewy oraz runo leśne, przy czym przejściowe pozbawienie roślinności leśnej nie pozbawia gruntu cechy lasu, jeżeli spełnione są pozostałe kryteria, 2) kryterium przestrzenne - zwarta powierzchnia co najmniej 0,10 ha, 3) kryterium przeznaczenia - do produkcji leśnej, chyba że chodzi o lasy w rezerwatach przyrody i w parkach narodowych bądź wpisane do rejestru zabytków, które z istoty swej nie są przeznaczone do produkcji leśnej, 4) dodatkowe kryterium związku z gospodarką leśną - art. 3 ust. 2. Wskazał on również, że w praktyce o kwalifikacji gruntu jako lasu w oparciu o kryterium przeznaczenia rozstrzygają dane z ewidencji gruntów prowadzonej na podstawie ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r. poz. 1629 z późn. zm., dalej p.g.i.k.), która w art. 21 ust. 1 stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dalej trzeba powiedzieć, że NSA w wyroku o sygn. II OSK 308/14 uznał, że definicja lasu pozostaje bez związku z pojęciem nieruchomości gruntowej oraz uprawnień majątkowych przysługujących do tej nieruchomości. Z punktu widzenia rozumienia pojęcia lasu istotne jest czy spełnia on wszystkie kryteria określone w art. 3 pkt 1 lit. a-c) ustawy z 1991 r. o lasach. Kryteria podstawowe: przyrodnicze, przestrzenne i przeznaczenia, muszą być spełnione łącznie, by można było mówić o lesie w znaczeniu art. 3 pkt 1 u.o.l. Co więcej, w wyroku NSA z dnia 23 kwietnia 2013 r. o sygn. I OSK 1983/11 (publ. LEX nr 1336348) stwierdzono, że fakt, iż dany grunt jest lasem w znaczeniu przyrodniczym, nie oznacza, że jest lasem w znaczeniu prawnym. Dla ustalenia, że grunt jest lasem nie tylko w znaczeniu przyrodniczym, ale także prawnym, konieczne jest spełnienie nie tylko kryterium przyrodniczego (pokrycia roślinnością leśną) i kryterium przestrzennego (zwarta powierzchnia co najmniej 0,10 ha), lecz także kryterium przeznaczenia do produkcji leśnej bądź art. 3 pkt 1 lit. b) i c) u.o.l. Zdaniem sądu samo ustalenie, że dany grunt ma charakter leśny nie jest wystarczające aby uznać, że obszar ten jest lasem. Ugruntował się więc pogląd, który sąd orzekający aprobuje, że o tym, czy dany grunt jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 u.o.l. decyduje, co do zasady, w pierwszej kolejności (ale nie jedynie!) zapis w ewidencji gruntów. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że organy dokonały wadliwej wykładni prawa materialnego w postaci art. 3 u.o.l. pomijając konieczność ustalenia, czy w kontrolowanej sprawie występują przesłanki określone w art. 3 pkt 1 lit. a)-c) u.o.l. Trzeba wskazać, że organy są obowiązane, w toku postępowania, dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 § 1 kpa). W aktach sprawy znajdują się, przedłożone przez stronę: uproszczony wypis z rejestru gruntów (w którym pod pozycją "użytek i klasa bonitacyjna" wskazano jaki charakter mają poszczególne tereny wchodzące w skład działki [...]), wyrys z jednostki ewidencyjnej obrębu [...][...] z zaznaczeniem przeznaczenia poszczególnych terenów, do akt organu pierwszej instancji dołączono także zdjęcia i mapki z zaznaczeniem w którym konkretnie miejscu znajdują się drzewa objęte wnioskiem. Te dowody nie zostały przez organy ani dostrzeżone, ani omówione w motywach orzeczeń. To poskutkowało tym, że organy obu instancji naruszyły przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż nie ustaliły prawidłowo stanu faktycznego. Nie wyjaśniły bowiem istotnych dla sprawy okoliczności, czy istotnie istniały podstawy do umorzenia postępowania, a dopiero prawidłowa ocena wskazanych dowodów pozwoli organom na podjęcie właściwego rozstrzygnięcia w sprawie. W konsekwencji pominięcia szeregu dowodów nie zostało wyjaśnione jak faktycznie zalesiona jest sporna działka. Wobec braku ustaleń w pełnym zakresie i niewyjaśnieniu istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, zdaniem sądu, sprawa nie została przez organy dostatecznie rozstrzygnięta. W świetle powyższego, zdaniem sądu, organy naruszyły przepisy prawa materialnego, (w zakresie prawnej definicji lasu- art. 3 ustawy o lasach) a także przepisy postępowania (w zakresie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy – art. 7, 77 § 1, 75 § 1 i 107 kpa), które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z dostrzeżonymi naruszeniami Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a. Organy przy ponownym rozpoznawaniu sprawy uwzględnią wykładnię wskazaną w niniejszym wyroku i ocenią, czy, dokonując wnikliwych i wszechstronnych ustaleń, sporny grunt jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 u.o.l. Przede wszystkim należy ustalić, czy grunt objęty wnioskiem spełnia przesłanki określone w art. 3 pkt 1 lit. a, b), c) u.o.l.