II SA/Wr 777/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Asesor WSA Marta Pawłowska (spr.) Protokolant: Angelika Mielcarek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 maja 2025 r. sprawy ze skargi C. sp. z o.o. w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 24 lipca 2024 r. nr SKO 4121.124.2024 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją z dnia 24 lipca 2024 r., nr SKO 4121.124.2024, po rozpoznaniu odwołania Spółki C. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. (dalej jako "skarżąca") od decyzji Prezydenta W. z dnia 6 maja 2024 r., Nr 200/2024 ustalającej - na rzecz J. Sp. z o. o. z siedzibą w W.(1) (dalej jako uczestniczka postępowania), lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia: budowa wraz z przebudową rozdzielczej sieci wodociągowej, osiedlowej sieci ciepłowniczej, podziemnej sieci telekomunikacyjnej, podziemnej sieci niskiego napięcia oraz podziemnej sieci średniego napięcia w rejonie ul. [...] we W., teren inwestycji: dz. nr [...], AR_[...]; dz. o nr.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], AR_[...], obręb S., Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu (dalej jako Kolegium, SKO), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt administracyjnych sprawy oraz treści skargi wynika, że w dniu 26 lutego 2024 r. uczestniczka postępowania wystąpiła do Prezydenta W. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie wraz z przebudową rozdzielczej sieci wodociągowej, osiedlowej sieci ciepłowniczej, podziemnej sieci telekomunikacyjnej, podziemnej sieci niskiego napięcia oraz podziemnej sieci średniego napięcia w rejonie ul. [...] we W. (teren inwestycji: dz. nr [...], AR_[...]; dz. o nr.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], AR_[...], obręb S. Decyzją z dnia 6 maja 2024 r., Nr 200/2024, Prezydent W. ustalił wnioskowane warunki zabudowy. W uzasadnieniu swojej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że wnioskowane zamierzenie inwestycyjne powstaje w związku z planowaną budową zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami i parkingiem podziemnym. Organ wywiódł, że w świetle przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej jako upzp), zamierzenie wymaga wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, gdyż dotyczy sieci, o jakich mowa w art. 50 ust. 2a upzp - a teren inwestycji znajduje się na obszarze nieobjętym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ wyjaśnił także, że planowane działania inwestycyjne nie stanowią realizacji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym w rozumieniu art. 2 pkt 5 upzp, dlatego decyzja lokalizacyjna w rozpatrywanej sprawie, stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 2 upzp, nie wymaga uzgodnienia z marszałkiem województwa. Wskazał ponadto, że podstawę prawną wydanej decyzji stanowił przepis art. 50 ust. 2a upzp, zgodnie z którym, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, budowa sieci, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (dalej jako "p.b."), wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W ocenie organu lokalizacyjnego pierwszej instancji, nie można odmówić inwestorowi ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, gdyż zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, które mają zastosowanie do niniejszej inwestycji, a o których jest mowa w art. 56 upzp. W odwołaniu od tej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 50 ust. 2a w zw. z art. 2 pkt 5 upzp, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wydanie zaskarżonej decyzji, w sytuacji w której, inwestycja objęta wnioskiem inicjującym postępowanie w niniejszej sprawie, w przekonaniu skarżącej nie wypełnia znamion inwestycji celu publicznej w rozumieniu powołanych przepisów, albowiem obejmuje swoim zakresem jedynie przedsięwzięcie deweloperskiej oraz z otaczającymi nieruchomościami i nie pozostaje przedsięwzięciem znaczeniu lokalnym (gminnym), ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), czy też krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne) bądź metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalnym, co w konsekwencji powoduje, że w przedmiotowym przypadku zastosowano zupełnie nieadekwatny dla planowanego przedsięwzięcia tryb postępowania; - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 Kpa, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji tego brak podjęcia działań zmierzających do wyjaśnienia stanu sprawy, w tym przypadku określenia charakteru planowanego przez inwestora przedsięwzięcia, - art. 52 ust. 2 upzp, poprzez uwzględnienie wniosku inwestora pomimo tego, że nie przedstawił on wraz z wnioskiem wszystkich wymaganych przepisami prawa załączników oraz danych, w szczególności w odniesieniu do poszanowania praw i interesów właścicieli nieruchomości sąsiednich. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję SKO w pierwszej kolejności podniosło, że zgodnie z art. 56 upzp, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, zatem są to decyzje o charakterze związanym. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak wynika z art. 52 ust. 3 upzp, nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. Organ, przy pozytywnym zweryfikowaniu przesłanek warunkujących ustalenie lokalizacji celu publicznego, pozbawiony jest luzu decyzyjnego i musi uwzględnić żądanie inwestora. W ocenie Kolegium, w rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji zasadnie przyjął, że planowana inwestycja polegająca na budowie wraz z przebudową rozdzielczej sieci wodociągowej, osiedlowej sieci ciepłowniczej, podziemnej sieci telekomunikacyjnej, podziemnej sieci niskiego napięcia oraz podziemnej sieci średniego napięcia w rejonie ul. [...] we W., jest inwestycją celu publicznego o znaczeniu lokalnym. Jak wyjaśniono, stosownie do art. 2 pkt 5 upzp, przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344, z późn. zm. dalej powoływanej jako ugn). Jak dalej wyjaśniano w uzasadnieniu decyzji, z powołanych powyżej przepisów wynika, że przesłanką warunkującą zaliczenie planowanego przedsięwzięcia do inwestycji celu publicznego jest jego zakres, co sprowadza się do ustalenia, czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym, czy krajowym (art. 2 pkt 5 upzp). Natomiast drugą przesłanką jest to, czy inwestycja stanowi realizację celów, wskazanych w art. 6 ust. 2 ugn. Przy czym obie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, dlatego brak którejkolwiek z nich uniemożliwia zaliczenie inwestycji do inwestycji celu publicznego. Dalej Kolegium przytoczyło art. 6 ugn i wskazało, że zgodnie z tą regulacją celami publicznymi są m.in.: - wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji (art. 6 pkt 1 ugn); - budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń (art. 6 pkt 2 ugn); - budowa i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków oraz odzysku i unieszkodliwiania odpadów, w tym ich składowania lub ich wykorzystania w instalacji odnawialnego źródła energii wytwarzającej biogaz w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2023 r. poz. 1436, 1597, 1681 i 1762 oraz z 2024 r. poz. 834) (art. 6 pkt 3 ugn). Organ podniósł też, że zgodnie z art. 50 ust. 1 upzp, inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. SKO wyjaśniło, ze w rozpoznawanej sprawie teren inwestycji nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio. Zgodnie z art. 50 ust. 2 upzp, nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane: 1) polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska, albo 2) niewymagające pozwolenia na budowę. Jak stanowi art. 29 ust. 1 pkt 2 p.b. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa sieci: a) elektroenergetycznych obejmujących napięcie znamionowe nie wyższe niż 15 kV, b) wodociągowych, c) kanalizacyjnych, d) cieplnych, e) gazowych o ciśnieniu roboczym nie wyższym niż 0,5 MPa. Jak dalej wyjaśniano, z powołanego przepisu wynika, że co do zasady, budowa wspomnianych powyżej sieci nie wymaga pozwolenia na budowę (tylko zgłoszenia), co z kolei oznacza, że zgodnie z art. 50 ust. 2 pkt 2 upzp, budowa wymienionych sieci nie wymagałaby uzyskania decyzji lokalizacyjnej. Jednakże, jak podkreślono, zgodnie z wyraźną wolą ustawodawcy, wyrażoną w art. 50 ust. 2a upzp, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego budowa sieci, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 p.b., wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak podniesiono, ustawodawca zatem jednoznacznie przesądził w art. 50 ust. 2a upzp, w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 p.b., że zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie sieci: elektroenergetycznych obejmujących napięcie znamionowe nie wyższe niż 15 kV, wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych o ciśnieniu roboczym nie wyższym niż 0,5 MPa, wymaga uprzedniego wydania decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego (a nie decyzji o warunkach zabudowy). Ustawodawca wyraźnie zatem wskazał, że budowa wymienionych sieci jest inwestycją celu publicznego, która wymaga - na terenach pozbawionych planu miejscowego - wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (a nie decyzji o warunkach zabudowy). Dodatkowo Kolegium podniosło, że w art. 2 pkt 5 upzp, zawierającym definicje legalne pojęć używanych w upzp, wskazano, że przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ugn. Nie ma znaczenia zatem, kto będzie tę inwestycję realizował. Co bardzo istotne w ocenie organu odwoławczego, wnioskowane zamierzenie polegające na budowie wraz z przebudową rozdzielczej sieci wodociągowej, osiedlowej sieci ciepłowniczej, podziemnej sieci telekomunikacyjnej, podziemnej sieci niskiego napięcia oraz podziemnej sieci średniego napięcia w rejonie ul. [...] we W. stanowi realizację celów wskazanych w art. 6 pkt 1, 2, 3 ugn, tj. stanowi realizację celu publicznego wymienionego w art. 6 pkt 1 ugn: wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Stanowi także realizację celu publicznego wymienionego w art. 6 pkt 2 ugn: budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Stanowi również realizację celu publicznego wymienionego w art. 6 pkt 3 ugn: budowa i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków oraz odzysku i unieszkodliwiania odpadów, w tym ich składowania lub ich wykorzystania w instalacji odnawialnego źródła energii wytwarzającej biogaz w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2023 r. poz. 1436, 1597, 1681 i 1762 oraz z 2024 r. poz. 834). W ocenie Kolegium nie budzi wątpliwości, że wnioskowane zamierzenie realizuje cele wymienione w art. 6 pkt 1, 2 i 3 ugn. Wątpliwości Kolegium nie budzi także lokalny (gminny) charakter inwestycji. Jak podniesiono, wnioskowana inwestycja mieści się w zakresie zadań własnych gminy wymienionych w art. 7 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2024 r. poz. 609, z późn. zm.). Zgodnie z art. 7 ust. 1 powołanej ustawy, zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują sprawy: wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz (pkt 3), działalności w zakresie telekomunikacji (pkt 3a). Po drugie, jak wskazano, wnioskowane zamierzenie powstaje w związku z planowaną budową zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami i parkingiem podziemnym. Wnioskowane zamierzenie jest zatem inwestycją o znaczeniu lokalnym (gminnym), która służyć będzie mieszkańcom gminy, którzy zamieszkają w planowanych do zrealizowania przez dewelopera budynkach wielorodzinnych. W ocenie Kolegium, okoliczność, że inwestycja obejmuje jedynie wycinek terytorium gminy (i tylko część społeczności lokalnej) a nie całe terytorium wspólnoty, nie dyskwalifikuje jej jako inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 upzp w związku z art. 6 pkt 2 ugn Planowana inwestycja, wbrew twierdzeniom odwołania, urzeczywistnia interes publiczny istotny dla zbiorowości na poziomie lokalnym, bowiem dotyczy zaopatrzenia w wodę, ciepło, energię elektryczną czy usługi telekomunikacyjne planowanego budynku lub budynków wielorodzinnych, a końcowo zaopatrzenia poszczególnych lokali wchodzących w jego skład wraz z częściami wspólnymi budynku. Zabudowa wielorodzinna, w związku z którą realizowana jest obecnie rozpatrywana inwestycja, przecież docelowo służyć ma zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych nabywców poszczególnych lokali, którzy będą indywidualnymi odbiorcami prądu, wody, ciepła, czy usług telekomunikacyjnych, co istotne, liczba mieszkańców, którzy korzystać będą z wnioskowanych sieci jest bliżej nieokreślona. Wobec tego należy, zdaniem Kolegium przyjąć, że wnioskowana inwestycja oddziałuje na zbiorowość na poziomie lokalnym. Podkreślno też, że ilość odbiorców wymienionych mediów nie może wpłynąć na ocenę charakteru wnioskowanej inwestycji infrastrukturalnej jako publicznej. To, że inwestycja związana jest z planowaną przez dewelopera zabudową mieszkaniową wielorodzinną, nie pozbawia jej, w opinii Kolegium, publicznego charakteru. Dalej Kolegium podniosło, że postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone w wymaganym zakresie i nie było potrzeby dalszego gromadzenia materiału dowodowego. Charakter inwestycji nie budzi żadnych wątpliwości. W rozpatrywanej przez Kolegium sprawie wszystkie wymogi proceduralne oraz wynikające z przepisów prawa materialnego zostały zatem zachowane. Co istotne, upzp nie uzależnia, odmiennie niż przy ustalaniu warunków zabudowy, ustalenia lokalizacji celu publicznego od wymagań zachowania ładu przestrzennego, właściwego uzbrojenia, czy dostępu do drogi publicznej. Zarówno badanie możliwości odpowiedniego uzbrojenia terenu, jak i dostępu do drogi publicznej przesunięty zostało na kolejny etap procesu inwestycyjnego - do postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zresztą, w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z lokalizacją inwestycji liniowej, dla której, z uwagi na jej charakter, nie jest potrzebne uzbrojenie terenu oraz dostęp do drogi publicznej. Kolegium wskazało również, że docelowo ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzależnia lokalizację inwestycji celu publicznego jedynie od odpowiedniego przeznaczenia na cele nierolne i nieleśne terenu objętego wnioskiem oraz jej zgodności z przepisami odrębnymi. Obie te przesłanki zdaniem składu orzekającego zostały spełnione. Zgodnie z art 10a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1161, z późn. zm.), przepisów o zgodzie rolnej nie stosuje się do gruntów rolnych położonych w granicach administracyjnych miast. Tak więc wszystkie grunty w obrębie administracyjnym miasta zostały wyłączone spod obowiązku uzyskania decyzji o zmianie przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolne. Lokalizacji planowanej inwestycji nie sprzeciwia się żaden inny przepis prawa. Reasumując stwierdzono, że planowana inwestycja spełnia łącznie wszystkie warunki określone w upzp. Z tego względu, mając na uwadze powołany już przepis art. 56 upzp, nie można było odmówić potencjalnemu Inwestorowi ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Badając legalność ustaleń zawartych w pierwszoinstancyjnym rozstrzygnięciu Kolegium stwierdziło, że ustalenia te odpowiadają obowiązującym przepisom. Zgodnie z art. 54 upzp, decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Szczegółowy sposób zapisywania ustaleń decyzji lokalizacyjnej określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589). Organ pierwszej instancji prawidłowo oznaczył rodzaj zabudowy: "obiekty infrastruktury technicznej". Zasadnie też organ odstąpił od ustalenia parametrów zabudowy oraz opisał ustalenia w zakresie obsługi komunikacyjnej i infrastruktury technicznej. Co szczególnie istotne, organ pierwszej instancji prawidłowo określił wymagania związane z ochroną interesów osób trzecich, wskazując przede wszystkim na warunki ochrony przed: a) pozbawieniem dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, b) uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, c) zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. W rozpatrywanej sprawie Kolegium nie dopatrzyło się też żadnych uchybień procesowych w toku pierwszoinstancyjnego postępowania. Organ prawidłowo zawiadomił strony o wszczęciu postępowania oraz o wydanej decyzji. Decyzja, co wynika z akt sprawy, została doręczona w formie pisemnej wszystkim stronom postępowania legitymującym się prawem własności lub prawem użytkowania wieczystego nieruchomości objętej inwestycją. Pozostałe strony zostały zawiadomione w drodze obwieszczenia, zgodnie z art. 53 ust. 1 upzp. Zastrzeżeń nie budzi także ustalenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, albowiem odbyło się ono z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz innych przepisów proceduralnych wynikających z upzp. Projekt decyzji nie wymagał uzgodnienia. Ocena materiału dowodowego nie wychodzi poza granice swobodnej oceny materiału dowodowego. Wyciągnięte wnioski są logiczne, spójne, konsekwentne i zgodne z doświadczeniem życiowym. Skład orzekający Kolegium, dokonując własnej oceny materiału dowodowego, doszedł do takich samych wniosków, do jakich doszedł organ pierwszej instancji. Także uzasadnienie pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia jest zgodnie z wymogami art. 107 § 1 i 3 Kpa. Dodatkowo Kolegium wyjaśniło, że w jego ocenie, stwierdzeniu prawidłowości zakwestionowanej decyzji nie stoi na przeszkodzie objęcie zamierzeniem inwestycyjnym również podziemnej sieci telekomunikacyjnej. Budowa sieci telekomunikacyjnej nie została wprawdzie wymieniona w art. 50 ust. 2a upzp w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 p.b., jednak stanowi ona realizację celu publicznego wskazanego w art. 6 pkt 1 ugn. Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem strona skarżąca wniosła skargę do tutejszego Sądu domagając się jego uchylenia. W skardze powtórzono zarzuty z odwołania, tj. zarzut naruszenia art. 50 ust. 2a w zw. z art. 2 pkt 5 upzp tj uznanie, że planowana inwestycja wypełnia znamiona inwestycji celu publicznego oraz zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 kpa, poprzez brak podjęcia działań zmierzających do wyjaśnienia stanu sprawy, w tym przypadku do zbadania rzeczywistego charakteru planowanego przedsięwzięcia. Zarzucono również naruszenie art. 52 ust. 2 u.p.z.p. poprzez uwzględnienie wniosku inwestora, pomimo że nie przedstawił on wszystkich wymaganych załączników i danych, w szczególności w odniesieniu do poszanowania praw i interesów osób trzecich. W uzasadnieniu skargi szeroko przedstawiono orzecznictwo w przedmiocie należytego ustalenia stanu faktycznego sprawy przed wydaniem decyzji administracyjnej. Odnosząc się do zarzutu ochrony interesów osób trzecich, skarżąca strona podniosła, że w dniu 19 czerwca 2024 r., uchyliła się od skutków prawnych oświadczenia woli z dnia 20 czerwca 2023 r. zawartego w umowy sprzedaży, na podstawie której, spółka inwestor (uczestniczka postępowania) nabyła prawo użytkowania wieczystego działki [...] i [...], objętej wnioskiem o wydanie decyzji lokalizacyjnej. Podniesiono, że wobec tej okoliczności, uczestniczka postępowania nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości objętej wnioskiem i nie ma prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowalne. Zarzucono też niedostateczne zabezpieczenie infrastruktury służącej do obsługi nieruchomości sąsiednich. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 16 grudnia 2024 r. uczestniczka postępowania wniosła o oddalenie skargi w całości. W uzasadnieniu pisma wskazano, że ustalenia organu lokalizacyjnego są prawidłowe. Podniesiono również, że uchylenie się od skutków oświadczenia woli jest bezskuteczne z uwagi na jego wadliwość i wniesiono o dopuszczenia dowodów z wydruków z ksiąg wieczystych, według których uczestniczka postępowania nadal jest właścicielem spornych nieruchomości. Pismem z dnia 29 stycznia 2025 r. strona skarżąca podtrzymała stanowisko wyrażone w skardze, podkreślając wadliwość umowy przenoszącej własność nieruchomości. Pismem z dnia 8 maja 2025 r. skarżąca ponownie przedstawiła stanowisko w sprawie prawa własności dwóch wskazanych działek, wskazując na toczące się postępowania cywilne pomiędzy stroną skarżącą a uczestniczką postępowania w tym przedmiocie. Na rozprawie w dniu 13 maja 2025 r. pełnomocnik uczestniczki postępowania podtrzymała prezentowane wcześniej stanowisko i wniosła o oddalenie skargi. Sąd oddalił na posiedzeniu wszystkie wnioski dowodowe składane przez strony postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. W okolicznościach kontrolowanej sprawy wystąpiły wszystkie przesłanki obligujące organ lokalizacyjny do ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W sprawie kwestią sporną jest, czy planowana inwestycja, polegająca na budowie wraz z przebudową rozdzielczej sieci wodociągowej, osiedlowej sieci ciepłowniczej, podziemnej sieci telekomunikacyjnej, podziemnej sieci niskiego napięcia oraz podziemnej sieci średniego napięcia w rejonie ul. [...] we W., teren inwestycji: dz. nr [...], AR_[...]; dz. o nr.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], AR_[...], obręb S., Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu, stanowi inwestycję celu publicznego i czy w związku z tym zaistniała podstawa do wydania decyzji, o której mowa w art. 50 ust. 1 upzp. W tym kontekście przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 50 ust. 1 upzp, inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio. Stosowanie do ust. 2 pkt 2 tego przepisu, nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane niewymagające pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 pb, nie wymagają decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymagają zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 pb, budowa sieci elektroenergetycznych obejmujących napięcie znamionowe nie wyższe niż 15 kV, wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych o ciśnieniu roboczym nie wyższym niż 0,5 MPa. Jednakże, jak słusznie zauważyło Kolegium, stosownie do treści art. 50 ust. 2s upzp, budowa sieci o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 pb wymaga uzyskania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Konieczność uzyskania więc takiej decyzji wynika wprost z przytoczonegj regulacji. W myśl art. 2 pkt 5 upzp, ilekroć w ustawie jest mowa o "inwestycji celu publicznego" - należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ugn. Jak stanowi art. 6 pkt 2 ugn, celami publicznymi w rozumieniu ustawy są budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Stosowanie zaś do art. 54 upzp, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Z powyższych regulacji wynika, że przesłanką warunkującą zaliczenie planowanego przedsięwzięcia do inwestycji celu publicznego jest jego zakres, co sprowadza się do ustalenia, czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym, czy krajowym (art. 2 pkt 5 upzp). Natomiast drugą przesłanką jest to, czy inwestycja stanowi realizację celów, wskazanych w art. 6 ust. 2 ugn. Przy czym obie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, dlatego brak którejkolwiek z nich uniemożliwia zaliczenie inwestycji do celu publicznego. Świadczy to też o tym, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że w sytuacji, gdy wniosek o ustalenie takiej lokalizacji, czyni zadość wymaganiom formalnym i jest zgodny z upzp oraz przepisami ustaw szczególnych, to organ jest obowiązany wydać w sprawie decyzję pozytywną. Zaznaczyć trzeba, że zgodnie z art. 56 upzp, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, a ponadto przepis art. 1 ust. 2 upzp nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak trafnie zauważyło SKO w odniesieniu do decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, ustawodawca nie przewidział dodatkowych wymogów jakimi została obarczona decyzja o warunkach zabudowy, która oprócz ogólnego wymogu zgodności z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5 upzp) musi spełniać szereg innych przesłanek, w tym warunek kontynuacji cech i funkcji zabudowy (art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp). Z tego względu realizacja inwestycji celu publicznego nie może być ograniczona istniejącym stanem zagospodarowania terenu. W okolicznościach kontrolowanej sprawy organy obu instancji, oceniając zamierzenie inwestycyjne uczestniczki postępowania zasadnie stwierdziły, że zostały spełnione warunki do wydania decyzji lokalizującej inwestycję celu publicznego. Z akt sprawy wynika, że budowa wraz z przebudową wnioskowanych sieci, będą służyły obsłudze mieszkańców planowanych do wybudowania budynków wielorodzinnych, w obrębie W. S., zapewniając im dostęp do mediów. Planowane sieci, jako służące do przesyłu i dystrybucji mediów, wody i energii, należą do katalogu określonych w art. 6 pkt 2 ugn celów publicznych. W tym przypadku zasadniczą funkcją realizowanej inwestycji jest bowiem przesył mediów na potrzeby zabudowy wielorodzinnej. Wskazać trzeba, że teren inwestycji, niezależnie od tego czy stanowi własność inwestora, nie jest objęty obowiązującym planem miejscowym oraz nie leży na obszarze, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek jego sporządzenia na podstawie przepisów odrębnych. Planowana inwestycja nie należy również do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, ani też do przedsięwzięć, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z 3 X 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1029), i nie znajduje się w rozporządzeniu Rady Ministrów z 10 IX 2019 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839). Także nie jest wymagane dla niej uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto teren inwestycji nie jest objęty żadną z form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ustawy z 16 IV 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2022 r. poz. 916). W ocenie Sądu utrzymana przez SKO w mocy decyzja Prezydenta W. nie budzi także zastrzeżeń pod względem formalnym. Decyzja zawiera wszystkie obligatoryjne elementy wskazane w art. 54 upzp. Sąd nie stwierdził także nieprawidłowości w zakresie przeprowadzonego postępowania administracyjnego. Organy bowiem w sposób prawidłowy zgromadziły materiał dowodowy i dokonały jego swobodnej oceny. Wyznaczyły także pełny krąg uczestników postępowania i w pełni zabezpieczyły ich prawo do czynnego uczestnictwa w tym postępowaniu. Odnosząc się z kolei do zarzutów materialnych podniesionych w skardze należy przede wszystkim podkreślić, że rzeczona inwestycja, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, urzeczywistnia interes publiczny istotny dla zbiorowości na poziomie lokalnym, bowiem dotyczy zaopatrzenia w media, wodę i energię elektryczną budynku wielorodzinnego, a końcowo poszczególnych lokali wchodzących w jego skład wraz z częściami wspólnymi budynku. Zabudowa przecież docelowo służyć ma zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych nabywców poszczególnych lokali, którzy będą indywidualnymi odbiorcami. Wobec tego inwestycja ta oddziałuje na zbiorowość na poziomie lokalnym. Podkreślić jednak należy, że liczba odbiorców mediów nie wpływa na ocenę charakteru inwestycji infrastrukturalnej jako publicznej. To, że inwestycja dotyczy de facto zasilenia w energię elektryczną i media budynku prywatnego przedsiębiorcy, nie pozbawia jej publicznego charakteru. W sprawie mamy bowiem do czynienia z inwestycją polegającą na budowie linii mającej na celu zasilenie budynków wielorodzinnego. To zaś przemawia za tym, aby uznać ją za inwestycję o charakterze publicznym na poziomie lokalnym, tj. gminnym. Zauważyć też trzeba, że okoliczność zapewnienia dostaw energii elektrycznej jednej działce nie niweczy uznania takiej inwestycji jako mającej znaczenie lokalne i realizującej cel publiczny (por. wyrok NSA z 17 XI 2021 r., II OSK 3857/18 – publ. CBOSA). W orzecznictwie sądowym słusznie uznaje się, że inwestycja celu publicznego może dotyczyć także niewielkiego odcinka sieci. Polega bowiem w istocie na rozbudowie istniejącej publicznej sieci dystrybucyjnej, która następuje sukcesywnie i umożliwia podłączenie się do tej sieci kolejnych odbiorców. Jeżeli bowiem planowana inwestycja ma na celu dostarczenie odbiorcom na terytorium gminy energii elektrycznej, co mieści się w zadaniach własnych gminy w art. 7 ust. 1 pkt 3 usg, to okoliczność, że inwestycja ta w swym przebiegu obejmie niewielki odcinek, a nie dłuższy, nie może stać na przeszkodzie uznania tej inwestycji za inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 upzp (por. wyroki NSA: z 12 X 2022 r., OSK II 3777/19 i z 18 I 2022 r., II OSK 442/19 - publ. CBOSA). Powyższe potwierdza też ustawodawca w art. 50 ust. 2a upzp, stanowiąc jednoznacznie, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego budowa sieci, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 VII 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351, ze zm.), wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wbrew argumentacji skargi, ustawodawca mocą przepisu szczególnego objął koniecznością uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wszystkie przypadki "budowy sieci o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 VII 1994 r. - Prawo budowlane", a więc m.in. rozbudowy sieci elektroenergetycznych obejmujących napięcie znamionowe nie wyższe niż 1 kV. Dla oceny zaskarżonej decyzji nie mają natomiast żadnego znaczenia podnoszone w toku postępowania administracyjnego i sądowego okoliczności dotyczące prawa własności do działek będących terenem zainwestowania. Kwestia prawa własności i prawa dysponowania nieruchomością na cele budowalne, podlega badaniu w innym postępowaniu – zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, oprowadzonego przed innymi organami. Decyzja lokalizacyjna ma charakter planstyczny i wydawana jest przez organy planistyczne, stąd ewentualne spory o charakterze cywilnym w przedmiocie prawa własności, jakie istnieją pomiędzy stronami postępowania, nie mogły mieć wpływu na ocenę kontrolowanej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z tego również powodu Sąd oddalił wszystkie zgłaszane wnioski dowodowe, bowiem zmierzały one do wykazania prawa własności, tymczasem jak wskazano – na obecnym etapie postępowania, okoliczność ta pozostaje prawnie obojętna. Istotny i podlegający badaniu w sprawie w sprawie jest fakt, czy nieruchomość zainwestowania stanowi teren, dla którego nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, albowiem to stanowi przyczynę wydania decyzji lokalizacyjnej. Okoliczność ta – brak obowiązującego planu miejscowego, został zaś w sprawie ustalony i jest bezsporny. Skoro zaś w sprawie spełnione zostały wszystkie ustawowe przesłanki do ustalenia lokalizacji dla wnioskowanej inwestycji, tj. stanowi ona w świetle art. 6 pkt 2 ugn realizację celu publicznego (budowa i rozbudowa istniejącej publicznej sieci telekomunikacyjnej, elektrycznej i ciepłowniczej i wodociągowej) oraz zgodnie z art. 2 pkt 5 upzp ma znaczenie lokalne, bowiem skierowana jest de facto do przyszłych mieszkańców gminy W. (członków lokalnej wspólnoty), to organy zobligowane były wydać decyzję pozytywną, co też ostatecznie uczyniły. Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł na zasadzie art. 151 p.p.s.a. i skargę w całości oddalił.