II SA/Wr 764/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. W. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 sierpnia 2025 r. nr 835/25 w przedmiocie wskazania, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta Wrocławia nie dopuścił się bezczynności i przewlekłości w załatwieniu sprawy postanawia: I. odrzucić skargę. II. odmówić przyznania prawa pomocy. K. W. wniosła do tutejszego Sądu skargę na wskazane w sentencji postanowienie, wydane przez Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: DWINB) w trybie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: kpa), to jest w wyniku złożenia ponaglenia na skutek niezałatwienia sprawy przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w terminie i prowadzenia postępowania przez ten organ w sposób przewlekły. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Powyższą skargę należało ocenić jako niedopuszczalną. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. – dalej: ppsa) w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 wymienia postanowienia, które podlegają kontroli sądowej, a więc strona jest uprawniona do wniesienia na nie skargi. Są to: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. Postanowienie wydane w wyniku ponaglenia nie kwalifikuje się do żadnej z wymienionych kategorii. Jakkolwiek jest to postanowienie, które wydane zostało w postępowaniu administracyjnym, jednak nie rozstrzyga sprawy co do istoty ani nie zakończyło postępowania. Na postanowienie to nie służy też zażalenie – przepis art. 141 § 1 kpa przewiduje bowiem prawo do wniesienia zażalenia tylko w sytuacji, gdy kodeks tak stanowi. Regulacja zawarta w art. 37 § 6 kpa, który reguluje tryb wniesienia i rozpoznania ponaglenia, nie przewiduje takiej możliwości, co oznacza, że na postanowienie wydane na skutek wniesionego ponaglenia zażalenie nie przysługuje.W konsekwencji też nie może zostać zaskarżone do sądu administracyjnego. Wobec tak poczynionych ustaleń prawnych stwierdzić należało, że skarga wniesiona na wskazane w sentencji postanowienie DWINB jest niedopuszczalna. Z kolej na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, skargę niedopuszczalną Sąd zobligowany jest odrzucić. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji. Co do złożonego w niniejszej sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy, to na mocy art. 247 ppsa, wobec stwierdzenia oczywistej bezzasadności skargi, prawo pomocy stronie nie przysługuje. Zaznaczyć trzeba, że o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 ppsa (por. postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 700/14 – dost. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych oraz J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, str. 573). Tym samym postanowiono jak w punkcie II sentencji.