II SA/Wr 764/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 lutego 2017 r. sprawy ze skargi C. I. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego z garażem podziemnym oddala skargę w całości. Wojewoda D. decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. K. we W., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono spółce A. sp. z o.o. sp.k. pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego (oznaczonego symbolem "L") z garażem podziemnym, budynkiem kotłowni, terenowymi miejscami postojowymi i zagospodarowaniem terenu (z wyłączeniem infrastruktury podziemnej) przy ul. K. we W. (działki nr 15/3, 15/4, 15/6, 15/7, 6, AM-[...], obręb P.). W uzasadnieniu swojej decyzji wojewoda podał między innymi, że decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił spółce A. sp. z o.o. sp. k. pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego (oznaczonego symbolem "L") z garażem podziemnym, budynkiem kotłowni, terenowymi miejscami postojowymi i zagospodarowaniem terenu (z wyłączeniem infrastruktury podziemnej) przy ul. K. we W. (dz. nr 15/3, 15/4, 15/6, 15/7, AM-[...], obręb P.). Od tej decyzji odwołała się Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. K. we W., kwestionując jej zasadność i prawidłowość oraz wskazując, że inwestor planuje wykonać drogę dojazdową na działce nr 5/53, do czego, w opinii odwołującej się, nie upoważnia go ustanowiona na działce nr 5/53 służebność. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda D. uchylił decyzję Prezydenta W. z dnia [...] r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Następnie inwestor przedłożył uzupełniony, zgodnie z wytycznymi zawartymi w ww. decyzji Wojewody D. z dnia [...] r., projekt budowlany oraz przedłożył dodatkowe dokumenty i wyjaśnienia. W konsekwencji Prezydent W. decyzją z dnia [...] r. nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił spółce A. sp. z o.o. sp.k. pozwolenia na budowę. Od tejże decyzji, w ustawowym terminie, odwołała się Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. K. we W., kwestionując jej zasadność i prawidłowość oraz wskazując, że inwestor planuje wykonać drogę dojazdową na działce nr 5/53, do czego, w opinii odwołującej się, nie upoważnia go ustanowiona na działce nr 5/53 służebność. Powyższe, w ocenie odwołującej się, wynika z faktu, że projektowana przez inwestora droga nie ma połączenia z drogą istniejącą na działce nr 5/53. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda D. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, w zakresie: przedłożenia aktualnej mapy do celów projektowych, z której będzie wynikała minimalna odległość projektowanego zamierzenia (terenowych miejsc postojowych i drogi wewnętrznej) od granicy obszaru kolejowego (dz. nr 10, AM-[...], obręb P., dz. nr 21, AM-[...], obręb P.) oraz od osi skrajnego toru (pkt 1), wyjaśnienia kwestii związanych z odprowadzaniem wód opadowych i roztopowych z terenu inwestycji i przyjętych w tym zakresie w projekcie budowlanym rozwiązań, w szczególności poprzez przedstawienie bilansu wód opadowych i roztopowych z terenu inwestycji oraz dz. nr 15/5 (pkt 2), przedłożenia rysunków obrazujących przyjęte szczegółowe rozwiązania projektowe w zakresie planowanych antresoli (pkt 3), wyjaśnienia zakresu projektu budowlanego, przedłożenia dokumentu potwierdzającego posiadanie przez projektanta stosownych uprawnień budowlanych i zaświadczenia właściwej izby samorządu zawodowego o przynależności do niej (pkt 4), przedłożenia oryginału lub urzędowo poświadczonej kopii decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...], zezwalającej na zarurowanie rowu melioracyjnego na działce nr 6, wraz z dokumentem świadczącym o tym, że decyzja ta jest ostateczna (pkt 5). W dniu 2 sierpnia 2016 r. inwestor uczynił zadość ww. postanowieniu wojewody, przedkładając stosowne wyjaśnienia i dokumenty. Następnie Wojewoda D. wyjaśnił, że z zakresu opracowania wyłączono realizację infrastruktury technicznej zewnętrznej (w tym przyłączy), rozbiórkę infrastruktury technicznej kolidującej z przedmiotowym zamierzeniem oraz zarurowanie rowu S-28 (zarurowanie fragmentu rowu melioracyjnego S-28 na działce nr 6, zostanie wykonane na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...]). Ponadto, odnosząc się do zarzutu podnoszonego przez odwołującą się Wspólnotę Mieszkaniową przy ul. K. we W., wskazano, że przedmiotem zamierzenia objętego wnioskiem nie jest budowa drogi wewnętrznej na działce nr 5/53. Co więcej, jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, w tym projektu budowlanego, zamierzenie to nie będzie w ogóle obejmowało swoim zakresem realizacji jakichkolwiek robót budowlanych na działce nr 5/53. Dalej wojewoda przytaczając art. 35 ustawy Prawo budowlane stwierdził, że na działkach nr 15/3, 15/4, 15/6, 15/7 i 6, AM-[...], obręb P., obowiązują ustalenia uchwały Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru rozwoju P. oraz zespołu urbanistycznego [...], w obrębie P. we W. - część B (Dz. Urz. Woj. Doln. z [...]). Przedmiotowe działki znajdują się na terenie oznaczonym w części graficznej MPZP symbolem MNw, z przeznaczeniem podstawowym - zabudowa wielorodzinna (lokalizacja budynku mieszkalnego zawierającego więcej niż 4 mieszkania lub zespół takich budynków; § 6 pkt 11 i § 15 ust. 2 MPZP). Zgodnie z § 15 ust. 4 MPZP, na terenie MNw obowiązują następujące ustalenia: maksymalna wysokość budynków - 10 m mierzona od poziomu terenu do najwyższego gzymsu lub okapu oraz 15 m mierzoną od poziomu terenu do najwyższej kalenicy; liczba kondygnacji budynków nie większa niż 3, z możliwością wprowadzenia czwartej kondygnacji na poddaszu; przy wprowadzeniu dachów stromych kąt nachylenia połaci dachowych od 30° do 60°; zapewnienie wartości wskaźnika intensywności zabudowy mieszkaniowej (rozumianego jako stosunek sumy powierzchni wszystkich kondygnacji mieszkalnych, mierzonych po obrysie zewnętrznym ścian budynków usytuowanych na danym obszarze, do powierzchni tego obszaru; § 5 pkt 15 MPZP) dla danego obszaru nie większej niż 1,0 dla zabudowy wielorodzinnej; obowiązek podłączenia wewnętrznego układu drogowego do obszarów ulic dojazdowych, oznaczonych symbolami 3KD i 4KD. Zgodnie z § 19 ust. 1 MPZP, ustala się obowiązek lokalizowania miejsc postojowych, związanych z obsługą wprowadzonej działalności i zamieszkiwaniem, w granicach działek poszczególnych inwestorów, z możliwością lokalizacji parkingów wielopoziomowych. Zgodnie z § 19 ust. 2 pkt 3 MPZP, dla zabudowy wielorodzinnej ustala się wymóg zorganizowania miejsc postojowych w ilości dostatecznej dla obsługi wprowadzonej działalności i zamieszkiwania, jednak nie mniej niż 1,1 stanowiska na każde mieszkanie, a także dodatkowej ilości miejsc postojowych, stanowiącej co najmniej 10% liczby mieszkań, jako miejsca ogólnie dostępne. Zgodnie z § 30 ust. 1 pkt 1 MPZP, dla zabudowy wielorodzinnej ustała się przeznaczenie na zieleń i rekreację co najmniej 30% powierzchni działki, z czego przynajmniej 25% ma stanowić jedną całość. Dla obszarów wymienionych w ust. 1 ustala się komponowane nasadzenia zieleni wysokiej na co najmniej 50% powierzchni terenu przeznaczonego na zieleń i rekreację (§ 30 ust. 2 MPZP). Zgodnie z § 30 ust. 4 MPZP, ustala się wymóg pokrycia zielenią wszystkich terenów niezabudowanych i nieutwardzonych. Zdaniem wojewody analiza akt sprawy pozwala stwierdzić, że projektowane zamierzenie jest zgodne z powołanymi wyżej ustaleniami MPZP. W projekcie budowlanym zachowany został sposób przeznaczenia terenu - zaprojektowano budynek mieszkalny z 82 lokalami mieszkalnymi. Wysokość budynku do okapu nie przekracza 10 m, a do kalenicy 15 m (mierzona od poziomu terenu - 125,86 m n.p.m.). Budynek będzie miał 4 kondygnacje nadziemne, z tym, że ostatnia z nich będzie miała formę poddasza (z lukarnami i, w przypadku 6 mieszkań, z antresolami). Projektowane nachylenie połaci dachu stromego będzie wynosiło 31°. Wartość wskaźnika intensywności zabudowy mieszkaniowej nie przekroczy 1 (suma powierzchni wszystkich kondygnacji mieszkalnych, mierzonych po obrysie zewnętrznym ścian budynku wynosi 5751,96 m2, z kolei obszar objęty opracowaniem ma powierzchnię wynoszącą 5754,19 m2. Z projektu budowlanego (tom I, str. 87, pkt 8) wynika wreszcie, że dojazd do terenu realizuje się poprzez ulicę dojazdową 3KD oraz podłączony do niej wewnętrzny układ drogowy (istniejący na dz. nr 5/53). Co ważne, powyższa obsługa komunikacyjna została pozytywnie uzgodniona z Zarządem Dróg i Utrzymania Miasta we W. (zob. pismo z dnia [...] r. i dołączony do niego plan sytuacyjny), a działka 15/7 oraz projektowany na niej budynek będą miały dostęp do ul. Z. (dz. nr 5/35, AM-[...], obręb P.) - drogi powiatowej (zob. informacja na stronie internetowej ZDiUM). Natomiast, odnosząc się do zarzutów odwołania, wojewoda zaznaczył, że na działce nr 5/53 (dla której Sąd Rejonowy dla [...] prowadzi księgą wieczystą nr [...]) została ustanowiona nieodpłatna służebność gruntowa ustanowiona zgodnie z § 8 i § 9 aktu notarialnego z dnia 19 maja 2008 r. na rzecz każdoczesnego użytkownika wieczystego lub właściciela nieruchomości, objętej, między innymi, księgą wieczystą nr [...] (dz. nr 15/7, AM-[...], obręb P.; zob. dział III, pkt 11 księgi wieczystej nr [...] i dział I-Sp, pkt 3 księgi wieczystej nr [...]). Z § 8 ww. aktu notarialnego wynika, że na działce nr 5/53 ustanowiona została nieodpłatna służebność gruntowa polegającą na prawie swobodnego przejazdu i przechodu przez nieruchomość obciążoną do nieruchomości władającej. Z powyższego wynika, że inwestor ma prawo korzystać z wewnętrznego układu drogowego istniejącego na działce nr 5/53. Z kolei poza kompetencjami organów administracji architektoniczno-budowlanej pozostaje kwestia połączenia projektowanych do wykonania przez inwestora dróg wewnętrznych i wewnętrznego układu drogowego istniejącego na działce nr 5/53. Jak już bowiem wyżej wskazano inwestor nie przewiduje jakichkolwiek robót na działce nr 5/53, a projektowane zamierzenie będzie miało zapewniony pośredni dostęp do drogi publicznej. Następnie wojewoda stwierdził, że wobec planowanej budowy 82 mieszkań, konieczne jest wykonanie 99 miejsc postojowych. Inwestor przewidział z kolei 105 miejsc postojowych (51 zlokalizowanych w garażu podziemnym, w tym jedno dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne oraz 54 miejsca naziemne, w tym siedem dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne). Dla obsługi projektowanego budynku przewidziano 99 miejsc postojowych (pozostałe miejsca przewidziano jako miejsca ogólnodostępne dla obsługi zrealizowanego budynku "K"; projekt budowlany, tom I, str. 88, pkt 8). Miejsca naziemne zostały zaprojektowane do realizacji na działkach, do których inwestor posiada tytuł prawny. Nadto na zieleń i rekreację przeznaczono 33% powierzchni zainwestowania, przy czym ponad 25% stanowi jedną całość. Komponowane nasadzenia zieleni wysokiej zaprojektowano na 57% powierzchni terenu przeznaczonego na zieleń i rekreację. Zielenią pokryto wszystkie tereny niezabudowane i nieutwardzone. Dalej wojewoda ocenił, że projektowane zamierzenie zostało zaprojektowane zgodnie z regulacjami określonymi w § 12 (dotyczącym usytuowania budynku od sąsiednich działek budowlanych), § 13 (dotyczącym przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 19 (wskazującym na odległości wydzielonych miejsc postojowych dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym oraz granicy, nienależącej do inwestora, działki budowlanej), § 29 (wprowadzającym zakaz zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości), § 40 (wskazującego na wymagania wobec placów zabaw), a także § 60 (dotyczącym nasłonecznienia pokojów mieszkalnych) rozporządzenia. Odnosząc się do treści pisma C. I. z dnia 25 sierpnia 2016 r. Wojewoda D. wskazał, że zgodnie z § 18 ust. 1 rozporządzenia, zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne (§18 ust. 2 rozporządzenia). Jak już wyżej wskazano, inwestor planuje wykonać 105 miejsc postojowych, stosownie do wymaganych przez MPZP 99 miejsc. Część miejsc postojowych naziemnych zostanie wykonana na działce nr 6, na co wyraził zgodę podmiot gospodarujący nieruchomością - Zarząd Zieleni Miejskiej we W. (zob. pismo z dnia [...] r.). Analizowana część zamierzenia zostanie poprzedzona zarurowaniem rowu S-28 (zrealizowanie miejsc postojowych jest bowiem uzależnione od wcześniejszego zarurowania rowu), a zatem spełniony został warunek z § 18 ust. 1 rozporządzenia. W ocenie wojewody planowane do wykonania miejsca postojowe naziemne (stanowiska) pozostające w ciągu po 4 stanowiska oddzielone od siebie pasem zieleni o szerokości 1,25 m (bez miejsc postojowych przewidzianych dla samochodów, z których korzystają wyłącznie osoby niepełnosprawne) należy uznać za jedno, wydzielone miejsce postojowe (44-stanowiskowe), oddalone 3 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną (dz. nr 7/1). Miejsca te na całej długości będą oddzielone od granicy z działką nr 7/1 pasem ozdobnej, zwartej, wysokiej zieleni izolacyjnej. Wojewoda zauważył, że zgodnie z § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, odległość wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 6 m w przypadku od 5 do 60 stanowisk włącznie. W przedmiotowej sprawie postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], Prezydent W. udzielił jednak inwestorowi zgody na odstępstwo od przepisu § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, umożliwiające usytuowanie wskazanych miejsc postojowych na dz. nr 6 w odległości 3 m od granicy z dz. nr 7/1, pod warunkiem wykonania pasa zwartej zieleni izolacyjnej pomiędzy tymi miejscami, a granicą działek. W tym kontekście wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7 (w tym przepisów rozporządzenia). Odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, a w stosunku do obiektów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - ograniczenia dostępności dla osób niepełnosprawnych oraz nie powinno powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, po spełnieniu określonych warunków zamiennych. Właściwy organ, po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno-budowlane, w drodze postanowienia, udziela bądź odmawia zgody na odstępstwo (art. 9 ust. 2 ustawy Prawo budowlane). Pozytywna przesłanka dopuszczalności odstępstwa - wystąpienie, w myśl art. 9 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przypadku szczególnie uzasadnionego - została określona zwrotem nieostrym, odwołującym się do ocen pozaprawnych organu stosującego prawo. Stanowi ona jednak warunek konieczny dopuszczalności odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych. Fakt wprowadzenia do wskazanego przepisu wymogu zaistnienia szczególnie uzasadnionego przypadku przesądził o tym, że zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych w żadnym razie nie można traktować jako zasady. Zgoda na odstępstwo winna mieć charakter jedynie wyjątkowy i wynikać z konieczności konkretnego sposobu zabudowy terenu. Organ stosujący prawo ma zatem obowiązek, przed wydaniem postanowienia o udzieleniu zgody na odstępstwo bądź o odmowie jej udzielenia, rozważyć wszystkie okoliczności mające wpływ na rozstrzygnięcie - czy celowe jest zastosowanie odstępstwa ze szczególnie ważnych względów i to nie tylko subiektywnych, ale również obiektywnych. Okoliczności te powinny wynikać z warunków lokalnych, w szczególności takich jak: kształt, wymiary nieruchomości, położenie względem nieruchomości sąsiednich, ukształtowanie terenu, stan zagospodarowania danej nieruchomości i terenów sąsiednich. Ponadto, ustawodawca, wprowadzając możliwość odstąpienia od warunków techniczno-budowlanych, uzależnił ją od wyważenia interesów indywidualnych i interesu publicznego, które uzasadniałoby wyłączenie stosowania określonych przepisów techniczno-budowlanych. Wstępna ocena w powyższym zakresie powinna zostać dokonana na etapie sporządzania kierowanego do ministra wniosku o upoważnienie do wyrażenia zgody na odstępstwo. Zgodnie z art. 9 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, wniosek ten powinien bowiem zawierać szczegółowe uzasadnienie konieczności wprowadzenia odstępstwa. Z kolei oceny ostatecznej organ pierwszej instancji winien dokonać po uzyskaniu upoważnienia właściwego ministra, a przed wydaniem postanowienia w sprawie odstępstwa. O ile bowiem brak zgody ministra na upoważnienie wiąże organ i uniemożliwia mu wyrażenie zgody na odstępstwo, o tyle organ nie jest związany pozytywnym stanowiskiem ministra w postaci udzielenia upoważnienia - po uzyskaniu upoważnienia ministra właściwy organ może bowiem udzielić bądź odmówić zgody na odstępstwo. Organ winien zatem zgodnie z zasadami procedury administracyjnej, w tym zasadami wyrażonymi w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., ocenić cały materiał dowodowy w sprawie i rozstrzygnąć, czy istotnie zachodzą przesłanki udzielenia zgody na odstępstwo. Dalej wojewoda zaznaczył, że od postanowienia wydanego w trybie art. 9 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, nie przysługuje zażalenie, ponieważ żaden przepis nie przewiduje takiej możliwości. W związku z tym, że na postanowienie to nie przysługuje zażalenie, to w myśl art. 124 § 2 k.p.a. wykładanego a contrario, nie wymaga ono uzasadnienia. Zgoda na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych wydawana jest w odrębnym postępowaniu, prowadzonym tylko z udziałem inwestora, a postanowienie wydane na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, może być zaskarżone tylko wraz z decyzją w sprawie pozwolenia na budowę. Powyższe prowadzi do wniosku, że organ pierwszej instancji ze szczególną starannością powinien dokonać oceny przesłanek uzyskania takiego odstępstwa, co musi znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji w sprawie pozwolenia na budowę. Wojewoda uznał, że wbrew jego zaleceniom, wyrażonym w decyzji z dnia [...] r., organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji ponownie nie przedstawił oceny, dlaczego analizowane odstępstwo od warunków techniczno-budowlanych zostało potraktowane jako szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane oraz nie wykazano, że może ono mieć zastosowanie w przedmiotowej sprawie (w decyzji I instancji podano jedynie informację o tym, że inwestor uzyskał zgodę na odstępstwo od § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia). Mając jednak na względzie całość akt przedmiotowej sprawy, w tym w szczególności akta dotyczące udzielonej w przedmiotowej sprawie przez Prezydenta W. zgody na odstępstwo od przepisu § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia (zwłaszcza pismo inwestora oraz wniosek organu, w którym wskazano, że uzyskanie przez inwestora wnioskowanego odstępstwa jest zasadne i niezbędne do realizacji zamierzonej inwestycji, w formie określonej załączonym projektem), w ocenie Wojewody D. można przyjąć, że organ pierwszej instancji szczególnie uzasadniony przypadek udzielenia zgody na odstępstwo od wskazanego wyżej przepisu widzi, za inwestorem, w zoptymalizowaniu, w zgodzie z ustaleniami MPZP, możliwości zagospodarowania, w tym zabudowy, obszaru zainwestowania, zwłaszcza ze względu na jego ukształtowanie (kształt działki nr 6) i położenie (projektowany budynek będzie usytuowany niejako w trzeciej linii zabudowy). Na powyższe zwraca zresztą uwagę sam C. I. (zob. str. 2 pisma z dnia 25 sierpnia 2016 r.). Analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy, uwzględniając zarówno interes inwestora, interes C. I. oraz interes publiczny, Wojewoda D. doszedł do przekonania, że projektowane odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych jest celowe, a w sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, warunkujący udzielenie zgody na takie odstępstwo. Za powyższym przemawiają bowiem, w szczególności, warunki lokalne. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że inwestor uzyskał od właściciela działki nr 6 prawo do wykonania na tej nieruchomości miejsc postojowych, które są mu niezbędne dla spełnienia wymagań MPZP. Wskazana działka nr 6 ma z kolei specyficzny kształt - jest długa i wąska. Po drugie, na działce nr 15/7 (działce, na której projektowana jest zasadnicza część inwestycji objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę) inwestor również przewidział realizację miejsc postojowych - 4 miejsca terenowe (tyle, na ile pozwala mu możliwe zagospodarowanie terenu) oraz garaż podziemny jednokondygnacyjny (jako rozwiązanie z jednej strony najbardziej ekonomiczne, a z drugiej prawidłowe ze względu na warunki gruntowo-wodne). Po trzecie, inwestor wykona pas zwartej zieleni izolacyjnej pomiędzy przedmiotowymi miejscami postojowymi a granicą działki nr 7/1. Po czwarte, w piśmie z dnia 25 sierpnia 2016 r. C. I. nie powołuje się na konkretne, realizowane zamierzenie (przynajmniej na etapie wniosku o pozwolenie na budowę), a na stan niesprecyzowany i hipotetyczny (zob. oświadczenie C. I. z dnia 23 sierpnia 2016 r.). Po piąte, należąca do C. I. działka nr 7/1 ma powierzchnię wynoszącą aż 1,2481 ha i jest przeznaczona na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (§ 12 ust. 1 MPZP; dz. nr 7/1 jest położona na terenie oznaczonym w części graficznej MPZP symbolem MNj1). Co ważne, zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 5 MPZP, na przedmiotowej działce należy zachować wartość wskaźnika intensywności zabudowy nie większą niż 0,5. Po szóste wreszcie, realizacja badanych miejsc postojowych nie uniemożliwi zabudowy dz. nr 7/1, czy nie przesunie linii zabudowy. Po zezwoleniu na realizację projektowanego zamierzenia, ewentualny budynek mieszkalny na dz. nr 7/1 będzie musiał zostać jedynie usytuowany w taki sposób, aby zapewnić co najmniej 10 m odległości okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi od projektowanych miejsc postojowych na działce nr 6 (zgodnie z § 19 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia). W praktyce, mając na względzie odległość miejsc postojowych od granicy działki nr 7/1 (wynoszącą 3 m), a także określoną w § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia odległość ścian z otworami okiennymi lub drzwiowymi od granicy z sąsiednią działką budowlaną (wynoszącą 4 m) należy zauważyć, że tak usytuowany budynek na dz. nr 7/1 (oknami pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w stronę granicy z działką nr 6) będzie musiał zostać odsunięty dodatkowo jedynie o 3 m. Z powyższych względów, w ocenie Wojewody D., analizowane odstępstwo od warunków techniczno-budowlanych może zostać obiektywnie uznane za szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Ponadto wojewoda stwierdził, że projekt budowlany jest kompletny i spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. poz. 462 ze zm.). W projekcie budowlanym znajduje się "informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia" (tom 1, str. 5-6), której treść odpowiada § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (Dz. U. Nr 120, poz. 1126), charakterystyka energetyczna budynku (tom 2, str. 43-45), pozytywna opinia zamierzenia w zakresie ochrony zabytków archeologicznych dokonana przez D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we W. (pismo z dnia [...] r.), pozytywna opinia spółki B. SA dotycząca prac ziemnych pod wykopy dla zarurowania części rowu i wykonania podbudowy pod drogę (pismo z dnia [...] r.), ostateczna decyzja Prezydenta W. [...] r. - pozwolenie wodnoprawne na zarurowanie odcinka rowu S-28, a także aktualne na dzień wydania zaskarżonej decyzji oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw wody i odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, sieci gazowej, telekomunikacyjnej oraz elektroenergetycznej. Ponadto, projekt budowlany został uzgodniony bez uwag przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, a w związku z zaliczeniem projektowanego zamierzenia budowlanego do II kategorii geotechnicznej na podstawie rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz.U. poz. 463) i przyjęcia stopnia złożoności warunków gruntowo-wodnych jako złożonych (tom 2, str. 32), do dokumentacji projektowej, zgodnie z § 7 ust. 1 i 2 w związku z § 3 ust. 4 powołanego rozporządzenia, dołączono opinię geotechniczną, dokumentację badań podłoża gruntowego, projekt geotechniczny i dokumentację geologiczno-inżynierską (sporządzone w czerwcu i wrześniu 2014 r.). Projekt budowlany posiada oświadczenie projektantów i sprawdzających o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, o którym mowa w art. 20 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane (tom 1, str. 4), oraz potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie uprawnień budowlanych oraz zaświadczeń właściwych izb samorządów zawodowych, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, aktualne na dzień opracowania projektu budowlanego przedmiotowego zamierzenia (tom 1, str. 8-35). Podsumowując Wojewoda D. stwierdził, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany jest zgodny z obowiązującym MPZP i pozostaje w zgodności z warunkami technicznymi. Inwestor przedłożył wymagane prawem opinie i uzgodnienia, a także dołączył oświadczenie, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania działkami nr 15/3, 15/4, 15/6, 15/7 i 6, AM-[...], obręb P., na cele budowlane. Wobec powyższego Prezydent W., jako organ pierwszej instancji, zobligowany był do wydania inwestorowi decyzji o pozwoleniu na budowę, a Wojewoda D., po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w opisanym na wstępie zakresie, jako organ drugiej instancji, zobligowany był do utrzymania tej decyzji w mocy zgodnie z brzmieniem art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na przytoczoną decyzję Wojewody D. wniósł C. I.. Zdaniem skarżącego zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. z uwagi na jego zastosowanie, w sytuacji gdy w stanie faktycznym sprawy organ powinien uchylić decyzję organu I instancji w całości i przekazać sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia (art. 138 § 2 k.p.a.); 2) art. 15 k.p.a poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania. Natomiast w przypadku nieuwzględnienia powyższych zarzutów skarżący zarzucił ponadto, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie polegające na nieprzeprowadzeniu wszechstronnej analizy celowości odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych i niewyjaśnienie czy zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, warunkujący udzielenie zgody na wnioskowane odstępstwo, co skutkowało nieuzasadnionym, a co najmniej przedwczesnym, przyjęciem, że w przedmiotowej sprawie zachodził szczególnie uzasadniony przypadek udzielenia zgody na projektowane odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, a także wydanie rozstrzygnięcia zgodnego z wnioskiem inwestora, tj. zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia spółce pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego; 2) art. 4 oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez ich niezastosowanie do oceny interesu skarżącego jako właściciela nieruchomości sąsiedniej oraz interesu inwestora na potrzeby ustalenia występowania szczególnie uzasadnionego przypadku warunkującego udzielenie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Nadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia szczegółowej analizy przesłanek warunkujących udzielenie zgody na wnioskowane przez inwestora odstępstwo, wskutek czego organ II instancji nieprawidłowo (a co najmniej przedwcześnie) i w sposób dowolny uznał, że zgromadzony materiał dowodowy daje podstawy do wydania rozstrzygnięcia zgodnego z wnioskiem, tj. pozwala na zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego; 2) podstawowych zasad postępowania administracyjnego (art. 7 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a.), przejawiającym się m. in. niewzięciem pod uwagę interesu skarżącego przy wydaniu decyzji oraz przeprowadzeniem postępowania wbrew zasadzie pogłębienia zaufania do organów administracji, a także niewystarczającym uzasadnieniem faktycznym i prawnym zaskarżonej decyzji. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, wraz z poniesioną opłatą skarbową od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu skargi przytoczono liczne cytaty z orzecznictwa oraz podano między innymi, że Wojewoda D. powinien był ponownie uchylić decyzję organu I instancji i przekazać mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zamiast tego wojewoda przeprowadził postępowanie wyjaśniające w zakresie oceny przesłanek uzyskania zgody na odstępstwo od § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, pozbawiając tym samym skarżącego możliwości zakwestionowania tych ustaleń, czym naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania. Ponadto, zdaniem skarżącego, Wojewoda D. wadliwie ocenił spełnienie przesłanek warunkujących udzielenie zezwolenia na ww. odstępstwo i nie dokonał ich wszechstronnej analizy. Podstawową konsekwencją udzielenia zgody na wnioskowane przez inwestora odstępstwo jest ograniczenie skarżącego w dostępności do zabudowy działki nr 7/1, polegające na tym, iż zbliżenie miejsc parkingowych do granicy działki o 3 m spowoduje konieczność, zgodnie z § 19 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, przesunięcie linii zabudowy na działce nr 7/1 również o 3 m, co w praktyce oznacza, iż przed odstępstwem linia ta od granicy działki wynosiła 4 m, po odstępstwie wynosić będzie 7 m. Tym samym naruszone zostanie prawo skarżącego do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, który jak wynika z oświadczenia skarżącego przedłożonego do akt administracyjnych wraz z pismem z dnia 25 sierpnia 2016 r. zamierza wykorzystać swoją działkę, zgodnie z obowiązującym na tym terenie MPZP pod budowę mieszkaniową jednorodzinną w zabudowie bliźniaczej. Planowana inwestycja uwzględniająca przedmiotowe odstępstwo znacznie ograniczy lub nawet uniemożliwi realizację planów zabudowy jego działki w tym zakresie (sąsiednie działki stanowią obszar kolejowy, który z mocy prawa ogranicza znacznie dysponowanie przedmiotową działką skarżącego). Skarżący podniósł również, że wojewoda właściwie powielił w swym rozstrzygnięciu stanowisko przedstawione przez we wniosku inwestora, iż szczególnie uzasadniony przypadek należy upatrywać w zoptymalizowaniu w zgodzie z ustaleniami MPZP, możliwości zagospodarowania, w tym zabudowy, obszaru zainwestowania, zwłaszcza, że ze względu na jego ukształtowanie (kształt działki nr 6) i położenie (projektowany budynek będzie usytuowany w niejako w trzeciej linii zabudowy), bez przeprowadzenia wnikliwej weryfikacji w tym zakresie. Organ nie wyjaśniając stronie w należyty sposób przesłanek przemawiających jego zdaniem za prawidłowością wydanego rozstrzygnięcia uchybił zasadzie przekonywania, co dodatkowo stoi w sprzeczności z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Podkreślić należy, że organy obu instancji nie wyjaśniły skarżącemu, jakie okoliczności faktyczne (dowody) przemawiały za wydaniem rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w dniu 15 lutego 2017 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę i wnioski w niej zawarte. Pełnomocnik uczestnika postępowania A. sp. z o.o. sp.k wniósł o oddalenie skargi w całości. Członek zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. K. we W. wskazała, że inwestycja nie spełnia warunków i inwestor nie powinien był uzyskać pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Wyjaśnienie motywów wyroku wypada rozpocząć od przypomnienia, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Przechodząc zatem do meritum sprawy, należy powiedzieć, że zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd z punktu widzenia kryterium legalności w rozpoznawanej sprawie jest zaskarżona decyzja Wojewody D., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta W. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego (oznaczonego symbolem "L") z garażem podziemnym, budynkiem kotłowni, terenowymi miejscami postojowymi i zagospodarowaniem terenu (z wyłączeniem infrastruktury podziemnej) przy ul. K. we W. (działki nr 15/3, 15/4, 15/6, 15/7, 6, AM-[...], obręb P.). Uwzględniając zakres kognicji sądu administracyjnego należy podkreślić, że kluczowym zagadnieniem, które jest przedmiotem postępowania sądowego jest ustalenie, czy wynik postępowania administracyjnego w danej sprawie odpowiada prawu. Sąd może uchylić zaskarżoną decyzję dopiero w razie stwierdzenia, że w postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy albo do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Trzeba zatem powiedzieć, że nie każde naruszenie prawa materialnego czy procesowego, którego dopuściłyby się organy administracji publicznej musi skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny. Takie rozstrzygnięcie sądu jest dopuszczalne wyłącznie, jeśli sąd stwierdzi kwalifikowane naruszenia prawa materialnego lub procesowego, to jest takie, które miały wpływ na wynik sprawy lub mogły były mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym kontekście należy zauważyć, że podstawą materialnoprawną decyzji administracyjnych organów obu instancji jest art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.; dalej: p.b.), który stanowi, że pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim: 1) przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. W myśl art. 32 ust. 4 p.b. pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) (pominięty); 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie zaś z art. 33 ust. 1 p.b. pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Stosownie do przepisu art. 35 ust. 1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Przechodząc do oceny, czy zaskarżoną decyzję wydano w zgodzie z przywołanymi przepisami prawa w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego. Nie doszło też w postępowaniu administracyjnym przed organami do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wspomnieć przy tym warto, że Sąd w składzie rozpoznającym skargę podziela pogląd wyrażany już w orzecznictwie, że sprawdzenie przez organ zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, jest ograniczone wyłącznie do projektu zagospodarowania działki, a więc organ prowadzący postępowanie w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę nie może kwestionować przyjętych w projekcie rozwiązań technicznych (zob. na przykład wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1210/14, Orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji po sprawdzeniu i ustaleniu kompletności projektu budowlanego zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 32 i 34 p.b., jeżeli spełnione zostaną te wymagania, właściwy organ architektoniczno-budowlany, zgodnie z art. 35 ust. 4, nie może odmówić wydania pozytywnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę. W tym kontekście Sąd stwierdził, że organy prawidłowo oceniły kompletność złożonej przez inwestora dokumentacji, prawidłowo dokonano analizy tej dokumentacji i w efekcie w sposób zgodny z ww. przepisami ustawy Prawo budowlane dokumentację tę zatwierdzono i udzielono pozwolenia na budowę. Natomiast odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze Sąd w składzie rozpoznającym skargę ocenił, że nie zasługują one na uwzględnienie. Odnośnie do kwestii stosowania w niniejszej sprawie art. 9 ust. 1 p.b. Sąd ocenił, że prawidłowo w zaskarżonej decyzji Wojewoda D. uzasadnił spełnienie przesłanek stosowania tego przepisu. Wojewoda wyjaśnił, że Prezydent W. wbrew zaleceniom wojewody zawartym w poprzednio wydanej decyzji kasacyjnej, nie zawarł w uzasadnieniu swojej decyzji argumentów przemawiających za zastosowaniem odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych. Braki w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej sanował organ odwoławczy, czym nie naruszył – wbrew poglądowi skarżącego – zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) wynika, że w razie wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji dana sprawa administracyjna zostaje ponownie rozpoznana i rozstrzygnięta przez organ odwoławczy w jej całokształcie. Zatem w sytuacji, gdy organ II instancji utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji, winien uzasadnić swoją decyzję tak jakby sprawę rozpoznawał po raz pierwszy. Zatem szerokie omówienie przesłanek stosowania art. 9 ust. 1 p.b. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie może być uznane za naruszenie zasady dwuinstancyjności oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. W sytuacji bowiem, gdy organ I instancji zlekceważył zalecenia organu odwoławczego zawarte w poprzedniej decyzji, powinnością organu odwoławczego było dokonanie uzasadnienia decyzji w sposób zgodny z prawem. Zauważyć przy tym należy, że w orzecznictwie podkreśla się, iż do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzje, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. Dlatego też mówi się, że istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji (zob. wyrok NSA z dnia 12 listopada 1992 r., V SA 721/92, ONSA 1992, nr 3-4, poz. 95 oraz wyrok NSA we Wrocławiu z dnia 22 marca 1996 r., SA/Wr 1996/95, ONSA 1997, nr 1, poz. 35). Z tego względu nie można uznać, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania z tego powodu, że dopiero w decyzji organu odwoławczego należycie wyjaśniono powody zastosowania art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego. Jeśli zaś chodzi o wykazanie materialnych przesłanek stosowania art. 9 ust. 1 p.b., Sąd przyjął, że Wojewoda D. w przekonujący i wystarczający sposób wykazał zasadność stosowania tego przepisu. Zdaniem Sądu argumentacja zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w tym zakresie uwzględnia to, że odstępstwo umożliwiające modyfikację szczegółowych, bezwzględnie obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych może być udzielone jedynie w przypadkach szczególnie uzasadnionych, a więc mających w sobie element wyjątkowości. Wobec tego – zdaniem Sądu – organ odwoławczy wziął pod uwagę charakter przepisu techniczno-budowlanego, od którego ma być udzielone odstępstwo, ukształtowanie nieruchomości, na której ma być realizowany obiekt budowlany, stan zagospodarowania nieruchomości sąsiednich, a także ocenę proponowanych rozwiązań w świetle zasad wiedzy technicznej. Jak bowiem podkreśla się w orzecznictwie, w sytuacjach szczególnych wynikających z warunków lokalnych, takich jak kształt i wymiary nieruchomości, położenie względem nieruchomości sąsiednich, ukształtowanie terenu, stan zagospodarowania danej nieruchomości i terenów sąsiadujących, istnieje potrzeba wyważenia interesów indywidualnych i interesu publicznego, która uzasadniałaby wyłączenie stosowania określonych przepisów techniczno-budowlanych (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 czerwca 2007 r., VII SA/Wa 431/07; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 23 stycznia 2008 r., II SA/Sz 734/06, Orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu Wojewoda D. należycie uwzględnił powyższe okoliczności, co pozwala przyjąć, że szczególnie uzasadnionym wypadkiem, o którym mowa w art. 9 ust. 1 p.b., jest okoliczność, że odstępstwo ma być udzielone w związku z koniecznością lokalizacji miejsc postojowych w ilości wynikającej z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w odległości mniejszej niż wynikająca z § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422). Odległość wynikająca z rozporządzenia wynosi 10 m, a według udzielonego odstępstwa odległość ta będzie wynosić 3 m w stosunku do granicy działki nr 7/1. Przy czym nałożono na inwestora obowiązek wykonania pasa zwartej zieleni izolacyjnej. Nadto organ odwoławczy ocenił możliwości zagospodarowania działki nr 7/1 (własność skarżącego) po realizacji inwestycji i wyjaśnił, że ewentualnie realizowana zabudowa na działce skarżącego, w razie sytuowania budynku ścianą z oknami w stronę działki nr 6 (gdzie znajdą się ww. miejsca parkingowe), będzie musiała być oddalona od granicy działki o 4 m oraz dodatkowo 3 m, a więc łącznie o 7 m od granicy działki. Okoliczność ta nie mogła być uznana za przeszkodę w udzieleniu inwestorowi omawianego odstępstwa, jeśli wziąć pod uwagę powierzchnię działki należącej do skarżącego i obowiązujące go wskaźniki intensywności zabudowy (co omówiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji). W konsekwencji Sąd doszedł do przekonania, że w zaskarżonej decyzji należycie omówiono powody zastosowania art. 9 ust. 1 p.b., natomiast argumenty podniesione w skardze nie podważyły słuszności wywodów Wojewody D.. W tym zakresie też nie podzielił Sąd zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy przepisów art. 4 i art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Zdaniem Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji pozwala uznać, że organ odwoławczy rozważył możliwość zagospodarowania nieruchomości należącej do skarżącego, a więc w postępowaniu zostały uwzględnione uzasadnione interesy osób trzecich (w tym skarżącego). Nie był też zasadny zarzut, że skarżący nie mógł w toku postępowania wypowiedzieć się co do przesłanek stosowania art. 9 p.b., bowiem skarżący uczynił to w piśmie z dnia 25 sierpnia 2016 r. skierowanym do Wojewody D., a organ ten odniósł się do treści tego pisma w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie podzielił również Sąd zarzutu naruszenia interesu skarżącego, co miałoby stanowić o naruszeniu art. 7, art. 107 § 1 i § 3 oraz art. 8, art. 9 i art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego. Biorąc pod uwagę, że na działce nr 7/1 miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w zabudowie bliźniaczej (i takie są plany inwestycyjne skarżącego, jak podniesiono w skardze), to – zdaniem Sądu – uwzględniając kształt i powierzchnię działki nr 7/1 (1,2481 ha), przesunięcie ewentualnej ściany planowanego budynku o dodatkowe 3 metry od granicy z działką nr 6 nie stanowi przykładu takiego ograniczenia prawa własności skarżącego, które naruszałoby istotę prawa własności i nie jest – wbrew zarzutom skargi – "znacznym" ograniczeniem uprawnień skarżącego. W ocenie Sądu nie zasługiwał też na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy jest wystarczający dla wydania decyzji administracyjnej kończącej postępowanie. Ponadto Wojewoda D. dokonał należytej oceny wiarygodności i mocy dowodowej dokumentacji projektowej dostarczonej przez inwestora, a ocen tych skarżący nie zakwestionował w należycie umotywowany sposób. Nie sposób więc uznać zarzutów skargi za uzasadnione. Wojewoda należycie omówił, jakie dowody uznał za istotne w sprawie i szczegółowo omówił zgodność z prawem złożonego przez inwestora projektu budowlanego. W skardze nie podano, przeprowadzenia jakich dodatkowych dowodów wymagałoby – zdaniem skarżącego – omawiane postępowanie administracyjne. Dowodów tego rodzaju nie dopatrzył się także Sąd w składzie rozpoznającym skargę. Reasumując, Sąd stwierdził, że podniesione w skardze zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie. Ponadto Sąd, nie będąc związany zarzutami i wnioskami zawartymi w skardze (art. 134 § 1 p.p.s.a.) doszedł do przekonania, że kontrola legalności zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, iż nie doszło w sprawie do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy; nie doszło również do naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe, skargę jako niezasadną należało, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalić w całości, o czym orzeczono w sentencji wyroku.