II SA/Wr 771/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 5 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. M. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi i złożenia 18 odpisów skargi w sprawie ze skargi Z. M. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki wagi samochodowej najazdowej o konstrukcji stalowej wraz z płytą żelbetową postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi i złożenia 18 odpisów skargi Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wezwano skarżącego z dnia 27 listopada 2017 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz usunięcia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie 18 odpisów skargi. W wykonaniu tego zarządzenia pismami z dnia 6 grudnia 2017 r. wezwano skarżącego do wykonania powyższych czynności. Wezwania zostały doręczone jedną przesyłką w dniu 12 grudnia 2017 r. na adres podany w skardze. Odbiór przesyłki pokwitował S. M.. Listonosz opatrzył potwierdzenie odbioru adnotacją, że jest to syn adresata i dorosły domownik (dowód: k. 14 akt sądowych). Pismem złożonym w Sądzie w dniu 29 grudnia 2017 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi i złożenia 18 odpisów skargi. Na uzasadnienie wniosku podał, że w dniu 28 grudnia 2017 r. powrócił do domu z dwutygodniowego pobytu w Ś. i dopiero wtedy jego syn S. M. przekazał mu ww. przesyłkę. Skarżący wskazał, że syn nie mógł mu przekazać korespondencji wcześniej z racji nieobecności skarżącego. Nadto skarżący podniósł, że syn nie był upoważniony do odbioru korespondencji. Do wniosku dołączono 18 odpisów skargi, a także uiszczono wpis sądowy od skargi. Następnie w wykonaniu zarządzenia sędziego sprawozdawcy wezwano skarżącego do wskazania dowodów na okres pobytu w Ś. oraz na określenie wieku S. M.. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący pismem z dnia 22 stycznia 2018 r. (data złożenia w Sądzie) wyjaśnił, że w Ś. przebywał w terminie 11-28 grudnia 2017 r. u rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W myśl zaś art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, zaś w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Uwzględniając powyższe Sąd przyjął, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (zob. postanowienie NSA z 10 września 2010 r., sygn. akt II OZ 849/10, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy, przywrócenie uchybionego terminu może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Sąd przy ocenie winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej, bierze pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. W tym kontekście Sąd wskazuje, że doręczenie wezwania do usunięcia braków skargi było dokonane prawidłowo. Przesyłkę odebrał syn skarżącego (okoliczność niesporna). Przesyłkę sądową w myśl art. 72 § 1 p.p.s.a. można doręczyć dorosłemu domownikowi adresata. Skarżący – pomimo wezwania Sądu – nie wykazał, że S. M. nie jest osobą dorosłą, a więc nie zakwestionował prawidłowości doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu sądowego i nadesłania odpisów skargi. Wobec tego należało przyjąć. że termin do usunięcia braków skargi biegł od dnia 12 grudnia 2017 r. do dnia 19 grudnia 2017 r., a w terminie tym braki skargi nie zostały usunięte. Skarżący przyczyny uchybienia terminu upatruje w tym, że w dniach 11-28 grudnia 2017 r. przebywał u rodziny w Ś.. Zdaniem Sądu podkreślić należy, że skarżący wniósłszy skargę do sądu administracyjnego mógł się spodziewać tego, że na jego adres może być kierowana korespondencja sądowa. Z akt sprawy wynika też, że skarżący prowadzi działalność rolniczą, a więc prowadzenie korespondencji urzędowej nie jest mu obce. Zatem skarżący opuszczając dom na kilkanaście dni winien zadbać o to, żeby na bieżąco być informowanym przez domowników (choćby syna) o tym, że doręczono mu jakąś korespondencję, szczególnie sądową. W dobie powszechnego dostępu do telefonu i internetu uzyskanie kontaktu z synem nie winno stanowić większego kłopotu dla skarżącego. W świetle powyższego Sąd doszedł do przekonania, że wnioskodawca nie wykazał, że do uchybienia terminu doszło w niniejszej sprawie bez jego winy. Innymi słowy Sąd ocenił, że wnioskodawca nie wykazał, że w terminie od 12 do 19 grudnia 2017 r. istniały takie przeszkody niezależne od niego, które powodowały, że nie mógł uiścić wpisu od skargi i nadesłać jej odpisów. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowym, brak winy w uchybieniu terminu można stwierdzić tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia terminu wyznaczonego przepisami prawa (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II OZ 100/12, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Na gruncie niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że wyjazd do rodziny nie był przeszkodą tego rodzaju. Reasumując, w ocenie Sądu przedstawione we wniosku okoliczności nie uprawdopodobniają, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony skarżącej. Wobec tego należało na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. postanowić jak w sentencji.